Laika

Vandaag is Laika ‘ingeslapen’.
Het ging niet meer…

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

donderdag 17 februari 2005 :: 23.02 uur

44 Comments

44 reacties

  1. Als het niet meer ging… verstandig.
    Sterkte !

    Reactie door Heraclitus VII — vrijdag 18 februari 2005 @ 4.58 uur

  2. Ik wens jou en je gezin veel sterkte, zo’n trouwe vriend zul je zeker missen.

    Reactie door Helma D. — vrijdag 18 februari 2005 @ 6.26 uur

  3. Jan en familie,

    Veel sterkte de komende tijd.Zo’n vriend verliezen is verschrikkelijk.Maar een dier blijft altijd in je hart.
    Misschien halen jullie t.z.t. een ander uit het asiel????
    Die zit al met smart te wachten dat hij/of zij ook jullie liefde mag ontvangen.
    Wat ik dus bedoel is………een vriend vergeten nooit!
    Altijd een speciaal plekje in je hart.Maar na dit rouwproces een ander beestje weer de kans geven liefde en warmte van jullie te mogen ontvangen.
    Er zitten er zoveel in een koud hok op dit moment.
    In gedachte zal ik bij jullie zijn.
    Anita.

    Reactie door anita — vrijdag 18 februari 2005 @ 9.17 uur

  4. sjee, sterkte ermee

    groet patrick

    Reactie door Patrick — vrijdag 18 februari 2005 @ 9.40 uur

  5. Tja Jan, dat zijn niet de leukste dingen in het leven. Je gaat je door de jaren heen toch zeer hechten aan je hond. Zo’n beest hoort er tenslotte toch helemaal bij in het gezin.

    Veel sterkte ermee Jan.

    Reactie door ACCEPT — vrijdag 18 februari 2005 @ 9.50 uur

  6. ik zelf hecht me niet aan dieren .maar ik vind het toch vervelend .

    Reactie door texas henkie — vrijdag 18 februari 2005 @ 10.04 uur

  7. Veel sterkte voor jou en je gezin.

    Reactie door Nathalie — vrijdag 18 februari 2005 @ 10.05 uur

  8. texas henkie, waarom niet? dieren zijn een stuk eerlijker en trouwer dan mensen ;-) en vaak ook een stuk liever

    Reactie door Patrick — vrijdag 18 februari 2005 @ 10.06 uur

  9. Dat hij moge rusten in vrede.
    groet,
    Amita.

    Reactie door amita — vrijdag 18 februari 2005 @ 10.54 uur

  10. Heel verdrietig Jan, sterkte!

    Reactie door e.krul — vrijdag 18 februari 2005 @ 11.53 uur

  11. mijn golden Layka :) is al bijna 4 jaar geleden door mij naar de dierenarts gebracht omdat ze op was en ik mis die kanjer, die me soms letterlijk op het padje hield nog steeds!

    voel met je mee en wens je sterkte man!

    groetjes

    Reactie door joal — vrijdag 18 februari 2005 @ 12.35 uur

  12. Ja Jan dat komt hard aan. Gisteren is de hond van mijn stiefzoon, een Briard, ook ingeslapen, opeens weigerden de nieren nog langer te functioneren. Ik heb met alle honden die ik ken een bijzondere band, ze zijn allemaal gek op mij en ik op hen. Dus ook ik moest een traantje weg pinken. Hij mocht maar 9 jaar worden.

    In mijn leven heb ik al van heel wat honden afscheid moeten nemen.

    De ergste ervaring was met onze Terry, een Parson jack Russel, deze mocht op 2 dagen na 1 jaar worden.

    Als pup van 10 weken was hij al eens haast doormidden gebeten door een Staffordshire terriër. Geen baas in de buurt en toen die kwam opdagen zelfs geen riem voor handen. De Stafordshire moest met een stevige tak op de grond in bedwang worden gehouden. Er waren 5 ribben gebroken, er waren stukken van het schouderblad afgeschilferd en op de röntchen foto’s was te zien dat een hoektand op twee millimeter na het hartzakje had gemist. Het hondje heeft 4 dagen aan het infuus moeten liggen en toen mocht hij weer naar huis. De ribber bleven wijken en je kan er zo tussen door met een vinger en dan kon je zijn hartje voelen. Na enige maanden zijn de ribben gelukkig weer redelijk op hun plaats gekomen, tegen de verwachting van de dierenarts in. Het zorgen kindje ging goed. We waren met de boot in Steenwijk en ik had kort daarvoor nog met het hondje gespeeld. opeens komt het naar me toe en moet spugen. Dat verontruste mij niet direct, elke hond spuugt immers wel eens. Maar toen hij weer wegliep schrok ik hevig, het hondje slingerde als een dronken man. ik dacht gelijk aan strichnine vergiftiging, die symptomen kende ik, zo snel mogelijk naar een dieren arts. Het hondje was erg bang en had al erg veel last van spier contracties. De dierenarts gaf niet veel kans meer. Het hondje is aan het infuus gegaan om door te spoelen. de dierenarts heeft het mee naar huis genomen. ‘s Avonds om 9 uur belde hij met de mededeling dat hij geen valse hoop wilde geven maar dat het hondje stabiel was. De volgende morgen om 9 uur de telefoon, het hondje was ‘s nachts om 3 uur overleden.
    En ja het was strichnine vergiftiging. Verdriet en woede om de dierenbeul die vergif had uitgelegd streden om voorrang. Meer dan een week heb ik niet goed kunnen slapen, De vacantie was over in één ruk waren we naar huis gevaren.

    Van elke hond die ik verloren heb heb ik verdriet gehad, maar zo erg als bij dit hondje is het nooit geweest. ik wens jou en je familie dus sterkte toe, want je hebt een bijzondere vriend verloren.

    Roelf

    Reactie door Roelf van Bergen — vrijdag 18 februari 2005 @ 13.11 uur

  13. Wat ik ook sympathiek vind aan de SP is dat er ruimte is voor ¨mededelingen van huiselijke aard¨. Je hond dood, dat is voor (honden) liefhebbers een nachtmerrie. Wij hebben een Spaans zwervertje geadopteerd. Spanje is ( nog steeds ) een land waar voor heel velen het leven van een hond absoluut van nul en generlei waarde is. M.n in Andalusië worden per jaar meer dan 15000 honden op straat gezet. Leuke puppies als cadeautje voor de kerst die later hun leven als zwerver zullen slijten. Afgebeulde honden, honden in de snikhitte aan een korte lijntje in de tuin of op balkon, jeugdige delinquenten die proberen met hun brommer voor de gein een hond te overrijden, dood gereden honden die plat als een vel papier op straat achterblijven.
    Hondenleed dat iedere voorstelling te boven gaat. Een bericht op een weblog dat je hond dood is, dat noem ik nog eens bescha-ving. Sterkte Jan.

    Reactie door William — vrijdag 18 februari 2005 @ 13.12 uur

  14. Dieren hebben een speciaal kontakt met mensen die (sommige) mensen amper kunnen begrijpen.
    Sommige honden offeren zichzelf op voor hun baasje.
    Een band met een dier is altijd speciaal.

    Ik denk dat daarom kinderen en dieren zo onafscheidelijk zijn.
    Ze ‘voelen’ elkaar aan.

    Sterkte met het verlies van je ‘maatje’.

    Alexander

    Reactie door alexander — vrijdag 18 februari 2005 @ 13.52 uur

  15. Ach Jan. Wat triest.
    Heel veel sterkte.

    Reactie door Molly — vrijdag 18 februari 2005 @ 14.36 uur

  16. Mijn ouders hebben verleden jaar Rottweiler Tarah in laten slapen. Gelukkig hebben ze snel Rottweiler Saartje in huis genomen. Da’s de beste remedie :)

    Ik kan me het verdriet goed voorstellen…

    Reactie door ouwereus — vrijdag 18 februari 2005 @ 14.47 uur

  17. Geharde en gestaalde kaders is wat we nodig hebben. Een revolutionaire partij is niet voor watjes.MaoTseTung en zijn kameraden konden alleen de lange mars overleven door het eten van ………Zonder deze historische episode in de strijd tegen
    het imperialisme zou de SP.nooit het daglicht hebben kunnen aanschouwen. “Spreekt zacht en gedempt maar handel hard uit overtuiging”. Was die “dandyachtige” foto van onze Jan in de Tribune nu speciaal voor dit droevige feit afgedrukt of zit er toch nog een andere connotatieve betekenis aan vast.

    Reactie door Pontius Maximus — vrijdag 18 februari 2005 @ 16.01 uur

  18. Jawel, Pontius Maximus, maar de geharde en gestaalde kaders waren ook vaak dol op honden, hoor. En ook figuren als Hitler waren er weg van.
    Kennelijk zijn honden opgeofferd aan het voortbestaan van Mao en zijn kameraden. Dat hebben die honden niet uit zichzelf gedaan, ben ik bang, in de lijn van Alexander (nr. 15). :)
    Tja, liefde voor dieren is universeel, geloof ik. Dierenkwelling ook, vrees ik.

    Reactie door Olav Meijer — vrijdag 18 februari 2005 @ 16.29 uur

  19. Sterkte, Jan! Het verlies van een trouwe viervoeter is altijd zwaar, wat ik uit eigen ervaring kan beamen. Feitelijk is het een verlies van een gezinslid. Nogmaals, sterkte!

    Reactie door Daniël O. — vrijdag 18 februari 2005 @ 16.32 uur

  20. Wat zullen jullie die hond missen zeg !Je weet dat het afscheid er aan zit te komen als je hond oud wordt maar het komt toch altijd nog onverwacht .Ik heb al m’n leven lang honden gehad en al heel vaak afscheid moeten nemen van een goede vriend !Daar ben niet zo snel overheen hoor .Ik heb nu een Border Terrier van ruim 15 jaar en kan al beroerd worden als ik zie dat het haar een dag niet goed gaat.
    Ik wens jullie veel sterkte !!

    Reactie door Diny — vrijdag 18 februari 2005 @ 22.04 uur

  21. Diny,
    zeker als je wat voor een beest voelt heb je daar veel voor over.
    Mijn hond was een paar jaar geleden helemaal verlamd door een of andere ziekte.
    Enkele weken dag en nacht verzorgd, ben blij dat ik het gedaan heb hij is er redelijk boven op gekomen.

    Reactie door folkert de lepper — vrijdag 18 februari 2005 @ 22.12 uur

  22. Vreselijk, Jan. Ik weet uit ervaring dat er weinig dingen zijn die zo zonder gemengde gevoelens alleen maar pijn doen als de dood van een huisdier. Sterkte!
    Joan.

    Reactie door Joan van der Lingen — vrijdag 18 februari 2005 @ 22.25 uur

  23. Gecondoleerd, ik heb afgelopen zomer m’n kat verloren. Ik weet hoe het voelt.

    Reactie door DJFFF — vrijdag 18 februari 2005 @ 23.03 uur

  24. Sterkte. Balen. :-(

    Reactie door SmaRts — zaterdag 19 februari 2005 @ 0.01 uur

  25. Milan Kundera schreef: “hij weet helemaal niets, maar begrijpt alles”. Huisdieren leven voor wederzijdse liefde en aandacht. Wijzer dan mensen.

    Een tijdje terug vond ik mijn beste vriend, de grote kater Oele, dood in de tuin. Je bent er gewoon stuk van.

    Een andere Laika is in de late jaren ’50 ingeslapen als eerste dier in de ruimte, hij zweeft nog steeds rondjes om ons heen, zo is het ook met jouw hond.

    Sterkte Jan.

    Reactie door Olav ten Broek — zaterdag 19 februari 2005 @ 1.27 uur

  26. Dat heb je mooi verwoord Olav..

    Reactie door Martin — zaterdag 19 februari 2005 @ 4.13 uur

  27. Wat afschuwelijk voor jullie, Jan! Heel veel sterkte!!!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — zaterdag 19 februari 2005 @ 13.05 uur

  28. Als het sterven van je beste vriend of vriendin.

    Enige jaren terug kreeg 1 van onze honden, Lana, (een soort Oostenrijkse herder maar wellicht ook een beetje vuilnisbak) op 11 jarige leeftijd een hersenbloeding na eerst enige maanden daarvoor een hartaanval gehad te hebben.
    We merkten het smorgens al aan het gedrag van onze Rottweiler Asta, ook reeds ruim 10,5 toen, die haar, liggend in haar mand begon te likken en ons wakker blafte.
    Zw was volledig doof en blind geworden en gedroeg zich heel onzeker maar kon ons nog wel voelen, likken en reuken.
    Er was geen andere oplossing dan haar te laten inslapen wat we samen met het gehele gezin dezelfde avond bij haar mand hebben gedaan met haar kop op de schoot van mijn man.
    We zaten er allemaal stil bij met de ogen vol met tranen.
    Enige maanden later stierf ook onze Asta die na de dood van onze herder erg eenzaam was geworden en veelal alleen in haar mand bleef omdat zij haar hele leven samen was met onze Lana. We hebben wel na een paar maanden een nieuwe pup Rottweiler genomen wat de situatie wel iets verbeterde voor de ouwe Rottweiler en ook goed was voor de pub (die we door gebrek aan fantasie maar weer Lana hebben genoemd)
    Zo konden we dus binnen een half jaar afscheid nemen van beide onze honden.
    We missen ze nog steeds.

    Waarschijnlijk snappen alleen mensen met honden dit verlies van een grote vriend.

    Reactie door Hanneke — zaterdag 19 februari 2005 @ 18.57 uur

  29. Jan,

    Ik las dit bericht net, hierbij wil ik jou en je gezin veel sterke toewensen.

    Vriendelijke groeten,
    Evert

    Reactie door Evert Tigchelaar jr — zaterdag 19 februari 2005 @ 20.31 uur

  30. Altijd moeilijk, ook al zijn ze gezond oud geworden…
    Het is toch een deel van je gezin wat je verliest.

    Heb zelf ook twee honden ( http://winterheart.web-log.nl/log/259598 ) die zijn nu 5 en 6 jaar oud, hoop dat ze nog een tijdje blijven leven, maar je hebt het helaas niet zelf voor het zeggen…

    Sterkte in ieder geval!

    Reactie door Mirella — zondag 20 februari 2005 @ 17.56 uur

  31. tja helaas is soms euthanasie nodig, sterkte

    Reactie door jelle — maandag 21 februari 2005 @ 18.55 uur

  32. laika was toch het eerste levende wezen in de ruimte?????? heeft die het van jouw toch lang uitgehouden jan.

    Reactie door texas henkie — maandag 21 februari 2005 @ 19.12 uur

  33. Jan, ik weet hoe je je voelt. Vanochtend trof mijn moeder Poes, onze huiskat, dood aan naast het huis. Een tragisch verlies voor onze familie…

    Reactie door Jan Breur — dinsdag 22 februari 2005 @ 11.12 uur

  34. Jan Breur,
    Veel sterkte ermee,
    groet Patrick

    Reactie door Patrick — dinsdag 22 februari 2005 @ 11.51 uur

  35. Patrick, bedankt

    Reactie door Jan Breur — dinsdag 22 februari 2005 @ 12.21 uur

  36. Jan en famlie…. sterkte met dit verlies…

    Ik heb zelf nog leuk met het beestje mogen spelen. Sterkte.

    Reactie door Dennis van Orsouw — dinsdag 22 februari 2005 @ 12.38 uur

  37. Ik weet wat het is en hoe het voelt om je maatje te moeten verliezen. Onze kat Doerak had een hart-aandoening en wilde niet meer eten of drinken. Ik heb het nog een tijdje geprobeerd met een spuitje (gepureerd voedsel en water) rechtstreeks in de bek maar hij wilde gewoon niet meer. Het afscheid was zwaar.

    In 2003 is op 1e kerstdag onze kat Baileys overleden, zomaar, terwijl ‘ie lekker op de stoel lag. Hij had net nog gegeten en lag lekker knipperend met de oogjes naar ons te kijken. Opeens een vreemde beweging en weg was ‘ie.

    We hebben nu weer een nieuwe kat, Tia Maria, en ik hoop dat we haar nog heeeeeel lang bij ons mogen houden. We hebben zelf geen kinderen dus ik zie onze kat als ons ‘kind’. Het is een maatje, een vriend en ik moet er niet aan denken afscheid te moeten nemen.

    Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte toe!

    Reactie door IngeB — dinsdag 22 februari 2005 @ 14.13 uur

  38. Heel veel sterkte met het verlies van je hond! Ik leef met je mee. Het doet gewoon zeer.

    Reactie door Linda — woensdag 2 maart 2005 @ 10.41 uur

  39. Ons hondje is op Paasdag gestorven. We hadden veel verdriet en misten haar enorm. Ze had een ongeneeslijke ziekte. Al direct hebben we een andere hond gekocht. Een andere hond kopen helpt soms een deel van het verdriet weg.

    Reactie door Chris — dinsdag 12 april 2005 @ 18.38 uur

  40. Ik weet hoe erg het is om een hond te verliezen. een hond is voor sommigen een echte ‘vriend’.

    Reactie door bijouke — dinsdag 17 mei 2005 @ 13.55 uur

  41. een hond heb je voor het leven.

    Reactie door Luna — zondag 5 juni 2005 @ 16.02 uur

  42. We moesten zojuist onze witte keeshond Bijou laten inslapen. Ze was zo verzwakt en wilde niet meer eten, de nieren lieten het afweten, ze is ook 16 jaar geworden. Het was nog de enige oplossing, voor echte hondenliefhebbers is het een heel moeilijke beslissing.

    Reactie door Chris — donderdag 1 maart 2007 @ 13.37 uur

  43. mijn kat is de laatste dagen erg bang voor iets
    maar ik weet niet wat hij gezien heeft
    weet iemand wat er aan de hand is??

    Reactie door een baasje — vrijdag 6 april 2007 @ 19.37 uur

  44. Een nieuwe hond zal de oude nooit helemaal vervangen. Eerst verloren we ons vlinderhondje Kimmy, 2 jaar later onze keeshond Bijou. Er kwamen in de plaats een sheltie (Renco) en een ander vlinderhondje (Soezen). We zien de nieuwe hondjes even graag maar missen de hondjes nog die gestorven zijn. Elke hond is uniek.

    Reactie door Chris — dinsdag 29 mei 2007 @ 19.06 uur