Kijkwijzer 2

Eerder meldde ik het gesprek met Jan Kuitenbrouwer over de Kijkwijzer. Bij dat gesprek moest Jan een beetje het antwoord schuldig blijven op de vraag: ‘Maar wat dan?’
Jan heeft een goed en werkbaar plan gemaakt dat meer recht doet aan het belang van het kind.

Hij schrijft op zijn weblog:

Ik was van de week op bezoek bij Jan Marijnissen, om te informaren hoe de SP over de Kijkwijzer denkt. Dat wil zeggen: inmiddels, want destijds waren zij al fel tegen het hele plan, vooral naturlijk omdat je zo’n belangrijke publieke taak niet in handen van het grootkapitaal moet geven.
Er stond een digitaal cameraatje op zijn bureau. Toen ik informeerde waarom legde Marijnissen uit dat hij sinds enige tijd een weblog heeft. In navolging van Klaas de Vries, ik meen dat ij de eerste was, hebben tal van Haagse kopstukken inmiddels een weblog. Het lijkt wel een nieuw statussymbool. Een eigen weblog betekent dat je belangrijk bent. Politici zonder weblog streven er naar politicus mét weblog te worden.
Nu ja, ik vertelde Marijnissen dat ik ook een weblog bijhoud, en nu zijn we dus kruis-gelinkt, als dat aanvaardbaar Hedenlands is.

Marijnissen vroeg mij: Wat, als die Kijkwijzer niet goed functioneert, er Dan Wel zou moeten Gebeuren.
Tja.
Dat ben je als journalist niet gewend.
Zo is het niet geregeld. Journalisten leggen uit wat er allemaal niet deugt, en politici moeten dat dan repareren, zo is de rolverdeling.
Maar goed, toch een leuke gedachtenoefening. Op dat moment moest ik hem een coherent antwoord schuldig blijven, maar ik wil toch nog wel een poging wagen.

De oude Filmkeuring stuitte op verzet, vooral bij progressieven, omdat hij een bolwerk van christelijke preutsheid en fatsoenrakkerij was geworden. Dit werd in de hand gewerkt door het principe van de burgerpartcipatie. Op zichzelf is het natuurlijk heel goed de doelgroep van een beleid, in dit geval ouders en opvoeders, te betrekken bij het maken van dat beleid, maar verbieders en betuttelaars zijn nu eenmaal veel ijveriger dan vrijdenkers en individualisten, zodat de periodieke inspraakavonden van de filmkeuring, in het oude Filmmuseum in het Vondelpark te Amsterdam, drukker bezocht werden door bezorgde gereformeerden van achter Putten dan door de progressieve libertairen van om de hoek. Opgestaan plaats vergaan, kun je dan zeggen, maar dat zagen de vrijdenkers toch anders, en dus werd het principe van burgerparticipatie in het nieuwe stelsel – de Kijkwijzer – maar geheel afgeschaft. Met als gevolg dat de dienst nu wordt uitgemaakt door distributeurs (kooplieden, zeg maar) en pedagogen (‘wetenschappers’)

Terugkeer naar burgerparticipatie zou op den duur waarschijnlijk weer tot de dominantie van het EO-volksdeel leiden, en dan zijn we terug bij af. Om dit te voorkomen en maar toch een waarborg te creeeren voor het publieke belang, zou je moete kiezen voor een film-’keuring’ door een raad van professionals. Die raad is zo samengesteld dat hij een afspiegeling van de samenleving vormt. Met vertegenwoordigers van A: de doelgroep van het beleid (ouders en opvoeders B: ‘deskundigen’(pedagogen, psychologen, etc.) en C: de branche (omroepen, producenten, bioscopen, etc.)
Die raad keurt op ‘geschiktheid’, onder andere rekening houdend met ‘schadelijkheid’.
Het gevaar van dit soort raden is dat zij een eigen leven gaan leiden en het contact met de echte samenleving verliezen. Om dit tegen te gaan wordt een willekeurige selectie van het gekeurde materiaal met enige regelmaat (bijvoorbeeld elke 2 jaar) voorgelegd aan een willekeurige steekproef van de bevolking. Op grond van hun bevindingen wordt het beleid (en/of de samenstelling) van de Keuringsraad aangepast. Is ”het volk’strenger dan de Raad, dan moet de Raad strenger worden, is men juist ‘liberaler’ dan moet de raad liberaler worden.
De Australische AV-keuring werkt ongeveer volgens dit model. De Classification Board van het Office for Film and Literature Classification, aar 20 mensen werken, bekijkt en classificeert alle categoriën AV-producten die op de Australische markt worden toegelaten; film, televisie, video/dvd én games. (En daarnaast nog bepaalde vormen van lectuur). Het argument dat de huidige Av-markt te groot is om het aanbod nog centraal te keuren, zoals door de pedagogen van het Nicam wel is aangevoerd (blijkbaar hebben die ook verstand van openbaar bestuur), is dus onjuist. Een systeem met directe burgerpartcipatie zou voor de huidige markt waarschijnlijk inderdaad te omslachtig zijn, maar een team van professionals werkt natuurlijk vele malen efficienter. Terwijl hier nog gedelibereerd wordt over de keuring van videogames, heeft de Australische AV-keuring die categorie er enige tijd geleden al bij genomen.

Van de website van het OFLC een lijst met wat men in 2002-2003 behandelde.

1,705 publications
439 films for public exhibition
2,727 videos or DVDs for sale or hire
661 computer games
33 Australian Broadcasting Authority Internet referrals
247 enforcement referrals
29 Australian Customs Service referrals

Geen geringe productie, lijkt me.

Conclusie: een reorganisatie van de Kijkwijzer volgens een dergelijk model lijkt mij een goed uitgangspunt. De verantwoordelijke staatssecretarissen Ross-Van Dorp en Van der Laan hebben gaan een studiecommissie instellen die moet bepalen hoe het verder moet met de keuring van AV-producten in Nederland. Als die commissie mij zou horen, zou dit mijn advies zijn.

Zo, Jan, is dat een afdoende antwoord op je vraag?

Jan Kuitenbrouwer

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

woensdag 11 februari 2004 :: 23.49 uur

6 Comments

6 reacties

  1. Zolang kijkers niet wijzer zijn is er geen nut voor een kijkwijzer. Kijk wijzer.

    (zolang mijn buurjongentje van 6 iedere vrijdagavond Baantjer mag kijken, en mijn buurmeisje van 9 iedere zaterdagavond om 10 uur crime scene investigations, waar hebben we het dan over?)

    Reactie door Archibald — donderdag 12 februari 2004 @ 13.02 uur

  2. ps: maakt jan kuitenbrouwer echt zoveel typefouten?

    Reactie door Archibald — donderdag 12 februari 2004 @ 13.03 uur

  3. Ik sta er achter dat de uitgewezen kinderen die geadopteerd zijn in Nederland blijven.
    Zet hem op Jan de Wit

    Marijke Werimon-Bakker uit Papaoe

    Reactie door Marijke Werimon-Bakker — vrijdag 13 februari 2004 @ 13.47 uur

  4. hier geboren zijn en al 6 jaar en naar school gaan judith moet kunnen blijven! succes jan de wit.!

    Reactie door jm arendz — zondag 15 februari 2004 @ 13.48 uur

  5. Kinderen als Judith hier geboren, getogen zonder enige band met geboorte land, horen niet als ontheemden terug naar een vreemd land gestuurd te worden. Dan had het hele process maar sneller afgespeeld moeten worden en niet jaren van twijfel zaaien, deze kinderen kan je niet zomaar uit hun vertrouwde omgeving halen. Succes Jan de Wit!

    Reactie door familie pop — dinsdag 17 februari 2004 @ 13.48 uur

  6. beste meneer Marijnissen,

    graag wil ik u met klem verzoeken om vooral pleegkinderen niet uit te zetten, maar een verblijfsvergunning te geven.

    hopende op een inwilliging van mijn verzoek,
    sluit ik,

    met de hoogste achting,
    en vriendelijke groet,
    Nelleke de Haan

    Reactie door nelleke de haan — maandag 23 februari 2004 @ 19.16 uur