Zes man op één cel?

In Californië zaten in 1993 113.000 mensen vast, dat was 88 procent meer dan waar eigenlijk plaats voor was. Maar waar de nood hoog is, is de geest creatief. De overheid vorderde een aantal gymlokalen, waarin de gevangenen in stapelbedden konden worden ‘opgeslagen’ – 250 man in één ruimte.
(uit Tegenstemmen, 1996)

De politie is er om boeven te vangen, de politiek is er om criminaliteit te voorkomen. Dat laatste kan bijvoorbeeld gebeuren door te erkennen dat asociaal en crimineel gedrag vaak maatschappelijke oorzaken heeft. Mensen ontlenen hun identiteit voor een belangrijk deel aan hun maatschappelijke status. Wanneer die status er niet is en wanneer er ook geen uitzicht op verbetering bestaat, dan is er soms maar een klein zetje nodig om mensen op het criminele pad te brengen. Immers, niets te verliezen hebben weekt mensen los van hun sociale verplichtingen, en criminaliteit kan het (financiële) perspectief bieden dat aan het grauwe leven van alledag ontbreekt. Maar in het neoliberale denken ontbreekt nu juist het besef van de sociaal-economische achtergrond van veel criminaliteit. Vandaar dat neoliberalen de ‘oplossing’ voor de groeiende criminaliteit steevast zoeken bij het strafrecht.
Overal in de wereld gaat de opkomst van het neoliberalisme gepaard met een verharding van de samenleving en het strafrechtelijk klimaat. Het aantal gevangenissen stijgt, evenals het aantal bewoners ervan. De grootste overeenkomst, zo lijkt het, tussen neoliberale machthebbers en dictators is hun voorliefde voor het opsluiten van hun medemens. Toen iemand eens aan Jesse Jackson vroeg hoe hij het verschil in succes tussen de Amerikaanse en de Japanse economie verklaarde, antwoordde hij: ‘In Japan sturen ze hun jongeren naar school, wij sturen ze naar de gevangenis.’ De laatste jaren zitten er meer zwarte kinderen in de gevangenis dan op college. Voor veel jonge Amerikanen is de gevangenis een ontmoetingsplaats geworden. Hun vrienden zitten er immers ook.
Van oudsher kennen de Verenigde Staten een veel strenger strafrechtelijk klimaat dan de meeste andere westerse landen. Maar onder de Republikeinse presidenten Reagan en Bush heeft het law and order-denken een wel heel hoge vlucht genomen. In geen enkel ander land zitten per duizend inwoners zo veel mensen gevangen als in the land of the free. Tussen 1965 en 1990 is het aantal gevangenen in de VS ruim verviervoudigd. Is Amerika daarmee een veiliger land geworden? Nee, integendeel. Want terwijl de gevangenisstraffen langer werden en het aantal ter dood veroordeelden steeg, nam ook de criminaliteit toe – met name onder jongeren. Tussen 1987 en 1991 steeg het aantal jongeren dat werd gearresteerd wegens moord met 85 procent. Jongeren zijn in de VS inmiddels verantwoordelijk voor 17 procent van alle geweldsmisdrijven. Bovendien zijn jongeren ook steeds vaker slachtoffer. Volgens cijfers van de fbi werden in 1991 2200 kinderen van onder de achttien vermoord; dat is gemiddeld meer dan zes per dag.
Die enorme geweldsexplosie was ongetwijfeld niet te wijten aan een verandering in het genetisch materiaal van de gemiddelde Amerikaan. Evenmin zal zij een gevolg zijn geweest van een plotselinge groei in het aantal hersenafwijkingen. Nee, de stijging van de criminaliteit is voor een belangrijk deel te verklaren uit de verharding van het sociaal-economische klimaat in de jaren tachtig en de daarmee samenhangende groei van de uitzichtloosheid. Alle deskundigen zijn het erover eens dat de groeiende maatschappelijke ongelijkheid, het ontbreken van een toekomstperspectief, het wegvallen van de sociale controle en het overal voor handen zijn van wapens, de ‘ideale’ voedingsbodem vormen voor criminaliteit. De uitzichtloosheid is het grootst in de verpauperde wijken waar veel werklozen wonen – en datzelfde geldt voor de criminaliteit. Veel kinderen uit de getto’s maken hun schoolopleiding niet af en als ze dat wel doen, is er vaak geen werk voor hen. Het zijn kinderen zonder perspectief. Met de beste wil van de wereld zijn zij niet te overreden zich in te spannen voor een betere toekomst voor henzelf en hún kinderen. In de wijken waarin ze wonen heerst een gewelddadige atmosfeer, waarin normale omgangsregels niet geldig zijn en er nauwelijks ruimte bestaat voor normaal gedrag. De traditionele verbanden – gezin, school en gemeenschap – spelen een steeds minder belangrijke rol, zodat de kinderen zich alleen nog kunnen spiegelen aan hun leeftijdgenoten. Daardoor vallen ze al snel ten prooi aan drugsbendes en raken betrokken bij criminele activiteiten. Katie Buckland, een vrijwilligster op een school in Los Angeles, zegt daarover: ‘Deze kinderen geloven al lang niet meer in de normale weg naar succes in het leven. Gemeten naar hun eigen standaarden is een kind dat crack verkoopt eerder slim dan dom. Het zijn de kinderen die nog ambitie hebben. Zij gebruiken de enig aanwezige ladder om omhoog te komen: de ladder van gangs en drugs. Het is de makkelijkste en snelste weg naar veel geld.’73
Het falende strafrecht

Een tweede belangrijke oorzaak van het toenemend geweld in de VS is gelegen in het strafsysteem zelf. Gedetineerden die de hun opgelegde straf als veel te zwaar ervaren in vergelijking tot het delict dat zij hebben gepleegd, zijn veel eerder geneigd tot recidiveren dan criminelen die hun straf min of meer als gerechtvaardigd hebben ervaren. Bovendien: hoe groter de wrok, hoe gewelddadiger de wraak. En als er iets is dat Amerikaanse gedetineerden in het veelal onmenselijk zware gevangenisregime weten op te bouwen, dan is het wel wrok tegen de samenleving.
Er is een groeiend aantal mensen dat meent dat we ook in ons land zwaarder moeten gaan straffen en dat we het regime in de gevangenis nóg afschrikwekkender moeten maken. Directeur J. van den Berg van de gevangenis ‘De Pil’ in Lelystad is het daar niet mee eens. Hij zegt daarover:

Dat is het paard achter de wagen spannen. Het wordt nu politiek correct gevonden om opmerkingen te maken over met z’n tweeën in een cel, en openlijk te discussiëren over herinvoering van de doodstraf. Dat was twintig jaar geleden ondenkbaar. Maar met deze verharding lossen we het probleem niet op. Integendeel, met deze leed-toevoegende elementen ‘ontmenselijken’ we onze gevangenen. De haat en de frustratie hopen zich bij hen op en deze mensen moeten na verloop van tijd wel terug in onze samenleving. (¼) De VS is hèt voorbeeld hoe we het niet moeten aanpakken. Stapels onderzoeksmateriaal uit Amerika hebben we inmiddels voorhanden en we doen er niets mee!74

Ik zou haast zeggen: integendeel. Het wordt eentonig, maar wat zich de afgelopen vijftien jaar in de VS heeft voltrokken, vindt, weliswaar in afgezwakte vorm, op dit moment ook in Nederland plaats: voor dezelfde delicten worden tegenwoordig zwaardere straffen opgelegd dan in het verleden.75 Dat is voor een deel de verklaring voor het feit dat de totale duur van de opgelegde straffen tussen 1990 en 1994 met 33 procent is toegenomen. De gevangenispopulatie met een opgelegde gevangenisstraf van twee jaar of meer, is in die vier jaar gestegen van 27 naar 48 procent van alle gevangenen. Als gevolg van deze ontwikkeling is er de afgelopen jaren een structureel cellentekort ontstaan, ondanks de bouw van steeds weer nieuwe cellen. Bedroeg het aantal cellen in 1990 nog 6800, in 1995 was dit aantal al gegroeid tot 12000. De komende jaren moeten daar nog eens 3000 cellen bijkomen. De bouw van extra cellen zal echter nooit de oplossing zijn voor het probleem van de criminaliteit. ‘Tralies zijn geen medicijn,’ schreef strafrechter mr J.J. Abspoel in 1985 reeds. ‘Bij sommige uitingen van onze criminaliteitsbestrijders ben ik geneigd te denken dat er in dit land meer sprake is van een tekort aan hersencellen dan aan gevangeniscellen.’76
Er is ook bijna niemand meer die gelooft dat gedetineerden in de gevangenis geresocialiseerd kunnen worden. Over het algemeen blijkt dat ze de gevangenis slechter uitkomen dan dat ze erin zijn gegaan. De gevangenis is bij uitstek de plek om te leren niet te veel scrupules te hebben en om de kneepjes van het criminele vak onder de knie te krijgen. Een ander logisch effect van gevangenisstraf is dat de binding van de gevangene met zijn sociale omgeving en de samenleving wordt doorgesneden. Volgens criminoloog prof. dr R.W. Jongman77 vormt dit (naast het feit dat ex-gedetineerden meestal bij gebrek aan beter weer teruggaan naar het milieu waar het eerder fout ging), één van de verklaringen voor het hoge recidive-cijfer van 70 procent.78 Het systeem van opsluiten heeft dus vele nadelen. En dat terwijl het gevangenzetten van criminelen de gemeenschap voor enorme kosten plaatst. Een cel met een normaal gevangenisregime kost tweeënhalve ton om te bouwen en een ton per jaar aan exploitatiekosten. Voor een cel binnen een extra beveiligde inrichting zijn de kosten per jaar een veelvoud daarvan. In de VS hebben ze daar wat op gevonden: geprivatiseerde gevangenissen (hoe kan het ook anders). Van de bijna één miljoen Amerikaanse gevangenen, zijn er inmiddels bijna 45 duizend in handen van privé-bedrijven. Dit soort ondernemingen biedt zijn werknemers, de bewakers, minimale rechtszekerheid, magere salarissen en vrijwel geen sociale voorzieningen als bijvoorbeeld pensioen. Uiteraard wordt ook flink bezuinigd op de voorzieningen voor de gevangenen. In sommige gevangenissen verblijven de gedetineerden in tentenkampen. In andere zijn ‘luxes’ als een kopje koffie, de bibliotheek of sportfaciliteiten geschrapt. En ook de ‘goeie, ouwe’ chaingang is weer terug. Opsluiting van meer gevangenen in één cel is in Amerika meer regel dan uitzondering. In Californië zaten in 1993 113000 mensen vast, dat was 88 procent meer dan waar eigenlijk plaats voor was. Maar waar de nood hoog is, is de geest creatief. De overheid vorderde een aantal gymlokalen, waarin de gevangenen in stapelbedden konden worden ‘opgeslagen’ – 250 man in één ruimte. Geen wonder dat mishandeling, verkrachting en moord onder Amerikaanse gevangenen aan de orde van de dag zijn. En hoewel er inmiddels op elke 250 inwoners één cel is, bestaat het cellentekort nog steeds.
(uit Tegenstemmen, 1996)

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

zondag 01 augustus 2004 :: 13.13 uur

29 Comments

29 reacties

  1. Dit is nou een van de belangrijkste redenen geweest voor mij om lid te worden van de SP.

    De rechtse partijen roepen om harde maatregelingen tegen de criminaliteit, het lijkt soms wel een wedstrijdje tussen de VVD en de LPF, om wie de hardste aanpak predikt. Zoals bij veel problemen (integratie, het wereldwijde Moslimterrorisme), lijken de partijen niet echt geïnteresseerd in de oorzaak van het probleem.

    De SP wil wel kijken naar de oorzaak van het probleem, je wordt tenslotte niet als slecht mens geboren. Daarom voel ik me aangetrokken tot de SP.

    Reactie door Bart — zondag 1 augustus 2004 @ 14.16 uur

  2. Jan, ondanks de enorme kosten van het gevangeniswezen, vraag ik me af, of dit uiteindelijk niet veel goedkoper is dan bij de bron beginnen met steun en opvang. Want dan moeten ze beginnen met betaalbare en goede huisvesting, waarin je niet je buurman hoort plassen en sex bedrijven (= 1 x leuk, daarna niet meer) en waarin je niet met 3mm dunne ruiten zit in holle kozijnen, zodat er politiekeurmerk afgegeven kan worden. Woningen die niet geïsoleerd zijn op geluidsgebied en klimatologisch. Woningen die kwalitatief prettig en goed zijn om in te wonen in een buurt met veel groen en speelgelegenheid en voor de tieners fatsoenlijke opvang bij jeugdhonken. Daarvoor zouden voldoende jeugdwerkers ingehuurd moeten worden en dat is te duur. Bovendien wordt veel kinderen op de scholen nauwelijks enig besef bijgebracht hoe je met andere moet omgaan. Bij zwakke gezinnen komt dat ook al niet bij de ouders vandaan. Wonen, woonomgeving, goede scholen en leren omgaan met je omgeving en goede, brede opleidingen. Specialisaties kunnen altijd later nog. Vandaar uitzicht op een fatsoenlijke baan. Het “huisje. boompje, beestje”, is voor heel veel jongeren nog echt een ideaalbeeld waaraan ze graag zouden voldoen. Amerikaanse getto’s zijn niet te vergelijken met de aandachtswijken hier in ons land. De reacties om de jongeren strenger en strenger aan te pakken, maar ze niet de gelegenheid te geven om zich te leren ontplooien, zal uitmonden in nog meer criminaliteit en geweld. Hans Dijkstal zei over Marokkaanse jongens dat we moeten stoppen met steeds weer op dezelfde groep te reageren met dit soort one-liners: strenger straffen, strafkampen etc. Hoe harder je schopt tegen iemand, hoe eerder iemand de hakken in het zand zal zetten en precies gaan doen waar je zo over tekeer ging. Deze groep heeft trouwens een extra probleem: het zijn tieners, en elke tiener moet door de pubertijd heen. Dat is op zich al een moeilijke periode voor de meeste pubers, maar voor veel jongens extra, omdat de testosteron letterlijk door hun lijf giert. De lichamelijke verandering gaat erg snel en vooral jongens hebben er vaak veel last van. De Marokkaanse jongens, en de Somalische en Antiliaanse enz., hebben nog een probleem. Een identiteitsprobleem. Thuis min of meer “gevangen” in de oude cultuur van de ouders en grootouders en buitenshuis moeten ze met de veel vrijere cultuur in ons land (in de westerse landen) leren omgaan. Dat is al moeilijk. Laat staan voor jongens die al weinig geestelijke bagage meekrijgen van hun ouders en zelf ook al niet al te slim zijn. Niet lullen maar poetsen is voor hen, niet lullen maar meppen. Ik praat hun gedrag niet goed. Het kan niet en het mag niet. Maar ik begrijp we waar het vandaan komt. Hele harde straffen werken volgens mij gewoon averechts. Ons gevangeniswezen maakt meer kapot dan ons lief zou moeten zijn. Wat veel van deze jonge mensen missen is de hartelijke en warme liefde van mens tot mens. Geen wonder dat velen in de fout gaan. Dat was al bekend bij Piet Bakker, toen hij zijn beroemde Ciske trilogie schreef. Geef een kind liefde en aandacht en leer het fatsoenlijk te zijn. Maar geef zo’n kind ook een goede woning in een nette buurt en goede scholing en speelgelegenheid. Als je kinderen van alles afpakt, omdat het “te duur” is, dan moet je achteraf fors investeren in gevangenissen en ben je vele malen duurder uit dan wanneer je investeert in kinderen vanaf hun geboorte. Maar ja, wie ben ik helemaal om dit te zeggen? Dit is wat ik vind. Ik hoop dat er mensen zijn die dit delen met me.

    Reactie door Lydia M. Lembeck — zondag 1 augustus 2004 @ 14.17 uur

  3. Ik bedoel natuurlijk: GEEN politiekeurmerk. Dat wordt alleen afgegeven met goede sloten en DUBBELE beglazing.

    Reactie door Lydia M. Lembeck — zondag 1 augustus 2004 @ 14.19 uur

  4. Ik heb een jaar lang stage gelopen bij jongeren, crimineel en niet-crimineel. Ik kan nu wel zeggen dat ik er enig inzicht in heb en ik ben tot de conclusie gekomen dat er een heleboel vooraf gaat, voordat een jongere tot de echte criminaliteit komt. Ik word zo verdrietig als mensen dingen roepen als harder straffen e.d., want ze weten niet waar ze over praten.
    Ik kan nog snappen dat mensen die niets van deze onderzoeken weten, zich laten leiden door hun gevoel die zegt: weg ermee!, maar dat politici, die bewijzen hebben dat het niet werkt, juist dat willen doen… Ik kan er met mijn verstand niet bij.
    Ik sluit me aan bij Bart(1): Dit is zeker 1 van de redenen dat ik op de SP stem.
    Ik zou zeggen: BLijf kritisch en alert en maak de juiste keuzes!

    Reactie door linda — zondag 1 augustus 2004 @ 17.14 uur

  5. ik wil toch iedereen attent maken op een echt schrijnend geval: nl. Wahid van 12 jaar. Misschien kennen jullie hem wel van het NCRV-programma Taxi.
    Op deze site staat meer informatie over hem.
    http://info.omroep.nl/ncrv/home?nav=isqwHsHtGPFeDbC

    Reactie door K@ — zondag 1 augustus 2004 @ 17.16 uur

  6. Ze moeten in denhaag eens revolutionair gaan denken, opsluiten is geen oplossing. Het is ouderwets en middeleeuws. Ik zelf heb jaren in Rotterdam boefjes gevangen, geknokt, ze portofoons na gegooit, heb het allemaal mee mogen maken. De politiek reageerd hier overdreven op want in praktijk gaat het zo :

    Ik : maat je bent de lul, zag je shopliften..
    Hij : ow
    Ik : ga je gewoon mee of gaan we moeilijk doen en matten ?
    Hij : ga mee (98% werkt gewoon mee)
    Ik : Waarom doe je dat nou ?
    Hij : Ja, ik heb geen geld man
    Ik : Heb je geen uitkering dan ofzo ?
    Hij : Nee heb ik niet, paar keer iets fouts gedaan en …?
    Ik : Dus geen inkomen, naja vervelend voor je, bakkie koffie ?
    Hij : ja is goed
    Ik : Mooi ga ik ondertussen ff bellen.

    Daarna had ik nog een halfuur een gesprek met hem en dan blijkt hoe simpel sommige zaken werken….En dat ze vaak echt wel een goed hart hebben, maar gewoon geen uitweg meer zien. En zo gaat dat honderden keren, gewone mensen, helemaal geen uitschot zoals de regering ons voorhoud. Gewoon normale mensen die heus wel weten dat ze fout zijn. Nee wat doen de autistisch dombo’s in denhaag….opsluiten bijelkaar..WOOOOOWWW wat een denkvermogen en zoooOoo creatief.

    En ik kan het weten want ik stond er midden in, dag in dag uit en dat stond Remkes niet of Balkenende of Donner….dus wat weten hun nu. Ze moeten eens zelf veldwerk verichten en die klauwen goor maken.

    Grote stoere regels maken vanachter je buro in denhaag, maar totaal niet weten hoe het in praktijk werkt.

    Reactie door MAD — zondag 1 augustus 2004 @ 18.44 uur

  7. @MAD. Ik kan je via je ‘afzender’ niet bereiken, darom maar via deze weg. Ik nodig je uit om – met je bijdrage hierboven als uitgangspunt – ‘n column (max 400 woorden) te schrijven die we hier dan plaatsen, zodat iedereen het ziet en iedereen erop kan reageren.

    Reactie door Jan Marijnissen — zondag 1 augustus 2004 @ 18.59 uur

  8. @jan Marijnissen

    Zal eens kijken of me dat lukt:)
    wordt wel een praktijk verhaal…met inderdaad zoals hierboven. Want crimineel wordt je niet zomaar..daar helpt de overheid aan mee.Margoed mail het je toe Jan:)

    Reactie door MAD — zondag 1 augustus 2004 @ 19.23 uur

  9. Dat ons systeem niet in orde is, ben ik het helemaal mee eens. En dit begint bij de wetgeving en eindigt bij justitie en hun instellingen. Maar zolang de wetgeving niet doordacht is aangepast, vind ik het niet acceptabel dat veroordeelden hun straf ontlopen wegens gebrek aan cellen. Ik ben dus tegen 6 man op een cel, maar als noodoplossing (tijdelijk dus) is dit beter dan niets.

    Het probleem aanpakken bij de bron is altijd de beste oplossing. Wat dat betreft ben ik het met de SP eens. Ergens in de maatschappij begint dat probleem en daar moet je dus zijn.
    Maar dat neemt niet weg dat mensen zomaar ongestraft alles zouden mogen doen, hoe moeilijk ze het ook hebben. Dat is niet altijd een excuus. Ergens moet je een grens trekken.
    En als je vind dat winkeldiefstal dus geen straf verdient, moet je niet vreemd gaan opkijken als ineens iedereen er met de spullen vandoor gaat. Zie bijvoorbeeld wat de mededeling over benzinedieven teweeg heeft gebracht.

    Reactie door Helma — zondag 1 augustus 2004 @ 19.36 uur

  10. Waarom hebben we altijd over die “zielige” criminelen die door omstandigstandigheden van onze barre boze grote mensen maatschappij gedreven, anderen verkrachten, bestelen, vermoorden, misbruiken of bedriegen.
    Mogen de slachtoffers, die met trauma’s blijven zitten en soms jarenlang in therapie moeten ook genoegdoening hebben?.
    Onder bepaalde voorwaarde kan ik me heel goed voorstellen dat je zes man op cel doet.

    Reactie door ricardo — zondag 1 augustus 2004 @ 21.23 uur

  11. Ricardo, als je mijn stukje gelezen hebt, weet je dat ik crimineel gedrag afkeur. Maar deze wereld is niet zwart/wit. Er gaat, zoals ik ook las, heel veel aan vooraf voor ze rottigheid gaan uithalen. En kijk dan vooral ook eens naar de ouders. Als je met ouders te maken hebben die het voetballen met een kitten “normaal” vinden, dan zit het DAAR toch vreselijk mis en wat leert een kind daarvan? Onze wereld is grijs en circelvormig. Zolang de circel niet doorbroken kan worden zijn veel kinderen gedoemd om rottigheid, c.q. criminele dingen uit te halen. Dat moet je dan toch aan bron proberen aan te pakken in plaats van te wachten tot je zo’n kind moet heropvoeden? Want dat gaat juist heel vaak mis. Een navrant voorbeeld vormen de kindsoldaten uit b.d. Afrika. War Child zegt het al: je kunt een kind wel uit de oorlog (misdaad) krijgen, maar hoe haal je de oorlog (misdaad) uit een kind dat bijna niet anders gedaan heeft dan dat?

    MAD, wat een schitterend aanbod. Succes hoor en ik zie met nieuwsgierigheid en ongeduld er naar uit!!!

    Reactie door Lydia M. Lembeck — zondag 1 augustus 2004 @ 21.56 uur

  12. @ Lydia M. Lembeck,

    Met het feit dat het ook bij de ouders begint, ben ik het ook mee eens. Nog niet zo lang geleden iets meegemaakt wat weinig schokkend is, maar toch een duidelijk voorbeeld is van wat zich afspeelt in de maatschappij en niet alleen in de achterstandswijken dus.

    Een tijdje geleden zijn wij met onze zoon naar een voorstelling van Piet Piraat geweest in het theater. In de reglementen staat toch duidelijk dat tijdens voorstellingen niet gefotografeerd mag worden. Ook voor aanvang van de voorstelling is dit nog een keer duidelijk gezegd. Dus je moet je voorstellen dat je in een zaal zit met mensen, die met hun kinderen een middagje uit zijn. Je mag toch verwachten, dat er dan niet gefotografeerd wordt op een enkele uitzondering na, die toch overal het lak aan heeft. Onze verbazing was groot, toen bleek dat het merendeel juist wel zaten te flitsen met hun digitale cameraatje. En niet zo’n beetje ook.

    Wat voor voorbeeld krijgen deze kinderen? De boodschap die hier wordt meegegeven is: regels volg je alleen als het jou uitkomt.

    Laatst ging mijn zoontje spelen bij een vriendje van school. Vanuit school ging hij met de moeder van dit vriendje mee. Later, toen ie weer thuis was vertelde hij, dat hij geen gordel aanhoefde in de auto. Zijn mama had gezegd: Dat moet alleen als de politie er aankomt.
    Wij vertellen onze zoon juist dat ie dat moet, omdat dat veiliger is. Bij een botsing val je uit je stoel en doe je je erg pijn. (Dat ie als een projectiel door de auto vliegt, vertellen we natuurlijk niet.)

    De boodschap volgens mij in dit verhaal naar je kind is: Je houdt je alleen aan regels, als die worden gecontroleerd.

    Het zijn maar kleine voorbeeldjes, maar volgens mij begint het altijd met kleine dingen. Het is een soort verloedering.

    Reactie door Helma — maandag 2 augustus 2004 @ 6.43 uur

  13. Helma, je hebt goort gelijk. En daar ligt ‘m nou net nou de kneep! Ik heb een jong gezin ergens boven me wonen. Ze maken gemiddeld twee tot drie keer per maand een laaiende bonje, waarbij zelfs een keer een compleet televisietoestel over de reling werd gegooid. Met deuren smijten, stampen en vooral schreeuwen en gillen. Hun zoontje is inmiddels 14 jaar en “weet niet beter”. En dan zou je dit gezin kunnen bestempelen als afkomstig uit een “beter milieu” met betere opleidingen. Zulke voorbeelden zijn voor een kind bepalend wat het wel en niet gaat doen later. Ruzies en gooien en smijten en gillen en schreeuwen is kennelijk “normaal”. Trek dat eens door naar de gezinnen waar fysiek geweld gepleegd wordt of waar de ouders het niet zo nauw nemen met de wet- en regelgeving en het “Mijn en Dijn” en je creëert crimineeltjes bij bosjes. Maar juist de jeugvoorzieningen zijn wegbezuinigd. En de Scouting is ook niet meer wat het geweest is en bovendien voor veel gezinnen geen optie voor hun kind(eren). De meeste sporten worden te duur en ook op voetbal leren kinderen niet altijd hoe het hoort: “Schop ‘m voor z’n … “. Ouders vergeten inderdaad heelvaak HUN verantwoordelijkheid te nemen waar het om hun eigen kinderen en hun toekomst gaat. Ongelooflijk toch?

    Reactie door Lydia M. Lembeck — maandag 2 augustus 2004 @ 8.45 uur

  14. Over opvoeden in Nederland heb ik zoals Jan uitgebreid weet ook zware staaltjes meegemaakt. Ik heb al jarenlang een conflict met een ex man omdat hij absoluut niet wil dat ik zelfstandig functioneer (ja ja ze zijn er meer dan je denkt). Mijn zoon is als laatste troef ook ingezet en ex heeft uitgebreide procedures op gang gebracht bij bureau jeugdzorg. Lang verhaal maar deze instelling kozen wel partij voor mijn ex zonder degelijk onderzoek. Met heel veel bombarie heb ik mijn zoon (die nooit iets crimineels heeft gedaan) uit een internaat kunnen krijgen. Omdat jeugdzorg niet toe wil geven dat ze ook fouten kunnen maken heb ik recent een brief ontvangen dat een klacht niets toevoegd aan het geheel. Mijn zoon heeft nu ernstige problemen in relaties omdat dit door jeugdzorg gewoon gestimuleerd word. Ik heb al vele malen gevraagd of er mediation kan komen tussen mij en mijn ex omdat daar de oorzaak ligt. Ze doen het gewoon niet en wachten gewoon totdat ie 18 is en dan zijn ze ervan af. Mijn ex is de procedures gestart nadat er kinderalimentatie van hem werd gevraagt, dit was gewoon een manier om daar van af te komen daar ben ik van overtuigd. In mijn zoektocht naar hoe die jeugdzorg nu werkt kwam ik op een stuitende site terecht, van het vakblad notabene van jeugdzorg zelf. Ze noemen het “het vieze woordenboek” en hebben hier blijkbaar lol om.
    http://www.tijdschrift025.nl/smartsite.dws?id2411
    Dat vind ik nu echt stuitend in ons land. Gelukkig weet ik een paar jeugdwerkers die geweldig werk doen maar ook aangeven in een fuik te zitten. Ik ben zeer benieuwd naar het stuk van MAD en hoop dat het veel stof doet opwaaien, ook ik zit hier nog midden in procedures en het ziet er niet naar uit dat ze enig hand in eigen boezem steken.

    Reactie door Ninka — maandag 2 augustus 2004 @ 11.33 uur

  15. De link werkt blijkbaar vreemd. Het is in elk geval onder ETALAGE en dan “vieze woordenboek”.

    Reactie door Ninka — maandag 2 augustus 2004 @ 11.41 uur

  16. @Ninka,

    Net heb ik vluchtig dit “woordenboek” bekeken. Wordt dit woordenboek dan niet gebruikt om aan te geven, welke bewoordingen niet te gebruiken dan?

    Reactie door Helma — maandag 2 augustus 2004 @ 13.16 uur

  17. @MAD, had mij ook kunnen overkomen!
    Op enig moment in mijn leven liep ik bij het JAK in amsterdam.
    voor de 3e maal was de afspraak van hun kan niet juist, de ‘dossier werker’ oid was er telkens niet.
    Bij een woon-stichting kon ik ook niet terecht en de gemeente zag mij als niet-urgent.
    Op enig moment zat ik wegens alle papiertroep, uit huis wonen (onderhuur, duur) zonder geld, had wel werk maar kreeg geen voorschot.
    Ik ging maar in dienst….

    Maar 6 man op 1 cel, lijkt me gewoon een debat-techniek.
    Eerder had men het over 2 en nu wil men daar wellicht op uit komen.

    En inderdaad, zat ‘gevallen’ worden vast pas echt crimineel in de gevangenis. Kwa cursus van mede gedetineerden als kwa wie ze leren kennen.

    In die zin lijkt het me nuttig als er een traject is in zwaarte van straffen, beginnende bij een jeugdinstelling, open, en in tig stappen tot zwaar bewaakte gevangnissen.

    Het blijft een feit:
    de regering maakt als alles overkoepelende de sfeer in een land, dat effectueert de ouders, die weer hun kinderen en dit alles de productie enz.

    Reactie door barend — maandag 2 augustus 2004 @ 13.43 uur

  18. @helma
    Dit lijkt me geschreven door mensen die in aanraking kwamen met deze hulpverleners
    Ze leggen in dit woordenboek het ontwijkende danwel dit of dat opppikende gedrag uit aan de hand van woorden die de instellingen / hulpverleners gebruiken voor zus of zo…

    Een soort lesboek dus ook in feitte.
    Men zegt slechts A en bedoelt dan b d g h en k . . . zo iets.

    Reactie door barend — maandag 2 augustus 2004 @ 13.47 uur

  19. De mensen die zo gemakkelijk praten over meer dan één persoon op een cel weten i.h.a. niet waarover ze praten. Het gedetineerd zijn is ook in Nederland echt zwaar, al doet Nederland het internationaal vergeleken niet zo slecht. (Beroepsmatig heb ik hier veel mee te maken gehad).Deze minister van justitie gaat steeds verder op een heilloze weg, al gaat het officieel nog om een “experiment”. (De slimste weg om iets er door te krijgen). Nu wordt de grens gelegd bij maximaal vier maanden celstraf, maar deze grens kan later natuurlijk gemakkelijk worden opgerekt. Zes personen op één cel betekent een enorme inbreuk op de privacy -een grondrecht dat in een rechtsstaat in principe ook geldt voor gedetineerden-, is onveilig voor zowel gedetineerden zelf als penitentiaire inrichtingswerkers, en vraagt gewoon om ongelukken. Als het kalf verdronken is en de put moet worden gedempt, heeft men het natuurlijk weer niet tevoren kunnen weten…..

    Overigens: ik zie uit naar MAD’s column!

    @ Ninka en Helma (15, 16 en 17): dit woordenboek is inderdaad juist bedoeld als kritiek op het eigen soms absurde vakjargon. Het gaat erom deze terminologie te vermijden.

    Reactie door Olav Meijer — maandag 2 augustus 2004 @ 13.51 uur

  20. @ Marco (21):
    In de eerste plaats: we hebben het nu over gedetineerden.
    In de tweede plaats: natuurlijk hebben de door jou genoemde personen ook recht op privacy. Maar het één vlakt het ander toch niet uit! Overigens kan je die vergelijking niet zo maar trekken; het verblijf in een ziekenhuis of een verzorgingstehuis is in principe op het welzijn en behoud/terugkrijgen van de gezondheid van de patiënt/bewoner gericht. Dat is met een afgedwongen verblijf in een gevangeniscel toch wel wat anders. (Waarmee ik abosluut niet zeg dat een celstraf zo maar wordt gegeven).

    Reactie door Olav Meijer — maandag 2 augustus 2004 @ 16.18 uur

  21. @ Marco (23):
    Wat maak je toch rare sprongen, Marco! Hoe kom je er bij dat ik “voor criminelen opkom”, en niet geïnteresseerd zou zijn in de privacy van slachtoffers? Zelf ben ik b.v. in rechte opgekomen voor slachtoffers van vrouwenhandel, en heb ik jarenlang meegewerkt aan een kinder- en jongerenrechtswinkel, enz. En ja, ook ben ik geïnteresseerd in de rechtspositie van gedetineerden. So what? Ik zou maar niet zo’n grote mond opzetten voordat je van de hoed en de rand weet.
    (Helaas: hier herken ik weer die aloude tactiek van woorden uit hun context rukken, hun bedoeling verdraaien, vervolgens insinuaties doen, enz. Ja, het is wel goed zo!)

    Reactie door Olav Meijer — maandag 2 augustus 2004 @ 17.35 uur

  22. Elk mens heeft recht op privacy. Een alom bekende marteltruc is de privacy van een gevangene continu schenden. Ik begrijp dat sommigen dan “breken”, maar of ze dan altijd de waarheid vertellen is nog maar de vraag. Privacy voor patiënten in de zorgcentra is net zo hard nodig. Mijn vroegere buurvrouwtje is dement en woont op een 2-persoonskamer. Ze kunnen het kennelijk uitstekend vinden met elkaar. Maar ze is zo ver heen dat ze denkt dat het altijd al zo geweest is. Of privacy dan nog nodig is? Maar zes mensen samen in een ruimte van 50 m2 lijkt me niet verstandig. Kijk naar de Nederlandse gevangenen die uit het buitenland terugkomen en vertellen over propvolle cellen elders. De 50 m2 kamers hier zullen daarmee vergeleken luxe zijn, maar toch lijkt het mij onverstandig. Alleen als iedereen in die ruimte volmondig ermee instemt. Maar zoals ik ook al las, het begint vaak redelijk onschuldig, maar als ZE besluiten ermee door te gaan, waar is het eind? We verliezen onze beschaving op deze manier ben ik bang.

    Reactie door Lydia — maandag 2 augustus 2004 @ 20.01 uur

  23. @ Lydia,

    Maar wat dan met opgepakte criminelen? Heen zenden wegens cellentekort? Lijkt me juist een uitnodiging om vooral door te gaan met hun criminele activiteiten en zeer frustrerend voor degenen die ze steeds moeten aanhouden en wegzenden. Ook is het onacceptabel voor de samenleving.
    Hoe je het ook draait of keert, het probleem moet bij de bron worden aangepakt, want anders is het dweilen met de kraan open.
    Het één is het gevolg van het ander.
    Daarom vind ik als tijdelijke oplossing 6 man op een cel oké. Wel met de voorwaarde dat er aan de andere kant van het systeem maatregelen worden genomen.

    Reactie door Helma — dinsdag 3 augustus 2004 @ 6.43 uur

  24. Ik vrees na de invoering van de identificatieplicht per januari
    een dramatische toename van detentie van gewetensbezwaarden en totaalweigeraars die de ID-plicht volkomen verwerpen, en ook de boete van 2250 Euro niet willen betalen.
    Zo zullen veel mensen met een blanco strafblad, waaronder hoogstwaarschijnlijk ikzelf ook, kennismaken met justitie puur om hun maatschappelijk standpunt: de wet gehoorzamen? Ja, maar er zijn grenzen.
    De ID-plicht is zo onnederlands in dit land met geuzentradities en gezien ons kleine oppervlak zo nutteloos dat velen niet van de noodzaak tot draag- en toonplicht overtuigd zullen kunnen worden!

    Reactie door Harke Boer — dinsdag 3 augustus 2004 @ 10.48 uur

  25. Wat is browsen over het web toch interessant! En nu zo makkelijk via Rss. Kom je nog eens ergens, waar je normaal niet komt. Zoals op het weblog van die SP Meneer.
    Niet alleen die meneer geeft verknipte commentaren, maar hij heeft een hele goe-gemeente achter hem aan, die vaak nog verknipter is.
    Vooral door blijven gaan met het neerschrijven van uw aller “blijde verkondigingen” en z.g. meningen!! Ik geniet er intens van!!

    Reactie door tgd — donderdag 5 augustus 2004 @ 21.32 uur

  26. tgd, daar ben ik blij om dat jij ervan geniet en ik hoop dat je een mooie schaar krijgt voor je verjaardag om zelf ook blij te mee te kunnen knippen.

    Reactie door Harke Boer — vrijdag 6 augustus 2004 @ 22.00 uur

  27. @ Harke de Boer en tgd (28 en 29):
    tgd is het kleuterstadium inderdaad nog niet ontgroeid want hij kan zelf inhoudelijk nog geen eigen mening geven. Maar wie weet leert hij nog wat van deze weblog!

    Reactie door Olav Meijer — zaterdag 7 augustus 2004 @ 17.32 uur

  28. Dank Heren voor uw reactie,
    het blijkt maar weer, dat alles wordt gelezen, op zijn meritus beoordeeld en van een mening wordt voorzien.
    Buiten het aanbod van de “schaar”, ook blij om het hoogstaande intelligentie peil van dit soort boodschappen.
    Ik zal zeker blijven leren, maar niet van de inhoud van deze weblog boodschappen. Die komen niet boven het intellekt van een garnaal.

    Reactie door tgd — maandag 9 augustus 2004 @ 7.58 uur

  29. 2398a2ffa4e8cabc08ebe6a521d00a09

    Reactie door 2398a2ffa4e8cabc08ebe6a521d00a09 — dinsdag 28 november 2006 @ 0.48 uur