Jacques Schraven reageert…

Positie VNO-NCW t.a.v. het fraudedebat van de Tweede Kamer

Datum: 05-03-2004

De Tweede Kamer debatteert over “Nederland Fraudeland”. De drijvende kracht hierachter is Jan Marijnissen. Hij wil de uitverkoop van de beschaving keren en beschuldigt de elite ervan geen moreel besef te hebben. Nederland is de schaamte voorbij, zegt hij met veel effectbejag. Exploiteren van publiek onbehagen, waar je niet bij moet willen horen, zo omschrijft filosoof Henk van Luijk de aanpak van Marijnissen.

Een kritische blik op het eroderen van de publieke moraal, op onze wetten en regels, op de rol van het openbaar ministerie, gedogen of niet. Prima, de discussie over normen en waarden verdient alle steun. Maar we moeten wel oppassen. Incidenten rollen onder het vergrootglas van de publiciteit over elkaar heen en vloeien ineen, onder noemers als “Nederland Fraudeland”. Er wordt van alles bijgesleept, ook ten onrechte. De beloning van topmanagers, mislukte overnames of falende marktwerking. De definitie van fraude wordt steeds diffuser.

De werkelijke omvang kent niemand. Elke dag een krantenkop zegt niet zoveel. Transparency International klasseert Nederland nog steeds in de kopgroep van landen met weinig fraude en omkoping. Nederland doet het ook niet slecht in internationaal onderzoek naar vertrouwen in instituties (waar onder ook bedrijven), al loopt het wel terug. De ergernis over gebrek aan normen en waarden bij een grote meerderheid van de burgers is een positief signaal.

Ik ben de laatste die zegt dat het bedrijfsleven brandschoon is. Maar (de bouw wellicht uitgezonderd) incidenten zijn de boventoon gaan voeren. En topinkomens hebben niets met fraude te maken. Nederlandse ondernemers – we hebben er 600.000 – dragen op integere wijze bij aan welvaart en werkgelegenheid, nemen verantwoordelijkheid voor hun bedrijf, hun personeel en hun omgeving, die wat de grotere bedrijven betreft ook (ver) buiten Nederland ligt. Adel verplicht!

Critici zingen vanouds het lied van de zwarte kanten van het kapitalisme. Dat is gevaarlijk en zou ons bijna doen vergeten dat het economische systeem in onze westerse democratieën de uitdagingen en prikkels bevat die ons een hoge welvaart (welvaartsstaat), vrijheid en ontplooiingskansen hebben gebracht. Cuba is ongeveer het laatste levende, zwaar verkalkte experiment van hoe het niet moet. Dat mogen we in geen enkel debat vergeten of overboord gooien.

Teleurstellingen zijn er ook in ons systeem. Het inklappen van de zeepbel van de “nieuwe economie”. Boekhoudschandalen. Overnames die waarde vernietigden in plaats van toevoegden. Ze vielen samen met stijgende inkomens van bestuurders. Terecht en uit noodzaak vragen om loonkostenmatiging en zelf flinke inkomensstijgingen krijgen (ook al is dat geen fraude) is moeilijk uit te leggen en niet altijd te verdedigen. De uit de hand gelopen aanbestedingspraktijk in de bouw blijkt breder dan gedacht.

Wantrouwen tegen het bedrijfsleven is geen nieuw fenomeen. In de jaren 1960-1980 domineerde het politieke geloof in de maakbare samenleving en werden bedrijven argwanend bekeken. Dat geld moet worden verdiend werd vergeten. In de jaren ’90 droegen bedrijven temidden van verdampende ideologieën het herstel en groeide het vertrouwen, dat nu weer weg lijkt.

De afgelopen weken ben ik op drie punten aangesproken in de discussie: boekhoudfraude, topinkomens en bouwfraude. Die wil ik ontdoen van verkeerde percepties.

Met het creëren van “aandeelhouderswaarde” is niks mis. Het vraagt wel ondernemingsbestuurders die het hoofd koel houden en zich niet laten opjagen door de “ticker-tape” van vandaag. De top van bedrijven loopt anders kans gevangene te worden van het moeten waarmaken van de eigen prognoses en beloftes. Met beloftes waarmaken is niks mis (deed de politiek het maar meer), maar je moet wel realistisch blijven en cijfers over de werkelijkheid nooit naar je hand zetten. Snelle groei, waarde- en vermogensvermeerdering is niet door een paar bestuurders bedacht. De druk kwam ook van beleggers, beleggingsfondsen en pensioenfondsen. Getuchtigd door analisten, moesten van kwartaal op kwartaal hogere cijfers uit de bus rollen. Daarbij zijn soms grote risico’s genomen en de gevolgen ervan verdoezeld. In Amerika zitten “zwarte magiërs van het boekhouden”, die verlies als winst in de boeken wisten te krijgen, in de cel. Aandeelhouderswaarde scheppen op zich is géén fraude, maar als het gepaard gaat met laakbare zaken – knoeien met cijfers, de accountant informatie achterhouden – tast dit de integriteit in ernstige mate aan.

Ondernemen is risico’s te nemen. Dat kan mis gaan, bijvoorbeeld bij een overname. Ook dan lijkt de publieke opinie minder tolerant geworden. Falen wordt gezien als “het deugt niet”. Successen die welvaart brengen worden als gewoon beschouwd. Daar komt voor beursgenoteerde ondernemingen bij dat ze spelen in een etalage waar iedereen met de neus tegen de ruit staat gedrukt. Onaanvaardbare risico’s nemen is geen schering en inslag. De ondernemingen die kiezen voor een langetermijnstrategie bij het scheppen van waarde vormen een grote meerderheid. Dan laat ik de familiebedrijven, waar voor eigen rekening wordt ondernomen, nog buiten beschouwing.

Om vertrouwensherstel te organiseren moeten bedrijven integriteit als norm beschouwen. Anders heb je een levensgrote kans te zinken. Integriteit is voor mij eerlijkheid en transparantie. Dat sluit corruptie en machtsmisbruik bij voorbaat uit. (Een nog positievere lading van integriteit is uitnemendheid, karaktervastheid en moed, maar dan zit je bij de filosofie van Aristoteles.)

Boekhoudfraude is daarmee laakbaar. En moet ook leiden tot aansprakelijkheid, want in het woord fraude ligt opzettelijkheid besloten. De wetgever heeft hierin voorzien door fraude bij de financiële verslaggeving van ondernemingen strafbaar te stellen, in de vorm van boete en/of gevangenisstraf van de bestuurders of commissarissen. Als aandeelhouders of crediteuren door een misleidende voorstelling van de toestand van de vennootschap schade hebben geleden, waarbij de eis van opzettelijkheid overigens niet geldt, zijn betrokken bestuurders in beginsel hoofdelijk aansprakelijk om die schade te vergoeden. Het Openbaar Ministerie is weinig geneigd om een strafrechtelijke actie in te stellen en schadeacties komen weinig voor. De drempels lijken niet buitensporig groot. Is het met de kwaliteit van de boekhouding en de financiële verslaggeving van Nederlandse bedrijven nog zo slecht niet gesteld?

De code Tabaksblat is ook gericht op integer en transparant handelen door het bestuur en een goed toezicht daarop. Het gaat hier om algemene opvattingen, neergelegd in principes, en de invulling daarvan door best practice bepalingen. Van deze bepalingen kan gemotiveerd worden afgeweken, maar het doel, integer ondernemingsbestuur, blijft natuurlijk hetzelfde. Met Tabaksblat ben ik van mening dat deze flexibiliteit moet worden behouden en dat wetgeving anders dan de “past toe of leg uit” bepaling niet wenselijk is. In het Verenigd Koninkrijk is daar langdurig ervaring mee opgedaan en is de waarde ervan bewezen. Ik hoop dat dit ook hier het geval zal zijn. De eerste tekenen stemmen mij hoopvol, maar ik besef dat het vertrouwen van de samenleving daarin eerst door ons moet worden verdiend.

De boekhoudincidenten stralen sterk uit naar de al uitvoerig gevoerde beloningsdiscussie. De illusie dat daar ooit een einde aan komt heb ik niet. Met fraude heeft het overigens niets te maken. Tegenover elkaar staan – onverzoenbaar – de economische realiteit en de opvatting “het is gewoon te veel”.

Belonen moet zodanig zijn dat een onderneming de beste mensen kan aantrekken, behouden en motiveren. Let wel: niet alleen de topman. Daarnaast is de economische werkelijkheid waarin de betreffende ondernemingen opereren van belang en die is (veel) groter dan Nederland. Als we daar geen rekening mee willen houden, moeten we in Nederland stoppen met internationaal ondernemen. We zijn daar gespleten in. We tonen een trots Oranjegevoel als Nederlandse ondernemingen vanuit hun Hollandse hoofdkantoren overal het rood-wit-blauw planten. Maar hun internationale managers moeten wél volgens de binnendijkse poldernormen worden beloond. Internationalisering en Poldermodel zijn in een open economie schurende zaken.

Nederlandse ondernemingen moeten in hun topbeloning niet de toon zetten en zeker de VS niet als voorbeeld nemen. Is de toegevoegde waarde van de krankzinnig hoge salarissen bij sommige ondernemingen in de VS werkelijk zo groot dat je dat kunt verdedigen? Ik vraag het mij af.

De initiële stijging van de vaste inkomens van de top van het Nederlandse bedrijfsleven (vergelijkbaar met de CAO-loonstijging van werknemers) moet de komende tijd op nul uitkomen. Dat hebben we in het centraal akkoord afgesproken. Dat is overigens iets anders dan een inkomensstijging op basis van dienstjaren of conform afspraken die bij functiewisseling zijn gemaakt. Deze dynamiek in het “loongebouw” staat niet stil, voor bestuurders noch voor topvoetballers, diskjockeys of werknemers. Daarnaast – en ook dat staat in het centraal akkoord – zijn eenmalige beloningen bij behaalde goede resultaten mogelijk.

Mede ingegeven door het uit de hand lopen van de riante vertrekregelingen zijn door de commissie Tabaksblat ook gedragsregels gedaan over de beloning. Wie daar van afwijkt moet het (kunnen) uitleggen. Primair aan aandeelhouders, die goedkeuringsrecht krijgen voor het beloningsbeleid.

Openbaarheid van inkomens voor bestuurders van ondernemingen die geld op de openbare kapitaalmarkt binnenhalen is juist. Wie echter voor eigen rekening onderneemt of werknemer is, moet niet met zijn salaris in de krant. Openbaarheid van alle inkomens is onverstandig. Het zorgt voor onrust, naar elkaar kijken, voor jaloezie of schaamte. De uitkomst is voorspelbaar: opwaartse druk op inkomens. Belastingverhoging wijst het kabinet af. Dat is rationeel. Het voorkomt (legale) belastingvlucht.

In de bouw is een niet langer toegestane praktijk van aanbesteden voortgezet, mede omdat er geen acceptabel nieuw systeem voor in de plaats kwam. Bouwwereld en (overheids)opdrachtgevers hebben de verboden praktijk willens en wetens voort laten bestaan. Integriteit is hier ernstig in het geding, en daar waar strafbare feiten zijn gepleegd, moeten die worden vervolgd. Daar komt echter een groot probleem bij. Het lijkt erop dat bij schoonschip maken een hele bedrijfstak en zo een wezenlijk onderdeel van de economie in het geding zijn. Bouwers zullen zelf de afweging moeten maken, maar – indien nodig – is gebruikmaken van de oplossingsrichting die minister Brinkhorst heeft aangegeven te overwegen. De volgende stap is een goed systeem van aanbestedingen.

Heeft het bedrijfsleven dat nu allemaal op zijn beloop gelaten? Nee. In de discussie over goed ondernemingsbestuur hebben we het initiatief genomen voor een nieuwe code en die is er gekomen. Wij hebben daar de beloning van de top bewust bij betrokken, omdat er een situatie dreigde te ontstaan van een spel zonder nieten (ontslagvergoedingen.) Eerdere codes met betrekking tot het omgaan van optieregelingen hebben goed gewerkt. Integriteit is in deze codes een kernwaarde.

Ik verwacht van ondernemers integer handelen. Integriteit is de basis van vertrouwen in elk maatschappelijk verkeer. Daarnaast zorgt openheid voor vertrouwen. De checks and balances, die er voor moeten zorgen dat het vertrouwen terugkeert en intact blijft, moeten doorlopend op hun waarde worden bezien en indien nodig aangepast. Aan doorschietende compenserende of corrigerende regelgeving heb ik geen behoefte. Dat snoert bonafide ondernemerschap en lokt zo weer “creatieve overtredingen” uit. Dan begint het hele spektakel weer opnieuw.

Is alles dan geregeld? Codes noch wetgeving kan voorkomen dat er ooit nog boekhoudschandalen of andere misstappen zullen zijn. We blijven met mensen werken. Verwachtingen mogen nooit te hoog worden opgeschroefd. Als er tóch iets misgaat, wordt het onmiddellijk onder het vergrootglas gelegd en is er alleen maar teleurstelling zijn. Tegen fraude, tenslotte, is geen kruid gewassen. Ik wijs ondernemen in strijd met de wet uitdrukkelijk af. Wie de wet overtreedt moet daar voor worden gestraft.

Jacques Schraven,
voorzitter ondernemingsorganisatie VNO-NCW.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

vrijdag 05 maart 2004 :: 12.11 uur

24 Comments

24 reacties

  1. Wat een lang verhaal voor zo’n simpele oplossing.
    Gewoon met je handen afblijven van andermans spullen. We kunnen beter definieren wat ‘mijn’ en ‘dijn’ is dan wat fraude is.

    Reactie door Hilde Kreuze — vrijdag 5 maart 2004 @ 12.39 uur

  2. Zijn kritiek op Marijnissen is volledig onterecht. Als hij vindt dat er door de SP ‘vanalles’ bij gesleept wordt in deze discussie, dan moet hij voorbeelden noemen en niet de woorden van een filosoof (die zal wel de ‘waarheid’ spreken) overnemen. Ik ben juist van mening dat de SP als een van de weinigen in deze samenleving een zeer realistisch beeld schetst van de problemen die wij in Nederland hebben. Deze meneer verwacht dat ondernemers integer handelen.., meneer houdt ons voor dat er altijd wel boekhoudschandalen zullen zijn. Nee, de tijd van pappen en nathouden is voorbij! Als er iets niet klopt binnen het bedrijfsleven (of de samenleving) dan moet dat benoemd en aangepakt worden. Laten zien hoe het dan wel moet. Ook internationaal gezien zou de slappe rug van Nederland rechter gehouden moeten worden. Nee meneer Schraven, U maakt zich er te gemakkelijk van af.

    Reactie door Leo — vrijdag 5 maart 2004 @ 14.18 uur

  3. Meneer is van het VNO-NCW, dat zegt in mijn ogen al genoeg :-p

    Reactie door Gien — vrijdag 5 maart 2004 @ 14.26 uur

  4. Exploiteren van publiek onbehagen????
    Nee, het is waarnemen van publiek onbehagen.
    Als een politicus vervolgens in de media dit onbehaaglijke
    gevoel terecht vindt, gaan veel “hoge heren” zich ongemakkelijk voelen.
    Jan,ga er voor.
    Je achterban doet met je mee.
    Ik tenminste wel.
    Ik wil daar WEL bij horen.

    Reactie door Joke Faas — vrijdag 5 maart 2004 @ 15.07 uur

  5. Schraven debiteert een duidelijke, goed onderbouwde, en bovenal kapitalistische mening. Gelukkig mag ik daar anders over denken.

    Reactie door R. van der Wey — vrijdag 5 maart 2004 @ 15.10 uur

  6. Het is wel duidelijk dat Jan op gevoelige teentje gaat staan. Ben zeer benieuwd naar het optreden in de Kamer van de andere fractieleiders. Hoe schaamteloos zullen de tekortkomingen van het bedrijfsleven durfen te relativeren? En wat te denken van de rol van de partij die de laatste decennia dit land regeerde: PCVVDA’66?

    Reactie door Vincent — vrijdag 5 maart 2004 @ 15.58 uur

  7. Een citaat van de dooor Schraven aangehaalde filosoof:”Na twintig jaar ervaring ben ik de mening toegedaan dat bedrijven uiteindelijk niet geïnteresseerd zijn in maatschappelijk verantwoord ondernemen. Voor hen primeren de winst en de commerciële doelstellingen. Als bedrijven duurzamer gaan werken, zal het zijn omdat de maatschappij haar eisen stelt aan de activiteiten van ondernemingen.” (zie http://www.kleurrijkvlaanderen.be/showpage.asp?iPageID1390)

    Reactie door Paul Ulenbelt — vrijdag 5 maart 2004 @ 17.11 uur

  8. “Aan doorschietende compenserende of corrigerende regelgeving heb ik geen behoefte. Dat snoert bonafide ondernemerschap en lokt zo weer “creatieve overtredingen” uit. Dan begint het hele spektakel weer opnieuw”.

    Dit zegt de voorzitter van VNO/NCW over zijn achterban.
    Vindt hij dan ook dat een zwart bijbeunende bijstandsmoeder/AOW’er ook bezig is met “creatieve overtredingen”? Ik denk het niet.

    Dat de SP gelijke behandeling wil voor deze “creatieve overtredingen” vind ik een goede zaak. Dus niet alleen harde sancties/aanpak van AOW’ers en mensen in de bijstand.
    Hoe integer is dit land dan nog? Als fraude wordt gezien als “het aard van het beestje” en het andere als absoluut onaanvaardbaar en waarvoor harde maatregelen nodig zijn.

    Reactie door Alie Dekker — vrijdag 5 maart 2004 @ 18.26 uur

  9. Ik heb dit (te) lange artikel gelezen. Zijn laatste pleidooi is ongeloofwaardig omdat je iets niet kan afwijzen, en tegelijkertijd kunt pleiten tegen vergrootglassen, die noodzakelijk zijn om de problemen als zodanig bij de horens te pakken. SP heeft niks tegen ondernemerschap en die grens wordt door Schraven zelf weggegomd. Je kan beter frauders en hardwerkende ondernemers scheiden dan ‘er gebeurt wel eens wat’. Heel onduidelijk, hij haalt er zelf dingen bij die er niets mee te maken hebben, dat doet Jan niet. De post hierboven met mooie zonnebloemen is leuker.

    Reactie door Mar — vrijdag 5 maart 2004 @ 19.26 uur

  10. Kabinet: Nederland is geen fraudeland
    Het kabinet vindt niet dat Nederland een fraudeland is. Dat het lijkt of fraude bij bedrijven en de overheid hand over hand toeneemt is deels schijn. Door de strengere handhaving en meer aandacht voor waarden en normen lijkt het alsof er steeds vaker een loopje wordt genomen met de regels, terwijl dat niet noodzakelijk zo is.
    telegraaf 5-4-2004

    Reactie door folkert de lepper — vrijdag 5 maart 2004 @ 22.37 uur

  11. @ folkert.
    Folkert?…Nee toch?…de telegraaf?. Dat meen je niet?…Dan moet het wel waar zijn. Ik geloof persoonlijk ook alles wat in de Privé staat.

    Reactie door Alie Dekker — vrijdag 5 maart 2004 @ 22.46 uur

  12. @alie dekker,het staat zelf op nos txt en dat wil wat zeggen,want ik heb vandaag niks kunnen vinden over,dat de sp een spoeddebat overweegt vanwege de extra miljarden die bespaard moeten worden.

    Reactie door Els — vrijdag 5 maart 2004 @ 23.04 uur

  13. Schraven wil de ‘botte kritiek’ van de SP in een isolement brengen. Hij doet daarvoor een handreiking aan de ‘redelijken’ en de ‘genuanceerden’ in het parlement. Laat ik zeggen: de Wouter Bossen onder ons. De boodschap van Schraven is: kijk eens hoe zelf-kritisch wij als ondernemers zijn. Parlement, maatregelen zijn daarom niet nodig. Aldus de boodschap van Schraven.

    Schraven gebruikt heel vaak het woord ‘integriteit’. Daarmee bedoelt hij: je aan de wet houden. En inderdaad, zoals Schraven schrijft, topinkomens hebben niets met fraude te maken.

    Ik moet dan denken aan onze ome Nout. Die heeft 40 jaar aan een weefgetouw gestaan voor iets meer dan het minimumloon.

    Zou Schraven écht weten wat ‘integriteit’ betekent?

    Reactie door Hans — zaterdag 6 maart 2004 @ 1.45 uur

  14. Alie Dekker,
    ook de telegraaf schrijft wel eens iets wat waar is.

    Reactie door folkert de lepper — zaterdag 6 maart 2004 @ 9.26 uur

  15. Alie Dekker,
    Ik heb mij vegist ik bedoel wat niet waar is.

    Reactie door folkert de lepper — zaterdag 6 maart 2004 @ 9.51 uur

  16. China is het enige land ter wereld dat minder economische groei wil. De groei moet in 2004 worden getemperd tot 7 procent, 2 procent minder dan vorig jaar. Dit zei de Chinese premier Wen Jiabao vrijdag op de openingszitting van het Nationale Volkscongres in Peking.
    Bron: volkskrant.nl

    Tweede artikel over nationaal begrotingsbeleid en prioriteitsstelling.

    Achtergrond
    Peking worstelt met welvaartskloof
    Van onze correspondent Hans Moleman

    SHANGHAI – China bekommert zich om de armoede. Officieel althans. Stakende arbeiders worden nog steeds afgerost. Toch pleiten zelfs zakenlieden voor loonsverhoging.

    e-mail dit artikel
    printversie
    meer over dit onderwerp
    nieuwsbrieven

    Hoe lang houdt het Chinese legioen van goedkope arbeidskrachten zich nog rustig?
    Neem de prachtige, ultramoderne metro van rijk Shanghai naar het grote spoorwegstation, en je loopt opeens een andere wereld binnen. Daar zitten ze, de arme Chinezen. Bij honderden, bij duizenden strijken ze iedere dag met hun zakken, tassen en koffers neer op het stationsplein, wachtend op een bus de stad in of een trein terug naar het immense binnenland.

    Het plein is een mooie mêlee van de vele gezichten van China: de verweerde bruine hoofden van reizigers uit binnen-Mongolië, hun hebben en houden in oude graanzakken, en witte moslim-hoofddeksels uit het verre westen, waar Kazachstan, Kirgizië en Tadzjikistan beginnen. Migranten met fijne gelaatstrekken uit Yunnan, de provincie die grenst aan Vietnam, Laos en Birma en veel pezige Han-Chinese boerenzonen uit Anhui en Jiangxi, arme provincies in het directe achterland van Shanghai.

    Je ruikt er de armoede. Op het stationplein wordt aanmerkelijk meer gerocheld en gefluimd dan elders in de stad. Dit is het provinciale China.

    ‘Ik ben naar Shanghai gekomen om in de bouw van een nieuw winkelcentrum te werken’, vertelt Chen, een dertiger uit Anhui. ‘Er werkt daar al een heel stel mannen uit mijn dorp. Er is me 600 renminbi (60 euro) per maand beloofd. In ons dorp verdien je bijna niks.’

    China kent 900 miljoen burgers als Chen. Het zijn de mensen die het land de komende decennia zullen maken of breken. Ze vormen het legioen van goedkope arbeidskrachten dat de ambitie van de centrale regering om ‘de fabriek van de wereld’ te worden moet waarmaken. Maar ze kunnen ook een verbitterde onderklasse worden die voor sociale onrust zorgt. Dat risico groeit naarmate ze te weinig meedelen in de nieuwe welvaart.

    De Chinese regering onderkent de gevaren van de groeiende welvaartskloof. Ging de afgelopen jaren bijna alle aandacht uit naar economische groei, sinds kort staat armoedebestrijding formeel ook bovenaan de agenda. De staatsmedia laten de laatste tijd herhaaldelijk zien dat het nieuwe leiderschap van partijchef en president Hu Jintao en premier Wen Jiabao begaan is met het lot van de gewone Chinees.

    China moet ‘een wetenschappelijk concept voor ontwikkeling’ omarmen, zo verklaarde Wen vrijdag in zijn openingsrede voor het Nationaal Volkscongres in Peking. Het congres, het ongekozen parlement van het land, buigt zich de komende dagen in zijn jaarlijkse sessie over de staat van het land. Ook hier staat de kloof tussen arm en rijk bovenaan als gespreksthema.

    De armoede in grote delen van het land leidt tot voortdurende misstanden en uitbuiting, waarvan soms voorbeelden in de lokale media opduiken. Het meest bekende misbruik is het niet betalen van loon aan migranten die naar de steden zijn getrokken om werk te vinden.

    Hoewel de regering deze kwestie serieus zegt te nemen, verdwijnt de praktijk niet. Wie protesteert kan bovendien soms op mafia-achtig geweld rekenen, zo bleek deze week in Shanghai. Daar werd een groep bouwvakkers die in de kantine was gaan zitten om achterstallig loon te eisen in elkaar geslagen door bewakingspersoneel van een grote bouwfirma. De politie kwam pas ter plekke toen de aanvallers al weer verdwenen waren. Veel bouwprojecten zijn van firma’s die gelieerd zijn aan partijbonzen.

    Het congres en de adviesraad staan welismaar te boek als trouwe applausmachines voor het Centraal Comité van de Communistische Partij van China, de geluiden van onvrede nemen langzaam toe. De regering moet eens ophouden met papieren beloften en de daad bij het woord voegen, schreef het staatsblad China Business Weekly. Plannen om de armen te helpen zijn er al veel langer, aldus het commentaar: ‘Het probleem is dat niemand tot dusverre bereid is geweest ze uit te voeren.’

    De nieuwe goede voornemens van de centrale regering gaan volgens het blad ook niet ver genoeg. Behalve verlaging van de belastingen op het platteland moet de staat daar ook het aantal ambtenaren snoeien, omdat die vooral geld van de boeren verkwisten. En het lot van de migranten die naar de steden zijn getrokken moet nu eens fundamenteel worden verbeterd. Hun loon moet omhoog, en om dat bij de bedrijven af te dwingen zijn nieuwe wetten hard nodig, betoogt de Business Weekly.

    Het is een van de wonderlijke paradoxen van het nieuwe China: een zakenblad dat pleit voor loonsverhogingen, een rol die in andere samenlevingen is weggelegd voor vakbonden. Maar die lopen in deze ‘markteconomie met Chinese trekken’ vooralsnog braaf aan de leiband van de staat.

    Kijk, zo zie je maar dat je ondernemers best kunt aanspreken op hun gedrag en dat winstzucht ook niet alles is als het bijprodukt een a-sociale ,criminele, harteloze en arrogante maatschappij betekent.Met een haast oninbare milieuschuld voor de
    opvolgende generaties.

    Zo vergiftigd met egomaniakale en megalomane individuen.
    Socio- pathologisch opgefokt en agressief gedrag ,mag dat in het debat genoemd worden?

    Omwille van het zelfbehoud van een bevoorrechte, gepriviligeerde financiele elite ,de minderheidsstem demografisch en economisch gesproken, ga ik niet naar de stembus.Ik ben geen stemmenvee noch
    hecht ik veel aan mijn nederlands staatsburgerschap,ik voel me
    een internationaal wereldburger op zijn minst.
    En (hoofd)arbeider op de eerste plaats.

    Wanneer wordt de vakbond hier eens militant in plaats van braaf en serviel ?

    Overige info bron over China:
    http://www.geledraak.nl/
    Aanrader:
    http://www.7wekeninchina.nl/

    Reactie door Peter — zaterdag 6 maart 2004 @ 13.14 uur

  17. @Peter, sorry kan het niet laten als je zoiets voor de hands vergeet: stem SP ! Dan heb je in ieder geval een stem gegeven!

    Niet stemmen is de stemmers (VVD/CDA/PvdA) gelijkgeven.

    Reactie door Reinoud — zaterdag 6 maart 2004 @ 14.59 uur

  18. Ik ga heus wel stemmen, Reinoud. En al jaren niet meer op vlakke middenpartijen.

    Reactie door Peter — zaterdag 6 maart 2004 @ 16.52 uur

  19. What you think depends on where you stand.

    Reactie door Kees Huizenga — zaterdag 6 maart 2004 @ 20.37 uur

  20. @folkert,
    Sorry Folkert. Mijn reactie op jouw bijdrage over de uitspraak van het Kabinet over Nederland Fraudeland???? is onredelijk en denigrerend geweest. Ik bied hiervoor mijn excuses aan. Ik heb je bijdrage niet goed gelezen.
    Tevens getuigd mijn cinische reactie van weinig respect voor ieders mening.

    Reactie door Alie Dekker — zondag 7 maart 2004 @ 0.09 uur

  21. Alie Dekker,
    Ik denk gewoon een mis verstand, ik wou alleen de telegraaf citeren, maar niet dat ik achter hun verhaal staat.

    Reactie door folkert de lepper — maandag 8 maart 2004 @ 22.19 uur

  22. sports book

    I think this is a serious issue, have you considered. Sports betting for some fun.

    Trackback door sports book — zaterdag 14 mei 2005 @ 18.48 uur

  23. The worst meal u ever had.

    Trackback door Anoniem — donderdag 17 november 2005 @ 14.21 uur

  24. By far the best Bavy Millie Doll I know!

    Trackback door Anoniem — zaterdag 19 november 2005 @ 16.22 uur