Máxima en ons eigen verleden

donderdag 01 februari 2001 :: 11.51 uur

Ook de SP ontkomt er niet aan een mening te hebben over Máxima en hoe het moet bij de verloving en het huwelijk van de kroonprins. Natuurlijk concentreert de aandacht zich op de vader van Máxima, Jorge Zorreguieta. Hij maakte van eind jaren zeventig tot begin jaren tachtig deel uit van het Argentijnse schrikbewind van Videla. Het regime was verantwoordelijk voor de marteling en verdwijning van tienduizenden mensen.

Willem-Alexander heeft nooit gekozen voor het koningsschap, het is hem overkomen. Vanaf zijn geboorte was hij – ongevraagd – de kroonprins. (Dat is en blijft een rare zaak in een volwassen democratie, voor hem maar zeker ook voor het Nederlandse volk. Daarom kiezen wij voor een door het parlement aan te wijzen staatshoofd met alleen representatieve en ceremoniële taken.)
Maar ook Máxima heeft haar ouders niet gekozen, en kan dus niet verantwoordelijk worden gesteld voor de daden van haar vader. Ik heb dus niks tegen het aanstaande huwelijk. Wie ben ik trouwens, om daar een mening over te hebben. Ik bemoei me nooit met het liefdesleven van anderen.

Iets anders is: wat moeten we met die vader? Ik vind het een onverdraaglijke gedachte dat deze misdadiger zich laat fêteren ter gelegenheid van het aanstaande huwelijk. De man moet de toegang tot ons land worden ontzegd.
Als ik dit schrijf, bekruipt mij een onbehaaglijk gevoel. Ons land is altijd goed in het beoordelen en vooral véroordelen van anderen. Maar kritisch kijken naar de wandaden die door onszelf zijn begaan, is er nog steeds niet bij. Hoe zat dat ook al weer met Nieuw-Guinea, de twee zogenaamde politionele acties in Indonesië, en de steun aan de corrupte massamoordenaar Suharto?

Deze column verscheen februari 2001 in de Tribune

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

Reacties uitgeschakeld