Kinderen en de toekomst

Zoals overal elders, betalen ook in Brazilië de kinderen een hoge prijs voor slecht beleid en armoede. Er zijn veel mensen die – naast de inspanningen van de regering – er wat aan proberen te doen. Ik noem twee voorbeelden.

Deze foto’ s zijn van het AXE-project in Salvador. Gebaseerd op de ideeën van de pedagoog Paolo Freire probeert men kinderen na schooltijd dagelijks door middel van muziek, dans en beeldende kunst met elkaar in contact te brengen, te leren praten met elkaar en zelfvertrouwen op te bouwen. Ze proberen kinderen ‘to learn to wish, to dream and to desire’. Men spreekt van de ‘pedagogiek van de wens’. Spel is het didactische middel dat ingezet wordt. Men gelooft alleen in een ‘zachte aanpak’ voor deze kinderen.
Het project bestaat al vanaf 1990 en is onderscheiden door de VN vanwege de behaalde resultaten.

De onderste foto is van ‘de baas’ van het initiatief. De andere van het team en van de kinderen die bij de afsluiting van een trimester aan elkaar laten zien wat ze geleerd hebben. Tot groot enthousiasme van de andere kinderen en de meegenomen ouders.

De wetenschap dat kinderen per definitie onschuldig zijn. De wetenschap dat met name de ongelijke verdeling van eerlijke kansen onder kinderen onverdraaglijk is. De constatering dat er mensen zijn die zich vol overgave inzetten om daar wat aan te doen. Dat alles maakt dat ik moeite heb mijn emoties de baas te blijven.

Ik ben er (steeds meer) van overtuigd dat dit soort hulp van-mens-tot-mens de meest effectieve vorm van solidariteit is. Verder moet de regering Lula natuurlijk álles doen om deze kinderen te voeden en te onderwijzen.

Een ander mooi project kwam ik tegen in Ouro Preto.

Onder het neoliberale bewind in de pre-Lula-periode is de gezondheidszorg in Brazilië erg achteruit gegaan. Alivísio Fortes (rechts op de foto) probeert daar wat aan te doen. Hij is tandarts én activist. Alle kinderen in Brazilië hechten erg veel waarde aan hun gebit. Je ziet heel veel mensen (jong én oud) lopen met slotjes op hun tanden.

Nu is tandzorg en -behandeling voor veel kinderen natuurlijk niet te betalen. Wel, Alvísio zorgt ervoor dat die kinderen de tandzorg krijgen die ze willen en verdienen. Kinderen krijgen de zorg gratis, inclusief alle noodzakelijke behandelingen. Op twee voorwaarden: Ze moeten drie maal per jaar op controle komen én ze moeten hun ouders meebrengen. Het project heet ‘Project Glimlach’.

Die drie ontmoetingen per jaar worden naast voor de tandzorg ook gebruikt om met de ouders te spreken waar de kinderen bij zijn. Die ontmoetingen stellen de mensen van Alvísio in staat om te kijken hoe het met de gezinnen gaat en wat er eventueel aanvullend moet en kan gebeuren.

Het project staat open voor 5.000 kinderen maar krijgt geen Reaal subsidie. Men is dus aangewezen op mensen met geld die bereid zijn het project te steunen. Maar daar zal het niet bij blijven. Samen met een ondernemer (naast Alvísio op de foto) gaan ze nu een fabriekje beginnen waar zeep gemaakt gaat worden…zeep met als naam ‘Smile’, de opbrengst gaat naar het project.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

maandag 13 december 2004 :: 0.37 uur

9 Comments

9 reacties

  1. Prachtige projecten. En laat dan inderdaad het (lokale) bedrijfsleven maar zien dat ze verantwoord onderneemt.

    Capoeirascholen nemen overigens een rol in de samenleving in die hier een beetje tegenaan schurkt – althans op een aantal plekken waar ik e.e.a. heb gezien: kinderen en jongeren samen laten dansen en (schijn)vechten. Goed voor de ontwikkeling, het groepsverband en onder het motto een gezonde geest in een gezond lichaam, en soms ook – helaas – het enige wat er aan vertier is.
    Maar ook: bij openbare avonden (examens, demonstraties/shows) betaalt de bezoeker entree in de vorm van eten, liefst langer houdbaar. Geen geld: dat zou bij verdeling kunnen opgaan aan drank of erger.
    Zie je je hier een pak rijst en meel en een liter bakolie (en kilo’s koekjes en andere zoetigheden voor de kiddies, anders is het zo saai) kopen om een voorstelling in de Doelen of Paradiso te mogen bijwonen?
    Het is wel wat minder een vorm van zelfhulp om mensen VOORUIT te helpen, maar helaas, op een aantal plaatsen in Brazilie gaat het echt ook nog om basisbehoeften als ‘elke dag voldoende voedsel’.

    Reactie door liesken — maandag 13 december 2004 @ 1.37 uur

  2. Ja Jan. Zeker. Het gaat niet goed op dit aardklootje. Ellende alom. Uitbuiting alom.
    Maar mag ik je vragen om nu even de aandacht te houden bij de zaken in dit landje hier. Nederland.
    Tijdens een belangrijke periode, de algemene beschouwingen, verkoos jij het om weg te zijn, er niet te zijn voor je kiezers.
    Dat is kwalijk Jan.
    Brazilie zal blijven zoals het is en was, voorlopig, want daar spelen machten waar jij geen ene reet aan kan doen. Bush bijvoorbeeld.
    Het is mij een volslagen raadsel waarom je besloot dat land te gaan bezoeken terwijl je aanwezigheid hier nodig was.

    Dag Jan.

    Reactie door Henk Wichard — maandag 13 december 2004 @ 2.44 uur

  3. Je hebt het over het “neoliberale bewind in de pre-Lula-periode”, maar ook Lula stelt de werkende mensen teleur. Daarom hebben nu twee coalitiepartijen zijn regering verlaten.

    Reactie door Hiram — maandag 13 december 2004 @ 10.24 uur

  4. Speciaal voor Henk deze link.

    En Hiram zou moeten weten dat de PMDB één van de twee partijen in Brazilië is die nog stamt uit de tijd van de dictatuur. En ja, ook daar heb ik mee gesproken.
    En verder: de populariteit van Lula is onder het gewone volk wéér gestegen.

    Reactie door Jan Marijnissen — maandag 13 december 2004 @ 12.43 uur

  5. De PMDB is een sociaal-democratische partij, inderdaad, die geen onbesproken verleden heeft. Maar mijn punt is dat Lula, wanneer hij minder concessies zou doen aan IMF en Wereldbank, de steun van die lui niet nodig zou hebben. De andere partij die de regering heeft verlaten is overigens wel linkser dan de PT. Waar maak je uit op dat Lula’s populariteit blijft stijgen? En als dat zo is, hoe verklaar je dat dan, als hij veel van zijn beloftes niet kan inlossen?

    Reactie door Hiram — maandag 13 december 2004 @ 15.24 uur

  6. Reeds vorig jaar december bezocht Luiz Inácio da Silva “Lula” een aantal landen in het Midden-Oosten. De bedoeling van deze bezoeken was het versterken van de onderlinge economische relaties tussen ontwikkelingslanden en deze landen.
    De keuze van juist deze landen voor een bezoek waren minmaal qua verscheidenheid arbitrair tot maximaal een verlies van tijd door de geringe mate van (mede) zelf gevormde gespreksthema’s.
    Eerder had een andere selectie van landen in het Midden-Oosten voor de hand gelegen als men zocht naar een oplossing voor exportartikelen van genoemde ontwikkelingslanden.
    De meest voor de hand liggende landen in deze regio waren niet de bezochte landen maar eerder de OPEC-landen.
    Voor deze landen lagen in het verleden bijna identieke problemen ten grondslag aan de oprichting van deze OPEC.
    Producten zoals koffie en cacaobonen (zie eerder plaatsingen van Jan) worden door deze ontwikkelingslanden op een zeer onvolwassen wijze als exportartikel op de markt gebracht.

    Wil er ooit een eerlijke manier van handel ontstaan tussen de derde wereldlanden en de Westerse “hemishere” zal het huidige “model” moeten worden verlaten/bestreden en gezocht worden naar een model zoals de OPEC.

    Reactie door Bernard Uitdenhemel — maandag 13 december 2004 @ 17.41 uur

  7. @ Jan.
    Dank voor de link. Maar ik ken die tekst al. Een deel daarvan heb ik ingesproken.
    Ik kan echter niet zo snel de link leggen tussen mijn reactie op jouw Brazilie trip en de link die jij nu te berde brengt.
    Jan. Wat ik probeerde duidelijk te maken is dat, zo af en toe, het verstandig is om prioriteiten af te wegen.
    Op dit moment is er in nederland heel veel aan de hand, en ik bedoel daar niet mee het eindeloze gezeik over de Islam, de Terroristen, de moord op van Gogh.
    Ik bedoel basale dingen. Zoals het hard heel hard in de oppositie gaan en blijven tegen het kabinet Balkenende.
    Daar moet jij bij zijn ! En niet in een ver land zitten.

    Reactie door Henk Wichard — woensdag 15 december 2004 @ 0.53 uur

  8. Jan.
    Ik schreef voordat ik goed las. Na het echt lezen van jouw verhaal, onder de link die je aangaf, denk ik anders over je. Met respect.
    Henk Wichard

    Reactie door Henk Wichard — woensdag 15 december 2004 @ 1.15 uur

  9. Hallo Jan, Van politiek heb ik geen kaas gegeten.Probeer hier in Sao Paulo kinderen te helpen die in een hospitaal liggen te verotten. Ik heb een groot gebouw nodig! Om ouders te ontvangen en te onderwijzen hoe on te gaan met hun zieke kinderen. Ik werk samen met het hoofd van die afdeling.Er is geen geld en de regering geeft niets.Weet jij niet een mulinatioal die dat pand voor ons wilt finacieren? Kom ook eens langs als je weer in Brasil bent. Groet,Frans Ratha

    Reactie door Frans Ratha — vrijdag 17 december 2004 @ 14.42 uur