Stop kindermishandeling

In verband met het debat vandaag in de Tweede Kamer hebben Agnes Kant en Herman Baartman onderstaand artikel geschreven.

We gaan mishandeling kind nu stoppen

Ieder jaar sterven er zo’n vijftig kinderen na mishandeling. Kindermishandeling vergalt het leven van een kind en vormt een ernstige bedreiging voor zijn ontwikkeling. De vaak levenslange schade vormt een zware belasting – sociaal en financieel – voor de samen leving. Gegeven de omvang en de ernst van kindermishandeling en gegeven de verantwoordelijkheid van de overheid voor het welzijn van kinderen hoort kindermishandeling bovenaan op de politieke agenda te staan. De politieke aandacht voor veiligheid en geweld kan niet ophouden bij de voordeur.

Terecht dus dat er de afgelopen jaren veel aandacht voor kindermishandeling is gevraagd. Door Reflectie- en Actiegroep Aanpak Kindermishandeling (RAAK), die de politiek vroeg om een aanvalsplan tegen kindermishandeling. En onlangs opnieuw in de actieweek ‘Geheim Geweld’, waarin een week lang in diverse media aandacht werd gevraagd voor kinder mishandeling.

Helaas wordt het nog steeds onvoldoende op- en dus aangepakt. Wel zijn er, naar aanleiding van de inspanningen van RAAK, zogenoemde RAAK-regio’s ingesteld in vier proefregio’s waar geprobeerd wordt kindermishandeling effectiever aan te pakken en te voor komen. Centraal staat een coördinator die als aanjager fungeert en betere samenwerking tussen instanties bewerkstelligt. Daarnaast worden methoden gebruikt en ingevoerd die goed werken.

De eerste ervaringen van de RAAK-regio Flevoland zijn zeer positief. De diagnostiek en behandeling is beter ontwikkeld. Er is een geslaagd project opgezet om in het ziekenhuis kindermishandeling op te sporen, en een project waarbij na een melding snel hulp wordt geboden. Goede ervaringen zijn opgedaan met gezinscoaches en er is veel meer aandacht gekomen voor preventie, onder meer door opvoedingsondersteuning.

Als we al weten hoe het beter kan, waarom doen we dat dan niet in heel Nederland? Waarom zijn we er vaak veel te laat bij? Hoe is het mogelijk dat er, zelfs in een regio waar men alles op alles zet, nog steeds dubbele wachtlijsten zijn, zowel na meldingen van kindermishandeling als voor zorg/hulp en behandeling als duidelijk is wat er moet gebeuren? Wachtlijsten na melding van kindermishandeling zijn toch maatschappelijk onaanvaardbaar?

Vragen die vandaag aan de orde komen in een debat over de jeugdzorg in de Tweede Kamer, waar de Kamer zich meteen kan buigen over de volgende voorstellen:

1. Maak van Nederland een grote RAAK-regio. Het veld staat te trappelen. Voor de proefregio’s waren er liefst 26 aanmeldingen.

2. Leg in de wet vast dat ieder kind recht heeft op bescherming tegen geweld en op een opvoeding zonder geweld. Minister Donner is deze wet aan het ontwerpen, goed nieuws, maar zet er vaart achter.

3. Voer, als het recht van een kind op een opvoeding zonder geweld in de wet is vastgelegd, een langdurige en intensieve campagne om de samenleving te doordringen van dit principe.

4. Koppel hier wel aan: ouders hebben het recht op opvoedondersteuning, bijvoorbeeld via consultatiebureaus. Net als in Zweden, waar iedere ouder opvoedondersteuning automatisch krijgt aangeboden.

5. Geef consultatiebureau’s meer mogelijkheden tot frequent, vroegtijdig contact met ouders, al beginnend voor de geboorte. En daar waar nodig intensief contact met gezinnen, ook via huisbezoeken, voor preventie en bestrijding van kindermishandeling. Dat consultatiebureaus zorg besteden, ook ongevraagd, aan opvoeding, dient even vanzelfsprekend te worden gevonden als hun zorg voor voeding.

6. Voer voor volwassenen die beroepsmatig met kinderen te maken hebben de plicht in kinder mishandeling te melden, door invoering van verplichte meld codes.

7. Zorg ervoor dat iedere burger die in zijn omgeving kindermishandeling vermoedt de weg weet te vinden naar een AMK (advies en meldpunten kindermishandeling) en het tot zijn verantwoordelijkheid rekent daarmee contact op te nemen.

8. Onderneem direct actie na een melding bij een meldpunt voor kindermishandeling. Wachtlijsten zijn onaanvaardbaar. De capaciteiten van de AMK’s moeten daarom worden uitgebreid.

9. Los de wachtlijsten voor hulp en zorg na vaststelling van kindermishandeling op.

10. Stel een vaste gezinscoach per gezin aan, in plaats van een leger aan hulpverleners. De gezinscoaches zijn geen nieuwe hulpverleners, maar maatschappelijk werkers en andere werkers in de jeugdzorg die deze functie krijgen. De recidivecijfers na een melding van kindermishandeling zijn te hoog. Voor elk gemeld gezin dient een gezinscoach toe te zien op kwaliteit en continuiteit in de geboden hulp.

De actiegroep RAAK stelt op haar website: ‘Wanneer er één mens op straat wordt doodgeschopt, krijgt dat (terecht) veel aandacht van de media en demonstreren duizenden Nederlanders tegen zinloos geweld. Maar voor de vijftig kinderen die ieder jaar worden doodgeslagen, meestal thuis, zijn er geen stille tochten.’ Laten we die tochten ook niet gaan houden, maar rumoer maken tot alles wordt gedaan om kindermishandeling te voorkomen en bestrijden.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

maandag 31 januari 2005 :: 14.34 uur

73 Comments

73 reacties

  1. ….10. Stel een vaste gezinscoach per gezin aan, in plaats van een leger aan hulpverleners…

    dat vind ik nou egg is een zinnige opmerking :-) doordat er zoveel verschillende instanties zijn, iedereen bemoeit zich er mee, t gaat van de ene naar de ander, gaat zoveel informatie verloren omdat er gewoon niet goed gecommuniceerd wordt. bovendien wordt je er als kind zijnde ook nie wijs van om zoveel verschillende mensen om je heen te krijgen waarbij de één dit zegt en de ander dat…

    Reactie door patrick — maandag 31 januari 2005 @ 14.41 uur

  2. Alles wat kwetsbaar is is van waarde, het zal tijd worden dat er inderdaad een eind komt aan kindermishandeling.

    Een kind is een mens en heeft recht op bescherming, als het die bescherming niet van de direkte omgeving kan verwachten.

    Niet langer wegkijken dus en het kind uit het doolhof halen vanaf nu!

    Reactie door E.Krul — maandag 31 januari 2005 @ 14.48 uur

  3. Heel goed dat de SP hier aandacht aan besteed, maar om opvoedondersteuning automatisch aangeboden te krijgen net als in Zweden gaat mij veel te ver. Wel vind ik dat iedereen verplicht met hun kind naar het consultatiebureau moet met hun kind en daar kunnen ze dan er op toezien dat alles goed verloopt met de opvoeding van hun kroost. Gaat het niet goed met de opvoeding, dan kan alsnog verplicht worden tot opvoedondersteuning door een coach. Gelukkig zijn verweg de meeste heel goed in staat om hun kind zelf op te voeden zonder bemoeienis van een derde. Ik moet er zelf niet aan denken. Maar ja, voor sommige is het wel echt nodig ja. Verder vind ik het melden van kindermishandeling heel gevaarlijk. Men moet wel goed beseffen dat het 100% waar is, dat een kind mishandeld wordt, anders krijg je die toestanden die je wel eens ziet in Amerikaanse films, waarin hun kind onterecht afgepakt wordt. Dus men moet heel zeker zijn zaak bij een melding.

    Reactie door ACCEPT — maandag 31 januari 2005 @ 16.02 uur

  4. Hoe zit het met mentale mishandeling?, met kinderen van ‘oorlogslachtoffers’ die daardoor indirect ook slachtoffer kunnen zijn? (Dus ook kinderen van gewone NL soldaten, hulpverleners in den verre e.d. m/v)
    Hoe is de gedachte om schoolpesten sterk te verminderen?

    Nu al hoor je namelijk van ‘kinderen’ die kwa lichaam / leeftijd volwassen zijn, welke hun ouder(s) te lijf gaan na jaren ellende. Dit zal de komende tien jaar toenemen zo is mijn verwachting.

    Reactie door Barend — maandag 31 januari 2005 @ 16.32 uur

  5. Prima initiatief! Nog een aanvulling: indien nuttig en gewenst kan ook contact worden opgenomen met een Kinder- en Jongerenrechtswinkel. Voor een overzicht zie: http://www.kinderrechtswinkel.nl.

    Reactie door Olav Meijer — maandag 31 januari 2005 @ 17.02 uur

  6. Ah… en dan de algemeen goedgekeurde psychische mishandeling. Er worden steeds meer kinderen gediagnostiseerd met AD(H)D. Dit wordt gezien als een stoornis, terwijl we ons wereldbeeld op vele vlakken te danken hebben aan de impulsiviteit, vindingrijkheid en creativiteit van deze groep. (http://www.antenna.nl/hersenstorm/Beroemd.html)
    Er worden pogingen gedaan om deze kinderen te ‘normaliseren’ met amfetamine. Maar dat is in mijn ogen het ‘witschilderen van negers’ (om maar eens een rare term te gebruiken).
    Deze kinderen zijn hard nodig in deze snel veranderende maatschappij. Een op maat gesneden scholing (http://www.hunterschool.org/) kan het verschil maken tussen een potentieel crimineel of een briljant denker, kunstenaar, ontdekker etc.
    We gooien een boel toekomstige veranderingen en creativiteit weg als we doorgaan met het stigmatiseren van deze kinderen. Ze krijgen een minderwaardigheidsgevoel aangepraat terwijl er zoveel te winnen valt.

    Reactie door Yvo — maandag 31 januari 2005 @ 17.46 uur

  7. Geen enkel kind, dat in LIEFDE verwekt is, hoeft bang te zijn voor mishandeling, – omdat die ouders weten welke verantwoording ze aangaan.
    Het zijn juist die kinderen, die als een soort bedrijfsongeval, door wellustige, onbewuste, onverschillige mensen worden verwekt, die het grootste risico van mishandeling lopen.
    Het heeft mij dan ook altijd verbaast, dat iedereen, zonder dat er ook maar enige toestemming nodig is, kinderen kan en mag verwekken. Dat is vragen om moeilijkheden en daar ligt de basis van alle ellende.
    Amita.

    Reactie door amita — maandag 31 januari 2005 @ 18.07 uur

  8. Volgens mij ligt het wel iets genuanceerder. Je kunt nooit precies vantevoren weten welke mensen hun kinderen gaan mishandelen en welke niet. Een soort opvoedcursus, waar handvatten worden aangereikt voor de opvoeding, lijkt mij wel zinnig. Maar hoe je dat dan wilt gaan verplichten is nog even lastig.

    Reactie door Linda Hogema — maandag 31 januari 2005 @ 19.32 uur

  9. maar een opvoedcursus geeft toch ook geen garanties,… der zijn ook zat mensen die in de jeugdhulpverlening werken, die er dus alles van zouden moeten weten,.. die thuis ook de kinderen mishandelen…

    Reactie door patrick — maandag 31 januari 2005 @ 19.38 uur

  10. Ik hoop dat de SP ook aandacht zal schenken aan de volgende vorm van kindermishandeling: 4- 5- 6-jarigen (en oudere kinderen) een hoofddoek (of meer bedekking) laten dragen in Nederland. Ik zie ze steeds meer. Dit is pure kindermishandeling, en wel geestelijke mishandeling. Dit mag niet vergeten worden. Deze mishandeling brengt schade aan voor de rest van het leven van deze meisjes. Het wordt nu gewoon gedoogt omdat het voortkomt uit een religie maar het is geestelijke verminking. Dank voor uw aandacht.

    Reactie door Ellen — maandag 31 januari 2005 @ 19.52 uur

  11. Het wordt nu gewoon gedoogd natuurlijk met een d.

    Reactie door Ellen — maandag 31 januari 2005 @ 19.58 uur

  12. Heel belangrijk.
    Maar evenzo belangrijk is het om diegenen die met kinderen te maken hebben goed in te lichten over welke signalen wijzen op problematiek.

    Zelf zit ik momenteel op het AMK te wachten, na een gigantisch overspannen reactie van school.

    Dank je ACCEPT @3, dat je ook daar aandacht aan besteedt.
    Want zo’n melding veroorzaakt pure ellende en je bent totaal afhankelijk van wie je op dat moment in je gezin krijgt.
    Wat jammer dat in een dergelijk geval de huisarts geen centrale plaats krijgt, want die kent kind en ouders.
    Laten we hopen dat men snel doorheeft dat we hier onze kinderen niet mishandelen.

    Verder moet het van mijn hart dat niet alleen kindermishandeling in het gezin, maar ook kindermishandeling op school prioriteit moet krijgen.
    En misschien nog wel meer aandacht, want daar wordt openlijk mishandelt door andere kinderen en volwassenen kijken toe.
    Er zijn onvoldoende wegen je kind te beschermen, want als je het thuis houdt krijg je de LPA en de rechter op je dak.

    Reactie door Molly — maandag 31 januari 2005 @ 20.37 uur

  13. Ik weet dat melden heel erg belangrijk is, zeker als je naar het belang van het kind kijkt. Maar is iedereen zich dan ook bewust van de gevolgen die melden kan hebben? Wat ik hiermee zeggen wil is, denk eerst heel goed na voor je gaat melden. Natuurlijk moet je aan de belangen van het kind denken maar denk er heel goed over na, want je kunt mensen vals beschuldigen. En dan kan er gezegd worden het is geen direkte beschuldiging, want je meld alleen je vermoedens, maar vervolgens krijgt de desbetreffende persoon de brief in huis en die voelt zich dus wel degelijk beschuldigt door die ene anonieme persoon.

    Dus denk heel goed na voor je iets doet, ik zeg altijd wel:

    ALS JE VANDAAG HETZELFDE DOET ALS GISTER, DAN ZAL MORGEN NOOIT ANDERS ZIJN!

    Reactie door ACCEPT — maandag 31 januari 2005 @ 21.38 uur

  14. En hoe zit het met mentale mishandeling?
    En met kinderen van gescheiden ouders, waar de zorg ouder contact met de omgang ouder ontzegt?
    En met kinderen van kansarme gezinnen, die door het huidige kabinet, nog verder achteruitgesteld worden?

    Reactie door Red Star — maandag 31 januari 2005 @ 21.39 uur

  15. En hoe zit het met besnijdenis van kinderen? Ik vind dat zeer zware kindermishandeling en moet hard aangepakt worden.

    Reactie door ACCEPT — maandag 31 januari 2005 @ 21.42 uur

  16. 13 @ accept,

    ken heel wat mensen die hadde gewille dat er vroeger iemand in had gegrepen…
    en als een goeie ouder toch een brief thuis krijgt, en der wordt een onderzoek ingesteld… als er toch verders niets aan de hand is… met zulke dingen kan je toch beters tien keer wel doen en dan die ene die t nodig heeft der mee helpen, dan tien keer niet en die ene die t nodig heeft voor de rest van zn leven beschadigen?

    greetz patrick

    Reactie door patrick — maandag 31 januari 2005 @ 21.47 uur

  17. Ja Patrick, in principe heb je wel gelijk hoor. Ik heb zelf twee dochters van 2 en 3, maar ik moet er niet aan denken als ik vals word beschuldigd van mishandeling. Dat blijft mij levenslang achtervolgen, denk ik. Ik zou het echt verschrikkelijk vinden. Dat bedoel ik ermee. Ik hoop dat je mij met mijn standpunt, daar ook in begrijpt.

    Reactie door ACCEPT — maandag 31 januari 2005 @ 22.00 uur

  18. @ accept,

    ja begrijp ik heel goed, mijn beste vriendin en haar vriend hebben 2 kids, en zijn heel erg onterecht beschuldigd van verwaarlozing, hun oudste is heel erg ziek en daarboven op die onterechte beschuldiging was heel erg zwaar voor ze, en ze zitten er nu een jaar later nog mee…
    en t is heel erg om dat te zien, en t heeft vooral mn beste vriendin heel erg veel pijn gedaan, en da’s ook echt niet leuk… maar dat jochie groeit tenminste wel normaal op…

    greetz patrick

    Reactie door patrick — maandag 31 januari 2005 @ 22.19 uur

  19. Een heel goed initiatief!! Kinderen behoren beschermd te worden!
    Wel belangrijk vind ik dat ook alle andere issues aangaande menselijke waarden moeten worden aangepakt, anders is het, op de langere termijn, misschien niet zo zinvol als we graag zouden willen..

    Reactie door M.Pleines — maandag 31 januari 2005 @ 22.27 uur

  20. Ik ben erg blij om te lezen dat de SP zich ook noest inzet voor deze zaak. Kindermishandeling is naar mijn mening een van de laagste dingen die er zijn; kinderen kunnen weliswaar soms grote etters zijn, maar ze zijn totaal weerloos tegen kwaadwillende volwassenen (zoals slechte ouders). Elk kind heeft het onvervreemdbare recht op een gelukkig leventje en een veilige omgeving. Nederland, zowel de samenleving als de politiek, moet er alles aan doen om dit recht zeker te stellen.

    Reactie door Daniël O. — dinsdag 1 februari 2005 @ 2.52 uur

  21. Fantastisch!

    Kindermishandeling kan niet hard genoeg worden aangepakt.

    En wat zouden we als volk toch gebaat zijn bij een eenduidige opvatting over moraal en een gemeenschappelijk doel! Wat voegde, tot nog geen 35 jaar geleden, de sociale controle eigenlijk toe aan de orde en de welstand?

    En in welke zin is de verandering van de aard van onze maatschappij van invloed?

    Het lijken mij zaken te zijn die zonder meer kunnen worden becijferd. Juist de uitvoering van zo’n RAAK project is gebaat bij een publieke moraal. Tevens behoort het niet in de laatste plaats tot de taken van de overheid om orde en welstand te organiseren en de handhaving ervan duidelijk en uitvoerbaar te maken.

    Mensen moeten zich om te beginnen individueel geinstrueerd en gemotiveerd voelen om uberhaupt te kunnen komen tot reactie. Sociale controle moet weer mogelijk gemaakt worden en respect voor elkaar en elkaars eigendom weer hersteld.

    Daarnaast moet de mogelijkheid worden ontwikkeld om kinderen die uit de ouderlijke macht worden ontzet, alsnog weer onder te kunnen brengen onder ouderlijke macht. Nadat wij in ons gezin zo’n kind hebben geaccepteerd, heb ik een beetje inzicht gekregen in de opvang door gezinsvervangende instituten en begrijp ik dat van een toename van kinderen in die voorzieningen in geen geval sprake kan (financieel) en MAG (moreel) zijn.

    Tot slot; het moet de overheid een teken zijn dat vanuit de onderkant van het bestuur zo iets wordt ondernomen als het RAAK project. De behoefte is meer dan duidelijk aanwezig dat diezelfde overheid duidelijk naar buiten moet komen met normerende voorschriften ten behoeve van een gezonde orde en welstand.
    Voorschriften die nationaal (zonder uitzonderingen) kunnen worden begrepen en geaccepteerd.

    Reactie door Anton — dinsdag 1 februari 2005 @ 4.57 uur

  22. Moeilijk onderwerp. Want wat is kindermishandeling? Slaan?, dat weet iedereen. Maar die andere vorm: verwaarlozing, geen aandacht geven, geen voldoende zorg geven? wordt veelvuldig onderkent.

    En die ouders, hun kinderen zonder eten naar school sturen, omdat ze geen geld meer hebben. Verwaarlozen deze ouders hun kinderen ook? Of is het kabinet diegene, de oorzaak ervan dat deze kinderen verwaarloosd worden? Aandacht te kort krijgen? Alleenstaande ouders moeten nu werken, kinderen moeten naar de opvang. Werk je als alleenstaande ouder dan partime kun je je kind geen eten geven (Ongeveer €1000,– per maand bijstand inkomen.)werk je fulltime dan kun je je weinig aandacht aan je kind aandacht.

    Mijn conclusie het is kindermishandeling melden ja, maar dan dit wel doen volgens een bepaald protocol bv.vragen lijst.
    Signaleren van kindermishandeling is complexer dan op het eerste oogpunt het lijkt.

    Reactie door chrisinactie — dinsdag 1 februari 2005 @ 10.13 uur

  23. @ Amita #7

    Daar bedoel je dan de kinderen mee; van de meeste politici en topmanagers…..

    @Accept #15

    Inderdaad!! besnijdenis; daar moet men maar eens mee ophouden. En als volwassene kan men het alsnog laten doen; maar niet met weerloze (islamitische; joodse) kinderen.

    Off Topic: het onderwerp varkensvoer en volksgezondheid wordt natuurlijk vanzelf hier gebracht; ik neem alvast maar eens een schot voor de boeg met de opmerking dat politici als Brinkhorst en Donner in vroegere tijden subiet onder het schavot gingen. In plaats daarvan weet de oppositie tot dusver niks anders te verzinnen dan de zoveelste zinloze parlementaire enquete die dit land inmiddels al rijk is. Er is onlangs al geconstanteert, dat de politiek vrolijk doorgaat op de normale voet; ondanks deze enquetes; vooral de lokale politiek, die soms al generaties aan de macht heeft en warme banden onderhoud met maffiose praktijken van allerlei bedrijven en ambtenaren.

    Reactie door ReneR — dinsdag 1 februari 2005 @ 12.47 uur

  24. Hoi Jan,

    Ik mis nog 1 belangrijk punt, wat vooral om de hulpverleners gaat. Er moet daar namelijk ook een mentaliteitsverandering komen, namelijk dat niet elke ouder geschikt is als opvoeder. Wij gaan er altijd maar van uit dat een ouder, mits ze de juiste hulp krijgen, goede opvoeders worden, maar als er gekeken wordt naar de realiteit, blijkt dat dit niet het geval is. We moeten stoppen met dingen zeggen die we graag zouden willen en reeël blijven. Met idealisme is niets mis, maar het moet haalbaar blijven, anders stranden we en dat is helemaal niet goed voor het kind!!!

    Kinderen gaan voor ouders, hoe je het ook wend of keert!

    Reactie door linda — dinsdag 1 februari 2005 @ 14.36 uur

  25. @ Linda (28):

    Eén van mijn “lijfspreuken” is: ouders hebben geen recht op kinderen, maar kinderen hebben recht op goede ouders!

    Reactie door Olav Meijer — dinsdag 1 februari 2005 @ 15.38 uur

  26. Linda,

    dan moet je ouders toch nog meer ondersteuning geven, opdat ze het wel goed gaan doen,… t is voor een kind toch ook niks om van tehuis naar tehuis te moeten…

    Reactie door patrick — dinsdag 1 februari 2005 @ 16.13 uur

  27. Eindelijk een keer een onderwerp dat echt belangrijk is.
    50 dode kinderen is onaanvaardbaar.
    De plannen zijn goed, maar ik mis een belangrijk onderdeel, wat al vaker genoemd is, en dat is psychische mishandeling van kinderen.
    Dit kan door verslaafde ouders gebeuren, ouders die hun kinderen gebruiken als machtsmiddel in scheidings procedures, enz enz.
    Daat moet je bewustwordingscampagnes op loslaten. Veel mensen realiseren zicht niet wat ze hun kinderen psychisch aandoen en wat voor een effecten dit kan hebben op de lange termijn. Zij zijn nog teveel met zichzelf bezig.
    Wel ga ik hier uit van de ouder ter goeder trouw.

    Bij ouders die ter kwader trouw werkt deze bewustwordingscampagne niet. Dan heb je maatregelen nodig als meldingsplicht (arts, eerste hulp, tandarts, school, sportklub e.d.) -daar kun je wel een (gerichte) campagne/cursus oploslaten, om medewerkers van deze instanties mee te krijgen-. Daarbij moet de melding laagdrempelig zijn. Liever tien 10 foute meldingen dan 1 te laat.
    zoals je zelf al stelt meer bemoeienis van het consultatiebureau.
    Het consultatiebureau krijgt dan ook de meldingen van derden over een eventueel kindermisbruik. Zij kunnen dat makkelijker gaan onderzoeken of dit ook daadwekelijk het geval is. Vooral als ze al een band hebben met het gezin kunnen ze het vaak veel eerder plaatsen en/of actie ondernemen als het fout dreigt te gaan. Gezinnen zullen ook eerder meewerken omdat de medewerker van het consulatiebureau al bekend is bij hun.
    En in godsnaam geen 10.000 instanties die langs elkaar werken en hun eigen bestaansrecht willen rechtvaardigen, maar een contactpersoon vanuit het consultatiebureau, die een gezin 5, 10 of 15 jaar volgt. Bij alle acties moet deze betrokken zijn.
    Emn tenslotte: ZET ER GEEN MANAGER OP.

    Zie, je eigelijk is regeren helemaal niet moeilijk. Je moet alleen verstand hebben en een beetje gevoel ;-)

    Alexander

    Reactie door alexander — dinsdag 1 februari 2005 @ 17.36 uur

  28. Geweldig innitiatief. Dat is politiek!!!. Dat is hart voor de samenleving. Dit is zo’n belangrijke stap in allerlei richtingen. Maak counselling en coaching laagdrempelig. Voor elke ouder. Want als de ouder het “gekwetste kind” in zichzelf kan genezen dan doorbreek je een cirkel die anders generaties lang door blijft gaan. Dan bouw je niet alleen aan een nieuwe, gezondere generatie maar wordt de samenleving als geheel een stuk aangenamer.

    Reactie door dekker — dinsdag 1 februari 2005 @ 19.34 uur

  29. Kindermishandeling staat nooit op zichzelf. Dat maakt het een heel complex probleem, dat niet een-twee-drie is te duiden en op te lossen. Elk geval is weer anders en is er eentje te veel.

    Bij wet verbieden: prima. Maar wat ik node mis in Jan’s rijtje is een voorstel hoe je de handhaving aanpakt. En een sanctiebeleid. En wat de politiek kan bijdragen aan een beter preventiebeleid.
    Laat de politiek om te beginnen met een integraal beleid komen.

    En wat mij ontzettend kwaad maakt, is het enorme en schandalige korten op jeugdzorg, de nog steeds eindeloze wachtlijsten, het tekort aan goede en veilige opvang. Dat eerst regelen lijkt me eerlijk gezegd belangrijker dan wachten op een wet – hoe belangrijk ook.

    Verplicht leesvoer voor ons allemaal: http://www.defenceforchildren.nl/ en http://www.stopkindermishandeling.nl/

    Reactie door claar — dinsdag 1 februari 2005 @ 21.49 uur

  30. enne http://www.knokkers.nl

    omdat de jeugdzorg nog lang niet goed werkt, en voorlopig ook nog lang niet zo goed zal gaan werken… een site voor volwassen die als kind mishandelt zijn en er hier ondersteuning bij willen, of het verwerken willen…

    Reactie door patrick — dinsdag 1 februari 2005 @ 23.40 uur

  31. Sta ook even stil bij de medische kindermishandeling.
    Kinderen krijgen doorgaans medicijnen die voor volwassenen bestemd zijn, maar dan in een kleinere dosis.
    Er wordt maar zelden gekeken of de werking afdoende is, en naar de bijverschijnselen.

    En dan hebben we het niet over de wachtlijsten, die ook bij kinderen stress kunnen veroorzaken.

    Reactie door Molly — woensdag 2 februari 2005 @ 1.57 uur

  32. Zolang ouders kinderen ‘nemen’, omdat het past in het rijtje huisje, boompje, beestje en zich niet bewust (willen) zijn van de verantwoordelijkheid die zij ten opzichte van hun kinderen hebben, zullen er slachtoffers blijven vallen.
    Onder de kinderen en later onder de rest van de bevolking.
    ‘Zinloos geweld’ wordt mijns inziens voor het overgrote deel gepleegd door kinderen van onverantwoordelijke ouders. Kinderen die de ‘mazzel’ hadden niet zelf het slachtoffer te worden.

    Een mens is een optelsom van genetisch materiaal plus (levens)ervaringen. Het zijn vooral de (levens)ervaringen die voor de tragedies zorgen.
    Jeugdzorg e.d. zou een reddingsvlot kunnen zijn, maar beter is het om de dijken te verhogen.
    Iedereen die vijf minuten nadenkt, weet wat ik daarmee bedoel…

    Reactie door Heraclitus VII — woensdag 2 februari 2005 @ 5.38 uur

  33. Wat te denken van de jeugdzorg zelf en hun orgaan. Die duizenden kinderen “labelt” met een “ziekte” om ze te kunnen plaatsen. Die nauwelijks hun eigen fouten toe kunnen geven en dat er nog steeds honderden kinderen in gevangenissen zitten zonder enig delict? Zit zelf midden in een procedure en er is nu meineed door de organisatie aangetoond. Antwoord: Ga maar naar de rechter of de ombusman. Nog steeds krijgen ze het simpele woord “sorry” niet over hun lippen.

    Reactie door Ninka — woensdag 2 februari 2005 @ 9.59 uur

  34. Eindelijk wordt dit aangepakt! Kindermishandeling is één van de laagste dingen die een mens kan doen. Het gebeurt vaak uit onmacht, maar daar is het kind niet mee geholpen. Actie, daar is het kind bij gebaat. Goed zo!

    Reactie door Jan Breur — woensdag 2 februari 2005 @ 10.46 uur

  35. Trouwens, valt de corrigerende tik ook onder kindermishandeling?
    Dat vind ik namelijk te ver gaan, want een enkele tik om een kind dat over de schreef gaat tot de orde te roepen is een heel ander verhaal dan ongecontroleerd geweld uit frustratie, onmacht of sadisme.

    Als ik vroeger iets deed dat niet mocht, kon ik rekenen op een tets op m’n vingers. Heeft me eerder goed gedaan dan slecht.

    Reactie door Jan Breur — woensdag 2 februari 2005 @ 12.33 uur

  36. Ik zou tenslotte nog het geval van Rene Lancee willen aanhalen; dat we dus niet in dit soort extremen moeten gaan vervallen. Een corrigerende tik over de vingers daar heb ik overigens geen bezwaar tegen.

    Reactie door ReneR — woensdag 2 februari 2005 @ 13.56 uur

  37. @34

    Toch blijft deze maatschappij interessant.
    Want ook moeders die van harte een kind hebben gewenst en gekregen, worden gedwongen afstand te doen van hun gekozen zorgtaak in het geval ze bv. weduwe wordt.
    Dan is ze verplicht te gaan werken, terwijl we allemaal weten dat de schooltijden zich niet houden aan de kantoortijden.
    Kinderen worden dan ondergebracht in buitenschoolse opvang, bij een gastgezin of worden overgelaten aan hun eigen puberteitse verantwoordelijkheid.
    Ik vind dat er momenteel veel te veel nadruk ligt op werken en dat er gigantisch door scholen wordt geklaagd dat ouders niet bereikbaar zijn. En dat allemaal over de hoofden van de kinderen heen.

    Het is onterecht dat men meent dat de zorgtaak van de moeder na het vijfde levensjaar van het kind ineens een werktaak moet worden.
    Zorgen is ook werk, en we genieten nu al duidelijk van het gebrek aan opvang van en zorg voor jeugdigen.
    Geef ouders die hun kinderen uit school willen opvangen en die willen weten waar ze uithangen ook te kans een goede ouder te zijn.

    Reactie door Molly — woensdag 2 februari 2005 @ 20.29 uur

  38. @39 Molly

    Ik ben het volledig met je eens Molly. Vooral dat de nadruk veel te veel op werken ligt.

    Reactie door ACCEPT — woensdag 2 februari 2005 @ 21.24 uur

  39. @39 Molly en @40 Accept

    ik ken meerdere gescheiden opvoeders en bovendien ook een aantal weduwen met kinderen. Bovendien zorgen wij als gezin zelf voor opvang als dat incidenteel nodig is en in sommige gevallen zelfs op een wat langere termijn. In geen van alle situaties is sprake van een tekort aan zorg voor de betrokken kinderen. En in geen van alle gevallen komt daar iemand anders aan te pas dan diegenen van wie je ‘nabuurhulp’ zou moeten mogen kunnen verwachten. Kortweg; je hebt echt erge pech als je geen gebruik kan maken van gelijksoortige hulp.

    En in zake loondienst; ik heb wat moeite met het idee dat een ideaalbeeld zonder meer wordt verbonden aan de realiteit. Diverse invloeden zorgen ervoor dat zo’n beeld soms meer en soms minder op de werkelijkheid lijkt. Maar het blijft een ideaalbeeld en het zal dus niet snel werkelijkheid kunnen worden. Treuren om dit feit kan. Maar het brengt je niet anders dan een toename van de last die je ervaart.

    Als ik somber moest worden, en jullie verhaal lees, dan denk ik dat toen de Euro ingevoerd werd, het ding net zoveel waard was als een US Dollar. Hedentendage is het stomme ding zowat 30% duurder geworden! Als je met extremen leven wilt; in plaats van 40 uur te moeten werken per week, zou dat nu eigenlijk 50 uur moeten zijn om in dezelfde omstandigheden te geraken die golden voor de tijd van de Euro.

    Weg extra geld voor oppas, dagverblijf enz voor het gerief. Maar nog vele malen ernstiger; er wordt ook ingrijpend gekort in de zorg en dus ook de gezinsvervangende zorg! Deze kinderen beschikken niet over onvoldoende back-up, maar hebben domweg geen back-up voorzieningen. Op is op en pech is pech.

    Vanuit dat perspectief blijft het een fantastische zaak dat er uberhaupt mensen zijn die projecten starten zoals het RAAK project. Om te trachten te zorgen dat er gered wordt wat er te redden valt.

    Tot slot; ik voel met jullie mee als je zegt dat je meer (positieve) invloed van onze overheid verwacht. In @23 heb ik reeds opgemerkt wat daaraan aangevuld kan (moet) worden. Toch neemt dit alles niet weg dat het RAAK initiatief naar mijn idee terecht door de heer Marijnissen is opgemerkt als ijsbreker.

    Reactie door Anton — donderdag 3 februari 2005 @ 1.47 uur

  40. @39 Molly en @40 Accept

    ik ken meerdere gescheiden opvoeders en bovendien ook een aantal weduwen met kinderen. Bovendien zorgen wij als gezin zelf voor opvang als dat incidenteel nodig is en in sommige gevallen zelfs op een wat langere termijn. In geen van alle situaties is sprake van een tekort aan zorg voor de betrokken kinderen. En in geen van alle gevallen komt daar iemand anders aan te pas dan diegenen van wie je ‘nabuurhulp’ zou moeten mogen kunnen verwachten. Kortweg; je hebt echt erge pech als je geen gebruik kan maken van gelijksoortige hulp.

    En in zake loondienst; ik heb wat moeite met het idee dat een ideaalbeeld zonder meer wordt verbonden aan de realiteit. Diverse invloeden zorgen ervoor dat zo’n beeld soms meer en soms minder op de werkelijkheid lijkt. Maar het blijft een ideaalbeeld en het zal dus niet snel werkelijkheid kunnen worden. Treuren om dit feit kan. Maar het brengt je niet anders dan een toename van de last die je ervaart.

    Als ik somber moest worden, en jullie verhaal lees, dan denk ik dat toen de Euro ingevoerd werd, het ding net zoveel waard was als een US Dollar. Hedentendage is het stomme ding zowat 30% duurder geworden! Als je met extremen leven wilt; in plaats van 40 uur te moeten werken per week, zou dat nu eigenlijk 50 uur moeten zijn om in dezelfde omstandigheden te geraken die golden voor de tijd van de Euro.

    Weg extra geld voor oppas, dagverblijf enz voor het gerief. Maar nog vele malen ernstiger; er wordt ook ingrijpend gekort in de zorg en dus ook de gezinsvervangende zorg! Deze kinderen beschikken niet over onvoldoende back-up, maar hebben domweg geen back-up voorzieningen. Op is op en pech is pech.

    Vanuit dat perspectief blijft het een fantastische zaak dat er uberhaupt mensen zijn die projecten starten zoals het RAAK project. Om te trachten te zorgen dat er gered wordt wat er te redden valt.

    Tot slot; ik voel met jullie mee als je zegt dat je meer (positieve) invloed van onze overheid verwacht. In @23 heb ik reeds opgemerkt wat daaraan aangevuld kan (moet) worden. Toch neemt dit alles niet weg dat het RAAK initiatief naar mijn idee terecht door de heer Marijnissen is opgemerkt als ijsbreker.

    Reactie door Anton — donderdag 3 februari 2005 @ 8.20 uur

  41. @ Anton
    1x is wel voldoende hoor…

    @ Molly
    Je benoemt expliciet moeder als zorger. Wat een vooroordeel! Als ik later kinderen heb, wil ik de ouder met de zorgtaak zijn. Die moeder mag van mij een carriëre najagen.

    Reactie door Jan Breur — donderdag 3 februari 2005 @ 13.43 uur

  42. @Jan 43

    Ik noem inderdaad moeders als zorger.
    Simpelweg omdat er meer moeders zijn die als alleenstaande ouder voor kinderen zorgen.
    Maar ik wil vaders absoluut niet uitsluiten.

    Leuk is wel dat je je toch wil houden aan een samenstelling:
    1 ouder carriere; 1 ouder zorgt. ;-)

    Reactie door Molly — donderdag 3 februari 2005 @ 14.26 uur

  43. @ 41 en 42 Anton

    Wat heerlijk als je een beroep kunt doen op mensen in je omgeving.
    Hier werkt iedereen, en ik heb geen familie in de buurt.
    “Gelukkig” ben ik in de omstandigheid om full time moeder te kunnen zijn, aangezien dat hier nodig is. (Wat niet wil zeggen dat er niet ingeleverd is, maar dat is een andere questie.)

    Mijn punt is inderdaad dat de back-up voorzieningen tekort schieten.
    Daardoor worden kinderen niet voldoende begeleid en moet je dus niet verbaasd zijn dat de jeugdcriminaliteit, het gebrek aan respect etc toenemen.
    De opvoeding kan niet in deeltijd worden gedaan.

    Daarbij wordt in onze maatschappij de taak thuis hevig onderschat. Het is nogal een klus een huishouden te runnen, kinderen op te voeden en dan ook nog een baas tevreden te houden.
    Het verbaast me dan ook niet als ik kinderen op straat zie ronddobberen totdat de moeder (of vader) thuis is, of dat ouders overbelast raken en veel te ver uit hun slof schieten.

    Maar het is de vraag of je alleen maar bezig moet zijn aan het eind van de cyclus in te grijpen. Heel mooi al die RAAK-projecten, maar doe eens wat aan preventie.
    M.a.w. bv: wat kan een alleenstaande ouder doen die doodmoe is?
    Je moet voorkomen dat er ontspoorde situaties ontstaan, in plaats van met sancties klaar te staan als het allemaal niet lukt.

    Zelf denk ik dat we in onze maatschappij gewoon helemaal verkeerd bezig zijn.

    De wisselkoers euro – dollar is:
    1:1.3046
    We zijn dus gunstiger uit als we naar Amerika gaan.

    Voor de gewone hollander die in eigen land blijft maakt het niet zo veel uit als je suggereert. De inflatie zal wel iets zijn in de orde van 1.2.
    Uiteraard zijn er door nieuwe regelingen extra kosten, dus moet je inderdaad iets meer werken om dezelfde welstand of toestand te handhaven, maar of dat 20% extra tijd moet zijn…..

    Reactie door Molly — donderdag 3 februari 2005 @ 14.49 uur

  44. @ 41 en 42 Anton

    Wat heerlijk als je een beroep kunt doen op mensen in je omgeving.
    Hier werkt iedereen, en ik heb geen familie in de buurt.
    “Gelukkig” ben ik in de omstandigheid om full time moeder te kunnen zijn, aangezien dat hier nodig is. (Wat niet wil zeggen dat er niet ingeleverd is, maar dat is een andere questie.)

    Mijn punt is inderdaad dat de back-up voorzieningen tekort schieten.
    Daardoor worden kinderen niet voldoende begeleid en moet je dus niet verbaasd zijn dat de jeugdcriminaliteit, het gebrek aan respect etc toenemen.
    De opvoeding kan niet in deeltijd worden gedaan.

    Daarbij wordt in onze maatschappij de taak thuis hevig onderschat. Het is nogal een klus een huishouden te runnen, kinderen op te voeden en dan ook nog een baas tevreden te houden.
    Het verbaast me dan ook niet als ik kinderen op straat zie ronddobberen totdat de moeder (of vader) thuis is, of dat ouders overbelast raken en veel te ver uit hun slof schieten.

    Maar het is de vraag of je alleen maar bezig moet zijn aan het eind van de cyclus in te grijpen. Heel mooi al die RAAK-projecten, maar doe eens wat aan preventie.
    M.a.w. bv: wat kan een alleenstaande ouder doen die doodmoe is?
    Je moet voorkomen dat er ontspoorde situaties ontstaan, in plaats van met sancties klaar te staan als het allemaal niet lukt.

    Zelf denk ik dat we in onze maatschappij gewoon helemaal verkeerd bezig zijn.

    De wisselkoers euro – dollar is:
    1:1.3046
    We zijn dus gunstiger uit als we naar Amerika gaan.

    Voor de gewone hollander die in eigen land blijft maakt het niet zo veel uit als je suggereert. De inflatie zal wel iets zijn in de orde van 1.2.
    Uiteraard zijn er door nieuwe regelingen extra kosten, dus moet je inderdaad iets meer werken om dezelfde welstand of toestand te handhaven, maar of dat 20% extra tijd moet zijn…..

    Reactie door Molly — donderdag 3 februari 2005 @ 14.50 uur

  45. Reactie komt niet door!

    Reactie door Molly — donderdag 3 februari 2005 @ 14.52 uur

  46. @46 Molly

    Het (goed) opvoeden van kinderen wordt inderdaad heel erg onderschat. Wij hebben twee kinderen die nog niet naar school gaan en mijn vrouw is met haar werk gestopt. Als ik thuis kom van m’n werk is mijn vrouw helemaal uitgeteld. Iemand die aan het werk is en ook nog aandacht aan de kinderen moet geven en het huishouden moet doen, dat is heel zwaar en wordt bijna door iedereen zwaar onderschat.

    Reactie door ACCEPT — donderdag 3 februari 2005 @ 20.06 uur

  47. @43 Jan Breur

    Naar blijkt worden reacties wel eens een paar uur ingeslikt zonder resultaat. Op die manier werden het er twee. Sorry hoor, maar ik kan daar niets aan doen.

    @ Molly

    Het doet goed om de nuance te kunnen ontdekken.

    Los daar van; bij het Euroverhaal zul je je voor moeten kunnen stellen dat je als internationale consument de keuze moet maken tussen kopen in Europa of kopen in de States. In dat geval is de keuze snel gemaakt.

    En er speelt op dat vlak nog wel wat meer. De scheepsbouw ligt als sector compleet plat. En dat is in een relatief kort tijdbestek gebeurd. Een waar ramp scenario. In het laatste geval werkt het anders, maar per saldo is het resultaat hetzelfde; geen afnemers meer, geen werk, geen alternatief, dus extra overheidsuitgaven. Er zijn dus al een berg mensen thuis.

    Maar, deze kolom gaat over het RAAK project. Als laatste wil ik je melden dat ik denk dat RAAK juist vroegtijdige reactie in de probleemsfeer nastreeft. Kortweg; verdere escalaties voorkomen, de oorzaak bestrijden en daarmee de wurggang door instellingen en inrichtingen zoveel mogelijk tracht te voorkomen.

    Reactie door Anton — donderdag 3 februari 2005 @ 22.09 uur

  48. Prima idee die gezinscoach!Zolang het nog niet zo is, graag voogden uitbreiden, die hebben momenteel te veel werkdruk. ook de tijd die nu uitgetrokken wordt voor 1 consult, op het consultatiebureau, kan vergroot worden, er is nu vaak te weinig tijd om naast het medische,ook opvoedkundige problematiek te bespreken, of je kunt denken aan een medisch consult en daarna aan een opvoedkundig consult.Ook bij de middelbare scholieren zou je kunnen denken aan een apart gesprek met ouders.

    Reactie door sabineke — donderdag 3 februari 2005 @ 23.44 uur

  49. Precies Sabineke,

    wat ook prima preventief werkte waren de zwangerschapsgym-groepjes. Het clubje dat tijdens de zwangerschap van mijn oudste 19 jaar geleden ontstond komt nog steeds bij elkaar.
    Juist over opvoeding en opvoedingsproblemen hebben we heel wat uitgewisseld en van elkaar geleerd. Maar ook relatieproblemen werden er spontaan besproken.
    Zo leer je jezelf toetsen aan een verscheidenheid van anderen.

    Van de groepjes van mijn jongere kinderen is niets over. De moeders werken…

    Zelf denk ik dat er veel meer in de preventieve sfeer gedaan moet worden en liefst in het informele circuit.
    Hoe meer controle van buitenaf, hoe meer zaken zich in het geniep gaan afspelen.

    Maar wil je iets doen vanuit de informele sfeer, dan zullen woonwijken weer gemengd jong en oud moeten worden.

    Met school heb ik gemengde ervaringen.
    Het zou fijn zijn als elke school full time een maatschappelijk werker en een orthopedagoog beschikbaar had, geschoold in opvoedkundige taken passend bij de leeftijd van de kinderen.
    Iemand waar je eens bij binnen kunt lopen.

    Veel ouders ervaren dat de drempels om opvoedingsproblemen en onmacht te bespreken veel te hoog zijn.

    Reactie door Molly — vrijdag 4 februari 2005 @ 1.40 uur

  50. Na een aantal keren, onvrijwillig, getuige te moeten zijn van huiselijk geweld bij mijn benedenburen en op een avond, lees 23.45 op een woensadagavond, buurvrouw dreigde van de 5de verdieping van het balkon te springen met 2 kleine kinderen als getuige(eigen kroost), werdt het mij te bont en heb ik meldpunt kindermishandeling ingelicht. Daar het niet alleen hier om ging maar ook regelmatig geslagen werd, was de maat voor mij vol, ik kon deze verantwoordelijkheid, die ik wel degelijk voelde, door er indirect getuige van te zijn, niet meer negeren.
    Sinds dien ben ik 2 X door de man bedreigd met de dood ( hoezo anoniem??) en meldpunt kindermishandeling zegt dat het niet waar was, vader en moeder hebben het ontkend, is er niemand beter van geworden, er zijn alleen een heleboel spanningen ontstaan.
    Dus zal er de, hopelijk niet, volgende keer van mij geen melding meer gemaakt worden en zijn die kindertjes dus vogelvrij en de dupe!
    Ja, er moet zeker iets aan gedaan worden, maar er moet ook bescgerming zijn voor diegene die zijn/haar nek durft uit te steken!

    Reactie door Margot — vrijdag 4 februari 2005 @ 10.46 uur

  51. Oh Margot, wat vervelend.

    Je zou een volgende keer toch gewoon een video of een cassetterecorder mee laten lopen en in de bus bij de politie stoppen.

    Ik hoop wel dat je de bedreiging bij de politie hebt gemeld.
    Dat kan ook zonder dat je helemaal een aangifte doet. (Althans hier op het bureau).

    Heb je het AMK teruggerapporteerd?

    Zo zie je maar hoe afhankelijk je bent van individuele personen binnen een dergelijk meldpunt.

    Ik heb zelf ook dergelijke situaties gezien en aangezien het kleuters betrof, heb ik de consultatiebureau-arts ingelicht.
    Dat heeft toen wel veel effect gehad.

    Reactie door Molly — vrijdag 4 februari 2005 @ 11.26 uur

  52. Jan, even een punt ter attentie.

    Ik las dat ze autopsie op overleden kinderen verplicht willen stellen.

    Natuurlijk kan ik wel begrijpen dat men alle moeite doet om kennis te vergaren om notoire kindermoordenaars in de kraag te grijpen, of dat men ouders die hun kind hebben vermoord in de bak willen gooien.

    Maar ik heb nu zowat 20 jaar gewerkt met ouders van overleden babies en weet hoe diep een autopsie/obductie ingrijpt.
    Het is voor velen een enorme belasting.

    Voordat wiegedood als doodsoorzaak min of meer erkend werd, kwam de politie over de vloer bij plotselinge dood. Verschrikkelijk was dat voor ouders: je kind dood en dan ook nog te worden verdacht van het opzettelijk doden van je kind.
    Het heeft heel veel moeite gekost hier een eind aan te maken,
    en nu wil iemand in een klap de hele ellende weer terug.

    Laten ze eerst de kennis die in het buitenland bestaat eens tot zich nemen.
    Daaruit blijkt dat we in het merendeel van de gevallen niet in staat zijn een ziekte vast te stellen.
    Wil dat dan zeggen dat het kind is vermoord??

    Tevens vind ik een dergelijke wet een beperking van de vrije keuze.
    Niet alleen wat betreft de beschikking over de lichamelijke integriteit, maar ook over de mogelijkheid bij je kind te rouwen. Ouders die anders hun kind thuis zouden opbaren moeten hun kind afstaan en krijgen het geschonden weer terug.
    Tevens staan niet alle geloven toe dat het lichaam na de dood wordt geschonden.

    Mocht het allemaal toch doorgaan, zou je je dan keihard willen gaan maken voor verplichte psychische begeleiding daarna. Uiteraard op kosten van de staat.
    Want veel ouders kunnen niet leven met het idee dat er in hun kind is gesneden. Dat hart, longen en lever e.d. uit zijn genomen en op een weegschaaltje zijn gelegd.

    Reactie door Molly — zaterdag 5 februari 2005 @ 15.50 uur

  53. @ molly,

    maar als dat toch een manier is om de “foute ouders” er tussen uit te halen…

    ik heb vroeger vaak gedacht, sla maar es goed door en maak der maar een end aan, dan wordt er tenminste naar gekeken, en dan is er misschien nog een kleine kans dat mijn jongere broertje en zusje normaal opgroeien… nu is da (gelukkig) niet gebeurd, maar mijn broertje en zusje zijn ook beschadigd voor t leven… iets wat volgens mij best wel tegen gehouden had kunnen worden…

    Reactie door patrick — zaterdag 5 februari 2005 @ 16.10 uur

  54. Ja Patrick,

    Over autopsie:

    als foute ouders er feilloos uitgehaald konden worden, dan was ik er helemaal voor.

    Maar zelfs het pathologische beeld van verstikking wijst niet altijd op verstikking van buitenaf als doodsoorzaak.

    Wie weet om hoeveel gevallen het per jaar gaat?
    Wie weet in hoeveel gevallen men met zekerheid opzettelijkheid kan aantonen?
    Waken we ook over het ongeboren kind?

    Het is met dit soort methoden altijd een afwegen van kosten en baten.

    Financieel is de opbrengt uiteraard minimaal.
    Maar ook in de menselijke sfeer wegen de kosten meer dan de baten.

    Het wordt zo makkelijk gezegd dat je als slachtoffer van een valse aangifte of foute diagnose het maar moet accepteren dat je zoveel leed wordt aangedaan, omdat het de pakkans van een werkelijke dader vergroot.

    Maar luistert er ooit wel eens iemand naar diegenen die een valse aangifte van mishandeling e.d. hebben meegemaakt?
    En wie luistert er naar ouders van overleden kinderen die voor de medische wetenschap of om moord uit te sluiten autopsie op hun kinderen moeten toestaan?

    Ik heb zelf de verhoormethoden van de Nederlandse politie meegemaakt. Gelukkig niet als verdachte, maar alleen als mogelijke getuige.
    Met een glimlach wordt je murw gemaakt. Ongelooflijk!

    En ik weet vanuit mijn beroep en uit eerste hand hoe het is je kind af te staan voor autopsie.
    Vaak is dat nog traumatischer dan het overlijden van je kind.

    Wat niet vergeten mag worden is dat door artsen heel kritisch gekeken wordt naar elke dood van een kind.
    Het is de vraag of daar nog meer controle bovenop moet.

    Wat betreft kindermishandeling:

    Het zou heel mooi zijn als de band tussen schoolverpleegkundige/schoolarts en kind dusdanig uitgebouwd zou kunnen worden dat de kinderen vaker werden gezien en dat ze ook een vertrouwensband op konden bouwen, zowel met de kinderen als de ouders.
    Het zou moeten gaan om HULP-verlening, maar de manier waarop de zaak wordt aangepakt maakt van elke ouder een potentiele mishandelaar.

    Als ik ooit in een commissie zou komen die zich buigt over een beter aanpak van kindermishandeling, dan zou mijn eerste zin zijn:
    “Maak eerst eens een eind aan de zichtbare kindermishandeling: het pesten op school.”

    Reactie door Molly — zondag 6 februari 2005 @ 2.45 uur

  55. Tjonge Molly,

    ik ben onder de indruk van je feitenkennis en walg evenzeer als jij dat doet van de onverkwikkelijke details. Ik hoop dat je inderdaad tot je recht zult komen met jouw inzichten.

    Soms is leven leuk, soms mooi, soms vreugdeloos maar in elk geval ben ik blij om iemand zoals jij te mogen meemaken.

    Reactie door Anton — zondag 6 februari 2005 @ 3.38 uur

  56. Molly,

    Zoals ik al eerder vertelde, heb ik ook van dichtbij meegemaakt als ouders vals beschuldigd worden, hoeveel pijn en verdriet dit meebrengt

    Maar ik ken ook zo veel mensen die wel zwaar mishandeld zijn als kind, die zich in de normale maatschappij niet staande kunnen houden, die voor de rest van hun leven kapot zijn.. waarbij er nooit iemand is geweest, die maar wat gezegd of gedaan heeft..

    En dat het zou moeten gaan om hulpverlening…geef ik je helemaal gelijk in, maar dat is een utopie. Een totaal onhaalbaar doel…

    Reactie door patrick — zondag 6 februari 2005 @ 13.54 uur

  57. Hoi Jan en verdere aanwezigen,
    Ik ben van kleins af aan mishandeld door mijn liefhebbende pappa en twee keer heb ik dit bijna met de dood moeten bekopen.
    Pas op mijn 14e werd er ingegrepen,terwijl ik al sinds mijn zevende hulpverlening had.
    Ik werd betrapt met een winkeldiefstal en de politie heeft naar aanleiding van mijn verhaal de Kinderbescherming ingeschakeld.
    Een instantie die ze gelijk moeten opheffen,want de ouders worden beschermd,jij uit huis geplaatst en met medeweten van kinderrechter en Kinderbescherming word je daar vrolijk verder mishandelt.
    Zeven jaar zat ik op internaten en dan nog wat jaartjes psychiatrie,vanwege opgelopen trauma,s,waarvoor ik tot op heden nog steeds behandeld word.
    In plaats van het kind,zouden de ouders flink aangepakt moeten woren,want zij gaan vrijuit en lopen vrij in de maatschappij rond.
    Een gezinscoach,is een lachwekkend voorstel.
    Laat de strafwet maar wat harder worden en wanneer een kind in een tehuis terecht komt,laat dan de portemonee van de ouders maar flink bloeden.
    Daarnaast zouden ouders die hun handen niet thuis kunnen houden,gedwongen in een therapie gezet moeten worden,om ze te confronteren met hetgeen ze hebben aangericht.

    Reactie door Hendrik Z — dinsdag 29 maart 2005 @ 2.28 uur

  58. Geachte heer Marijnissen

    Nobel streven; dat moet gezegd worden! Het is inderdaad van de zotte dat kinderen dood aangetroffen worden in de kofferbak van de auto van hun moeder. Of dat de lichaamsdelen verspreid liggen over het land. Van de zotte! Dat de hulpverlening faalt hebben wij aan den lijfe mogen ondervinden. Tien jaar lang hebben wij om hulp gevraagd. Nu blijkt de diagnose een autisme te zijn. Maar….. daar hebben wij hard voor moeten vechten om ons kin in onderzoek te krijgen.

    Weet je waar ik het meest ziek van word? Van alle reacties hier boven. Echt om ziek van te worden. Want heeft iedere ouder die hierboven gereageerd heeft wel eens nagedacht over de keerzijde van de medaille???? Nee!!! Vast niet. Zal ik u de keerzijde eens toelichten? De keerzijde is dat in Nederland inmiddels zo’n stiekeme cultuur is gecreeerd zonder enig normbesef. Als ik een hekel heb aan een persoon kan ik, uiteraard stiekem, een melding doen. EN DIT GEBEURT!! HEEL VAAK!!
    Wij hebben hier zelf mee te maken gehad. Zoals ik al zei hebben wij moeten vechten om hulp te krijgen voor onze oudste dochter. Voor haar was het beter dat contacten met sommige mensen werden verbroken. Uit rancune krijg je doodleuk zo’n melding aan je broek. ANONIEM. Want dat mag in Nederland. Je mag hier anoniem iemand zieken. Ook al weten wij voor 100% wie het is geweest. Bewijzen zijn er nooit. Je word in een hoek gedreven en opgesteld in de verdediging linie. Enig idee wat dit met een gezin kan doen?? Als ik overtuigd ben van het feit dat een kind mishandeld word, dan durf ik dat ook niet anoniem te doen. Dan ben je eerlijk. Ik vind het triest, dat als blijkt dat een melding onterecht is, de identiteit van die persoon gewaarborgt blijft. DAT MAG NIET!!!! Deze mensen dienen aangepakt te worden. Je moet dan ook een aangifte kunnen doen. Deze instanties zijn goed; zonder enige twijfel. Maar de werkwijze deugt niet. Ik vind dat men er voor moet pleiten dat als een melding vals is, dat een identiteit bekend word gemaakt. Waardoor een slachtoffer aangifte kan doen van laster en je op deze manier de serieuse meldingen overhoudt. Denk hier maar eens over na. Dan hoeven instanties als een AMK niet uitgebreid te worden. Er zijn dan geen wachtlijsten en de capaciteit is voldoende. Die wachtlijsten ontstaan door de talloze valse meldingen. In het dorp waar wij wonen heb ik gewoon al 2 gezinnen kunnen traceren die hetzelfde hebben meegemaakt als ons gezin. Zo’n onnozel figuur die deze melding doet overziet totaal de consequenties niet voor een gezin. Het verdriet, de onzekerheid, het niet meer willen vertrouwen van mensen en ga zo maar door. Graag zou ik hier uw aandacht op willen vestigen. Ik zal er alles aan doen om het iedereen duidelijk te maken dat dit dus niet door de beugel kan. Kijk meneer Marijnissen, dat is dus de andere kant van de medaille. Ik kan mij niet voorstellen dat u voor een stiekeme samenleving bent. Maar voor een samenleving waar de normen en waarden weer eens terug moeten komen.

    Reactie door Mw. Knauf — donderdag 31 maart 2005 @ 18.07 uur

  59. Geachte Mw.Knauf,
    Sorry,voor mijn cynischme,maar als u ziek word van bovenstaande reacties,wens ik u van harte beterschap.
    Een aantal mensen in de reacties hebben mishandeling van heel dichtbij meegemaakt,maar mensen die dit niet kennen,worden inderdaad ziek van deze reacties.Naast uw ziek zijn,zou u mischien ook eens de moeite kunnen opbrengen voor het begrip kindermishandeling en de gevolgen,die men helaas pas op latere leeftijd ondervind.
    Mensen die hulp vragen en nodig hebben,krijgen de hulp niet en mensen die hulp hebben,krijgen niet de juiste hulp en dan heb je een heel gewillige medicijnpot en dat zijn dingen,waar u ziek van zou moeten worden.
    Met vriendelijke groeten,Hendrik

    Reactie door Hendrik — zaterdag 2 april 2005 @ 1.24 uur

  60. kindermishandeling is het ergste wat er is.Maar t zijn niet altijd ouders die zich hier aan schuldig maken.
    Mijn zoon is nu 7 jaar en autistisch,hij werd vorig jaar zo ernstig mishandeld op de cluster 4 waar hij heen moest ik zeg heen moest omdat jij als ouder geen school keuze hebt nl als je kind een cluster 4 indicatie heeft] Het resultaat van deze mishandeling leide bij hem tot een psychose,kunt u zich dit voorstellen een kind van 6,nee ik voor die tijd ook niet.
    GGZ had in april een amk melding gedaan als zou mijn zoon geen hulp hebben [die zij nb zelf al niet gaven,en de medicatie stop hadden gezet met de woorden,uw zoon is zwaargestoord en in een psychose komt hij toch wel.
    Men dreigde met amk melding indien ik hem niet in een kliniek liet opnemen.[want men had daar nl bij die ggz geen diagnose autisme vastgesteld,dus had hij dat volgens hen ook niet]
    Tijdens zijn psychose kreeg ik de amk arts over de vloer en gaf aan dit kind heeft hulp nodig van een psychiater en heeft medicatie nodig hier voor.
    Gelukkig voor mijn kind kwam die medicatie er ook maar niet via amk arts of wie dan ook.Die moest ik zelf zoeken [in duitsland dus]
    Nu een jaar later heb ik wel een psychiater in mijn stad gevonden en wat scherts mijn verbazing weer een amk melding doch deze keer is hij anders opgesteld,volgens de ggd arts heb ik inene syndroom van munchausen en moet volgens de vraag van de ggd arts via een onderzoek uitsluiten of ik dit wel heb.
    Ben ik boos ja zeker want mijn kind is bang en vraagt nu steeds mama komen ze mij weg halen. Hoe moet ik dit steeds uitleggen aan een kind van 7 met de verstandelijke vermogens van een kind van 4.

    Kindermishandeling is het ergste wat er is ik maak het al jaren mee,omdat men hier in deze idiote stad zegt [GGZ] wij hebben de diagnose autisme niet vast gesteld en daarom heeft hij t niet.
    Wie stelde het dan wel vast Een hoogleeraar proffessor.Dank u wel arrogante zielen die nog geen medische graat bezitten,maar wel zeggen kind is normaal.
    Kindermishandeling gebeurt overal,doch alleen de ouders worden hier op onderzocht.
    scholen met hun zogenaamde pestprotocol,of zogenaamde cluster rechten,zij kunnen een kind maken en breken en doen daarna net als pontius pilatus de handen wassen in onschuld.
    Kindermishandeling dient zeker uitgeband te worden,doch ik vind het wel heel erg vreemd dat indien jij als ouder een melding wilt doen over een leerkracht of wie dan ook,die jouw kind willens en wetens geestelijke schade toe brengt,dat dit onmogelijk is
    Amk meldingen zijn schijnbaar alleen op ouders van toepassing.
    Mijn stappen ik ga nu in verweer,want een arts die deze aantijgingen verricht hoor niet in deze functie te werken.
    Fijn te weten dat zij zich achter haar procedure kan verschuilen,al hield zij zich er niet aan.
    Ban kindermishandeling het zijn niet altijd de ouders.De zogenaamde hulpverleners die zijn het ergst van allen.
    Leg het mijn kind maar uit als hij vraagt moet ik nu uit huis,komt er weer iemand hier praten over mij.Ik kan er niet meer tegen op,niet meer alleen in iedergeval.Trauma aangedaan door hulpverlening wordt weggewuift als zijnde sorry maar wij moeten elke melding serieus nemen.Al is het nu dan de derde keer.
    De eerste was mishandeling;dossier gesloten.
    De tweede kind wordt verwaarloost;dossier gesloten.
    De derde moeder heeft munchausen by proxy.
    Wie doen de meldingen GGZ/GGD 2 vrouwen de een is een systeem therapeut de ander een jeugdarts.
    Ga zo door nederland met uw zogenaamde hulpverlening,ik kots van jullie

    Reactie door moeder — zondag 7 mei 2006 @ 3.29 uur

  61. nog een psje volgens een advocaat is de ggd arts ernstig buiten haar boekje gegaan wegens die aantijging als zou ik onderzocht moeten worden op het syndroom van munchausen by proxy.Tevens klopte haar beschrijving van mij niet als zijnde symptomen van dit syndroom.
    De koffie staat klaar voor de amk arts die kan er niks aan doen,en doet hoogstends haar werk.
    Ik zelf ben benieuwd naar volgend jaar april [favoriete amk meldings maand van ggz, waar ik trouwens al anderhalf jaar wegben] welke vreselijke ziekte heb ik dan die een melding gerechtvaardigt.
    Of is mijn zoon dan inene een gevaar voor de samenleving [klopt niet met zijn vorm van autisme,maar goed mevr de systeem therapeut had dan ook geen autisme vast gesteld]
    Wij wachten af en vechten door voor een land met rechten voor iedereen,zo ook voor ouders met gehandicapte kinderen.
    Wist u trouwens dat ouders met autistische kinderen het vaakst een of meerdere amk meldingen krijgen,en veelal onterecht ook.
    OA door scholen jeugdartsen huisartsen en ga zo maar door.
    De oorzaak hiervan ligt voor 99% aan het niet herkennen van autisme en wordt hier door aangezien voor een kind met slechte opvoeding.
    De regering slaapt door en geeft geld uit aan hulp in het buiten land veel geld dat gebruikt zou kunnen worden aan de kinderen in het eigenland.Ruim hier je rotzooi op en kijk dan eens over de grens.

    Reactie door moeder — zondag 7 mei 2006 @ 3.40 uur

  62. watword er gedaan als mensen mensen vals beschuldigen,worden die mensen ook eens aan gepakt of kunnen die mensen gewoon weer verderom mensen onschuldig te beschuldigen.Men weet niet wat men mensen aan doen die dat overkomt .Vind ook dat kindermishandeling niet kan maar vind wel dat er wat aangedaan moet wordenals de beschuldiging onterecht blijkt voor 100 %

    Reactie door piertje — maandag 29 mei 2006 @ 20.56 uur

  63. ial

    Reactie door Bates — dinsdag 8 augustus 2006 @ 15.33 uur

  64. kapitalistisch

    Reactie door Bates — dinsdag 8 augustus 2006 @ 15.34 uur

  65. conservative

    Reactie door Bates — dinsdag 8 augustus 2006 @ 15.36 uur

  66. cia

    Reactie door Bates — dinsdag 8 augustus 2006 @ 15.38 uur

  67. socialistisch

    Reactie door Bates — dinsdag 8 augustus 2006 @ 15.39 uur

  68. hans

    Reactie door Bates — dinsdag 8 augustus 2006 @ 16.07 uur

  69. business

    Reactie door Bates — dinsdag 8 augustus 2006 @ 16.08 uur

  70. Het enige wat ik kwijt wil is dat het vandaag de dag erg gemakkelijk is om een vermoeden van mishandeling te melden, begrijp me niet verkeerd het is natuurlijk goed om iets te melden als er daadwerkelijk iets is, maar ik heb een valse melding gehad van iemand die dat uit rancune heeft gedaan, ik vind dat iemand die een valse melding doet een boete moet krijgen zo werkt dat ook als je 112 misbruikt. Het maakt gezinnen kapot op deze manier.

    Reactie door Susan — woensdag 8 november 2006 @ 14.01 uur

  71. Ben het helemaal eens met Susan. Ben zelf (uit rancune???) vals beschuldigd van kindermishandeling! Je gaat door een HEL, samen met je partner!!!! Je mag niet achter de indentiteit van de valse (letterlijk en figuurlijk) aangever gaan wordt bij eerste gesprek gemeld. Sorry, wij konden het niet laten en zijn blij dat wij het nu definitief weten. Ons vermoeden werd bevestigd! Het is SCHANDALIG dat mensen zo maar andere mensen op basis van LEUGENS EN VERKEERDE AANNAMES/WAARNEMINGEN aan de schadpaal mogen nagelen! HOW LOW CAN YOU GO!! en LIFE WILL NEVER BE THE SAME!!!
    Bij de politie is het doen van valse aangifte in ieder geval wel strafbaar!

    Reactie door Zuiden des lands — maandag 4 december 2006 @ 11.32 uur

  72. ik zal je wat zeggen ben opzoek naar sites die me verder kunnen helpen want ik ben beschuldigt voor kinder mishandeling samen met mn partner mn baby van 7 weken is me gister avond ontnomen door de kinderbescherming bespottelijk nu zal mn kind niet bij me zijn met kerst mensen moeten eerst goed uitzoeken dan oordelen ik schyt op die wet weet dat er gekken lopen maar niet wij afz majorie

    Reactie door majorie — woensdag 20 december 2006 @ 7.19 uur

  73. Wij zijn gisteren berooft van ons zoon gisteren,omdat we verdacht worden van mishandeling we hebben niks gedaan dus we horen valsbeschuldigt van het feit ..lekker hoor heel ons leven stort in ..zo moet eerst duidelijk zijn met met standpunten dus ik heb afspraak met moskovits…dus gaan mensen hangen en boet wat ons aangedaan hebben groetje steef

    Reactie door stefan — woensdag 20 december 2006 @ 8.54 uur