Democratische Conventie in Boston

Kerry & Edwards

Gisteren begon de campagne voor Kerry en Edwards pas echt.
De Conventie wordt donderdag afgesloten met ‘n toespraak van Kerry, de nieuwe presidentskandidaat van de Democraten in de VS.

Zo’n Conventie heeft niets meer te maken met het practiseren van interne partijdemocratie zoals dat in de jaren zestig nog wel het geval was. Nu is het één grote show, alle speeches zijn van te voren gescreend en ‘n kritische noot zal dus niet worden gehoord.
Hoe dan ook: Het is dé kans voor Kerry om zich ten overstaan van de natie te laten zien. We zullen zien donderdag.

Wat zijn de kansen van Kerry? Hij schijnt nu ‘n nipte voorsprong te hebben op Bush.

Maar, stel nu dat ie gekozen wordt, kunnen we dan ‘n ander beleid verwachten?
Ik maak me daarover niet al teveel illusies. Kerry wordt gesponsord door dezelfde bedrijven als Bush. Bedrijven als Philip Morris, IBM, General Electric, General Motors, Time Warner, Microsoft en verschillende banken. Daarnaast: Ook Kerry was vóór de oorlog tegen Irak.

Ik heb me altijd verzet tegen blind anti-Amerikanisme. Ik ben er regelmatig geweest en weet: De Amerikanen zijn geen betere of slechtere mensen dan wij. Ze kiezen alleen altijd van die rare Sinterklazen als president, meestal met ‘n kortzichtig beleid.

Van echte oppositie is geen sprake. Zoals gezegd: Er zijn niet veel échte verschillen tussen de Democraten en de Republikeinen. Laten we het erop houden dat de Democratische Partij de minst slechte is.

Er zijn wel andere partijen en kandidaten, maar die zijn (onder andere door geldgebrek, zo noodzakelijk voor de inkoop van zendtijd) bij voorbaat kansloos.

Uit eigen SP-ervaring weet ik hoe belangrijk het is dat je als partij ook ‘n vertegenwoordiging hebt in de democratische organen die ertoe doen. In de VS en het VK zou dat door het districtenstelsel uitgesloten zijn. Immers, zo’n stelsel leidt vrijwel automatisch tot ‘n twee partijensysteem.

Invoering van ‘n districtenstelsel betekent het einde van de representatieve vertegenwoordiging en is de doodsteek voor een open, vrije democratie.
Daarom ben ik ook zo tégen de plannen van VVD én PvdA op dit punt.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

dinsdag 27 juli 2004 :: 10.51 uur

33 Comments

33 reacties

  1. Ja Jan, Dat die Kerry hetzelfde is als Bush was al bekend.Er verandert never echt iets in de USA, ze blijven behoudend daar.
    Erger is dat wij er achteraan blijven lopen met dit kabinet.Als we het tij niet kunnen keren zitten we straks echt in de shit…
    En dat 2 partijen stelsel moesten we maar niet doen….

    Reactie door Lambert — dinsdag 27 juli 2004 @ 11.20 uur

  2. Jan, wat zou jij stemmen als je nu in de VS zou wonen?

    Kerry, onder het motto ‘anyone but Bush’ of zou je toch op Nader of op de Socialist Party stemmen, omdat je principes boven de machtsvraag stelt?

    Ben benieuwd. Ik denk dat de helft van de SP’ers niet zou stemmen en de rest voor 90% Kerry zou stemmen, vanuit het idee dat alles beter is dan de Bush-Cheney junta…

    Reactie door Vinnie — dinsdag 27 juli 2004 @ 11.21 uur

  3. Een disctrictenstelsel (een milde vorm of minder milde vorm, doet er niet toe, want het disctrictenstelsel versterkt zichzelf) zal leiden tot een middelmatige volksvertegenwoordiging waarin vastgeroeste politici zitten die zich nooit zullen wagen aan vernieuwende/progressieve uitspraken of daden omdat deze mogelijk leiden tot een verlies van het noodzakelijke electoraat. Het districtenstelsel vormt de doodsteek van progressie en vernieuwing. Juist de kleine partijen zorgen vaak voor verfrissing, diversiteit en een helder signaal vanuit de maatschappij, die verfrissing en vernieuwing mogen absoluut niet verloren gaan!

    Reactie door R Meyer — dinsdag 27 juli 2004 @ 13.16 uur

  4. Twee partijen systeem is echt een nachtmerrie, nu maar hopen dat ik hier nooit in wakker wordt. Zeggenschap over het kiesstelsel hebben wij in dit A-Democratische land niet.

    Werk genoeg om daar eens wat in te veranderen.

    Het lijkt mij een goed plan twee verkiezingsdagen in te voeren.
    * De eerste dag de gewone verkiezing
    * Een dag later de verkiezing welke(van de partijen die de meeste stemmen -winst- hebben behaald)partijen er in de regering: = samen moeten werken =

    Dus geen gekonkel meer onder de partijen(zoals de laatste keer) maar doen wat het volk wil.

    Ik heb nog nooit gehoord dat mensen achter dit beleid van dit kabinet staan. Wat ik hoor is:” je moet hiervoor bij het kabinet zijn, wij voeren het beleid alleen maar uit”!

    Reactie door chrisinactie — dinsdag 27 juli 2004 @ 13.24 uur

  5. @christactie

    In de jaren 70 hebben we het kabinet Den Uyl gehad, die daar werkten progressieven ook min of meer verplicht samen met confesionelen.
    Dat kabinet is een van de meest rampzalige geweest die Nederland ooit heeft gehad -alleen het kabinet met de LPF was nog erger-. De formatie alleen al duurde 164 dagen (op een na de langste). Het kabinet viel in het zicht van de eindstreep. Continue onderlinge strijd en gekrakeel, en nil komma nu gepresteerd.
    Meer inspraak van keizers wie met wie moet regeren vinf ik op zich een aardig idee, maar partijenverplichten met elkaar een coalitie te vormen, dat gaat niet werken.

    Reactie door ricardo kamperveen — dinsdag 27 juli 2004 @ 15.28 uur

  6. @chrisinactie
    Ik ben het met ricardo eens dat het waarscijnlijk niet zal lukken om partijen te verplichten met elkaar samen te werken. (Hoe zat dat na de vorige verkiezingen ook alweer met een SP-CDA-LPF combinatie zoals Zalm voorstelde?) Maar ik denk eigenlijk wel dat het een goed idee is om de kiezer een uitspraak te laten doen over de resultaten van de kabinetsformatie. Misschien zouden er enkele maanden na het aantreden van het kabinet Eerste Kamerverkiezingen gehouden kunnen worden. Uiteraard rechtstreeks en niet getrapt zoals nu en volgens evenredige vertegenwoordiging. Dan is die Eerste Kamer in ieder geval nog ergens goed voor. Ik denk hierbij ook even aan het feit dat de laatste kabinetsformatie niet erg opschoot voor de Statenverkiezingen.

    Reactie door janco — dinsdag 27 juli 2004 @ 16.05 uur

  7. Ik denk dat je voor de US twee zaken moet scheiden: de president’s verkiezingen, die een echt nationaal karakter hebben, en die dus eigenlijk door een populaire stemming gedreven zou kunnen (moeten) worden, en de verkiezen van congress en senate. Het districten stelsel dat voor de beide kamers gebruikt wordt is diep verbonden met de immense afstanden en geografische (en economische) verschillen in dit land. Zonder districten zouden mensen uit Iowa of North Dakota zouden nooit hun stem kunnen laten horen, en het land zou gedomineerd worden door de New York – California – Florida driehoek.

    Waar in Nederland door de korte afstanden wel degelijk voeling gehouden kan worden met de provincie (zie Jan’s bezoeken aan de provincies), in de US zou een populaire stemming voor partijen in de kamers betekenen dat een groot gedeelte van het land nooit een politicus te zien krijgt. Er zijn grote verschillen in Nederland, maar ze zijn klein in vergelijking met de verschillen binnen de US. De meeste mensen vinden het belangrijk dat er ook lokaal een aanspreekbaar persoon is die verbonden is met de nationale politiek. In veel situaties is die persoon niet een een harde repulikein of democraat, maar iemand die de lokale interest verdedigd onder de noemer van een van beide.

    Ik ben te lang weg uit Nederland om een goede mening over een Nederlands districten stelsel te hebben, maar het lijkt me dat er voor Nederlandse politici een hele hoop andere opportunities zijn om binding met het volk te houden dat zij vertegenwoordigen.

    Reactie door Werner Vogels — dinsdag 27 juli 2004 @ 16.17 uur

  8. De ideologische lading van de twee grote partijen is niet erg uitgesproken. Het zijn voor alles doelorganisaties gericht op het winnen van verkiezingen, met name het bemachtigen van het Witte Huis. Het is tekenend dat de Amerikaanse partijen niet elk jaar een partijcongres houden, zoals in Europa gebruikelijk is, maar eenmaal in de vier jaar.

    Dat Amerika een tweepartijen systeem heeft kent allerlei redenen, maar het verkiezingsstelsel is een belangrijke. Het gebrek aan ideologische profilering van de twee grote partijen betekent overigens niet dat er geen verschillen zijn.

    Van oudsher steunen de Democraten op de zuidelijke deelstaten, etnische minderheden en de vakbeweging, terwijl de Republikeinen gelden als de partij van het zakenleven.

    Democraten vertellen de mensen wat zij voor hen zullen doen, Republikeinen vertellen de mensen waar zij de overheid van af zullen houden voor hen te doen’.

    De grootste verschillen tussen Republikeinen en Democraten liggen op het terrein van abortus. Waar het bij Bush “Nee tenzij” is, prediken de Democraten het “Ja, mits”.

    Democraten steunen het positief discrimineren van achtergebleven minderheden, bijvoorbeeld allochtonen.
    Republikeinen komen er openlijk voor uit een conservatief te zijn. Als het aan Bush ligt zal er niet aan positieve discriminatie gedaan worden.

    Op het gebied van energie lopen de plannen van de Democraten en Republikeinen nogal uiteen. Zo zijn de Democraten over het algemeen absoluut tegen olie- en gaswinning in het Alaska National Wildlife Refuge. ‘Schone’ (vracht-) autorijders kunnen een belastingvoordeel tegemoet zien, evenals particulieren en bedrijven die hun huisvesting energiezuinig (laten) bouwen. Moderne en schone vormen van energiewinning zoals zonne-energie worden goedkoper en toegankelijker gemaakt.
    Republikeinen: De lijst met plannen van Bush is aanzienlijk korter en anders dan die van zijn Democratische opponenten. Zo is hij voor het energie winnen in het natuurgebied in Alaska en eveneens op andere plekken. De aanleg van pijpleidingen, kolen- en petroleumwinning en het vormen van een olievoorraad kunnen rekenen over steun van Bush.

    Gezondheidszorg:
    Democraten: In de VS bestaat een speciale gezondheidsverzekering (CHIP) voor kinderen die onder de armoedegrens leven. De Democraten willen dat programma uitbreiden zodat hun ouders kunnen deelnemen in die verzekering.
    Republikeinen: Wat Bush betreft krijgen de staten veel meer invloed op het beleid ten aanzien van de gezondheidszorg. Hij wil medische spaarplannen opstellen voor alle Amerikanen. Mensen met lage inkomens krijgen hun op recept verkrijgbare medicijnen vergoed, evenals eigenaren van eenmanszaken.

    Internationaal beleid:
    De Democraten waren tegen ingrijpen in Irak, de Republikeinen waren voor.

    Democraten:
    De achterstallige betalingen aan de Verenigde Naties moeten zo snel mogelijk onvoorwaardelijk worden voldaan, er moet meer samenwerking komen met Rusland.
    Republikeinen zijn wat behoudender op het gebied van internationaal beleid. Zo wil een regering Bush alleen achterstallige betalingen voldoen als de bureaucratie en de uitgaven van de Verenigde Naties worden verminderd. Bush is tegen verdere IMF leningen

    Landbouw- en Milieubeleid:
    Democraten: De restricties op de handel met China op het gebied van agrarische producten moeten opgeheven worden. Het ministerie mag 6 procent extra uitgeven, vooral bedoeld voor research, staten mogen financieel ingrijpen tijdens landbouwcrises. De Democraten vinden dat plannen om offshore te gaan boren aan de kust van Californië en Florida niet kunnen doorgaan. Ze willen voor het vrijmaken van parken en opener maken van ruimten bij steden een aantal miljard reserveren, verdeeld over landbeheerders en de steden.
    Republikeinen: Bush is tegen het bewust verhogen van de landbouwprijzen door de regering. Ook is hij absoluut tegenstander van het plan van de Democraten dat tot doel heeft landbouwgrond te onteigenen voor ontwikkeling van natuur. Hij wil diepgaand onderzoek naar prijsafspraken en kartelvorming in de landbouw. Hij is tegen het gebruik van voedsel als onderdeel van buitenlandse sancties.

    Onderwijs:
    Democraten: De Democraten willen ongeveer 100 miljard dollar reserveren voor een plan om het onderwijspeil te verhogen. Ze zijn niet van plan toestemming te gaan geven voor het opzetten voor privé-scholen op religieuze basis en zogenaamde ‘huisschooltjes’.
    Republikeinen: De 52 staten van Amerika moeten zelf meer invloed hebben op het onderwijsbeleid, zo vindt Bush. Hij is, in tegenstelling tot de Democraten, juist voor het stichten van privé-scholen op religieuze basis en wil dat financieel stimuleren. Bush wil het hoger onderwijs financieel stimuleren, met name op de gebieden van wiskunde en natuurkunde. Het lerarentekort wil Bush oplossen door aankomende jonge wetenschappers/technici voor ten minste vijf jaar te laten lesgeven op middelbare scholen.

    Reactie door Michel Smit — dinsdag 27 juli 2004 @ 16.27 uur

  9. Het is gewoon stemmen kopen wat ze doen. En dat is dan vrijheid?

    Reactie door Brillie — dinsdag 27 juli 2004 @ 16.31 uur

  10. Presidentsverkiezingen
    De man met de meeste stemmen wordt president. Althans zo werkt het nu in de VS. In andere landen wordt er meestal in meerdere rondes gestemd. Op Indonesië is nu net de eerste ronde achter de rug. De tweede ronde gaat tussen de twee kandidaten die in de…

    Trackback door Weblog Yorick Haan — dinsdag 27 juli 2004 @ 16.46 uur

  11. @ Michiel Smit:

    Leuk verhaal. Ik hoop dat het en tikfout is dat de VS 52 staten heeft, want het zijn er echt maar 50, en een district (of Columbia, ofwel de hoofdstad Washington).

    Je geeft overigens op een aantal punten enigzins bedekt aan wat een heel groot principieel verschil is tussen de democraten en de republikeinen. Democraten vinden dat de federale overheid meer macht moet krijgen, zodat de leefomstandigheden van alle Amerikanen gelijker worden.

    De republikeinen vinden juist dat de staten meer macht moeten krijgen omdat ze onderling zo verschillen. Een milieuwet heeft een hele andere uitwerking in het grote lege Alaska dan in het kleine volle New Jersey. Macht voor de staten levert dus beter maatwerk.

    Eigenlijk kun je dat republikeinse standpunt dus vergelijken met het SP standpunt dat er juist niet meer macht naar de EU moet, maar in NL moet blijven.

    Als je overigens de Amerikaanse grondwet leest, dan kun je daarin wel min of meer vinden dat de founding fathers de unie maar als redelijk losse verbinding over de staten hadden bedacht, voornamelijk om een vuist te kunnen maken naar de toenmalige vijand Engeland en goeie deals te kunnen sluiten (de Louisiana purchase) met toenmalige vriend Frankrijk.

    Reactie door Nepkarel — dinsdag 27 juli 2004 @ 17.20 uur

  12. “De Amerikanen zijn geen betere of slechtere mensen dan wij. Ze kiezen alleen altijd van die rare Sinterklazen als president, meestal met ‘n kortzichtig beleid.”

    Door het woord ‘alleen’ verwachtte ik eigenlijk een tegenstelling met Nederlanders. Ik kan ‘m alleen niet goed ontwaren. Of het moet zijn dat we geen president kiezen. Rare Sinterklazen met een kortzichtig beleid zijn het hoe dan ook steevast.

    Reactie door Ruben — dinsdag 27 juli 2004 @ 18.11 uur

  13. @ Ruben:

    En ik maar wachten tot iemand Balkenende of Bea een rare Sinterklaas gaat noemen.

    Is trouwens een aardige vraag: Bush jr, Clinton, Bush Sr, Reagan en Carter echt zulke rare Sinterklazen in vergelijking met Balkenende, Kok, Lubbers en van Agt?

    Reactie door Nepkarel — dinsdag 27 juli 2004 @ 20.13 uur

  14. @Jan Marijnissen:

    Quote: “rare sinterklazen”
    Ben ik nog even nieuwschierig; wat jij nu zelf de beste sinterklaas vind van de V.S. na de 2e WO en waarom.

    Ik deel volledig je afkeer van het verotte districten stelsel en het 2-partijen systeem. Als dit gaat gebeuren hier, dan zal ik ophouden gebruik te maken van mijn stemrecht. Er valt voor mij dan niks meer te kiezen.

    Reactie door ReneR — woensdag 28 juli 2004 @ 1.14 uur

  15. Laatst nog met vrienden over de plannen voor districtenstelsel gehad. Wat blijkt: niemand heeft er erg in, wat dat voor gevolgen heeft. Toen we het erover hadden, viel het kwartje pas.
    Ik houd mijn hart vast, als dat ooit erdoor komt. En wat me dan nog het meeste stoort, is dat we er blijkbaar ook geen zeggenschap over hebben in dit land. Zoiets zou ook in de grondwet moeten staan: het volk moet met ruime meerderheid (bijvoorbeeld 75%) een verandering van het kiesstelsel steunen.

    Reactie door Helma — woensdag 28 juli 2004 @ 7.43 uur

  16. Juist, Helma, niemand die iets door schijnt te hebben. Slechte voorlichting en informatie en verder de volkomen “normale” ongeïnteresseerdheid. Dit zal ervoor zorgen dat we strakjes in een soort van dictatuur zitten waar we nauwelijks nog iets te zeggen hebben. Oh, we mogen stemmen, maar uiteindelijk hoeft een nieuw kabinet zich er niets van aan te trekken en toch te doen waar ze zelf zin in hebben. Watte? Ja, je hebt gelijk, dat is al gebeurd met dit kabinet Balkenende, waarbij Balkenende de VVD als partner wilde en niet de PvdA,terwijl die toch de tweede grote winnaar was. Dus waarom gaan we nog stemmen dan?

    Reactie door Lydia M. Lembeck — woensdag 28 juli 2004 @ 9.00 uur

  17. @Lydia
    In het Nederlandse systeem kiezen we nou eenmaal niet de regering. Misschien zouden we dat moeten wijzigen (gekozen premier).
    Maar als de winnaars altijd moeten regeren, zou Balkenende I eigenlijk van CDA-LPF-SP samenstelling moeten zijn, en dan zou in Vlaanderen het Vlaams Blok samen met de Christen Democraten de regering moeten vormen. En zoals ik eerder reeds schreef, je kunt partijen niet verplichten samen te werken.
    Juist in een districtenstelsel zijn de keuzes veel duidelijker, voor of tegen de zittende regering. (Engeland met de Conservatieven en Labour, de VS Bush of Kerry)

    Reactie door ricardo kamperveen — woensdag 28 juli 2004 @ 10.21 uur

  18. Lydia M. Lembeck (17) en Ricardo Kamperveen (18):
    Het gaat inderdaad om twee verschillende dingen:
    -de Nederlandse coalitieverhoudingen, en
    -een districtenstelsel.
    1. Het Nederlandse coalitiesysteem heeft inderdaad ondemocratische kanten. Zo kan een partij die niet het grootste aantal zetels in de Tweede Kamer heeft behaald er toch voor zorgen, dat een andere coalitie tot stand komt dan op grond van de verkiezingsuitslag voor de hand ligt. Zo verkreeg de PvdA in 1977 de meeste zetels (tien zetels winst), maar kwam uiteindelijk een liberaal-christelijke coalitie tot stand. (Later heeft Lubbers toegegeven dat men helemaal niet verder wilde met de PvdA).
    2. Een districtenselsel als in de VS of het Verenigd Koninkrijk is zeer ondemocratisch in de Nederlandse situatie. Veel kleinere partijen zouden niet meer in de Tweede Kamer vertegenwoordigd zijn. Zelfs een partij met veel aanhang, die het in alle districten net niet haalt, zou geen zetels krijgen, en een partij met een veel kleinere aanhang die in één of enkele ditsricten de meeste stemmen verkijgt, wél! Zeer ongewenst dus.
    Een andere mogelijkheid is een gemengd systeem, zoals in Duitsland, met ook weer haken en ogen. Ik blijf zeer argwanened ten opzichte van elk voorstel tot invoering van een districtenstelsel in Nederland. (Het zou trouwens ook het einde van D66 kunnen betekenen).De nadelen van het coalitiesysteem kunnen we enigszins ondervangen door het laten kiezen van een premier, maar ook in dat geval zijn allerlei extra regels nodig. (Wat gebeurt er b.v., als de gekozen premier er niet in slaagt een coalitie te vormen met een meerderheid in de volksvertegenwoordiging?).

    Reactie door Olav Meijer — woensdag 28 juli 2004 @ 12.00 uur

  19. Democratische conventie en de verkiezingen
    Als aanvulling op het log van jan Marijnissen was de cover van The beast van vorige maand wel treffend:

    Ben benieuwd of de Democraten zich ook echt veilig voelen in Boston gezien het onderstaande plaatje en het cynische commentaar.

    De…

    Trackback door Weblog Bart Vermeulen — woensdag 28 juli 2004 @ 12.07 uur

  20. Er wordt weer eens gediscussieerd over een districtenstelsel en nu naar aanleiding van het malle anachronistische kiesstelsel in de VS. Een raar kiesstelsel gaf Frankrijk een president die de overgrote meerderheid absoluut niet wilde. In de VS krijgen ze zo nu en dan een president met een minderheid aan stemmen en soms moeten er malle fratsen met rechtbanken met politiek benoemde rechters aan te pas komen (laten die dan zo maar een keus maken voor de partij door wie ze benoemd zijn ).

    In Zwitserland wordt soms lokaal in sommige kantons bij handopsteken door de hele bevolking beslist. Heel democratisch worden daar de vrouwen buitengesloten, want op de markt is er anders geen plaats. (voor de fanatici: grapje!)

    In Nederland hebben we bij de laatste verkiezingen een Tweede Kamer gekozen op basis van sentimenten ten opzicht van allochtonen. En de partijen die op dat punt populistisch scoorden kunnen nu een economisch en ander beleid uitvoeren dat de overgrote meerderheid in Nederland uitkotst.

    Als we een democratie willen hebben dan moet er ook een democratisch beleid gevoerd worden: de volkswil moet uitgevoerd worden op ieder terrein waar de overheid zich mee bemoeit en niet de wil van een partijbonzen die het populistisch voor het zeggen hebben gekregen. De afgelopen verkiezingen, en ook veel eerdere verkiezingen, hebben laten zien dat het huidige stelsel niet altijd tot democratische beslissingen leidt. En een districtenstelsel vaagt iedere democratische discussie weg en het gaat alleen nog maar om het leukste gezicht, de persoon met de liefste kindertjes en degene die bij het bedrijfsleven het grootste verkiezingsbudget bij elkaar kan graaien. Het is de aanzet tot een aftellen: tweepartijenstelsel, eenpartijstelsel, nulpartijenstelsel. De anti-Democraten ’66 laten hun ware gezicht zien. Volgens mij staat die apostrof voor 15, dus 1566 toen Philips II de privilegiën aantastte.

    Natuurlijk kun je niet de hele bevolking over alle wetten e.d. laten stemmen, de meesten snappen niet eens waar het over gaat. Maar met creativiteit kun je wel een stelsel bedenken dat veel dichter bij de volkswil komt en dat de mensen ook veel meer uitnodigt om over politieke onderwerpen na te denken. Ik kom hier met een creatief en revolutionair stelsel voor een volksvertegenwoordiging.

    1. Schaf de huidige Tweede Kamer die over alles beslist af en vervang die door zes Tweede Kamers.
    2. Verhoog de zittingsduur tot zes jaar, dan heb je ieder jaar verkiezingen voor een Tweede Kamer-deel.
    3. Een mogelijke indelingen voor de zes onderwerpen (kloppen niet helemaal met de huidige ministeries)
    a. Binnenland: Binnenlandse Zaken, Justitie, , Algemene Zaken, incl. de lachwekkende ministeries voor Vreemdelingenzaken en Bestuurlijke vernieuwing
    b. Buitenland: Buitenlandse Zaken, Defensie, Ontwikkelingshulp
    c. Economie: Economische Zaken, Landbouw & Visserij
    d. Financiën: Financiën, Sociale Zaken
    e. Voorzieningen: Onderwijs, Gezondheidszorg, Openbaar Vervoer
    f. Landindeling: Volkhuisvesting, Milieu, Weg- en waterbouw
    4. Iedere minister legt verantwoording aan zijn ‘eigen’ Kamer af, er hoeft geen eenheid in de regering meer te zijn.
    5. Als een Kamer besluiten neemt die tot meer of minder kosten leiden, gaan de belastingen automatisch omhoog of omlaag, financiën beslist alleen over hoe de belastingen geheven moeten worden en welk tekort acceptabel is.
    6. Iedere gekozen partij krijgt een vertegenwoordiger in de Kamer, hij stemt met een gewicht naar het aantal stemmen dat hij bij de verkiezingen achter zich heeft gekregen; de flauwekul van de partijdiscipline is dan meteen verdwenen (er moet wel een plaatsvervangend lid aangewezen worden, die de boel kan overnemen bij verhindering van de eerste volksvertegenwoordiger)
    7. In een twijfelgeval welke Kamer competentie heeft, zijn er een paar opties:
    a. Wijze mannen wijzen het aan een Kamer toe (Raad van State?)
    b. Binnen de regering wordt een keuze gemaakt en na de eerstvolgende verkiezingen voor de desbetreffende Kamer wordt er pas in die Kamer over gestemd
    c. Er wordt een referendum gehouden (bijv. samen met de verkiezingen voor een van de Kamers)

    Het voordeel is dat er ieder jaar over een bepaald onderwerp gediscussieerd wordt en je niet automatisch op de keuze voor een onderwerp (de laatste keer allochtonenbeleid) gratis een ongewild ander beleid krijgt (afbraak onderwijs, asociaal beleid voor werkzoekenden, enz.). En de feed-back dat de belastingen meebewegen met beslissingen stelt de mensen voor de keuze, zijn die overheidsvoorzieningen de extra lasten wel waard.

    Dit zijn de principes voor een stelsel van volksvertegenwoordiging, natuurlijk zijn er nog zat haken en ogen, maar daar zijn oplossingen voor te bedenken. De vraag is of we democratie willen.

    Reactie door R. Harthoorn — woensdag 28 juli 2004 @ 17.53 uur

  21. @Nepkarel

    het zijn er 51.

    Je vergeet de staat Irak. ;)

    groet Jim

    Reactie door Jim — woensdag 28 juli 2004 @ 20.44 uur

  22. @ R. Harthoorn:
    Je loopt over het grootste probleem in de democratie van het moment heen: mensen komen niet stemmen bij verkiezingen.

    Dat probleem verghelp je niet door het aantal verkiezingen te ver6voudigen.

    @ Jim:
    Nee, Irak is geen staat. Hoogstens een territory zoals Puerto Rico, de Maagdeneilanden, Guam, Samoa en nog wat van die losse eilandjes. Je bent pas een staat als je er ook wat te vertellen hebt en daarvoor belasting betaald, niet als je alleen maar beschermd wordt door de VS.
    (flauwe reactie op flauwe grap)

    Reactie door Nepkarel — donderdag 29 juli 2004 @ 0.55 uur

  23. @R. Harthoorn,

    Nog een nadeel, door de stem in de kamer de zwaarte mee te geven van het aantal stemmen op die persoon, is er een kans dat er te veel macht in de handen van één persoon komt. Vind ik toch een risico.
    Verder is creatief en revolutionair wel een understatement.

    Reactie door Helma — donderdag 29 juli 2004 @ 7.21 uur

  24. @Nepkarel

    Als verkiezingen ergens over gaan dan zijn er waarschijnlijk meer mensen die willen stemmen. Nu haken veel mensen af, omdat ze zich bedrogen voelen: ze kiezen ergens voor en dat wordt niet uitgevoerd omdat een partij dat bij de coalitievorming weg laat onderhandelen. A-D66 (anti-democraten 66) hebben bij de laatste coalitievorming zaken bedongen waar in de verste verte geen meerderheid in de Kamer, noch onder de bevolking voor was. Dat is geen democratie, de mensen voelen zich bedrogen.
    Als mensen ergens geen mening over hebben hoeven ze wat mij betreft niet te stemmen, dat is blanco stemmen en betekent geen mening.

    Wil je onwillige mensen naar de stembus trekken, dan kun je dat met een popidool, een filmster of een psychiater doen, maar dat heeft niks met democratie te maken.

    Democratie zou moeten inhouden dat als je dat wilt je invloed kunt uitoefenen, nu is die invloed minimaal. Een gevolg van de keuzes uit 1920 toen de regenten van de Christelijke partijen het volk letterlijk te dom vonden om mee te denken, het was de bedoeling dat je zou stemmen volgens de richtlijnen van dominee of pastoor. Toen wezen de meest-linkse partijen een kamerstelsel af, ze wilden bijv. een radensysteem, waarbij de hele bevolking regelmatig moest opdraven om mee te discussiëren en stemmen over allerlei onderwerpen (dat is in voormalige oostblok een geweldige mislukking geworden en heeft tot dictatuur geleid). Voor 1920 moest je geld hebben om te mogen stemmen, wie geld had was slim genoeg om mee te denken.

    @Helma

    Ik ben het met je eens dat het veel macht in de handen van een enkeling legt, maar dat is wel per onderwerp. Maar bedenk wel dat op het moment in veel partijen al die macht in handen van de fractieleider of de politiek leider ligt. In vergelijking daarmee heb ik dan de macht toch meer gespreid, terwijl het makkelijker is om misbruik achteraf af te straffen door zo een partij weg te vagen. Nu weet je niet waar je voor stemt, omdat allerlei onderwerpen gemengd worden, en dan is afstraffen veel moeilijker. En als je wel denkt te weten waar je voor gekozen hebt, dan wordt jouw keuze misschien wel weg onderhandeld.

    Bah, wat een vies woord; leider, dat doet me aan Führer, Duce of Caudillo denken.

    Geen enkel systeem is perfect, maar het is de moeite waard om over een beter systeem na te denken. Mijn voorstel is een idee, maar er zullen ongetwijfeld meer ideeën zijn. Het moet Amerikaanse toestanden voorkomen waar de Democraten in het noorden rechts zijn en in het zuiden extreem-rechts zijn en de republikeinen in het noorden extreem-rechts zijn en in het zuiden rechts. Dat geeft je pas veel keuze-mogelijkheden.

    Reactie door R. Harthoorn — donderdag 29 juli 2004 @ 11.16 uur

  25. Ik heb overigens nooit de behoefte om de heer de Graaf in bescherming te nemen maar zijn voorstellen zijn helemaal niet in de lijn van het Amerikaanse stelsel.
    Hier gaat het om twee lijsten. Een landelijke en een per distrikt bepaalde lijst.
    Naar evenredigheid en landelijk wordt bepaalt wat de zetelverdeling wordt maar de be-mensing wordt mede aan de hand van lokale score in de distrikten beinvloed.
    Twee stemmen dus. Maar ook twee kwalitieten voor die stemmen.
    Een om de de zetelverdeling te bepalen en de ander (op de lokale lijsten) om de poppetjes ( mede ) te kiezen.
    Dat is echt heel wat anders dan in de VS geldt. Daar worden aantallen zetels ( kiesmannen, afgevaardigden maar niet Senatoren) per Staat en/of distrikt toegewezen naar een criterium dat afrondend werkt en aldus een waarborg geeft voor de samenhang van het geheel. Het is al gezegd : schaars bevolkte gebieden die soms ook nog economisch achterblijven kunnen toch niet verwaarloosd worden, althans electoraal.

    Daar heeft Thom de Graaf het niet over. Wat hier aan de orde is zal zijn werking hebben op de selectie van de kandidaten. Een local hero komt er dus makkelijker. That’s all.
    Weer ‘s niks aan de hand.

    Reactie door I. Sedney — donderdag 29 juli 2004 @ 17.38 uur

  26. @Sedney. Ik heb ook nergens beweerd dat de plannen van De Graaf hetzelfde zijn als de praktijk in de VS of het VK.
    De plannen van de VVD en de PvdA komen wél heel dicht in die buurt!

    Reactie door Jan Marijnissen — donderdag 29 juli 2004 @ 18.59 uur

  27. @I.Sedney
    Je hebt volkomen gelijk.
    Maar …..

    Vanuit D66, VVD en de PvdA is aangegeven dat men voorstander van een twee partijenstelsel is. Bos heeft al aangegeven dat hij de voorstellen van De Graaf een mooie opstap naar een tweepartijenstelsel vindt.

    In het twee-stemmen-systeem is het mogelijk dat een populaire bink veel stemmen naar zich toe trekt en dat veel mensen het systeem niet begrijpen, hoeveel voorlichting je ook geeft, en menen op die partij te moeten stemmen. Dan beïnvloedt het toch de evenredige vertegenwoordiging gebasseerd op meningen i.p.v. poppetjes.

    Het is mogelijk dat een Prins Carnaval een district wint, maar dat zijn ache-maar-leut-het-partij de landelijke kiesdrempel niet haalt, wat mot je dan?

    Je nodigt uit tot strategisch stemmen. In sommige districten weet je bij voorbaat wat de grootste partij wordt. Als je die partij niet lust, dan stem je met je tweede stem op de grootste onbenul van die partij om die partij te pesten. Dan kies je dus voor de slechtste vertegenwoordiger. Dat wordt pas een ideale volksvertegenwoordiging.

    Het lijkt mij principieel onjuist als je de vertegenwoordiging van een partij beïnvloedt terwijl je die partij niet de jouwe is.

    Reactie door R. Harthoorn — donderdag 29 juli 2004 @ 19.32 uur

  28. @ R. Harthoorn

    1) De feiten spreken je tegen. Bij de gehouden referenda, waar mensen konden komen stemmen en hele directe invloed konden uitoefenen op lokaal belied, kwam geen hond opdagen.

    2) Je spreekt jezelf tegen. In post 26 haal je uit naar die vermaledijde “de regenten van de Christelijke partijen” die “het volk letterlijk te dom vonden om mee te denken” en in post 29 geen je zelf toe dat mensne te dom zijn om zelf na te denken “veel mensen het systeem niet begrijpen, hoeveel voorlichting je ook geeft”.

    Je moet wel consequent zijn. Of je bent een paternalistische socialist die wel voor ‘de mensen’ (walchelijke Bos kreet) beslist wat goed is, of je bent een liberaal die vertrouwt op het zelfstandig denkvermogen van kiezers…..

    Reactie door Nepkarel — vrijdag 30 juli 2004 @ 15.47 uur

  29. @Nepkerel

    Niet te gauw conclusies trekken:

    Ik stel geen onafhankelijke referenda voor. Ik opper drie mogelijkheden en geef nergens aan dat ik een referendum de beste methode vindt. Een van de mogelijkheden die ik aangeef is een referendum op een moment samen met verkiezingen waar toch redelijk wat mensen op af zullen komen. Overigens zijn er best meer mogelijke oplossingen voor de beschreven conflictsituatie te bedenken.

    Overigens snap ik niet wat je bezwaar is dat er geen honden in een stemlokaal worden toegelaten. Honden hebben geen stemrecht en horen het in de goot te doen.

    In het begin van de vorige eeuw werd van boven af beslist dat de mensen in het algemeen te dom waren om weloverwogen een politieke keuze te kunnen maken. Ik beslis niet wie te dom is, maar stel alleen dat een aantal mensen een kiessysteem niet zullen begrijpen. De redenen daarvan kunnen uiteenlopend zijn, bijv. desinteresse hoe een systeem nou precies werkt. Maar voor dat je me er nu van beschuldigt dat ik denk dat alle mensen gedesinteresseerd zijn: er zijn allerlei redenen mogelijk dat men iets niet kan of wil begrijpen. Waar het mij om gaat, is dat de tweede stem die op een persoon gericht is en niet op een politieke voorkeur, de eerste stem, die op een politieke voorkeur gebaseerd zou moeten zijn, beïnvloedt. En daar heb ik groot bezwaar tegen.

    Die Bos-kreet doet me aan Tarzan denken. In de jungle zijn de generaliserende kreten aan dovemansoren gericht:

    Iemand die paternalistisch is hoeft geen socialist te zijn.
    Een socialist hoeft niet paternalistisch te zijn.
    Een liberaal hoeft niet te vertrouwen op “zelfstandig denkvermogen van kiezers”.
    Iemand die vertrouwt op het “zelfstandig denkvermogen van kiezers” hoeft geen liberaal te zijn.
    Een Christendemocraat hoeft de kiezers niet te dom te vinden.
    Iemand die de kiezers te dom vindt hoeft geen Christendemocraat te zijn.
    Een D-66-er hoeft niet voor een districtenstelsel te zijn.
    Iemand die een districtenstelsel wil, hoeft geen D-66-er te zijn.
    Enz.

    Reactie door R. Harthoorn — vrijdag 30 juli 2004 @ 16.45 uur

  30. Oproep aan Jan Marijnissen:

    Zorg voor helderheid. Wat wil de Graaf nou precies?
    Als je het ministerie benaderd met een vraag om informatie krijg je een bijna zenuwachtige riposte richting ‘gekozen burgemeester’. Ik kan me herinneren dat Thom de Graaf ooit eens( Tijdens paars II) speeches heeft gehouden over de ‘modernisering van de monarchie/koninklijk huis’. Inmiddels wil men daar niet meer over corresponderen.

    Het is waar dat de echte strijd gaat om de bemoeienis bij benoemingen. Burgemeesters en (in)formateurs. Als we die (ten minste de eersten) gekozen kunnen krijgen zijn we een stukje opgeschoten. Maar waarom dit wantrouwen jegens het electoraat?

    Waarom kan men in dit land niet zeggen wat men bedoeld? Is dit volk zo achterlijk. Is men bang dat verlangen naar koekhappen en zaklopen op koninginnedag in competitie komt met strevingen naar meer vrijheid en democratie?
    Ik vermoed dat er in geval van een duidelijke uitleg meer te bereiken is langs de weg van het zoeken naar een zo breed mogelijke verstandhouding dan nu wordt gewaagd.

    Het is voor mij een punt JM, ik stem ‘hier op’.

    Reactie door I. Sedney — vrijdag 30 juli 2004 @ 19.59 uur

  31. craps online

    craps online The scientists, not the philosophers, now address most effectively the great questions of existence, the mind, and the mea

    Trackback door craps online — vrijdag 29 april 2005 @ 3.18 uur

  32. MM voor Bart als je nog ergens uithangt “maar leg me neer bij de democratie” WTF bedoel je hier mee dat je liever nie mee lult ofzo?
    Is dit een nieuwe generatie democratie ofzo? maar goe ik ben blij dat je in iedergeval de moeite neemt intresse te tonen voor alles wat jou tegen de borst stuit. Enne sorry maare ik kon even geen plek vinden om mijn verbaasing te uiten over wat ik net heb gelezen.
    groetjes Tako

    Reactie door mr_okat — zondag 29 mei 2005 @ 13.13 uur

  33. wsop

    wsop The scientists in question seem to me to confuse the Author of Nature with the Editor of ‘Nature’; or at any rate to suppose that there can be no produc

    Trackback door wsop — woensdag 1 juni 2005 @ 12.33 uur