Column: Tour de France (2)

Claudio op weg naar Sestriere in 1992

Voor Radio Tour de France (R1, 2003) heb ik drie columns gesproken over de Grande Boucle.
Deze is de tweede. Il Diablo…

In de geschiedenis van de sport zijn er van die momenten die je niet gauw zult vergeten. Simpel omdat ze zo tot de verbeelding spreken. De strafschop van Panenka, de winst van de Europacup door Feyenoord in 1970, de basketbalfinale tussen de VS en de SU bij de spelen in München, het record verspringen van Bob Beamon in Mexico (inmiddels verbeterd), de sluipende demarrage waarmee Joop Zoetemelk wereldkampioen werd.

Claudio Chiapucci zal voortaan ook in dat rijtje staan. In de etappe van de Tour van 1992 naar het Italiaanse Sestriere ging hij er na 40 kilometer alleen vandoor. Massa’s Italianen stonden langs de kant om Il Diablo aan te moedigen. Ze waren door het dolle heen.

Niemand heeft hem voor de meet nog terug gezien. Indurain niet, Bugno niet en Theunisse niet. Vijf cols bedwongen, alleen. Zeven uur en 44 minuten op de fiets, alleen. Een gemiddelde snelheid van ruim 32 kilometer per uur, alleen. Woorden schieten te kort bij het omschrijven van deze bovenmenselijke prestatie en door de kenners werden er vergelijkingen gemaakt met de legendarische Fausto Coppi die in veertig jaar daarvoor, ook in een etappe naar Sestriere, zijn concurrentie definitief van zich afschudde.

Jean Nelissen had het over ‘de kleine, grote man uit Italië’. Er zijn van die prestaties waarvan iedereen meteen het bijzondere karakter inziet: nationale tegenstellingen verdwijnen dan, club- of teambelangen spelen dan niet meer, dan is er slechts waardering voor het gebodene. Maar wat bood Chiapucci nu eigenlijk?

Voor de aanvang van de Tour werd hij samen met Indurain en Bugno gerekend tot de grote favorieten. En dan op een dag besluit hij alleen weg te gaan. 220 kilometer voor de aankomst. Alleen al dat besluit getuigt van een moed waar je wel respect voor moet hebben. Ook al ben je een goed klimmer, je wacht toch met je aanval tot een moment dichter bij de meet. Inderdaad, als hij had gefaald was hij waarschijnlijk door iedereen voor gek versleten. Maar deze Claudio wist deze dag wat hij deed en bleef vooruit. Hij maakte het onmogelijke mogelijk.

En dat is natuurlijk waarom wij sport zo aardig vinden. Op welk niveau dan ook, om naar te kijken en om zelf te doen. Alle zaken die met het leven te maken hebben komen we erin tegen. Voorbereiding, conditie, uithoudingsvermogen, geven en nemen, maar ook strategie en tactiek, samenwerken en soleren, mentaliteit, doorzettingsvermogen en durf.

Claudio is vast één van de vele helden die de tour heeft voortgebracht. Vrijwel alle Europese landen hebben wel hun eigen nationale wielerhelden, de mannen waarvan iedereen de namen kent en wel één of zelfs meerdere heldendaden kan noemen. Toch is dit slechts voor enkelen uit het peloton weggelegd. De meesten beulen zich af om de kopman van dienst te kunnen zijn, zij doen dat in betrekkelijke anonimiteit. In de bergen zie je ze vaak helemaal achteraan, alleen fladderend op de flanken van de Galibier of de Tourmalet. Ze lijden het meeste pijn, ze zitten het langste op de fiets en weten beter dan wie ook wat afzien is. En dat alles wordt niet gecompenseerd door een lauwerkrans en het bijbehorende prijzengeld of een foto in de krant van de volgende dag.
Natuurlijk: ze zijn misschien niet de beste renners, maar fietsen kunnen ze!
Ja!: ze spelen niet mee voor het klassement, maar karakter hebben ze!
Zeker: Ze kunnen het wiel van Claudio niet houden, maar zonder hen zou Claudio ook niks zijn. Zijn kracht krijgt pas profiel door hún aanwezigheid.

Aardig is om te zien hoe deze renners uiteindelijk steeds besluiten een ‘bus’ te vormen onder leiding van een kapitein. Samen komen ze boven. Eendracht maakt macht.

Een mooie metafoor voor hoe het ook in de samenleving gaat.
Sommigen maken het door inspiratie en transpiratie, talent en geluk.
Anderen komen er ook wel: ze doen er iets langer over en staan niet in de schijnwerpers. Ze zoeken steun bij elkaar in de wetenschap dat zij die schitteren niks zouden zijn zonder hun bijdrage.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

woensdag 14 juli 2004 :: 9.04 uur

3 Comments

3 reacties

  1. Alhoewel ik niet oud genoeg ben om al die mooie sportmoment bewust te hebben meegemaakt, ken ik de beelden wel. Zelf heb ik ook een aantal mooie sportmomenten.
    De metafoor die je gebruikt over de samenleving vind ik mooi gevonden. Daarop aansluitend kun je de rit van Chiapucci, ook in deze metafoor plaatsen. Hij voelde zich die dag sterk en viel aan en won een zware bergettape. Ook in onze dagelijkse samenleving moet je de moed hebben je kans te grijpen als die zich aanbied, ondanks alle tegenwerking die je mogelijkerwijs kunt krijgen.

    Reactie door ricardo kamperveen — woensdag 14 juli 2004 @ 11.11 uur

  2. Eendracht maakt macht.
    Macht in verkeerde handen geeft machteloosheid.

    Reactie door folkert de lepper — woensdag 14 juli 2004 @ 19.00 uur

  3. ik heb er nog een jan, g.p.500cc 1979 imatra (finland) boetje van dulmen uit ammerzoden verslaat fabrieks rijder en wereldkampioen kenny roberts senior (v.s)op een productie suzuki met geleende onderdelen . kortom de poen was op!! maar karakter.heeft niks met wielrennen te maken .maar moest het toch even kwijt.

    Reactie door henk — woensdag 14 juli 2004 @ 22.36 uur