Ons Chrisje

Vanmiddag was ik bij m’n broer. Hij heet Chris. Hij is anderhalf jaar ouder dan ik. Samen met hem ben ik groot gebracht. Tot zijn elfde heeft hij thuis gewoond.

Daarna ging hij naar een gesticht in St. Michielsgestel; een gesticht dat werd geleid door Duitse nonnen. Gelukkig heeft hij daar niet lang hoeven blijven. Enkele jaren later kon hij naar de Binckhorst in Rosmalen. Dat was een hele vooruitgang: hij lag niet meer hele dagen en nachten vast gebonden op bed, er werd met hem gespeeld en hij kreeg therapie. De hygiëne was er beter verzorgd en ze hadden er gezellige kleine groepen.

Mijn broer is – wat wij noemen – ‘n mongooltje. Hij wordt gerekend tot de ernstige gevallen. Hij heeft nooit kunnen praten en hij beheerst slechts enkele vaardigheden. Mijn moeder bleef hem ‘ons Chrisje’ noemen, ondanks zijn leeftijd. Maar zij had dan ook een zeer speciale band met hem. De liefde en aanhankelijkheid die zij met elkaar uitwisselen was heel bijzonder. Enorme vreugde op het moment dat hun blikken elkaar bij bezoek voor het eerst vingen en bij het afscheid altijd weer verdriet. Chris verbergt zijn gezicht dan altijd in zijn handen.

Ik ben zelf altijd snel geroerd bij de aanblik van mensen zoals Chris. Hun aandoenlijke onschuld en oprechtheid treft volgens mij iedereen die met hen in aanraking komt. Zij lijken in een ander wereld te leven, hùn wereld. Een wereld van vreugde en vriendschap, blijdschap en teleurstelling, maar ook kameraadschap. Al is die wereld misschien van een andere inhoud, toch is hùn wereld voor honderd procent afhankelijk van wat wij van ònze wereld maken. Hun wereld is als een zeepbel: heel mooi, maar ook zeer makkelijk te vernietigen.

Vroeger werden deze mensen allemaal thuis verzorgd. Ouders die dergelijke kinderen hadden, konden hun eigen leven wel afschrijven; àlles maar dan ook alles zou in het teken staan van dat ene kind. Vakantie zat er niet in, zelfs niet een avondje uit met z’n tweeën. De kinderen zelf kwamen vaak ook veel te kort, ondanks de inspanningen van de ouders. Vaak werden ze ook nog verborgen gehouden voor de omgeving. Omdat contact toch alleen maar onbegrip teweegbracht.
Overigens, dit is voor veel gezinnen nog steeds dagelijkse realiteit, omdat er onvoldoende plaatsen zijn om zwakzinnigen uit huis te plaatsen.

Maar er is meer. De bezuinigingen eisen ook ín de inrichtingen hun tol. Minder personeel voor meer werk. Net als in de verpleeg-, verzorgings- en ziekenhuizen doet het personeel er alles aan om adequate verzorging, hulp en activiteiten te leveren, maar het is zwaar, het is moeilijk.
Gevoelens van bewondering en groot respect koester ik voor deze mensen. Als je dan hoort wat deze ‘frontsoldaten’ van de zorg verdienen, dan schrik je, zeker als je hoort wat voor salarissen de top van dit soort instellingen zichzelf toebedeeld…vaak meer dan wat MP JP verdient.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

donderdag 26 augustus 2004 :: 20.06 uur

47 Comments

47 reacties

  1. Laat ik het voor de verandering eens helemaal eens zijn met Jan.

    Reactie door Nepkarel — donderdag 26 augustus 2004 @ 20.36 uur

  2. Ja,inderdaad, niks op af te dingen.Laten we hopen ooit ook zo onbevangen tegenover het leven te kunnen staan.

    Reactie door Lambert — donderdag 26 augustus 2004 @ 20.54 uur

  3. Salarissen van de topmannen omlaag en die van ministers niet met 30% omhoog.
    Het is een grote schande dat de werkmensen in de zorg zo weinig verdienen. Dit kabinet moet zich schamen met nog alle bezuinigingen in het verschiet.

    Reactie door Eef — donderdag 26 augustus 2004 @ 21.57 uur

  4. Jan Marijnissen,
    hier spreekt je hart (terecht) met zorg en bezorgdheid van een familie lid van je. Deze mensen verdienen allezorg wat het ook kost ze zijn zo onschuldig die mag men niet op economische gronden laten verrekken, als waar dit kabinet op het ogenblik mee bezig is.

    Reactie door folkert de lepper — donderdag 26 augustus 2004 @ 23.14 uur

  5. “Binckhorst in Rosmalen” is mij al te bekend!
    Een patient daar kreeg minder/andere en zeker goedkopere medicijnen en die was al vlot zeer depressief ineens i.t.t. zijn eerste 40 jaar, overleden.
    Dus verkijk je niet op de als progressief verkochte ‘minder medicijnen’, dat is een eufemisme dat ook heel slecht kan uitpakken…
    @5 deze mensen krijgen een uitkering en hebben vaak ontzettend veel spaargeld.(of dat moet sinds 2 jaar anders zijn)

    Reactie door Barend — vrijdag 27 augustus 2004 @ 0.05 uur

  6. En daarom Jan.
    Moet het speerpunt van de SP nu zijn.
    Het ten val brengen van dit Kabinet.
    Dat kan alleen maar door 200 procent steun te geven aan alle inititiatieven welke oproepen tot landelijke stakingen.
    Dus…. het Actie Committee ” De Maat is Vol” verdiend de volle aandacht van de SP, niet aan de zijlijn maar als voortrekker.
    En de SP dient vooral heel DUIDELIJK te zijn. NIET zoals de Bonzen van de Vakbonden gaan staan raaskallen in termen van “Wij zijn tegen de plannen van dit Kabinet” maar heel duidelijk te zeggen ” wij zijn tegen dit Kabinet” Het moet gaan.
    Met andere woorden.
    Alle andere SP acties zijn belangrijk, natuurlijk, No Claim enz. enz. maar dienen even niet te worden beschouwd als essentieel.
    Essentieel is nu, steun aan en oproepen tot landelijke stakingen. Uit volle borst en met kracht. De kracht van de SP.

    Reactie door Henk Wichard — vrijdag 27 augustus 2004 @ 1.29 uur

  7. Ik ben een groot voorstander van zorgboerderijen. Die combineren zorg voor mensen met een verstandelijke handicap en werken op het land. Je kunt er leren kaas maken en tomaten dieven, kruiden drogen, koeien melken, brood bakken enzovoort. En de producten die gemaakt worden dragen het eko-keurmerk, zijn biologisch dynamisch geteeld en zijn te koop in lokale bd-winkels.

    Reactie door PsiesDrom — vrijdag 27 augustus 2004 @ 1.52 uur

  8. Ik moet eerlijk zeggen dat de SP mijn laatste hoop is op een socialer Nederland. Dit is weer zo’n voorbeeld (ik heb het over je laatste alinea) van hoe extreem het uit de hand loopt. De top kan zich verrijken terwijl het gewone personeel voor een klein salaris moet werken en de bewoners tekort komen door de bezuinigen.
    Erg mooi trouwens dat oogcontact van je moeder en je broer.
    Lucy.

    Reactie door Lucy — vrijdag 27 augustus 2004 @ 8.40 uur

  9. Mooie log Jan, met een minder prettig einde. Bijna had ik geschreven “…maar daar kun jij ook niks aan doen..”, maar dat is niet zo. Daarom hebben een aantal van ons op je gestemd. Daarom rekenen we op jou.

    Wanneer gaat de Nederlander nou eens inzien dat het veel prettiger is om vreugde bij ontmoeting en verdriet bij afscheid te voelen dan een dik gevulde portemonnee in de kontzak?
    En wat gaat de SP er aan doen behalve mee-polderen?

    Reactie door Archimedes Piramidus — vrijdag 27 augustus 2004 @ 10.27 uur

  10. Een heel mooie beschrijving van de leefsituatie van één van onze medeburgers met het Down-syndroom, Jan. Dit raakt de lezer direct, en voedt ook de gerechtvaardigde woede over de nietsontziende afbraakpolitiek van het huidige kabinet. Hopelijk steken ook de “ikke-ikke-ikke-en-de-rest-kan-stikken”-figuren, die hier regelmatig hun zegje doen, hiervan iets op. Je weet maar nooit.

    Reactie door Olav Meijer — vrijdag 27 augustus 2004 @ 10.49 uur

  11. @ Barend
    deze mensen krijgen een uitkering en hebben vaak ontzettend veel spaargeld.(of dat moet sinds 2 jaar anders zijn –>
    Voor een gedeelte klopt dit wel, vooral gehandicapten die werken hebben een aardig inkomen, de spaarrekening van de andere zijn vaak opgebouwd door ouders die hun kind een toekomst wensen zonder afhankelijkheid van de gemeenschap, vroeger was dat ook zo.
    Echter voor de groep gehandicapten waar Jan zijn broer onder valt is niet veel geld, voor deze groep mensen bestaat het leven vaak niet meer dan van de wc naar de eettafel en naar bed gaan.
    Een hele grote groep mensen geeft geen dagactiviteiten en we praten dan ook maar niet over specialistische zorg. Dan hebben we het nog niet over mensen met gesragsstoornissen waar ze niks aan kunnen doen, ik hoorde dat men voor de begeleiding van die mensen in de randstad beveiligingsdiensten inhuurt, terwijl begeleiding heel veel kan doen, maarja dan is er minder geld over voor de directeur.
    Weet iemand of hier al en zwartboek over is op internet, ik denk dat iedereen wel wil weten wat het beleid is van de organisatie waarje kind naar toe gaat

    Reactie door Jack van Zundert — vrijdag 27 augustus 2004 @ 10.57 uur

  12. Een ontroerend mooi stuk, Jan.

    Je beschrijft jouw broer met enorm veel liefde en respect.

    Ik deel jouw gevoelens van bewondering en respect voor de mensen, die werkzaam zijn in deze sector.

    Reactie door Michel Smit — vrijdag 27 augustus 2004 @ 11.08 uur

  13. Wat een mooi verhaal, Jan. Wat je laat zien is dat zo iemand in je nabijheid niet alleen een probeem is maar je ook wat geeft. Het laat ook iets zien van een van jouw persoonlijke motieven om een betere wereld te willen – je weet over wie je het hebt, voor wie je het doet.
    Je verhaal loopt erg parallel met mijn banden met gehandicapten in Gaza. Mensen met zware problemen, erg kwetsbaar, maar allesbehalve zielig. In Gaza is het gewoon dat iedereen waar wat mee is thuis wordt gehouden. Er is ook geen andere mogelijkheid, maar de mensen willen ook niet anders, die zijn tamelijk ontzet als ik vertel dat er opvanghuizen zijn voor alle soorten mensen waar wat mee is. Bedoel je dat je je vader wegdoet? Dat is nogal eens uitleggen.
    Ik heb een paar jaar meegemaakt hoe mijn dementerende vader in een verpleeghuis werd opgevangen toen het echt niet meer anders kon. Wat heb ik een respect gekregen voor de mensen die dat werk deden! Hedendaagse engelen, echt. En inderdaad, tegen een rotloon. Dus dat blijft voor de SP een belangrijke zaak, dat de werkers in de zorg het goed hebben.

    Reactie door anja — vrijdag 27 augustus 2004 @ 11.44 uur

  14. Een knuffel voor jullie alletwee.
    Mensen als jullie Chris brengen ons weer dicht bij onze echte gevoelens, als we dat willen.

    Inderdaad is het zo dat in Nederland nog heel veel ouders niet in de gelegenheid zijn op vakantie te gaan, eens uit eten te gaan of gewoon een uurtje te gaan winkelen.
    Bedankt dat je daar ook je aandacht naar uitgaat.

    Er is nog veel onbegrip in onze maatschappij voor mensen als Chris, voor kinderen en volwassenen met autisme of wat voor sociale of niet sociale handicap dan ook.

    Dus kom ik bv. al 18 zomervakanties niet verder dan de achterpoort, maar m’n kinderen hebben het gevoel een geweldige vakantie te hebben gehad.
    En daar gaat het om.

    Ik denk dat dit kabinet geen zicht heeft op wat er concreet in het land speelt.
    Wat jammer dat niet elke week een inwoner van Nederland een onderwerp mag voordragen wat afgehandeld moet worden.

    Reactie door Molly — vrijdag 27 augustus 2004 @ 12.03 uur

  15. Als verpleegkundige wordt het mij financieel aantrekkelijk gemaakt om vooral NIET aan dat bed te blijven staan , afdelingshoofd , zorgmanager ,regiocoordinator allemaal functies met meer loon na gedane arbeid . Als het nou eens zo zou mogen zijn dat de verpleegkundige aan het bed in de algemene zorg , in de psychiatrie in de zwakzinnige zorg , ect meer zo verdienen of gelijk aan dat afdelingshoofd …zijn we zo van de managers af..Want jobsatisfaction in die functies ?
    Je gelooft er toch gewoon weg niet in…

    Reactie door clara blaauw — vrijdag 27 augustus 2004 @ 12.06 uur

  16. Jammer dat Jan Marijnissen zijn broer gebruikt om zijn politieke doelen na te streven.

    En een reactie op Clara: wat een rare gedacht om een verpleegkundige net zo veel of meer te willen laten verdienen dan een afdelingshoofd. Moet een afdelingshoofd dan ook meer verdienen dan de minister? Daar schoppen partijen als de SP juist tegen aan. Dit is zo inconsequent, maar na het lezen van de commentaren op deze site ben ik er wel achter gekomen wat voor soort mensen zich achter de SP scharen. Zeer agressief tegen iedereen die commentaar levert en uiterst inconsequent.

    Reactie door Sophie — vrijdag 27 augustus 2004 @ 12.50 uur

  17. Een mooi verhaal. Mooi beschreven. Nu ben ik één van die werkers die aan het bed blijven staan. Ik zou niet anders willen, maar ik kan ook niet anders. Kwestie van liefde voor het vak én de mens. Kun je je mijn onmacht voorstellen als ik zie wat er allemaal gebeurd in en met de zorg. Als ik zie wat er gebeurd met de mensen die op ons rekenen. Dag-in, dag-uit. Als ik merk dat er wel notie van wordt genomen, maar zo weinig mee gedaan. De sterke kant van ons vak is het invoelen, het empatische. Men krijgt weleens het gevoel dat dat een eigenschap is die menige politicus mist. En dat is jammer en laat gemiste kansen zien. Elke keer weer.

    Reactie door Gate — vrijdag 27 augustus 2004 @ 13.27 uur

  18. Sophie,
    geloof niet zo erg dat hij daar misbruik van wil maken, zie meer het toeval dat zijn broer gehandicapt is, hij een signaal wil geven van de problemen die er zijn in de zorgsector.
    Misschien ben ik wel naief maar ga in dit geval van het goede uit.

    Reactie door folkert de lepper — vrijdag 27 augustus 2004 @ 14.32 uur

  19. Folkert,

    Maar wat vind jij dan van mijn commentaar op Clara?

    Reactie door Sophie — vrijdag 27 augustus 2004 @ 14.58 uur

  20. Kijk, even mijn vrijere markt verhaal dan maar weer.

    Er is een tekort aan verpleegkundigen (sinds wanner mag je geen zuster meer zeggen?) en hun salarissen stijgen maar niet, terwijl ze wel steeds harder moeten werken.

    Waarom? Omdat er verstikkende COA’s zijn, en de landelijke poltiek de vrije markt verstoort met zijn idiote eisen over loonmatiging die ook zonodig moet gelden in sectoren waar tekorten aan werknemers zijn.

    Tegelijkertijd is geen tekort aan leidinggevenden in de zorg, terwijl die salarissen wel stijgen. Waarom? Geen CAO’s en dus kunnen de heren (en dames) hun salaris lekker laten stijgen, omdat ze nog flink wat bezuinigd hebben toen die verpleegsters niet meer mochten verdienen.

    Je ziet dat nu de leraren slarissen een paar jaar achter elkaar wat omhoog gegaan zijn, de tekorten daar wat dalen, en leraren minder klagen. Wat mij betreft is dat ook een goed idee bij de ‘lagere’ functies in de zorg.

    Reactie door Nepkarel — vrijdag 27 augustus 2004 @ 15.51 uur

  21. Sophie,
    ik kan niet voor clara spreken, maar ik haal er uit dat de beloning voor verplegend personeel niet aantrekkelijk is,je maar beter coordinator of manager kan worden o.i.d..
    Verschil in beloning is niet verkeerd maar Clara de functie aan het bed ondergewaardeerd vindt ten opzichte van wat het manegement verdiend, mag toch.

    Reactie door folkert de lepper — vrijdag 27 augustus 2004 @ 16.18 uur

  22. Jan,ik sluit me volledig bij de vorige commentaren(behalve van Sofie) aan.Fijn dat je je verhaal met ons wilde delen op zo’n roerende manier.

    Reactie door Medi — vrijdag 27 augustus 2004 @ 17.20 uur

  23. Sofie(18)
    Verdiep je eerst in de materie voordat je zuur commentaar geeft.Clara heeft gelijk.De verhoudingen tussen salaris is buiten proporties.Zeker als je de werkzaamheden vergelijkt.Maken de verpleegkundigen een fout zijn het niet de hoofdzusters,laat staan de managers die daar op aan gesproken worden.Uiteindelijk ligt de verantwoording bij de artsen en de verpleegkundigen.Ik stam nog uit een tijd dat de verpleegkundigen voor de appel of het ei werkten,maar de hoofdzusters en directrices(zoals ze toen nog genoemd werden)kregen niet gek veel meer.De appel en het ei.In die tussen tijd is er wel veel veranderd,gelukkig ook voor verpleegkundigen,maar de verhoudingen zijn ook totaal zoek.De hoofdzusters kent niemand.Die zitten in mantelpakjes ergens te “vergaderen” Het is maar zelden dat het iemand lukt ze te preken te krijgen.Bovendien wisselen ze om de haverklap.Managers werken voor 2x het salaris als een specialist en huren voor nog meer geld interim managers in om de boel draaiende te houden.

    Reactie door Medi — vrijdag 27 augustus 2004 @ 17.59 uur

  24. Dag Jan.

    Wat een prachtige foto.
    Ik heb er een hele tijd naar zitten kijken.
    Na een aantal jaren in de Z-verpleging te hebben gewerkt,
    ben ik er uitgestapt om voor mijn gezin te gaan zorgen.
    Ik heb twee lichamelijk en geestelijk gezonde kinderen gekregen
    en ben daar erg gelukkig mee.
    En toch mis ik de intense aanwezigheid van mensen als Chris
    nog steeds heel erg in mijn leven.

    Reactie door Joke Faas — vrijdag 27 augustus 2004 @ 20.31 uur

  25. De betrokken verpleegkundige die met hart en ziel , overdag ,in de avond en nacht en in het weekend haar beroep uitoefent krijgt minder loon na haar gedane arbeid dan diegene die de zorg alleen nog maar op afstand “runt”
    Ook al oefen je je vak dan nog uit met zoveel passie en inzet, een veel beter salaris in reguliere werktijden maar dan wel ver van het bed af is aanlokkelijk als je bijvoorbeeld kostwinner bent. Vele zeer goede collega,s heb ik op die manier zien “verdwijnen” in het verzorgen/besturen/ op afstand.
    Als het financieel niet zo aantrekkelijk zou zijn geweest zouden die geengageerde mensen absoluut aan het bed zijn gebleven.De meeste verpleegkundigen ( zusters en broeders ) starten met hun vak als ze begin 20 zijn ,werken en zorgen op zeer onregelmatige werktijden ,het getuigd van veel inzet en uithoudingsvermogen en betrokkenheid om dit vak tot je 65 op die manier te blijven uitoefenen .Echt investeren in handen aan het bed zou erg verstandig zijn…Krijg je niet alleen 20 jarige aan je bed als je kanker blijkt te hebben maar ook eens een vrouw van 43 …over kwaliteit van zorg gesproken

    Groet Clara Blaauw ( ik had een avonddienst )

    Reactie door clara blaauw — vrijdag 27 augustus 2004 @ 22.25 uur

  26. @18

    Wat jammer Sophie dat een politicus niet ook nog gewoon mens en broer mag zijn op z’n eigen weblog.
    Kijk, dat gedeelte van Jan waardeer ik geweldig. Dat hij het lef heeft z’n gevoelens te tonen, rond te kijken naar wat er om gaat staan in het leven.
    Dat mis ik bij veel mensen en heel veel politici.

    Ik denk dus niet dat hij z’n broer misbruikt om zijn politieke doelen na te streven. Maar goed, dat kan hij je ook zelf zeggen.

    Ik vind de gedachte van Clara helemaal niet gek.
    Ten slotte is de hoofdzuster diegene die een ondersteunende taak heeft. Het echte werk aan het bed wordt gedaan door de verpleegkundigen.
    We moeten maar eens af van het idee van hogere en lagere functies.
    Ieder op de functie die het beste bij hem of haar past.

    Je schrijft: “na het lezen van de commentaren op deze site ben ik er wel achter gekomen wat voor soort mensen zich achter de SP scharen. Zeer agressief tegen iedereen die commentaar levert en uiterst inconsequent”.

    Wat jammer dat je deze indruk hebt gekregen, want ik denk niet dat die indruk juist is.
    Wel valt het me op dat er hier plaats is voor een kritische meedenkende houding. Of er sprake is van inconsequentie maakt toch niet uit? Rechtlijnigheid is naar mijn idee nooit zo’n beste levenshouding.
    Het gaat er juist om dat mensen actief meedenken.

    Het is jammer dat je iedereen die hier komt over een kam scheert.

    Reactie door Molly — zaterdag 28 augustus 2004 @ 1.01 uur

  27. “Jammer dat Jan Marijnissen zijn broer gebruikt om politieke doelen na te streven”
    Beste Sophie,Jan streeft zijn politieke doelen na omdat er zoveel mensen zijn als Chrisje.En omdat er zoveel mensen zijn die er hun beroep van hebben gemaakt om voor deze mensen te zorgen.
    Ik heb deze foto gemaakt omdat die precies weergaf wat Jan denkt en voelt.
    Mari-Anne Marijnissen.

    Reactie door Mari-Anne Marijnissen — zondag 29 augustus 2004 @ 13.08 uur

  28. Jan en Mari-Anne, het verhaal van Jan is ontroerend en hij stelt zich kwetsbaar op, door iets over zijn eigen leven te vertellen, waar Chrisje deel van uitmaakt. Alle respect en bewondering daarvoor. De foto is mooi…het raakt me.
    Dank dat je het wilde vertellen, Jan.

    Reactie door Annelies Wienen — zondag 29 augustus 2004 @ 15.45 uur

  29. @Barend(6)
    en
    @Jack van Zundert(13)

    Het leeuwendeel van de mensen met een verstandelijke handicap is niet in staat in de huidige maatschappij om voldoende productie te leveren om een betaalde baan te vinden. Als er al sprake is van betaald werk gaat het veelal om aangepast werk, waar een lagere loonwaarde tegenover staat (en dus ook een lagere beloning).

    In meer (veel meer) gevallen spreekt met over een “zinvolle dagbesteding”, omdat de persoon het “echte” betaalde werk niet (aan)kan.

    Deze mensen hebben een uitkering; WA-jong(tot 30), of een WAO (of WAZ).
    Laten we voorzichtig stellen dat deze uitkeringen geen vetpot zijn. (Vergeet ook niet dat er in veel gevallen ook nog een eigen bijdrage AWBZ af gaat.

    Grote spaarpotjes, zoals die er vroeger wle waren, bestaan niet (NOOIT) meer.
    En Barend, buiten de “spaarpotjes” van vroeger is dit al veel langer niet meer ter sprake. Jou informatiebron is niet correct geweest, of je hebt e.e.a. verkeerd begrepen.

    Reactie door Vivere — maandag 30 augustus 2004 @ 10.00 uur

  30. @Clara blauw (17)
    en
    Nepkarel (22)
    en
    Medi (25)

    Werken in de zorg blijft, van welke kant je het ook bekijkt, (opleidingsniveau, werkdruk/last, verantwoordelijkheid) zwaar onderbetaald.

    De mensen in de top lijken in SOMMIGE gevallen nog net iets te goed voor zichzelf te zorgen. (Je moet eens opletten wat er altijd gebeurd met fusies met de directie).
    Met de top bedoel ik juist de mensen die buiten de CAO vallen. (directie dus)

    Hoofden, sectormanagers, hoofdzusters(in mantelpakjes) krijgen een beloning die vastgesteld is in de CAO.
    Geloof me dat deze niet veel hoger is dan de mensen die direct op de werkvloer staan.
    Ik ben zelf hoofd van een aantal afdelingen in de zorg. Toen ik dit werd ben ik er netto wat salaris betreft op achteruit gegaan. Ik ontving immers geen onregelmatigheidstoeslag meer.

    Op dit moment verdien ik netto (weer) hetzelfde dan dat ik zou verdienen als ik direct op de werkvloer stond, met dat verschil dat ik 50 uur werk, waar ik er 36 van uitbetaald krijg en eindverantwoordelijk ben voor het gehele wel en wee op de afdelingen.

    Maakt me niet veel uit, ik heb er immers (uit idealistische overwegingen) zelf voor gekozen.
    Maar als ik dan hier mensen hoor schreeuwen die wel ergens ver weg een klokje hebbenb horen luiden, maar nog niet eens weten dat er een klepel bestaat, maakt me dat wel een beetje boos.

    Kom eens met bronnen mensen, ipv dat veel geschreeuw en weining wol. Zolas het hier nu gaat lijkt het wat op stemmingmakerij.

    Reactie door Vivere — maandag 30 augustus 2004 @ 10.22 uur

  31. Ik lijk verdorie wel dyslectisch met al die typevauten in mijn vorige twee reacties…
    ;)

    Reactie door Vivere — maandag 30 augustus 2004 @ 10.24 uur

  32. Bronnen dat de mensen in de top van de zorg belachelijk veel verdienen Vivere? Op een eerdere log heb ik ook al eens gereageerd en daar heb ik geschreven dat de bestuurders van een stichting voor gehandicapten, waar mijn vriend werkt, met zijn tweeen ongeveer 300000 euro verdienen. De ene is bestuursvoorzitter, de andere directeur. De ene is voor de menselijke kant van het geheel, de ander om er belangrijke beslissingen door te drukken… Die stichting heeft ongeveer 600 bewoners, dus dat betekent dat er per bewoner al 5000 euro per jaar naar de directie gaat, dan hebben ze nog geen zorg ontvangen…

    De stichting heeft ook nog eens 600 medewerkers, waarvan een gedeelte op kantoor. Ze hebben een nieuw kantoor, de nieuwste pc’s etc etc etc. Is ook allemaal wel nodig, maar als er zeg maar voor de bewoners wat nodig is dan is er nooit geld voor. Dus die mensen kijken dan hun ogen uit als ze eens in dat nieuwe gebouw komen. Dat is toch raar? Nou snap ik ook wel dat ze budgetten indelen en dat dat geld besteed moet worden, maar als je op kantoor alles voor elkaar hebt, dan sluis je dat geld toch door naar de clienten? Zodat zij ook een beetje een normaal leven kunnen leiden?
    Maar ja, misschien ben ik dan ook wel te idealistisch ingesteld.

    Heb ook jaren vrijwilligerswerk gedaan met gehandicapten die dan kwamen paardrijden. Altijd weer die gelukkige gezichten, daar doe je het dan voor! Zelfs nu ik verhuisd ben en niet meer zo vaak die mensen zie, als ik weer eens op de manege kom zitten ze achterstevoren op hun paard als ze me zien. Dat doet een mens goed… 8)

    De maatschappij verhard, dat vind ik wel eens jammer… Vrijwilligers zijn nauwelijks meer te vinden, terwijl die toch zo belangrijk zijn, zeker in de zorg!

    Tot slot: hele mooie foto en mooi verhaal Jan!

    Reactie door Mirella — maandag 30 augustus 2004 @ 13.31 uur

  33. @ Vivera 32:

    Ik denk dat je me niet goed begrepen hebt. Ik probeerde aan te geven, dat het NIET goed is dat de mensen die buiten de CAO’s om werken (de hoge leiding dus) zichzelf wel riante salarisverhogingen kunnen geven, terwijl mensen die onder een CAO werken, zoals jij dus, dat niet krijgen. Lijkt mij niet eerlijk.

    Reactie door Nepkarel — maandag 30 augustus 2004 @ 16.43 uur

  34. Dat er te weinig instroom in de verstandelijk gehandicaptenzorg is, is ook een probleem van de organistiestructuur van de diverse stichtingen. Zo werk ik zelf bij stichting prisma, en daar zijn op een locatie zo al 2 kamers (dus plaatsen) vrij. Om nou te zeggen dat dat nog niet zo lang is, wil ik niet zeggen. Een van deze kamers staat al vanaf 9 september 2003 leeg, en de andere ook al meer dan 1 jaar.
    De inkomsten van die deze 2 kamers kunnen opleveren, worden niet gemist bij prisma, want voor het 100 jarig bestaan worden kosten nog moeite gespaard. Dit wordt in de gehele maand september gevierd met verschillende feesten, en activiteiten.
    Dat hier veel geld voor opzij is gelegd vind ik niet zo erg, maar als wij op de woonvoorziening nieuw meubilair nodig hebben, mogen we hier gerust 2 jaar op wachten.

    Reactie door kamperman — dinsdag 31 augustus 2004 @ 18.53 uur

  35. @Kamperman (36)
    En dan ook nog bedenkende dat Prisma een wachtlijst heeft, waardoor (externe) opnames toch ook wel een jaartje of wat moeten wachten voordat zij “mogen komen” ?!?!?
    (Net als bij andere stichtingen overigens)…

    Reactie door Vivere — woensdag 1 september 2004 @ 9.34 uur

  36. Hier ben ik het helemaal mee eens. Het raakt me. Groeten, Marc. Ik ken ook zo iemand, die ik graag mag.

    Reactie door Marc — vrijdag 10 september 2004 @ 18.42 uur

  37. Beste mensen,
    Mijn moeder heeft 15 kinderen, 3 tweelingen, gebaard en grootgebracht. Zij heeft haar hele leven gewerkt als een “paard”! Door een herseninfarct kwam zij vier jaar geleden terecht in een verpleegkliniek. Ze kon niet meer lopen of staan. Zij had nog wel haar bewustzijn! Zij was NIET incontinent…maarrrr…door gebrek aan tijd en personeel…werd zij gedwongen haar behoefte steeds maar weer zittend in haar rolstoel te doen!!! Net als heel veel andere mensen daar; als ik de huiskamer binnenkwam brak het je hart al die mensen te zien die eenieder smeekten om naar de wc te mogen..
    Twee jaar ging ik 3 keer per week naar de kliniek om o.a. mijn moeder met een lift op de wc te takelen.
    Mijn moeder huilde en smeekte om uit dit lijden verlost te mogen worden…zij droomde over wc’s!
    Hoe mensonterend, hoe respectloos
    Toen ik ooit “op het matje” geroepen werd door een afdelingschef aangaande mijn ‘bemoeienissen’…heb ik hem gevraagd of hij zich kon herinneren wanneer hijzelf voor de laatste keer, volledig bewust, noodgedwongen in zijn broek had MOETEN poepen…de man gaf geen antwoord…
    Zij is ‘gelukkig’ uit dit onwaardige lijden verlost…ze weigerde voedsel en vocht en stierf.
    Een land toont haar ontwikkeling (vooruitgang) in de wijze waarop zij omgaat met haar zwakkeren.
    Een kwestie van prioriteiten!
    Monique Prevoo

    Reactie door monique prevoo — vrijdag 8 oktober 2004 @ 13.35 uur

  38. Prachtig verhaal, beter had ik het niet kunnen vertellen na 5 jaar gewerkt te hebben met Chris.
    En iedereen “zeurt” altijd over het salaris in de zorg. En, ja, ik moet toegeven echt een vetpot is het niet. Maar als je nagaat, wat voor dank je van “die speciale mensen” zoals Chris terug krijgt, maakt je dat geld helemaal niks meer uit. Geld maakt niet gelukkig! Geld maakt mij ook niet vrolijk. Maar als ik een keer een baaldag heb/had. En ik kwam binnen op de woning en Chris kijkt je met zijn grote pretogen aan……..dan ben je alles weer vergeten. En dat is toch veel mooier als die getalletjes op je loonstrook aan het einde van de maand!!!!

    Reactie door Meggy — maandag 7 maart 2005 @ 12.22 uur

  39. Een mooi en oprecht verhaal Jan,van jou,je broer Chris en de zorgen op het vlak van zorg (het zou niet alleen beter kunnen,maar ook moeten).

    Een vriendin van me werkt in de zorg 32 uur per week voor 1000 euro,de drijfveer is niet het salaris maar de vreugde die je uit je werk met deze mensen kunt putten!

    Reactie door riave — vrijdag 30 september 2005 @ 19.03 uur

  40. Prachtig dat we nu in een wereld leven
    waarin iedereen duidelijk weet wat het
    Syndroom van Down inhoudt.
    Jan heeft gelijk in zijn jeugd en die van
    mij nog iets eerder, werden deze kinderen en ook andere zwakbegaafden (soms eigenlijk
    éénzijdig begaafd en voor de andere kant
    zwakzinnig) inderdaad volledig voor de bui-
    tenwereld verborgen.
    Ik herinner me een bezoek, waarbij de vader
    zelf een medicus vroeg of hij zijn zoon
    mocht meenemen die echter het Syndroom van
    Down had, zo kondigde hij aan. Maar natuurlijk zeiden wij, dat kan geen probleem geven. De man, op leeftijd wilde
    zijn bejaarde echtgenote even de ruimte ge-
    ven, en zeker waar dit grote kind geheel
    autistisch was, niet sprak, maar wél keek !
    Alleen de ouders wisten aan zijn “blik”te
    zien, wat hij mogelijk bedoelde. Zo’n kind
    geef je ontzettend moeilijk over aan des-
    kundigen, want ze kunnen niets kenbaar maken. Gevraagd werd of hij door mijn huis
    mocht rondlopen, want “hij zou echt niets
    doen”, zo loopt men zich dan van tevoren al
    te verontschuldigen, hetgeen bij ons al
    zeker niet nodig was. Op een gegeven moment
    kwam hij weer rustig aangedrenteld en hield
    met 2 handen een rubber warmwaterkruik, die
    in de keuken aan een muurtje hing, dicht
    tegen zich aangedrukt en liet die niet meer
    los en blééf strálen ! Nooit vergeet ik die
    blik, en toen pa die probeerde hem na het
    bezoek de kruik te ontnemen om die terug te
    geven. Dat wisten wij in een ogenblik te
    verhinderen en hoe lang hij met die kruik
    gelukkig is gebleven weet ik niet. Onze oude vriend overleed niet lang daarna en ik
    wist hoe moeilijk het hem viel om van deze
    zoon afscheid te nemen, ook al zouden zijn
    eigen kinderen dat naar behoren opvangen en
    hem begeleiden naar een verzorgde woonomge-
    ving. De bejaarde moeder kon het alleen
    niet meer aan, maar heeft het vertrek van
    het kind niet lang overleefd. Wat kan het
    soms een kleinigheid zijn waarmee je een
    mens gelukkig kunt maken en ook de vader
    vertrok toen blij verrást na hun beider
    bezoek. Het blijft me bij tot op de dag van
    vandaag ! Met families begrijp ik hun zorg,
    maar zeker in dit geval van Jan’s moeder !

    Reactie door Madelief — vrijdag 30 september 2005 @ 19.08 uur

  41. Inderdaad en mooie foto en verhaal, leuk om ook die kant van Jan te zien.
    Ik werk zelf ook al zo’n 20 jaar met mensen zoals Chris. Met heel veel plezier, net als Meggy. Maar wat mij toch wel steeds meer pijn doet is, dat ik een dik jaar geleden nog tijd had voor de bewoners van de woongroep, maar dat wordt steeds meer uitgehold. Toen kon ik bv ‘s avonds er gezellig bijzitten met koffie drinken, kwam een bewoonster lekker tegen me aanhangen of gaf ik iemand anders een “voetmassage” . Nu moet ik gauw iedereen de koffie aangeven (een enkeling kan niet zelf drinken),en dan gauw tussendoor de rapportage schrijven (goede overdracht naar collga’s is belangrijk), want na de koffie moet ik al snel een paar bewoners omkleden omdat mijn dienst er om 20.00 uur al op zit en mijn collega die tot 22.00 uur werkt de handen vol heeft met de rest van de werkzaamheden.
    Inderdaad ons salaris is geen vetpot, maar ik zou graag wat meer financiele ruimte hebben in de zorg om bv weer een avonddienst tot 21.00 uur te kunnen laten werken. En dan heb ik het nog niet gehad over de andere knelpunten die we tegenkomen, Kleding/kado’s voor de bewoners kopen doen we al meestal in “eigen” tijd, omdat al helemaal niet binnen het rooster in te passen is.
    Maar goed dat het heel leuk is om te werken met mensen zoals Chris, anders was daar met de tegenwoordige werkdruk helemaal niemand meer voor te vinden.

    Reactie door lieke — vrijdag 30 september 2005 @ 19.32 uur

  42. Dag Jan.
    Dat snel geroerd zijn bij mensen als Chris
    herken ik wel. In mijn geval heette hij Bas

    Reactie door alex — vrijdag 30 september 2005 @ 22.31 uur

  43. Hoi Jan,

    Ik herken zoveel van Chris,
    alleen heet mijn grote, beresterke neef Joost. Die in feutushouding ging liggen in de mand van mijn hond Rover. De hele familie werd er stil van.

    Reactie door Elsa De Leeuwin — vrijdag 30 september 2005 @ 23.31 uur

  44. Ook ik werk met mensen als (o.a.) uw broer. Ik werk iets meer dan 80%, omdat ik iets meer tijd nodig heb om “bij te tanken” dan 100% zou toelaten. Het werk is zwaar, de confrontatie is zwaar, maar wat ik het zwaarst vind, is om continu te getuigen hoe ‘n groot en duur middenkader meer tegenwerkt dan het bewerkstelligt. Als ‘persoonlijk begeleider’ in schaal 40, verdien ik 1.270 Euro p.m., netto, om enig inzicht te geven voor de ‘buitenstaander’ in ‘n vrij “normaal” salaris voor die “handen aan het bed”… De functionaris in de organisatie, wiens opdracht het is om mij daar zoveel mogelijk vandaan te houden, ten behoeve van betere marktwerking, verdient behoorlijk meer.

    Reactie door Boudewijn Pleines — zaterdag 1 oktober 2005 @ 9.42 uur

  45. Salarisschalen in de ZORG zouden allemaal
    eens goed op elkaar afgestemd moeen worden.
    De classificaties en praktijk-verantwoorde-
    lijken, met tegenwoordig of: velen met opgedane ervaring en bijscholing, óf HBO in
    enkele theoretische jaren van een ondergrond voorzien en daarna aan de slag,
    zouden in overeenstemming moeten zijn, met
    de kwaliteit waarvoor zij zich dienen in te
    zetten. Dat zijn geen dossiers, schappen of
    stellingen etc. nee dat is LEVEND materiaal
    en verdient dus ook een adequate beloning.
    Die verantwoording en druk lijkt me zeker in ‘rand’-gevallen uiterst zwáár.
    Als die tak in de samenleving nu eens heel
    grondig aangepakt zou kunnen worden:hoogste
    tijd ! Nog intensierver, grondiger !.

    Reactie door Madelief — zaterdag 1 oktober 2005 @ 12.51 uur

  46. Een mooi stukje en voor mij heel herkenbaar. Ik ben al 25 jaar werkzaam binnen de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking en er is veel veranderd. De ontwikkelingen zijn natuurlijk positief te noemen. Van grote instellingen naar kleinschalige woonvoorzieningen.Ook een grotere diversiteit in woonvormen is positief.
    Wat ik echter wel een probleem vind is dat al die kleinschalige voorzieningen vaak te duur zijn. Veel meer overhead kosten,kleinere teams en slaapdiensten. Het lijkt wel of daar onvoldoende over na gedacht wordt. De politiek wil naar steeds meer kleinschaligheid maar de bewoners zitten achter de geraniums. Er is onvoldoende tijd en personeel om deze mensen een zinvolle dagbesteding te geven.
    Daar komt nog bij dat er steeds meer gevraagd wordt rondom automatisering,verslaglegging en noem maar op. Op zich een goede zaak maar het moet in steeds minder tijd gebeuren. En die tijd gaat vaak ten koste van de individuele aandacht voor de bewoner.
    Als je dan bedenkt dat de verantwoordelijkheden steeds groter worden en het salaris niet in overeenstemming is dan is het niet zo gek dat de kwaliteit van zorg afneemt. Ondanks de proffessionalisering toch verschraling.
    Wordt het niet eens tijd dat de politiek dit eens aanpakt. Het is echt fantastisch werk maar het valt niet mee om positief te blijven gezien de ontwikkelingen van de jaren.

    Reactie door K.Ensink — zondag 6 november 2005 @ 2.45 uur

  47. Reactie op het stukje van Lieke,

    Idd. Je hebt geen tijd meer voor de zorg op zich. Dat is een van de redenen van mij dat ik gestopt ben als groepsbegeleidster op de woongroep van Chris. En verder ben gegaan als Activiteiten begeleidster op de groep van Chris. Je hebt hier iets meer tijd voor “de extra” dingen. In iedergeval meer als op de woongroep. Daar kreeg je zelfs commentaar van collega’s als je “gezellig samenzijn met de bewoners, verkoos boven Samenvattingen typen”. Waar zijn we dan in hemelsnaam mee bezig.
    Als activiteitenbegeleidster ben je ook wel veel bezig, met halen en brengen van deelnemers naar woongroep vanuit de activering en viceversa. En het koffiedrinken en het helpen bij de toiletgang van deelnemers. De totale, werkelijke activering op een werkdag van ons 8 uur, voor de clienten 4,5 uur bedraagt 2 uur, 2 uur, voor het ondernemen van werkelijke activiteiten buiten de koffie en de haal en brengsituatie door.
    En tja, dan komt van “bovenaf” het excuus, GELD GEBREK, voor een extra handje.
    Het blijft dus overal zo……

    Reactie door Meggy — woensdag 7 december 2005 @ 22.47 uur