Intensieve menshouderij

Vanmiddag zag ik op tv ‘n programma van de IKON.

Er werd gesproken over de vervreemding die veel mensen ervaren op hun werkplek. Ze voelen zich beknot door nietswetende managers die consatant over hun schouders meekijken, ze voelen de knelling van alle regels waaraan ze moeten voldoende en de taken die gehaald moeten worden. Veel mensen hebben op hun werk te maken met te hoge dwang en te weinig ruimte voor eigen inbreng en ontwikkeling, niet alleen in het bedrijfsleven, ook in de publieke sector.

Een van de gasten, Jaap Peters, is de auteur van een boek met de intrigerende titel ‘Intensieve menshouderij’. Ik ga het zeker lezen. Zou ie de term ook van toepassing verklaren op de verpleeghuizen in ons land?

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

zondag 20 februari 2005 :: 20.29 uur

180 Comments

180 reacties

  1. Wat een geweldige Site! Heb die nog niet helemaal onderzocht, maar het interview met Geert Mak spreekt me meteen aan (behalve dan misschien het delftsblauwe tegeltje..)Het is inderdaad absurd hoe managers zich veroorloven om de boel op te houden en “waarom” is meestal weinig inzichtelijk, vaak spelen geheime agenda’s een rol waarvan de inhoud veelal over zelfprofilering gaat…mijn manager vertelde laatst weer heel triomphantelijk op zo’n managementcursus geweest te zijn. Toen ik hem vroeg wat hij daar moest doen, zei hij dat ze met z’n allen “een tuin” moesten uitbeelden(!), ik vroeg hem naar zijn rol: “bezoeker” zei hij…en ik: “ja..ja…een heel toevallige, zeker?”….Het meekijken over de schouder, valt bij ons overigens nogal tegen…er wordt überhaupt niet meegekeken. “Zelfsturend” is tegenwoordig de leus, ik heb onlangs de divisiemanager gevraagd dit woord uit de vocabulaire van de instelling te schrappen zolang we voor die “zelfsturing” niet de ruimte en de middelen krijgen. (en waarschijnlijk is dat niet het geval omdat managers zichzelf niet “overbodig” willen maken) Dat heeft toen even geresulteerd in concrete ondersteuning, maar ik bedoel maar….En praat me niet van caoching…die uitvinding heeft er slechts voor gezorgd dat het elkaar bemoedigen geen vanzelfsprekend onderdeel meer is binnen de samenwerking, maar een “losse en pretentieuze flodder” die “op afspraak” wordt afgeschoten….Het is echt bijna satire, maar wel heel droevig!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — zondag 20 februari 2005 @ 21.12 uur

  2. Dat is uit het leven gegrepen.

    Reactie door folkert de lepper — zondag 20 februari 2005 @ 21.14 uur

  3. Tja mensen worden ook beschouwd als melkkoeien, uitbuiterij betreft ook hen.

    De moderne slaven zitten vast aan huis en auto en leningen en moeten steeds langer en meer werken om het vege lijf te laten overleven.

    Overgeleverd aan de steeds maar rijker wordende uitbuiters en denkers in geld en winstmarges, wordt de mens gelijk gesteld aan de dierenindustrie.

    U bent de melkkoe van de rijken, van de industrie, van het grote geld!

    Aan alle kanten met kettingen vast aan alles wat u zo graag begeerde, een eigen huis een auto, vakanties, kinderen, en dat wat de buren ook hebben!

    Met open ogen tot slaaf gemaakt!

    Alleen zij die niet mee kunnen worden gedumpt, net als de varkens, de koeien, de schapen die eigenlijk niet meer volop uitgebuit kunnen worden en dus minder opleveren en naar de slacht gaan, wordt u dan in de bijstand gedumpt.

    Met net genoeg om te overleven en te weinig om dood te gaan.

    Ook de zorg is niet meer voor hen weggelegd, maar dat maakt kennelijk niets meer uit in deze huidige wereld.

    U bent namelijk een tweederangs burger geworden en hebt geen recht meer op spreken. Aalmoezen zijn u deel, had u maar niet ziek moeten worden of oud, of minder snel of gehandicapt.

    U denkt toch niet dat u recht hebt op zorg, op een behoorlijke levensstandaard, op een menswaardiger en wat aangenamer leven he, als u geen geld meer oplevert.

    Waardevol ben je slechts nog als je slaaf wilt en kunt zijn en je geheel uitlevert aan deze wanstaltige asociale maatschappij waarin menswaardigheid een woord is geworden uit het vreemde worden boek.

    Het einde van een een tijdperk.

    Terug kan niet meer, het geld heeft gewonnen, vergiftigd is de geest door geldkoorts en egoisme.

    Verziekt is de natuur en de admosfeer.

    De mens wentelt zich in zijn eigen vuil en weigert schoont te maken.

    Een dier vervuild zijn eigen nest niet, de mens kennlijk wel.

    Reactie door e.krul — zondag 20 februari 2005 @ 21.30 uur

  4. krul,

    een dier vervuilt zijn eigen nest niet, de mens kennelijk wel,.. sja een dier laat zich rustig naar de slachtbank leiden… de mens toch hopelijk niet… (although, het er nu wel op begint te lijken…)

    Reactie door Patrick — zondag 20 februari 2005 @ 21.34 uur

  5. tuurlijk mensen die wat waard zijn, worden uitgemolken,en als ze een keer geen goud inleveren,of leeggemoken zijn,worden hun de handen afgehakt door ontslag,en de rest geintimideerd door hun terreur-taktiek om een schrikbewind te handhaven,om maar te kleineren en te vernederen,te traineren te manipuleren,en worden ondersteund door de geus die het ontslagrecht wil versoepelen,en dus de mensen nog meer wil exploiteren,geen wonder dat het zo.n zooitje is, en dat werkt ook door in het prive,en dan vervolgens in de maatschappij,
    als je een kip hebt die gouden eieren legt, en daar een dag of wat mee ophoudt, dan moet je hem met rust laten en niet aan zijn kop gaan trekken of minder voer geven.,maar in deze tijd van gemanipuleerd diervoeder voor geboosterde beesten ,denken ze dat ook met de mensen te kunnen doen.,waarmee we misschien een verklaring hebben voor het feit dat er zoveel mensen het werk geestelijk niet meer aankunnen.
    gelukkig is manager lubbers vandaag opgestapt, de viezerik!

    Reactie door Jansonius — zondag 20 februari 2005 @ 21.37 uur

  6. 4)Weet je waar ik me zo’n zorgen over maak, Krul, is dat het niet alleen over “het geld” lijkt te gaan, maar ook over dat tekort aan zelfrespect en zelfvertrouwen waardoor die behoefte aan zelfprofilering zo bodemloos lijkt! De “identiteit” van een functie lijkt wel belangrijker dan de inhoud ervan, ik vind dat in- en intriest!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — zondag 20 februari 2005 @ 21.39 uur

  7. 7 M. Pleines

    Helemaal mee eens te walgelijk voor woorden!

    Reactie door e.krul — zondag 20 februari 2005 @ 21.46 uur

  8. En weg is Alex….(?)

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — zondag 20 februari 2005 @ 22.10 uur

  9. Weet je hoe ik heet op het werk…?

    2610…

    Reactie door Therry — zondag 20 februari 2005 @ 22.28 uur

  10. @Madeleine
    Ja gek he? Op een keer was ik weg!

    Reactie door Alex — zondag 20 februari 2005 @ 22.30 uur

  11. Ja….en je spreekt nederlands….Op een keer??

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — zondag 20 februari 2005 @ 22.40 uur

  12. @Madelijne
    Ja. ook!

    Reactie door Alex — zondag 20 februari 2005 @ 22.42 uur

  13. Goh….!

    Reactie door M.Pleines — zondag 20 februari 2005 @ 22.44 uur

  14. Ik ben ook verbaasd, maar ik citeerde niet.

    Reactie door Alex — zondag 20 februari 2005 @ 22.46 uur

  15. misschien off topic alex?

    Reactie door Patrick — zondag 20 februari 2005 @ 22.47 uur

  16. Lubbers is weg

    Reactie door Farshad Bashir — zondag 20 februari 2005 @ 22.51 uur

  17. Nee, ik snap het nu, heb je Site gezien…

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — zondag 20 februari 2005 @ 22.53 uur

  18. Als die dan maar niet ineens terug komt….er gebeuren hier merkwaardige dingen..

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — zondag 20 februari 2005 @ 22.54 uur

  19. Lubbers, bedoel ik…

    Reactie door M.Pleines — zondag 20 februari 2005 @ 22.54 uur

  20. Elk systeem waarin mensen worden gereduceerd tot dossiers of gevallen kun je zo noemen. De identificatieplicht is voor mij echt een boze droom wat dat betreft.

    Reactie door daniel — zondag 20 februari 2005 @ 23.06 uur

  21. Overigens verwacht ik wel, Jan dat de titel van toepassing is op verpleeghuizen in ons land…helaas..!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — maandag 21 februari 2005 @ 0.02 uur

  22. Mooie site met raak commentaar en helaas Jan het komt overal voor dus ook in verpleeghuizen,ik las op de SPsite dat managers in de zorg van bv. 3 euro er 2 kosten!Wanneer heeft men nu eens in de gaten dat zorg zich niet laat managen!Die lever je indien nodig.Nog een fraaie:persoons gebonden budgets beheert door de zorginstelling,hoe zo belangen verstrengeling!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — maandag 21 februari 2005 @ 0.17 uur

  23. Die budgets zijn dus in zo’n geval niet langer persoonsgebonden,
    vrees ik….

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — maandag 21 februari 2005 @ 0.49 uur

  24. Ja…dat is wel zo ongeveer de strekking…mooie en knappe variant!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — maandag 21 februari 2005 @ 6.37 uur

  25. krul(3) helemaal mee eens !feit is wel dat we het gewoon laten gebeuren .mensen op de werkvloer zijn bang voor de ,manager , en durven hun bek niet open te doen .waarom niet .is mij niet duidelijk .je laat je toch niet naar de klote helpen door die gasten !mensen moeten weer eens leren wat zelfrespect is .als je je werk naar behoren doet en met bezieling .mag je je bek open doen tegen die gasten .en die managmend cursussen stellen niks voor , die zijn gebaseerd op het feit dat de cursisten helemaal gefixeerd raken op de poen .ze hebben niet in de gaten dat ze door de echte grote jongens gebruikt worden .om het werkvolk te onderdrukken .terwijl ze zelf ook maar gewoon ,,loonslaaf ,, zijn .

    Reactie door texas henkie — maandag 21 februari 2005 @ 9.00 uur

  26. Ik heb een hekel aan het woord “manager”; ook weer typisch amerikaans. Vroeger was het gewoon chef of baas. tegenwoordig schijnt het alsof iedereen manager wil worden of er een studie naar wil doen. Sommige bedrijven; daar lopen meer bazen rond, dan dat er gewoon werkvolk is. Vragen ze zich ook nog af, waarom de factor loonkosten zo hoog is….

    Reactie door ReneR — maandag 21 februari 2005 @ 13.42 uur

  27. De uitspraak, dat de menselijke maat binnen ondernemingen uit het oog is verloren, heeft mij nog het meest getroffen.

    Overigens geloof ik niet dat het Peter-principle heeft afgedaan. In tegendeel. Binnen kleine ondernemingen (geen eenmanszaken) zullen hooggeplaatste dames en heren, onder welke titel binnen een onderneming ook, zich te allen tijde verdedigen tegen mensen die ondanks hun kennis en ervaring competenter zijn.

    Reactie door Daan Mahieu — maandag 21 februari 2005 @ 17.14 uur

  28. Als de intensieve veehouderij werkelijk model gaat staan voor hoe wij (straks) met mensen omgaan staat ons nog wat te wachten… (Of is het juist precies andersom???!!!)

    Het volgende artikel komt van dvhn.nl:

    Koeienflat roept slechts vragen op

    Jan Niemeijer

    veendam – Peter Verhoek, ex-landbouwer te Voorthuizen, heeft een droom. Als eerste veehouder ter wereld wil hij 15.000 tot 20.000 koeien huisvesten in één flat. Volgens hem is dat het antwoord op de roep naar innovatie binnen de veehouderij.

    Voor zijn droom heeft Verhoek inmiddels een bouwadviesbureau uit Ammerzoden weten te interesseren en kan hij met een concreet ontwerp de boer op. Die trof hij bij zijn bezoek aan de Friese gemeente Wonseradeel letterlijk in de persoon van wethouder Reint Boersma, die zelf veehouder is. Wonseradeel wees het verzoek uiteindelijk op planologische gronden af, maar de wethouder heeft wel een hele hoop onbeantwoorde vragen aan het bezoek overgehouden.

    Boersma heeft zelf een agrarisch bedrijf met 40 melkkoeien en 700 vleesschapen. Hij weet dan ook uit ervaring wat er in de veehouderij komt kijken en óók dat er in Amerika wel superveebedrijven zijn maar dat die hooguit 4000 koeien tellen. Daarom verbaast hij zich over het plan om 15.000 koeien en meer in één bedrijf te houden en betwijfelt hij of de veestapel met de beweerde 30 medewerkers toekan. ”Een regel in de veehouderij is dat elke 60 koeien één medewerker vraagt.” Boersma vraagt zich tevens af, hoe het met de afvoer van melk zou moeten. ”Dat kan niet in de nachtelijke uren, vanwege geluidsoverlast. Als het van ‘s morgens zeven uur tot ‘s avonds zeven uur moet gebeuren, komt dat bij 15.000 koeien neer op drie tankauto’s per uur.” Bij deze praktische vraag laat de Friese wethouder nog buiten beschouwing hoe de logistiek van de mestafvoer moet worden geregeld en de superveehouder zich met de andere milieuvoorschriften weet te redden.

    Wethouder Jan Lutterop van Veendam (Gemeentebelangen) heeft het plan nog niet gezien maar laat op voorhand blijken aan de haalbaarheid in zijn gemeente te twijfelen. Veendam wrong zich enige jaren geleden al in alle mogelijke bochten, toen een invasie van varkenshouders uit Brabant dreigde.

    Bouwadviseur Michael den Haan uit Ammerzoden heeft de bezwaren tegen de hoogte blijkbaar inmiddels ook ingezien en een alternatief gemaakt, waarbij vier van de twaalf etages ondergronds gaan. Dat de koeien toch de door Verhoek frisse neus kunnen halen, zou te danken zijn aan een lift, waar de koeien kunnen instappen om op een galerij rond te kunnen struinen.

    Via aan chip zouden ze later weer op de juiste etage kunnen uitstappen. Den Haan zegt overigens slechts als ontwerper bij de plannen betrokken te zijn geraakt. ”Verhoek kwam hier en vroeg mij zijn ideeën op papier te zetten. Dat heb ik gedaan in de vorm van enige volumeschetsen. Nee, ik heb me niet op soortgelijke projecten kunnen oriënteren. Bij mijn weten is er in de wereld geen voorbeeld te vinden.”

    Verhoek is, mogelijk na alle ophef die over zijn ‘werelprimeur’ is ontstaan, voor nader commentaar niet bereikbaar.

    Reactie door Theodor — maandag 21 februari 2005 @ 19.33 uur

  29. @30 Theodor

    Het onderwerp van deze draad viel bij mij al een beetje rauw. Maar jouw reactie drijft mij tot respons. Jan Niemeijer beschrijft een voor mij ontoelaatbare vervreemding van de realiteit.

    Kortweg; als ik in Nederland ben, heb ik heden reeds last van iets deprimerends, dat zich het best laat beschrijven als “een onbestendig gevoel”. Jouw text distileerd het concrete dilemma.

    Bij gebrek aan een duidelijke doelstelling, wordt de door onzekerheid gedreven menselijke geest geprikkeld om handelingen af te stemmen op een primair te verwezenlijken doel; overleven. Er is in de idee van een “vee-flat” geen enkele plaatst meer voor gevoel of expressie van beleving. Het is het technische antwoord om de vraag naar meer.

    Er is blijkbaar geen (of onvoldoende) referentie naar begrippen als “voldoende” of “genoeg”.

    En toch heb je naar mijn idee terecht dit oorverdovende stukje text aangewend. Ofschoon in afgeslankte vorm, is dezelfde gedachte van toepassing op een aantal aspecten van gezamenlijk verblijf in onze samenleving.

    Ik echter, kan op dit moment alleen paf staan. Enerzijds is deze kolom aanleiding voor een nog hardere roep naar de stelling van een gemeenschappelijk doel en moraal. Anderzijds is deze kolom een aantijging tegen de gevestigde orde.

    Het is ronduit gruwelijk asociaal om een samenleving te onthouden van die zaken die zij nodig heeft om innerlijke leefbaarheid te kunnen onderhouden.

    Ik verwacht niet anders dan dat dit onderwerp binnenkort wel weer aanleiding zal zijn voor debat en moties. Evenzeer ben ik nu reeds overtuigd van het feit dat ook dat debat niet zal gaan om de inhoud maar om persoonlijk gewin.

    Reactie door BoB — dinsdag 22 februari 2005 @ 3.44 uur

  30. Ik het de aflevering gezien -leve het internet en de streaming-.

    De intensieve mensenhouderij was een mooi voorbeeld voor de nieuwe orde van het bedrijfsleven. Het pas goed in de gebeurtenissen zoals ik deze mee gemaakt heb. De dubbele management was daar een groot onderdeel van. Ik roep al jaren dat het kontelikken van een aandeelhouder absurd is. Als deze meer redenement kan halen bij een ander bedrijf dan is hij voorgoed pleite.

    Vroeger was een onderneming een plaats waar mensen bijelkaar komen om producten/dienten te creeren. Dit primaire proces wordt steeds meer onder druk gezet, om andere spelletjes te spelen.
    In de zorg gaat het allang niet meer om de zieken, maar om de targets, ego’s, cv’s, invloed op de gang van zaken.
    Mensen die niet echt iets kunnen maken de dienst uit.
    Veel ernergie die gegenereerd wordt door medewerkers word verspild door intern geneuzel. Managers die achterlijk dingen verzinnen en medewerkers die met deze ballast weer ongedaan moeten maken om hun werk te mogen doen. Dit laat meer energie verdwijnen in de organisatie zelf.

    Ik maak wel eens de vergelijking bij het aanduwen van een auto.
    Als twee mensen de auto achteruit duwen en vier mensen de auto vooruit dan zal de auto vooruit gaan. Alleen is de efficientie van de gebruikte spierkracht behoorlijk inefficient.
    Er kunnen dan nog twee mensen bijgezet worden voor en achter, maar voor de netto kracht blijft hetzelfde.

    Dit is wat er nu gebeurd en dat vind ik jammer. Een goede manager is onmisbaar voor een organisatie. Helaas wordt het vak management bedoezeld door mensen die geen echte manager zijn, maar alleen processen vereenvoudigen.
    ik heb hier een goed praktijk voorbeeld bij.
    Voor een IT bedrijf werken verschillende mensen die geplaatst werden bij klanten. Ik, samen met mijn collega’s werken bij de klant in een technische omgeving. We losten problemen op en zorgden voor tevreden klanten. Wij water de backbone van het project. Omdat we wat mensen tekort hadden en wat werk teveel, kwam er iemand bij,een meisje die geen gevoel voor IT-techniek had. Mij eerste reactie was: wat die je dan in godsnaam bij een IT-bedrijf. Maar dit mocht ik niet zeggen. Zij mocht dan de planning gaan doen. Dus opschrijven wie waar zat.
    In het begin gaven wij al onze uren door en locatie waar wij dachten dat we het meeste nodig waren. 6 maanden later vertelde zij ons waar wij moesten gaan werken. (aan ons werd het niet meer gevraagd). Toen zij ons later mocht gaan beoordelen wat het verhaal compleet. A mis-manager was borne. Tegen het eind van het project ging ze initiatieven lanceren waardoor we efficienter waren. (er werden IT-ers uit het project geknikkerd) We moesten klokken en de belangen klant kwam op de achtergrond. De marges stegen flink, logisch als je mensen verwijderd en hetzelfde bedrag vraagt aan de klant. Haar ster rees in de organisatie. zij was de winstmachine.
    Na anderhalf jaar kwam de klant tot de conclusie dat zij zij niet meer met ons bedrijf wilde samenwerken. De dientverlening was onder de maat. Dus ‘moven’.
    En drie keer raden wie de schuld kregen…………

    Alexander

    Reactie door alexander — dinsdag 22 februari 2005 @ 12.52 uur

  31. Managers en management staan in de huidige maatschappij hoger aangeschreven dan niet-managers en niet-management. Het heeft meer status en je verdient er meer geld mee. Daarom zie je ook veel hoger opgeleiden die manager willen worden.

    Veel jonge technici die van de HTS of TU komen willen direct manager worden. Projectmanager heeft in deze maatschappij een hogere status dan b.v. programmeur. Ik denk dat als je het beta-tekort weg wilt werken, dat je eerst technici weer zult moeten waarderen. Om zo de drang om snel manager te worden te verminderen.

    En dat geld voor veel meer sectoren.

    Reactie door Techneut — dinsdag 22 februari 2005 @ 14.58 uur

  32. Alexander @ 32, mooi voorbeeld. @33 Techneut: inderdaad, de maatschappij zit heel vreemd in elkaar. Logischer zou toch zijn als de mooiere banen minder zouden betalen. Managers op scholen, die geacht worden het onderwijzend personeel met een efficiënte organisatie te ondersteunen, zouden minder moeten verdienen dan de vaak hoger opgeleide docenten. De praktijk is anders. Het is helaas heel ernstig dat het zo werkt, immers in onze samenleving worden mensen zo niet gestimuleerd tot het vergaren van kennis en/of handigheid. Dat heb je namelijk voor banen waar je geld en status mee verdient niet nodig. Dit is een groot probleem, die ons heel veel banen kost, omdat onze productiekosten hierdoor heel hoog worden. En het is onoplosbaar, want deze geldverslindende laag zal zichzelf nooit ontslaan.

    Reactie door Paul — dinsdag 22 februari 2005 @ 15.31 uur

  33. Dit is de exacte reden waarom ik voor mezelf ben begonnen. Jammergenoeg is de SP niet echt zelfstandigen-vriendelijk.

    Reactie door Bèr Kessels — dinsdag 22 februari 2005 @ 16.12 uur

  34. @ Ber (35):
    He, he….eindelijk iemand die niet loopt te janken, maar de consequenties trekt uit z’n onvrede!
    Dat is pas echte arbeidersemancipatie.
    En ja…dat vind de SP (socialisten in het algemeen) niet leuk natuurlijk. Die vinden het veel prettiger als het zooitje fantasieloze, klagende masochisten gewoon lekker hun lidmaatschapsgeld elke maand aftikken in ruil voor het meehuilen van clowns als Marijnissen in de 2de kamer.
    Ga eens wat doen, labbekakken! Zo iets als Ber Kessels bijvoorbeeld… :)

    Reactie door Charles — dinsdag 22 februari 2005 @ 18.16 uur

  35. Ber Kessels (35), Mag ik je aanraden om de SP-site eens grondig te onderzoeken om te ontdekken dat dit je wellicht erg mee zal vallen? Of lees “Hoe dan, Jan?”. Tegen liberalisering van de markt zijn wil nog niet zeggen: tegen ondernemerschap…Veel plezier, mogelijk ontdek je leuke nieuwe perspectieven!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — dinsdag 22 februari 2005 @ 18.19 uur

  36. @36 Het is denk ik wat kort door de bocht om met z’n allen zelfstandige te worden. Als je onder het juk van incapabel management weg wilt, dan kan het een oplossing zijn. Een andere oplossing kan zijn van baan verwisselen. Maar niet iedereen is in staat zich als zelfstandige te redden en het wisselen van baan is ook niet altijd een oplossing.

    Verder komt zulks neer op het eenzijdig oplossen van een probleem. Dat leidt volgens mij niet echt tot een oplossing, maar het is meer een work-around.

    Het probleem is dat de managers van tegenwoordig veel te weinig ondersteunend optreden en teveel leidinggevend. Een manager moet zijn team, afdeling of bedrijf ondersteunen. Dat wil zeggen, de faciliteiten leveren waarmee de werknemers hun werk naar behoren uit kunnen voeren.

    Wat, naar mijn mening, veel te veel gebeurd is dat managers voornamelijk leidinggevend optreden en zich blind staren op deadlines en allerlei andere aspecten die niets te maken hebben met het ondersteunen van de mensen waarmee ze samen iets moeten zien te bereiken.

    Ik denk dat je het zogenaamde beta-tekort al een heel eind terug kunt brengen door te voorkomen dat afgestudeerden direct of al na een paar jaar manager worden. Want waar is nu precies een tekort aan als het gaat om hoger opgeleide technici? Aan ontwerpers en ontwikkelaars. Als je het aantrekkelijker zou kunnen maken om hier in Nederland als technicus aan de slag te gaan, dan heb je al een hele stap ondernomen.

    Dit betekent ook een cultuuromslag in het bedrijfsleven. Technici van nu moeten van loopbaan-managers allerlei carriere plannen maken en binnen een paar jaar naar een leidinggevende functie doorstromen. Als je als technicus liever technisch werk blijft doen, dan vind men dat je stil blijft staan in je carriere.

    Kortom, ik vind er moet meer waardering komen voor het uitvoerend personeel als technici, onderwijzers, verplegend personeel en managers moeten veel meer ondersteunend optreden. Ik denk dat als je dat bereikt hebt, dat de balans tussen uitvoerend personeel en management een heel stuk verbeterd is.

    En ik denk dat er hier voor politieke organisaties en vakbonden een rol is weggelegd.

    Reactie door Techneut — dinsdag 22 februari 2005 @ 19.11 uur

  37. 32 Alexander

    Mooi verhaal; echt typerend voor deze moderne tijden waarin het vooral draait om efficiency; maar de klant toch op het einde de dupe is. Er zijn zo ook wel meer voorbeelden op te noemen van mensen; die onevenredig veel macht hebben; maar eigenlijk weinig presteren.

    Reactie door ReneR — dinsdag 22 februari 2005 @ 20.51 uur

  38. @ 38
    Wel met je eens Alex.
    Zie # 36 meer als een reactie op dat eeuwige geklaag en dat slachtoffer gelul dat zo kenmerkend is voor socialisten.
    Nooit eens het initiatief, altijd verdedigen van “verworven rechten”, altijd die tunnelvisie als of wij Nederlanders de enigen zijn op dees aard.
    Kortom, geen kloten.
    Nogmaals, probeer het lot eens enigszins in eigen handen te nemen….en verbaas je.

    Reactie door Charles — dinsdag 22 februari 2005 @ 23.04 uur

  39. Charles, ik ben een zeer opgewekt mens, lid van de SP en mijn zorgen gaan over mensen die het lot niet in eigen hand kúnnen nemen. Dat ik dat wel kan, betekent nog niet dat ik een overheid moet steunen die andere mensen zo in de kou laat staan!!! Sorry, maar jouw reactie maakt me woedend!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — dinsdag 22 februari 2005 @ 23.15 uur

  40. Klets toch niet zo Madelijne, deze overheid laat NIEMAND in de kou staan. Integendeel, het vertroeteld velen die zelf prima in staat zijn hun eigen kacheltje te stoken.
    Weer dat slachtoffer gezemel…pfffffff

    Reactie door Charles — dinsdag 22 februari 2005 @ 23.22 uur

  41. 42) Je hebt geen idee….Charles….maar geniet vooral van je onbezorgdheid…

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — dinsdag 22 februari 2005 @ 23.32 uur

  42. 42 Charles

    De overheid laat een HELEBOEL mensen in de KOU STAAN, maar goed jij bent vast te kortzichtig om verder om je heen te kijken als je op straat loopt, of door arme wijken loopt…

    Reactie door Patrick — dinsdag 22 februari 2005 @ 23.39 uur

  43. @ 44:
    Misschien is dat wel mijn handicap Patrick…ik vertoef zo’n 12 uur per dag op straat :-(

    Reactie door Charles — dinsdag 22 februari 2005 @ 23.45 uur

  44. ach, ik normaal gesproken gemiddeld 24 uur per dag…

    Reactie door Patrick — dinsdag 22 februari 2005 @ 23.47 uur

  45. @ denk dat je bedoeld 24 uur achter je peecee :)

    Bij ons in Schiedam hebben ze er wat op gevonden om het kaf van het koren te scheiden. Werkt verrassend goed!
    Zodat de mensen die ECHT in de kou staan blijvend te kunnen helpen….

    Bijstandstrekkers aan het werk in Schiedam

    In Schiedam is het aantal nieuwe bijstandsuitkeringen de laatste maanden met de helft afgenomen. Veel aanvragers haken af als ze te horen krijgen dat ze vier dagen per week moeten werken voor hun uitkering.
    Wie geen geldig excuus heeft om thuis te zitten, moet zich melden bij het productiehuis SchieWerk. Daar krijgen ze een werkstage en hulp bij het vinden van nieuw werk. De nieuwe regeling werkt volgens wethouder Lepidis, verrassend goed.

    Naast nieuwe aanvragers van een bijstandsuitkering wil ze binnenkort ook honderden mensen, die al langer in de bijstand zitten, aan het werk zetten.

    Reactie door Charles — woensdag 23 februari 2005 @ 0.10 uur

  46. Goh, Charles…Lang leve het huidige arbeidsethos…arbeid als chantage-middel…dat geeft de burger moed!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — woensdag 23 februari 2005 @ 0.25 uur

  47. Het is schandalig, dát is het!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — woensdag 23 februari 2005 @ 0.31 uur

  48. @47 Charles

    Charles, als je oplet kun je mensen ontdekken die over de zestig zijn en toch nog steeds hun eigen kleur in het haar hebben. Ik ken ook iemand van 28 die kalend is en grijzend tegelijkertijd.
    Misschien ben jij een lucky shot en vertoon je gelijkenis met persoonstype één.
    Dan nog zal het je extra sieren als je, voordat je in het algemeen oordeelt over anderen, eerst tracht een idee te krijgen wat er nou feitelijk voor nodig kan zijn om te gaan gelijken op persoonstype 2.

    Reactie door Gerard — woensdag 23 februari 2005 @ 0.46 uur

  49. Charles,

    Ik ben allang blij dat ik op ‘t moment bij mn tante kan blijven.. t is nu iets te koud buiten :-) In de zomer heb ik er niet zoveel problemen mee. Ik zou best willen werken hoor, maar ik zal toch eerst een eigen dak boven t hoofd moeten hebben. Bovendien ben ik helemaal afgekeurd, en zou dus niet eens mogen al zou ik willen…
    Weet je wat fijn is als je niet mag werken, vrijwilligerswerk,.. doen ze gelukkig niet moeilijk over… doe ik dus ook al een jaar of 10 om me toch op de een of andere manier nog nuttig te maken…
    Enne als je nog eens zo’n opmerking wil maken, heb een wajong.. geen bijstand…

    Reactie door Patrick — woensdag 23 februari 2005 @ 11.05 uur

  50. 36 @ Charles.

    Wat een onnozele reactie.
    Als je zonodig je diarree wilt sproeien over de SP en zijn aanhangers, doe het dan wel op basis van feiten en niet van hersenspinsels. De Clown Marijnissen, zoals jij hem noemt, heeft wel een visie die duurzaam is. Een economie kan niet eeuwig blijven groeien. Ergens houdt het op. Het huidige model wat we hebben kan nog wel een tijdje functioneren, maar zal steeds meer slachtoffers eisen. Of dacht jij dat ‘groei’ uit het niets kwam. Alles wat groeit komt niet uit het niets, het gaat ten koste van wat anders. Dus om steeds meer te willen, zullen er steeds meer offers nodig zijn. Dit is wat de clown ziet, en iets mee wil doen. Hij vind het onaanvaardbaar om de hebzucht van enkelen vrij spel te geven ten kosten van duizenden. Dus niet meer maar beter.
    Jan is een politicus niet zoals de VVD denkt aan korte termijn belang voor enkele, maar lange termijn belang voor vele.

    Je reactie geeft mij een domme indruk van je. Als je daadwerkelijk denkt dat socialisten tegen alle vormen van bedrijven zijn dan moet je toch echt meer buiten komen. Bedrijvigheid is goed. Economie is belangrijk. Alleen is de economie een doel, geen middel. Het starten van een bedrijf in Nederland is geen piece of cake. Vermogend Nederland zet centen liever in fondsen vast en verhinderd dit kapitaal beschikbaar wordt gesteld voor ondernemers met een goed plan. De overheid stimuleert dit. Stel een boer met een goed plan kan iets beginnen. Dat zal de huidige grote ondernemingen in gevaar brengen. Zoek maar eens op het internet naar business angels. Daar staan wat goede artikelen bij, die het ondernemerschap van Nederland eens kritisch bekijken.
    Gelukkig zijn er mensen die het systeem weten te verslaan, en ik heb diep respect voor hun. Ook voor (ex)ondernemers die beginners helpen door kun kennis en kunde te delen. Dit is kenniseconomie.

    De VVD verstaat onder kenniseconomie dat de ouders de pispotten van de lagere school moeten schoonmaken, zodat ze nog meer kunnen wegsluizen naar rijke en machtige vriendjes. Ook de incompetente, brallige managers hebben hun sporen van vernieling achtergelaten in diverse branches. Rokende puinhopen blijven alleen over.
    Het peterprincipe in actie. Ik ken collega’s die antwoordde op de vraag ‘wat is je toekomst visie” dan ze een ton willen verdienen. Ik bedoelde meer van een gezin, kinderen toegevoegde waarde, persoonlijke groei, arbeidssatisfactie. Het kwam erg vaak voor dat deze brallers bij de klant dat ze naar huis gestuurd werden wegens incompetentie. Veel lullen en niets presteren is goed om je te profileren, maar als puntje bij paaltje komt zul je andere eigenschappen moeten hebben. Dit volk werd tot mijn afgrijzen veel vaak manager in het eigen bedrijf. Totdat deze mentaliteit gemeengoed werd. Echte goede managers moesten het veld ruimen, of voelden zich niet meer thuis in de organisatie en vertokken.
    Ik heb managers gesproken die de tranen in de ogen hadden omdat ze medewerkers moesten verlaten, maar ze konden niet meer werken in de huidige gecreëerde sfeer van brallerigheid en eigenbelang.
    Het meest aangrijpende voorbeeld was een manager die (kleine) cadeaus kocht voor zijn medewerker als aandenken. Het waren geen prijzige rolexen, maar kleine giften die betrekking hadden op de privé situatie. Twee dagen had hij gewinkeld. Ik denk dat ik je niet hoef te vertellen dat als er over gewerkt moest worden de mensen in de rij stonden.
    Een goede manager houdt van mensen, is sociaal, creatief, inventief, intuïtief, weet wat er speelt, schept randvoorwaarden
    De huidige managers zijn apathisch, reactief, kortzichtig, hebzuchtig.
    Helaas is het management, een zeer belangrijke functie, die door kundige mensen uitgevoerd moet worden gedegradeerd tot controleur.

    Reactie door alexander — woensdag 23 februari 2005 @ 11.05 uur

  51. > Als je daadwerkelijk denkt dat socialisten tegen alle vormen
    > van bedrijven zijn dan moet je toch echt meer buiten komen.

    Inderdaad, als je je een beetje had verdiept in hoe socialisten denken, dan zou je weten dat socialisten helemaal niet tegen bedrijven zijn. Integendeel, een bedrijf biedt werkgelegenheid en een mogelijkheid voor mensen om zich op bepaalde gebieden te ontwikkelen.

    Leden en sympathisanten van partijen als de SP en GroenLinks vind je echt niet alleen onder daklozen en medewerkers van vrijwilligersorganisaties, maar ook in het bedrijfsleven. En in het bedrijfsleven niet alleen op de werkvloer in fabrieken, maar onder de hoger opgeleiden vind je ze.

    > Alleen is de economie een doel, geen middel.

    Op zich is het geen probleem dat economie een doel is. Het probleem is dat men onder economie tegenwoordig alleen datgene verstaat wat in geld is uit te drukken. Economie is veel meer dan geld, welvaart is meer dan geldelijke welvaart. Het welzijn van mensen, het kunnen genieten van de natuur om ons heen, het plezier hebben in ons werk, dat zijn dingen die ook horen bij welvaart en die, naar mijn mening, niet zijn uit te drukken in geld.

    Ooit hoorde ik op de TV een deskundige iets zeggen naar aanleiding van een stroomstoring. Ten gevolge van de stroomstoring konden mensen niet meer internetten, de magnetron gebruiken, TV kijken, radio luisteren etc. Nu beweerde de deskundige dat het ongemak dat de mensen daarvan hadden in geld was uit te drukken! En zo hoor ik wel vaker economen e.d. roepen dat bepaald menselijk leed in geld is uit te drukken. Ik vind dat heel bizar.

    Reactie door Nathan — woensdag 23 februari 2005 @ 11.54 uur

  52. Alexander en Nathan….uit mijn hart gegrepen!!!! Mooie reacties!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — woensdag 23 februari 2005 @ 17.24 uur

  53. Alexander en Nathan YES!

    Reactie door e.krul — woensdag 23 februari 2005 @ 21.03 uur

  54. jah… dood aan de ISO-normering….
    Het lijkt wel een nieuwe bijbel geworden.
    Als er iets is wat eigen initiatieven en inventiviteit bij werknemers wegneemt is het wel dit heilige boek van “hoe er bij ons gewerkt meot worden om kwaliteit te garanderen”.

    Reactie door Yvo — woensdag 23 februari 2005 @ 23.36 uur

  55. En uiteindelijk werkt het vaak niet zoals het moet werken… Het is een verstikkend iets… dat hele ISO gebeuren.

    Reactie door Yvo — woensdag 23 februari 2005 @ 23.42 uur

  56. Wanneer is het punt van ‘genoeg’ (http://www.thomhartmann.com/enough.shtml) nu eens bereikt…??

    Reactie door Yvo — donderdag 24 februari 2005 @ 0.01 uur

  57. Yvo, ik vrees dat dit nog lang gaat duren…Zolang onze overheid de affiniteit met ambitie en geld beter honoreert dan de wens om onverdeeld welzijn te creëren en om solidariteit te organiseren, reflecteren belangen ook eerder binnen dit soort pretentieuze doeleinden…
    We zullen meer van onszelf moeten laten horen, denk ik!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — donderdag 24 februari 2005 @ 3.19 uur

  58. 52 Alexander

    Ik hoop; dat ik je met jouw inzicht een keer mag aantreffen op de kieslijst van de S.P. Ik zat al wel eens te tobben; van wat er na Marijnissen komt, want die houd er ook een keer mee op. Maar zulke mensen hebben we nodig, mensen met kennis van zaken.

    Het is waar; het barst van de egoisten. Maar het is ook een oorzaak van deze yuppen-cultuur. Er is mij eens gezegt; dat dit komt doordat veel ouders tegenwoordig maar 1 kind nemen. Dit kind zal niet zo adequaat kunnen leren; dat het wel eens een speelgoedje moet delen met een broertje of zusje. Het gemiddelde gezin heeft 1,5 kind. Hoe leer je delen met 1,5 kind? Het wordt vaak tot op het bot toe beschermt en verwent; want het is het enigste kind….Beide ouders zijn vaak druk aan het werk en het wordt gedumpt in de creche of bij anderen. Want die dure lasten en de hypotheek moeten ook betaald worden nietwaar?

    Wat denk je dan wat voor mentaliteit we op den duur krijgen van deze kinderen als ze groot worden? Dat is de generatie; die nu steeds meer binnen bedrijven topposities bekleden. Asocialen met een stropdas; veel kennis en intellect; veel diploma’s maar weinig gevoel in hun donder.

    het is tijd voor de revolutie

    Reactie door ReneR — donderdag 24 februari 2005 @ 17.54 uur

  59. Na een hoge berg komt vaak een diep dal… De oude Grieken hadden Icarus als lichtend voorbeeld. Wat is er mis met het zoeken naar een bruikbaar economisch peil en er een uitdaging in zien dit zo stabiel mogelijk te houden? Op een gewoon stabiele economie kun je beter bouwen. Je weet wat je hebt en wat je krijgt. Je kunt verder vooruit kijken…

    Reactie door Yvo — donderdag 24 februari 2005 @ 23.34 uur

  60. Yvo, ik weet niet precies hoe je dit bedoelt en hoop nu maar dat je bedoelt dat welzijn voor ieder de basis moet zijn voor een gezonde economie. Zonder een basis van welzijn, zal die economie namelijk niet consistent zijn met de menselijke waarden die het beekje tussen berg en dal vrij en vrolijk doen stromen..!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — vrijdag 25 februari 2005 @ 0.12 uur

  61. Dat is precies wat ik bedoel. Gewoon ‘genoeg’. Genoeg om iedereen een menswaardig bestaan te kunnen bieden. (Ik ken het klappen van de zweep maar al te goed. Door geblunder van het uwv tijdens mijn ww en reïntegratie ben ik nu ongewild een zgn. NUGger (niet-uitkeringsgerechtigde). Ik kan daardoor op niets meer terugvallen wat ondersteuning bij het vinden naar geschikt werk betreft. Er zijn wel nug-reïntegratietrajecten, maar omdat ik al een (weliswaar mislukte) reïntegragie tijdens de ww heb gehad, is het nog maar de vraag of ik daar nog voor in aanmerking kom. Hier komt nog bij dat er tijdens mijn ww een soort van arbeidshandicap bij mij is geconstatteerd…) Hoe meer je hebt, hoe meer je kunt verliezen. Stabiliteit geeft meer zekerheid. Je komt minder snel voor verrassingen te staan. Je kunt verder vooruit plannen. Iets apart zetten voor het geval dat… Eigenlijk net zoals een gemiddeld huisgezinnetje het over het algemeen doet (of deed…).

    Ergens denk ik dat 9-11 misschien wel zeer uitgekiend was wat dat betreft. Een enorme terroristische aanslag op de top van economische groei. Zo van: nu hebben jullie heel veel, en nu hebben jullie niets meer…
    Een stabiele economie zal dus ook minder jaloezie opwekken. Op kleine en op grote schaal. En wat voor problemen (die de maatschappij nu klauwen met geld kosten) kun je daarmee voorkomen… (en voorkomen is beter dan genezen…)

    Reactie door Yvo — vrijdag 25 februari 2005 @ 1.05 uur

  62. Ben het helemaal met je eens dus Yvo! Het is schandalig zoals er met je om wordt gegaan!
    En natuurlijk heel veel sterkte, nogmaals: we moeten als SP-ers en als MENSEN maar goed van ons laten horen…!

    Groet,
    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — vrijdag 25 februari 2005 @ 1.11 uur

  63. Het afgelopen jaar ben ik erachter gekomen hoe weinig je eigenlijk nodig hebt om nog gelukkig te kunnen leven. (o ja… even – zijdelings dan wel – bij het onderwerp blijven: Ik werd ontslagen destijds omdat ik me niet in een intensieve menshouderij kon handhaven…) Ok… ik moet toegeven dat het eigenlijk nét te weinig was, maar tot nu toe hebben we ons met ons gezinnetje aardig doorheen weten te slaan. Je merkt dat je steeds creatiever wordt en een bredere blik krijgt in het zorgen voor gewoon simpel brood op de plank. (je pulkt zaden uit de groente die je in de super koopt, droogt ze, stopt ze in een potje en na een tijdje ervoor zorgen… waarempel: tomaten, paprika, knoflook, pepers… gratis!) Kleine eenvoudige dingen bereiken wordt dan ineens veel belangrijker en de voldoening die dat geeft, daar kan geen betaalde baan aan tippen… Je weet waar je het voor doet en je doet het zélf (en met een handje vol mensen die echt om je geven…)

    Reactie door Yvo — vrijdag 25 februari 2005 @ 1.25 uur

  64. Vind ik heel erg bewonderingswaardig! Ben blij dat je je niet uit het veld laat slaan, Yvo.
    Overigens ga ik nu een dutje doen, moet morgen vroeg op….

    Groet,
    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — vrijdag 25 februari 2005 @ 1.29 uur

  65. trusten…

    Reactie door Yvo — vrijdag 25 februari 2005 @ 1.31 uur

  66. > Soms krijg ik wel eens het gevoel dat ik alleen sta in mijn
    > opvattingen.

    Heel herkenbaar, als hoger opgeleide technicus bevind ik me doorgaans in een omgeving waar de meeste mensen zich niet zo kunnen vinden in mijn denkbeelden over hoe de wereld eruit zou moeten zien en over hoe mensen in het bedrijfsleven met elkaar om zouden moeten gaan.

    Ik merk trouwens ook geregeld dat als ik in m’n prive-tijd met mensen praat over idealen en dat soort dingen, dat ze heel vreemd staan te kijken als ik ze vervolgens vertel wat voor werk ik doe. Omgekeerd geld hetzelfde, dus als mensen weten wat voor werk ik doe en er een discussie ontstaat over hoe de wereld er uit zou moeten zien en zo. Blijkbaar is het in Nederland heel merkwaardig dat je als hoger opgeleide in het bedrijfsleven er linkse denkbeelden op na houd.

    Reactie door Nathan — vrijdag 25 februari 2005 @ 13.55 uur

  67. Ik werk sinds een paar maanden vrijwillig elke ochtend in een meubelmakerij en dit is het eerste werk waar ik elke dag echt met plezier naar toe ga. Het is een klein bedrijfje (de ‘baas’ en een vaste werknemer) en voor mij een bewijs dat het ook anders kan. De ‘baas’ werkt ook gewoon op de werkvloer en is gewoon zeg maar de meest ervaren meubelmaker. Ze (inderdaad, de baas is een zij…) kan zelf net rondkomen en ze heeft het bedrijf voornamelijk voor haar plezier. Onder het mom van: tijd is kwaliteit worden er éénmalige meubelstukken op een ambachtelijke en natuurvriendelijke manier gemaakt. Degelijkheid en duurzaamheid staan hoog in het vaandel. Hoewel ik geen meubelmaker ben hadden ze toch een plekje voor mij om wat dinges te leren en zelf staan ze ook erg open om dingen van mij te leren. De ‘baas’ zei zelf soms te lijden aan ‘beroepsblindheid’ en staat dus open voor alle werkwijzen en technieken die ik bedenk en ik krijg dan ook veel ruimte om dingen aan te pakken zoals ik denk dat het zou kunnen. En dat maakt het verschil. Een verschuiving van ‘zo moet het’ naar ‘zo zou het ook kunnen’. Verder staat er voornamelijk klassieke muziek op (niet van die algemene bekende klassieke muziek, maar vaak wat afwijkendere stukken) en hoewel ik zelf niet zo’n klassiek muziek luisteraar ben vind ik het een aangenamere sfeer creëren dan de gemiddelde dj-zender of sky-radio. Zo kan werk ook. Hoewel ik zeer in nood zit met geld en er bij mij grote behoefte is aan een inkomen, en ik hier dus geen rooie cent verdien en er ook geen kans bestaat dat ik daar betaald kan gaan werken, is dit toch de werkplek waar ik elke dag plezier in mijn werk beleef en geen dag met tegenzin op mijn fietsje stap… TIJD IS KWALITEIT!!

    Reactie door Yvo — vrijdag 25 februari 2005 @ 15.47 uur

  68. Alexander, het feit dat managers er zo van overtuigd zijn dat zij empathisch, coulant, open etc etc. zijn, is vermoedelijk te wijten aan al die cursussen, de inhoud ervan passen ze toe, maar niet vanuit hun eigen hart en beleving, maar vanuit de theorie. Wij herkennen dat hun gevoel “niet meedoet” en zien ze derhalve zoals ze eigenlijk zijn (de goede managers daargelaten, natuurlijk)…Een opmerking als “En, hoe voelt dat nou, Madelijne” van mijn manager, maakt mij altijd onmiddellijk ongemakkelijk omdat zijn ziel niet in die vraag ligt en ik meteen doorzie vanuit welke theorie hij die vraag stelt…Jak!!!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — vrijdag 25 februari 2005 @ 18.25 uur

  69. Kijk… dat herken ik nu volledig! Je pikt die getrainde vragen er zo tussenuit. Ik merkte altijd direct wanneer mijn teamleader (in mijn oude baan) weer eens op cursus was geweest….

    Effe een interessant stukje leesvoer…
    http://www.van-eijk.net/pve/txt/time4hunt.htm

    Dat gevoel heb ik nl. al heel erg lang: Er zitten teveel mensen op de verkeerde plek te werken. Aandacht voor welk werk nou eigenlijk bij iemand past…. in mijn tijd op school werd daar echt geen aandacht aan besteed. Overigens vind ik dat er al veel te vroeg keuzes door leerlingen in het voortgezet onderwijs gemaakt moeten worden op een moment dat erg veel leerlingen daar eigenlijk nog niet aan toe zijn…. Zo krijg je dus verkeerde mensen op de verkeerde plek. Ooit een keuze moeten maken en er vervolgens bijna niet vanaf kunnen komen. Zo komen er teveel mensen ongewild en onnodig in de problemen.

    Reactie door Yvo — vrijdag 25 februari 2005 @ 18.51 uur

  70. Ja Yvo, maar dat is ook die hele “wat wil je later worden” mentaliteit? Ik vraag dat nooit aan een kind, ik vraag altijd: “Wie ben je?” Ik heb ooit iemand horen zeggen (ik meen Fons Jansen) “Het gaat erom te worden wie je bent” en dat vind ik een veel beter uitgangspunt dan die aan “identiteit zonder inhoud” gerelateerde vragen als “Wat wil je worden”? Bij ons thuis, wanneer we lekker zaten te mijmeren of te dagdromen, werd altijd (aanmoedigend) gezegd: “Zo, zit je lekker te wezen?” en als we een zes haalden voor een vak waar we ook best een acht voor hadden kunnen halen, zei mijn vader: “Nou, dan heb je efficiënt geleerd”…Je snapt wel dat ik, eenmaal uit huis, het leven als een enorme cultuurschok ervoer….!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — vrijdag 25 februari 2005 @ 20.36 uur

  71. madelijne(71)als een manager je een vraag stelt ,, hoe voelt dat nou madelijne,,is het een vorm van fatsoen om een andwoord te geven . en als jij het op dat moment klote vind andwoord je gewoon KLOTE en een klote gevoel krijg ik altijd bij klootzakken!!!!! wedden dat hij zijn kantoor binnenschiet om in zijn managments boek te kijken wat hij nu moet doen .dat weten ze niet ze zijn GEPROGAMEERD (de sukkels) om mensen te knechten .doe je je bek open raken ze de weg kwijt .meer zelfrespect en trots zijn op je zelf .

    Reactie door texas henkie — vrijdag 25 februari 2005 @ 20.55 uur

  72. Madelijne – ja dat had ik nou ook. Kijk, op de basisschool en mavo presteerde ik echt van matig tot slecht tot zeer beroerd. Het was mijn manier van leren gewoon niet. Ik zat voortdurend mentaal te spijbelen, om het zo maar eens te noemen. Het was mijn manier van leren gewoonweg niet. Wat ik wilde leren leerde ik mezelf wel en ik bepaalde zelf wel wat ik ging bekijken. Ik had (en heb nog steeds) zo ontzettend veel interesses en die verschuiven telkens en breiden zich uit. Ik rol van het een in het ander. Ik kan echt wel studeren, maar dan wel wat ik wil (en ik wil zooooo veel) en op mijn eigen manier. Ik ben een geboren chaoot, impulsieveling, dagdromer en ik heb een onrembare nieuwsgierigheid en ik heb die middelen gewoon aangewend om zelf mijn kennis en vaardigheden te verruimen en te ontwikkelen. Toen ik op een gegeven moment kunstacademie wilde gaan doen moest ik wel effe een test ondergaan of ik wel een hbo niveau had. Mijn mbo opleiding die daaraan vooraf ging was uiteindelijk op een fiasco uitgelopen, maar de test wees uit dat ik mezelf toch wel tot een zeer ruim hbo niveau had ontwikkeld. Met de kunstacademie ben ik na een jaar gestopt.
    Ik maak dus uiteindelijk slechts kans op laaggeschoold werk, zodat ik altijd onder mijn niveau moet werken en dat is me gewoon helemaal opgebroken. Ik kan wel gaan solliciteren op een hbo-niveau functie ofzo en mijn ‘leer dingen razendsnel in praktijksituaties’ op tafel gooien, maar iemand met een papiertje en 5 jaar relevante werkervaring gaat toch altijd voor op iemand die het werk heel erg graag zou willen doen, van zijn onbevangenheid een deugd wil maken en de beroepsblindheid bij mensen kan verminderen.
    Want ja, zo ging het toch altijd bij mij: je gaat in een magazijn of op een administratie werken, doet gewoon je werk goed, vraagt je af waarom de dingen zo gedaan worden zoals ze gedaan worden, gaat zelf op een andere manier werken, anderen zien dit, “gho… zo heb ik het nog nooit bekeken of geprobeerd, dat is toch wel erg makkelijk en efficient zo”, en vervolgens werkt iedereen zo, je maakt nog een duidelijkere makkelijk leesbare en aanpasbare telefoonlijst, werkt een aantal maanden op de zelf verzonnen manier, schaaft nog wat bij hier en daar, bah… saai, wat doe ik nog hier, wordt ongelukkig, ga minder presteren, krijgt het gevoel dat je je tijd loopt te verkopen, denkt aan dingen die je thuis nog kan aanpakken, gaat zeuren, wordt een last voor de baas, wordt eruit getrapt, op naar de volgende baan…. bah… veel werk stelt teleur.

    Reactie door Yvo — vrijdag 25 februari 2005 @ 21.38 uur

  73. Texas Henkie, het is meer dat ik op zulke momenten een soort “plaatsvervangende schaamte” voel voor die man…ik zie hem “worstelen”…niet zichzelf zijn…triest…..

    Yvo,
    Het is zonde dat de samenleving zich niet aanpast aan jouw gevoel van wat leven en “zijn” is! Het moeilijke ervan is ook dat mensen die veelal genoegen nemen met dat “zijn” niet zozeer die noodzaak voelen om van zich te laten horen en die geldingsdrang niet kennen, daardoor wordt de politiek nu geregeld door een aantal “lege” sukkels die deze behoefte vanuit hun tekort wel hebben en zich daardoor ook meer profileren…
    Zoals ook veel managers…Waarschijnlijk heb je daardoor ook moeite om “commercieel” te zijn en kun je lastiger met je talenten uit de voeten…ik snap het helemaal!
    Maar ik wil je een hart onder de riem steken door je te zeggen dat ik veel meer waardering op kan brengen voor jouw diepgang en jouw hartstocht om toch iets van het leven te maken dan voor welke “geslaagde” inhoudsloze (….) dan ook!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — vrijdag 25 februari 2005 @ 22.00 uur

  74. En dan de grote grap: Ik heb een aantal malen meegemaakt dat ik als uitzendkracht ergens werkte en dat er door de werknemers een, jawel, ISO procedure voor de werkzaamheden op de afdeling gemaakt moest worden. Op de een of andere manier kwam dat altijd op mijn (als uitzendkracht, kun je nagaan) bordje terecht. “Wij zijn niet zo goed in dat soort dingen.” Het mooie was dan dat ik er van kon maken wat ik wilde. Ik schreef precies op WAT er moest gebeuren, maar HOE het moest gebeuren liet ik volledig aan de werknemers zelf over. Zo kon de manier van werken altijd aan situaties aangepast worden, terwijl het doel hetzelfde bleef. Vreemd genoeg heb ik hierover nooit enige reactie van hogerhand gehad. Waarschijnlijk hadden ze het niet eens door.
    Dat dit niet op elke afdeling het geval was merkte ik toen ik op een andere afdeling kwam, waar ik ook regelmatig werkte. Het was voornamelijk invoer van gegevens in een SAP systeem of iets dergelijks. Ik had me in dit systeem de sneltoetsen vaardig gemaakt en werkte daardoor veel sneller dan de gemiddelde werknemer op die afdeling, omdat ik in de tijd dat een ander met zijn muispijltje over het scherm aan het schuiven was alweer 5 stappen verder was. Enkelen hadden dit van mij overgenomen, maar diegene die de procedures schreef niet. Die had braaf overal netjes: ga met de muis naar de button X en klik hierop met de linker muisknop etc. Toen de afdelingchef zag hoe ik zat te werken, met de sneltoetsen dus, ging ze volledig door het lint… zo staat het niet in de procedures…

    Reactie door Yvo — vrijdag 25 februari 2005 @ 22.12 uur

  75. Madelijne, het mooie van dit alles is dat ik niet het gevoel heb dat ik er alleen (of alleen met mijn gezin) voorsta. Ik weet niet of je enig idee hebt waar mensen vriendschappen op baseren. Het is namelijk zo dat de mensen waar je het liefst mee omgaat diegenen zijn die de wereld op dezelfde manier beleven. Vanaf het hoofdstuk “The Hartmann Modality-Preference Measurement Index” op http://www.thomhartmann.com/experience.shtml kun je bekijken hoe dit zit.
    Kortom, onze beste vrienden lopen tegen dezelfde dingen aan als wijzelf. Zelfde problemen op het werk, zelfde financiele problemen, maar ook op dezelfde manier ermee omgaan. Gewoon elkaar een handje helpen, ookal heb je zelf niks. Als een vriend van mij direct geld nodig heeft om bijv. een deurwaarder te voorkomen o.i.d. en we hebben het wel, maar kunnen het eigenlijk zelf ook niet missen, dan lenen we het hem toch. Gewoonweg omdat we weten dat hij in een omgekeerde situatie hetzelfde zou doen.
    Een mooi voorbeeld daarvan is onze bruiloft geweest. We hadden alleen naaste familie uitgenodigd en alleen echte vrienden. Mijn oma verbaasde zich dat we de enveloppen met geld gewoon onbeheerd op de tafel bij de cadeau’s hadden gelegd. Of we niet bang waren dat iemand iets ongeoorloofd mee zou nemen? Ook niet in een zatte bui? Nee dus. Gebeurt gewoon niet. Volledig te vertrouwen.

    Reactie door Yvo — vrijdag 25 februari 2005 @ 22.37 uur

  76. Yvo, heb op de site gekeken, zijn wel dingen die mij interesseren, ga die vandaag of morgen zeker nog wat meer verkennen.
    En natuurlijk is het zo dat je vooral mensen naar je toe trekt die jouw visie delen, bijna intuïtief gebeurt dat. Van de keren dat ik me niet door mijn intuïtie liet leiden, heb ik ook altijd spijt gehad…nu ja, spijt…was ook leerzaam want het heeft me nu wel geleerd om wel op die intuïtie te vertrouwen.
    Over vertrouwen in het algemeen: Soms is het pijnlijker om niet te vertrouwen dan om je hoofd te stoten…

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — vrijdag 25 februari 2005 @ 22.58 uur

  77. En in mijn geval trek ik ‘zieke’ mensen aan. Klinkt misschien raar. Ik heb dus tijdens mijn werkloosheidsperiode de diagnose add gekregen (adhd, maar dan zonder die vaak als storend ervaren lichamelijke hyperactiviteit) en wat blijkt? Heel veel van mijn vrienden herkennen wel verdacht veel eigenschappen van adhd heel sterk in zichzelf… Alleen hebben ze vaak door betere begeleiding van de ouders etc. in het verleden niet meer de grote problemen waar ik (en nog een aantal andere vrienden) voor sta. Bizar…

    Reactie door Yvo — vrijdag 25 februari 2005 @ 23.13 uur

  78. Ach Yvo, ik heb er toch zo’n hekel aan om mensen zo te labelen!
    Ik vind het ook alleen zinvol als het voor degene die zo’n label krijgt opgeplakt, zin heeft, iets van concrete hulp biedt..
    Wanneer je eenmaal iets over autisme weet, bijvoorbeeld, ontdek je zoveel vormen en herken je bij heel veel mensen wel autistische trekjes…Ik kijk liever gewoon in de oogjes….

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — vrijdag 25 februari 2005 @ 23.29 uur

  79. Inderdaad, intensieve menshouderij.
    H.G. Wells beschreef in The Time Machine al een maatschappij waarin een kleine decadente elite (the Eloy)in stand werd gehouden door een grote domme massa kannibalen die ondergronds leefden en werkten (the Morloc) Het is haast eng om te zien hoe deze parabel van hem werkelijkheid begint te worden…..
    Zelf verloor ik ook mijn baan omdat mijn afdeling moest bezuinigen en ik niet proactief genoeg zou zijn…. Kan iemand mij uitleggen wat proactief eigenlijk is? De drie meest angstaanjagende woorden op mijn werk waren destijds: Heb jij even? Gegarandeerd dat er iets was…

    Momenteel zit ik in zgn. outplacementtraject met bevroren salaris en stijgende lasten en een Kafka-achtige discussie met een schuldsaneerder……
    Ach, we houden ons maar vast aan Dr. Martin Luther King: “We shall overcome”

    Reactie door Erik van Donk — zaterdag 26 februari 2005 @ 0.13 uur

  80. Proactief betekent volgens mij dat je er erg vóór bent om actief te zijn ofwel dat je zelfs zo ver heen bent dat je de activiteit voor bent en dat zal dan wel weer “doortastend” zijn, ofzo….Houd toch op…
    Het is inderdaad zo dat het lijkt alsof je in een vreemd script beland bent, had ik het laatst nog over met één van mijn drie broers…heel onwerkelijk en vooral onwezenlijk!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 0.22 uur

  81. Madelijne (72)

    Dit is zo herkenbaar. Als ze weer eens collectief naar de cursus geweest waren (met hotelovernachting en gratis zuipen) dan kon ik verslagen schrijven in de stijl waarin mijn leidinggevende de cursus gekregen had. Toen ik hem vroeg of ik eerst de cursus kreeg voordat ik mijn verslag of projectplan volgens deze methode geschreven kon worden keek hij mij aan alsof hij het in Keulen hoorde donderen.
    Eigelijk absurd. Hij kreeg een cursus en ik moest deze theorie inpassen in mijn dagelijkse praktijk.
    Heb je ze ook wel eens gezien in ‘the day after’ de cursussen ?
    Ze gedroegen zich als een stel uitgelaten kinderen die net terug van de Efteling kwamen
    Drie weken samen aan de luchtafel en ik kon hun cursus dromen.

    Als ik dan later (paar maanden) nog eens naar de (toen) revelationerende theorie vroeg, dan konden ze hem vaak niet meer een herinneren.

    Reactie door alexander — zaterdag 26 februari 2005 @ 1.06 uur

  82. Precies Alexander, zie ook (1), mijn eerste reactie over de cursuservaringen van mijn manager…het is waanzin!! En het houdt zo verschrikkelijk op!! En dat gaat dus echt ten koste van het welzijn van de cliënten met wie ik werk, dat is nog het meest schrijnend! Maar goed, ik heb ook eens op een Verzekeringsmaatschappij gewerkt, die verhalen wil je echt niet horen, heb ik het ook niet lang uitgehouden, meer dan walgelijk!

    Madelijne

    Reactie door M.Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 1.16 uur

  83. Madelijne (81) Zo zie ik het dus ook. ADHD is gewoon een andere menatliteit, of een ander temperament. De mensheid heeft een boel te danken gehad aan de impusliviteit van adhd-ers in het verleden. Thom Hartmann noemt het dan ook het Edison-gen. Edison was ook een slechte leerling en een lastpak op school en werd er dan ook door zijn moeder vanaf gehaald. Ze heeft hem zelf scholing gegeven en heeft hem geen strobreed in de weg gelegd om zichzelf te ontwikkelen op de vlakken die hem lagen. En we weten allemaal wat de mensheid daaraan te danken heeft. Impulsiviteit, helicopterview en grenzen opzoeken is een voorwaarde voor creativiteit. En wat is er mooier dan dat die eigenschappen aangeboren zijn? Daar kan geen cursus tegenop.
    Met dit label heb ik nu een pgb weten los te peuteren waar ik een personal coach en evt. hulp in huishouding en administratie van kan gaan betalen. Het vervelende van dit alles is dat er veel kinderen tegenwoordig niet meer mee kunnen op school en daardoor maar op medicatie worden gezet zodat ze wel in deze intensieve menshouderijen kunnen worden ingezet. Daar gaat het streven van de politiek naar innovatie en kenniseconomie. Degelijke scholing voor kinderen die niet in het ‘systeem’ passen is essentieel. Daar is iedereen mee gebaat. Het is alsof een kippenboer zich beklaagd over dat de koe die bij hem in het kippenhok staat een grote miskoop was en hem veren op begint te plakken in de hoop dat dat beest nu eens eindelijk eieren begint te leggen….

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 11.13 uur

  84. Tijd voor een parallelle splinter-maatschappij?

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 11.20 uur

  85. > Zelf verloor ik ook mijn baan omdat mijn afdeling moest
    > bezuinigen en ik niet proactief genoeg zou zijn.

    Ja, dat is zo’n typisch standaard argument om mensen te ontslaan.

    > Kan iemand mij uitleggen wat proactief eigenlijk is?

    Dat is weten wat je manager wil en dat doen voordat hij erom vraagt. Managers verwachten altijd dat datgene wat ze willen dat gebeuren moet reeds is gebeurd. En als jij niet niet gedaan hebt waarvan zij verwachten dat je dat al gedaan hebt, dan ben je niet proactief.

    Nou heeft proactiviteit natuurlijk ook z’n goede kanten. Het kan een hoop ellende voorkomen, maar ik denk dat als er in een organisatie weinig proactiviteit is, dat dit gewoon niet wordt gestimuleerd door het management. Het management moet wel een klimaat scheppen waarbinnen proactiviteit mogelijk is. In een organisatie waar weinig mensen proactief zijn, daar faalt het management.

    Er zijn heel veel goeroes met allemaal hun eigen management theorietjes. Op zich heb ik daar niks op tegen en zie ik het nut wel in van management-cursussen, alleen de manier waarop de managers er vervolgens mee omgaan is mijns inziens verkeerd. Zo’n cursus zou je nieuwe inzichten moeten geven en je moeten aanzetten tot nadenken over je manier van managen. Maar veel managers zien een nieuw geleerde theorie als “De Nieuwe Waarheid” en als ondergeschikte moet je je dan naar “De Nieuwe Waarheid” schikken…. totdat de manager weer op cursus gaat, een lezing bijwoont of een nieuw boek heeft gelezen.

    Een variant op een uitspraak van Dostojevski: “De beste definitie van de manager is volgens mij: ondankbare tweevoeter.” :-)

    Nu heb ik zelf overigens wat minder last van het type managers zoals hierboven geschreven, de managers die ik in het dagelijks leven tegenkom zijn techneuten die in een leidinggevende rol terecht zijn gekomen.

    Reactie door Nathan — zaterdag 26 februari 2005 @ 11.24 uur

  86. Proactiviteit is een pretentieuze term voor “signalering en preventie”, maar onder die noemer, wordt het niet gewaardeerd door het management omdat daarbinnen meestal ook de onkunde van de manager aan het licht komt…

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 11.29 uur

  87. Nathan, ik heb ernstige twijfels over het nut van die cursussen zolang er voorbij wordt gegaan aan hoe de deelnemende manager zich verhoudt binnen de organisatiestructuur en aan hoe zijn aanvankelijke motivatie om ooit manager te zijn geworden consistent is met die functie.

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 11.36 uur

  88. En wellicht gaan die managers de kunde van de werknemers wel als bedreiging zien??

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 11.38 uur

  89. Dat is wat ik bedoel Yvo (91), maar niet alleen de manager zelf, ook de hele structuur die affiniteit met ambitie en geld beloont zou zich bedreigd zien in het geval signalering en preventie in beantwoording aan de eigenlijke belangen zou resulteren…

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 11.42 uur

  90. De enige oplossing is dat er een overheid komt die welzijn weer op waarde schat.

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 11.48 uur

  91. Er zijn van die dingen die in mijn vriendenkring bekend staan als plan-fouten. Je kent ze wel.
    Een voorbeeld: Als je in Breda vanaf het station naar het winkelcentrum wil, moet je door een park. Door dit park liepen allemaal min of meer kronkelende paden die niet direct naar het centrum liepen. Als je de weg niet kende, kon je behoorlijke omwegen maken. Nu zijn er altijd van die slimmeriken die gewoon de kortste weg naar het centrum gaan nemen. Gewoon over de grasvelden heen, door de struiken enz. Op een gegeven moment ontstaan er van die platgetrapte paadjes door het gras en iedereen, dus ook mensen die zich normaal keurig aan de regels en uitgezette paden houden gaan gebruik van die paden maken. Uiteindelijk heeft de gemeente hier dat door de burgers uitgezette pad net als alle andere paden geasfalteerd.
    Gewoon doorzetten dus. Als het nuttig blijkt volgt de rest toch wel.

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 12.16 uur

  92. Als regels blijkbaar niet werken zoals ze zouden moeten werken, heb je mensen nodig die deze regels te overtreden om dingen aan het licht te brengen. Helaas worden dit soort initiatieven tevaak afgestraft in plaats van te bekijken waarom die regel zo vaak wordt overtreden.

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 12.28 uur

  93. Er is een verschil tussen de inhoud van een dergelijke cursus en de manier waarop een manager de inhoud toepast. Veel managers gaan denk ik verkeerd om met de inhoud, ze passen ze klakkeloos toe.

    Maar er zijn ongetwijfeld ook managers die de inhoud van zo’n cursus niet als “de waarheid” beschouwen. Die managers, dat vind ik dan de echte managers, vergelijken de inhoud van zo’n cursus met hun eigen denken en functioneren en denken vervolgens na of hun organisatie van de gegeven denkbeelden zou kunnen profiteren.

    Dus de cursussen op zich hebben wel nut, maar degenen die er verkeerd mee om gaan, dat zijn gewoon geen echte managers. Dat soort managers zouden eigenlijk een opleiding management moeten volgen, voordat je ze naar dat soort cursussen stuurt.

    Reactie door Nathan — zaterdag 26 februari 2005 @ 12.33 uur

  94. Nathan ik denk dat de managers moeten worden onderzocht op integriteit alvorens ze manager worden.

    Yvo, ik weet niet of overtreding van de regels een juiste optie is…platgetrapt groen, vind ik overigens ook wel jammer…Liever een overheid die mensen het gevoel geeft dat een genoegelijk wandelingetje, in plaats van een gehaaste tred, wel prettig kan zijn???

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 12.41 uur

  95. Kijk dat bedoel ik. Mensen die mogelijkheden als strikte regels zien zullen nooit echt veranderen.

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 12.42 uur

  96. Verklaar je eens nader, Yvo…ik begrijp je nu even niet…

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 12.43 uur

  97. > Nathan ik denk dat de managers moeten worden onderzocht op
    > integriteit alvorens ze manager worden.

    Het zou mooi zijn als zoiets zou kunnen, maar ten eerste vraag ik me dan af hoe je dat wilt gaan doen. Ten tweede zitten er al dermate veel niet integere managers op hoge posten, dat het lastig is om zoiets door te voeren. Want juist die managers zouden dan degenen moeten zijn die het initiatief daarvoor zouden moeten nemen.

    Reactie door Nathan — zaterdag 26 februari 2005 @ 12.44 uur

  98. 100) Nathan, dat is helemaal waar…vandaar dat ik eerder zei dat niet alleen de managers zelf het “item” zijn, maar vooral en ook de structuren waarbinnen zij moeten functioneren…

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 12.47 uur

  99. madelijne, Wat ik bedoel is hetvolgende. Er zijn inderdaad mensen die een wandelingetje door het park waarderen. Er zijn ook mensen die vanuit het station snel effe in de stad moeten zijn, of mensen die erg vaak die wandelroute door het park moeten volgen omdat ze bijv. elke dag van hun huis in het centrum naar het station moeten v.v. en dus niet op zo’n wandeling zitten te wachten. Die zijn dus gebaat met een ‘snelpad’. Mensen hebben niet allemaal hetzelfde doel. En als er iets met een heel sterk doel (recreatie) in de weg ligt van een ander breedgedragen doel (bijvoorbeeld een boodschap doen, een instantie bezoeken) en daar geen rekening mee wordt gehouden zullen de mensen die het doel effe snel een boodschap doen hebben gaan zoeken naar een weg om hun doel makkelijker en efficiënt te bereiken.
    Een planfout dus. Het waren ook niet echt grote stukken groen die vertrapt werden. Het was gewoon een spontaan ontstaan pad, net zoals er wel eens paadjes van een meter ofzo die ontstaan vanaf een logische plaats om bijvoorbeeld van een parkeerterrein af te lopen en de stoep die zich aan de andere kant van het strookje laag struikgewas. Wat kies je als de andere optie is om 200 meter om te lopen? Het gaat niet om grote criminele vergrijpen of mensen in gevaar brengen, maar meer om bij kleine dingetjes aan te geven hoe het ook kan. Daar gaat politiek toch ook voor een groot deel om? Waar de ene de grens trekt, beginnen anderen weer meer mogelijkheden te zien.

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 13.30 uur

  100. Punt is Yvo, dat juist dáárom toch wel sprake moet zijn van enige regelgeving… en van naleving daarvan door “ons”, wanneer ieders wensen maar zijn overgeleverd aan de creativiteit van de “belanghebbende” van dat specifieke moment, wordt niet alleen het groen vertrapt, maar wordt ook het afval weer overal gedumpt omdat iemand even geen tijd zou hebben om een prullebak te vinden, wordt ook de hondenpoep weer op de stoep gedaan omdat mensen geen tijd hebben het op te ruimen en wordt afval niet langer gescheiden omdat men hoort dat het “toch weer op de grote hoop” terecht komt….Dat gaat de “planning” echt niet helpen volgens mij…

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 13.55 uur

  101. En daar zit het hem nou. De regelgevers hebben soms te weinig inzicht. Zo doen we het. Punt. Zonder nou eens echt te kijken wat er nodig is. Als ze het goed hadden gedaan, zouden ze zelf al op het plan van een pad rechtstreeks naar het centrum zijn gekomen. Het was altijd al een noodzakelijke behoefte. Gewoon slecht onderzoek gedaan denk ik. En dan hadden ze gelijk in een moeite door prullenbakken en verlichting kunnen plaatsen. Zo sla je een nieuwe molen van vergaderen, aanvragen, begrotingen maken, bestellen, uitvoeren, etc. over. Enorme tijd- en kostenbesparing dus. Het ís ook triest dat de bevolking op zo’n manier duidelijk gaat maken wat er nodig blijkt te zijn. Vaak gebeurt dit ook min of meer onbewust en wordt het voorbeeld ook onbewust gevolgd. Ik heb soms het gevoel dat veel regelgevers een apathisch vermogen van een aardappel hebben. Regelgeving is zeker erg belangrijk, maar het ontbreekt vaak aan de juiste en meest logische regels.

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 14.16 uur

  102. Als je een hondenloslaatveld maakt wat wordt gescheiden van een kinderspeelveldje waar geen honden mogen komen door een paadje is dat vragen om problemen. Om een van de twee moet dan gewoon een hek staan. Als je een hondenspeelveld maakt van 3 meter breed en 50 meter lang en je zet er een hekje van 40 cm hoog omheen is dat vragen om problemen. honden hebben een vierkant oppervlak nodig om met elkaar te spelen. Rare dingen waar ik dagelijks tegenaanloop en waarbij duidelijk niet naar de ware behoeftes wordt gekeken. Vervolgens krijg je op je donder als het onmogelijk is om die regels na te leven.

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 14.21 uur

  103. Maar dáár heb je helemaal gelijk in!!! Het is meer de “methode” van het overtreden van regels die ik als “functioneel” bestrijd dan de achterliggende gedachten…

    Madelijne

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 14.22 uur

  104. Het is niet dat ik me niet aan regels wil houden, maar soms kloppen ze gewoon niet, en het zit hem vaak in een aantal over het hoofd geziene essentiele details.

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 14.22 uur

  105. Zoals Einstein zei:”God zit in de details”

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 14.24 uur

  106. Ja, dat begrijp ik wel….maar vervolgens???

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 14.24 uur

  107. Ja Einstein was OK! Maar die details impliceren ook een genuanceerde kijk op de wetten, niet noodzakelijk verwaarlozing, toch…?

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 14.26 uur

  108. Integendeel! (aanvulling op 110)

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 14.26 uur

  109. Zeker! Vaak ontbreekt voor de gemiddelde persoon ook een laagdrempelige mogelijkheid om wetten en regels aan de kaak te stellen. Dat is erg slim bedacht, want zo kunnen de oplettende burgers/werknemers moeilijk kritiek uiten en zullen de beleidmakers zelf niet zo snel geconfronteerd worden met hun fouten/vergissingen. Doen burgers/werknemers dit wel, dan maken ze uiteindelijk vaak toch geen kans. Lange procedures, kastjes, muren, stapels papieren waar de stof met de week dikker op komt te liggen etc. worden hun deel. Niet serieus genomen dus.
    Het is dan ook niet dat dit soort ‘paadjes’ (om het voorbeeld maar weer eens aan te halen) ontstaan niet door opstandigheid of vandalisme. Ze ontstaan gewoon. Niet uit kwade opzet. Het is vaak een signaal, en het is aan de beleidsmakers of ze het pad weer dicht gaan zaaien met gras en er een wachter bijzetten die iedereen die ook maar een stap op het gras wil doen oppakt (oftewel symptoombestrijding) of dat ze toegeven dat er iets over het hoofd is gezien en vervolgens inderdaad het pad opnemen in de overige paden en er ook bankjes en prullenbakken bij gaan zetten. Maar beter zou inderdaad zijn geweest als er meteen al goed gekeken was naar wat voor mensen er door dat park zouden gaan.
    Voorkomen is beter dan genezen.

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 20.03 uur

  110. Door al het “groen” binnen onze discussie, Yvo…krijg ik een beetje de associatie met de film “Being there” met Peter Sellers…Meesterlijke film!

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 20.05 uur

  111. mmmm…. zegt me niks… Peter Sellers wel, de film niet. Bedankt voor de tip

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 20.24 uur

  112. Ja, die film moet je echt gaan zien, ik verklap niets….maar de moraal zal je zeker aanspreken!

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 20.31 uur

  113. Pffff… soms word ik er een beetje moe van. Komt er weer zo’n regel of besluit aan, denk ik: dat levert daar en daar nieuwe problemen op. Waarom zien bestuurders, managers, noem maar op vaak alleen maar oppervlakkige overeenkomsten en geen complexere verbanden met zaken die op het eerste gezicht blijkbaar niets ermee te maken hebben, maar achteraf toch de grootste nieuwe problemen opleveren.
    Het bekende symptoombestrijden wordt dan weer uit de kast gehaald met alle gevolgen van dien. Ik kan onmogelijk dingen los van elkaar zien en dan is de tijd waarin we nu leven vaak erg vermoeiend voor mij. Zoals Lebbis in zijn show ‘Vuur’ aanhaalde: Mensen zijn gestopt met nadenken.

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 22.13 uur

  114. En het meest vermoeiende is nog dat ze vaak helemaal niet toegankelijk zijn voor andere visies. Met veel moeite hebben ze een vrij rechtlijnig plan opgezet wat eigenlijk nog aan alle kanten rammelt, maar omdat het veel moeite heeft gekost om ook maar één visie te bedenken gaan ze dit met hand en tand verdedigen en beschermen het tegen elke invloed van anderen. Het is wel mogelijk om ze op andere gedachten te brengen (jouw visie op een bepaalde manier te laten voorkomen alsof ze het zelf bedacht hebben) maar dat kost zoveel moeite en energie, en uiteindelijk gaan ze er zelf mee lopen pronken als ware het dat ze het zelf bedacht hadden… bah…

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 22.38 uur

  115. Tja…de bedachte werkelijkheid…doelen omwille van de doelmatigheid…het proces overslaan…
    Aan de inhoud voorbij gaan dus…

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 23.17 uur

  116. Ik heb dit niet alleen met bazen meegemaakt, maar ook met collega’s onderling. En dat is al helemaal idioot. Als het daar naartoe gaat hoeft het voor mij echt niet meer. krijg je nog een soort van über-vee ook…

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 23.22 uur

  117. Mijn vrouw komt het ook regelmatig tegen op haar werk. Heeft ze een idee, een andere idee-armere en minder functionerende collega hoort ervan, brengt het naar voren bij een vergadering en strijkt de sier ermee op en redt haar plekje.

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 23.25 uur

  118. Welnee, het gaat ook niet alleen over bazen…het is een kwestie van waar mensen op worden aangesproken. Als je kijkt naar hoe culturele interesse “in de ban” wordt gedaan, hoe “diepgang” alleen nog wordt verkocht in new-agewinkels (waar echt heel veel geld in omgaat)…die marktwerking richt echt overal schade aan..

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 23.29 uur

  119. 120) Ja, ik weet niet of ik daar nu zo mee zou zitten, “her loss”, zou ik denken…

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 23.30 uur

  120. In mijn geval ging het vaak nog gehaaider. Liepen ze volledig vast in een ontwerp van een gebruikers-interface voor een digitale cursus of zo, vragen mij om ideeën, ik vuur er een stuk of tien mogelijkheden op af, samen een beetje fine-tunen, gaat ‘ie uit eigen naam met de eer strijken. bah… frustrerend. Dat noemt zich een team. bah…

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 23.31 uur

  121. Maar wat had jij ermee willen winnen?

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 23.33 uur

  122. 122) Mijn vrouw ergert zich gruwelijk aan dit soort praktijken. Mensen die eigenlijk niet op hun plek zitten in hun baan (daklozenopvang in dit geval) blijven door ideeën van anderen aan zichzelf toe te eigenen gewoon hun plekje behouden terwijl ze totaal niet geschikt zijn voor het werk. Dit richt enorme schade en onzekerheid aan in het team. En hun doelgroep voelt dit vaak haarfijn aan en weet precies bij wie ze tussen de regelhandhaving door kunnen glippen. En dan kunnen ze zich beroepen op: Bij die mocht het de vorige keer wel…

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 23.39 uur

  123. Ik had graag mijn baan willen behouden. Op deze manier ben ik er volledig uitgerangeerd. Toen vond ik het erg vervelend. Tegenwoordig ben ik alleen maar blij, al zit ik nog steeds met de gebakken peren.

    Reactie door Yvo — zaterdag 26 februari 2005 @ 23.40 uur

  124. 126)Ja, ik snap het, volgens mij heeft je boosheid te maken met die afkeer van zelfprofilering, anderzijds is het “dubbel” omdat die tegenwoordig vaak je bestaanszekerheid uitmaakt..je wordt op die manier gedwongen om op een manier de denken die je eigenlijk in anderen veroordeelt, moet je in elk geval inleven in die manier van denken…Lastig!!!

    Reactie door Madelijne Pleines — zaterdag 26 februari 2005 @ 23.47 uur

  125. ach kijk. Je werk als een team aan een product of niet. Als je als team iets maakt of onderzoekt of wat dan ook, is het volgens mij correct dat je de resultaten naar hogerhand als een product van de samenwerking brengt. Ieder z’n eigen plek en aanvulling op het team natuurlijk. De een is beter in dit, de ander in dat. Gooi dat samen en je hebt het product dat door teamwerk tot stand is gekomen. Het kan in mijn ogen niet zo zijn dat er ééntje of twee van het team met het resultaat naar de baas stapt om een bruine arm (eh… sorrie: wit voetje) te halen. En dat is tegenwoordig dan wat ze een teamplayer noemen. Weten hoe je moet parasieteren om je plekje in onzekere tijden te behouden. Zo’n teamplayer wil ik gewoon niet zijn. Zelfprofilering is zeer belangrijk, maar dan wel op een eerlijke manier.

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 1.48 uur

  126. Het zal wel aan het ‘verschil’ liggen…
    ( http://www.van-eijk.net/pve/txt/time4hunt.htm )

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 2.00 uur

  127. Geneer je niet voor die uitspraak “bruine arm”, ik ken ergere varianten….en als je visueel bent ingesteld , kan dat heel vervelend zijn…Maar hoe dan ook, ik denk dat je het zuiver ziet en dat is denk ik ook waarmee we deze discussie zijn begonnen, het management (en alles daarboven, dus ook de overheid) honoreert dit soort gedrag. Het is ook dáárom dat ik wat cynisch ben aangaande “zelfprofilering”, heb het liever over “zelfvervulling”, zoals ik al eerder verwees naar de uitspraak “worden wie je bent”, is ook meer in samenhang met wat je gelukkig maakt etc. Enfin…dat is ook waarom ik het leven van nu als “satire” ervaar, het is niet in overeenstemming met de waarden die ik van huis uit meekreeg. Ik heb nog een verwoede poging gedaan om me maar af te zetten tegen mijn opvoeding om zodoende meer te begrijpen van de huidige mentaliteit (lang leve de perikelen van de adolescentie…), maar concludeer nu (al sinds een tijd) toch dat ik liever kies voor die waarden, stoot dan liever af en toe mijn hoofd dan te knielen voor deze misere….

    Reactie door Madelijne Pleines — zondag 27 februari 2005 @ 2.05 uur

  128. Heb overigens de site bekeken waarnaar je verwijst (129), maar “ik kan er niet zo veel mee”…ook al zo’n vreselijke uitspraak van deze tijd…maar ik heb er, hoe dan ook, moeite mee om, hoe ik dingen beleef en zie, in theoriën te plaatsen.
    Op mijn werk wordt me dat vaak verweten, althans me gezegd dat men het lastig vindt dat ik niet “concretiseer”, maar voor mij is er ook weinig “concreet”, ben veel te graag in het “hier en nu” en dat relateert zich meer aan abstract dan aan concreet wat mij betreft…

    Reactie door Madelijne Pleines — zondag 27 februari 2005 @ 2.20 uur

  129. Eh… ja inderdaad visueel ingesteld. Ik las net elders – http://www.franklincovey.com/ez/library/cop.html – wat je hier neerschrijft. Je principes kennen en er naar handelen. Als dat op een bepaalde plek en met bepaalde personen samen niet kan, opzouten dan! Tegen je principes in moeten werken en leven is de meest slopende bezigheid die ik ken.

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 2.23 uur

  130. Nou…je surft flink…maar inderdaad en het omgekeerde is ook erg vermoeiend, maar meer de moeite waard, toch…? Je moet goed begrijpen dat ik je liever opvrolijk dan dat ik je somber maak, Yvo…!

    Reactie door Madelijne Pleines — zondag 27 februari 2005 @ 2.30 uur

  131. Ik somber??? Ik weet inmiddels vrij goed waar de valkuilen liggen en weet dus vrij goed waar ik voor uit moet kijken. Mij krijg je zo’n bedrijf echt niet meer binnen. Zodra ik weet in welke richting ik wil gaan werken ga ik een poging doen een eigen toko te starten. Werken volgens mijn principes. Er zij wel bedrijven waar het zou kunnen, maar dat zijn vaak kleine bedrijfjes die een man extra op de vloer niet kunnen betalen. De meubelmakerij waar ik op het moment 4 uurtjes per dag vrijwillig meehelp is daar een uitstekend voorbeeld van. Zoals ik al zei: ik verdien er geen rotcent mee, maar ik stap elke morgen fluitend op mijn fietsje. De andere mensen die er werken liepen tegen dezelfde problemen op het werk aan waar ik tegenaan liep. Ze werken er voor hun plezier, zonder overbodige stress, er wordt ruim de tijd genomen om een degelijk product af te leveren. Geen gelobby, geen competitie, iedereen kan elkaar iets leren en staat daar ook open voor, tijdens de pauzes gesprekken over maatschappij, welzijn, kunst, cultuur, milieu, duurzaamheid, politiek… Elkaar verrijken en aanvullen. Het bestaat wel, maar het is zeldzaam en moeilijk bereikbaar.

    Overigens is er genetisch onderzoek gedaan naar het hunter en farmer model en het blijk wel te kloppen. Zo’n 10% van de mensen heeft een set genen dat overeenkomt met een set dat bij pre-historische stammen van essentieel belang was om te kunnen overleven. Die set bepaald de manier waarop mensen tijd beleven en hoe ze hun omgeving zien en hoe samenwerking moet plaatsvinden. Het is echt wel meer dan een theorie. Je bent tenslotte niet de enige die dingen op die manier ziet en beleefd.
    Natuurlijk is het weer in verband gebracht met een label…
    http://www.sciencedaily.com/releases/2002/01/020109074512.htm

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 2.51 uur

  132. Ja Yvo, begrijp ik ook wel…in dit verband heb ik ook bewust niet voor kindjes gekozen…mijn genen wil ik echt niemand aandoen, althans de genen die verantwoordelijk zijn voor m’n complexe geest in deze tijdsgeest. Ik ben in 1960 geboren en dus in een nog redelijk vrolijke tijd opgegroeid (Stones!!!)Uit de overlevering weet ik dat ik altijd zei dat ik “een lampje in m’n buik” had…en als kind filosofeerde ik er al flink op los (gelukkig had ik in mijn ouders en mijn broers en zusje ook leuke gesprekspartners), maar sinds de 80er jaren…enfin…dat was de tijd dat ik zo’n beetje begreep dat ik “uit huis” was en ik heb er lang over gedaan om “weer thuis te komen” als je begrijpt wat ik bedoel…maar nogmaals: alles zeer de moeite waard! En ook in verband met wat jij schrijft: Gelukkig dat je het ziet zoals je het ziet en ik realiseer me Goddank dat ik niet de enige ben die het beleeft zoals ik het beleef, integendeel, ik zie steeds meer mensen die het leven liever ervaren zoals jij en ik…(getuige ook de comments van Alexander, Nathan en Krul)punt is alleen dat we, bijna ondanks onszelf, wat meer van ons moeten laten horen, vind ik. Ik vind dat lastig waar ik niet zo’n “baricade-mens” ben, maar er is nu toch sprake van een mentaliteit waar we écht iets aan moeten doen, vind ik!!!

    Reactie door Madelijne Pleines — zondag 27 februari 2005 @ 3.14 uur

  133. Ik ga er even van uit dat we gaan slapen en zeg: Welterusten…

    Reactie door Madelijne Pleines — zondag 27 februari 2005 @ 3.27 uur

  134. Ik moet er echter wel wat aan toevoegen.
    Sinds ik mijn diagnose heb gehad heb ik een weg moeten vinden om mezelf niet als mislukkeling te hoeven zien. Dat was wel het laatste wat ik wilde. Ik las over de theorie die Thom Hartmann (www.thomhartmann.com) over adhd had geschreven en kon me er vrij snel in vinden. (Overigens is deze theorie voorafgegaan aan het genetisch onderzoek.) Niet zozeer dat die theorie moest kloppen, maar ik kon me erg in de kenmerken vinden, en ook hoe ik er een positieve draai aan kon geven. Onbewust heb ik die specifieke positieve eigenschappen door de jaren heen sterk ontwikkeld. Thuis lukte dit maar matig, maar toen ik eenmaal op mezelf ging wonen (ik was toen 18 jaar oud) heeft die ontwikkeling een spurt genomen. Ik ontdekte dus dat die positieve eigenschappen die ik ook altijd als zodanig heb gezien, verband hadden met mijn schijnbaar onoverkomelijke problemen. Ik heb het label adhd dan ook min of meer naast me neer gelegd (ik gebruik/misbruik het nog om voor regelingen etc. in aanmerking te komen) en een coach gevonden die het als ervaringsdeskundige op dezelfde manier zag en mij langzaam aan het leren is de regie over mijn leven in eigen handen te nemen. Waardevolle situaties opzoeken of creëren, je ‘lot’ zo weinig mogelijk van instanties, managers etc. af laten hangen, dat soort dingen.

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 3.35 uur

  135. ok welterusten.

    Alvast wat voor morgen:
    Ja ik heb wel een dochter en er staat er nog een aan te komen (die was eigenlijk de vorige week woensdag al uitgerekend… spannend…) Mijn visie is wat dat betreft iets anders: Ik zou graag willen zien dat er na mijn vrouw en ik (ja mijn vrouw is er ook zo een) weer een nieuwe generatie komt die de regels en toestanden bekritiseerd. Erg belangrijk lijkt mij. Als we nu beginnen met het plattrappen van een paadje door de kromme regels en de satirische maatschappij, wellicht dat er op een gegeven moment dan wel wordt ingezien dat er behoefte is aan dit pad, wordt het misschien wel geasfalteerd, met prullenbakken en bankjes en straatverlichting waar ‘anders denkenden’ hun doel makkelijker kunnen bereiken. Mochten ze niet op die gedachte komen, dan kan er door een volgende generatie altijd nog geprobeerd worden om het pad breder uit te gaan lopen… maar dan moet er wel een volgende generatie zijn natuurlijk.
    (Niet dat ik nu als een gek tekeer zal gaan om een nieuwe generatie in mijn eentje op aarde te gaan zetten… twee is genoeg… ieder één vervanger… met het oog op de overbevolking…)

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 3.56 uur

  136. Nou, ik ben er dus nog…ga na deze reactie echt slapen…
    Maar…hoe je het ook wendt of keert: Het is natuurlijk zo dat je altijd die eigenschappen (gelabeld of niet) aan moet wenden ten gunste van je eigen ziel in samenhang met met hoe jouw ziel zich reflecteert binnen de (jouw) samenleving. Niet koesteren wat je daarin zou kunnen belemmeren, maar weten wat jou tot jou maakt, soms “tegen beter weten in” en Lennaert Nijgh heeft daar een prachtig gedicht over geschreven (zal ik voor je opzoeken)…

    veel goeds!

    Reactie door Madelijne Pleines — zondag 27 februari 2005 @ 3.57 uur

  137. Aardige afsluiter, toch?

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 3.58 uur

  138. En over jouw “andere” visie aangaande “kindjes”, mijn keuze daarin is heel persoonlijk en zegt niets over een waarde-oordeel dat ik zou hebben over de kinder-wens van anderen…wanneer de bevolking uit liefdevolle betrokkenheid tot stand komt, ben ik verschrikkelijk blij! Spannend dus inderdaad, veel geluk, zal aan jullie denken.

    Reactie door Madelijne Pleines — zondag 27 februari 2005 @ 4.02 uur

  139. Dat had elkaar gekruisd, maar evenzogoed: Prima afsluiter!

    Reactie door Madelijne Pleines — zondag 27 februari 2005 @ 4.03 uur

  140. Dat “samenleving” (139) sloeg uiteraard niet op de kindjes….staat wat vreemd in dit verband…sorry!

    Reactie door Madelijne Pleines — zondag 27 februari 2005 @ 10.46 uur

  141. Kinderen hebben is in zekere zin ook een vorm van intensieve menshouderij. ;-)

    Dat anderen er met je idee van doorgaan en de eer opstrijken van jouw inspanningen is inderdaad frustrerend en tevens tekenend voor de situatie van een bedrijf of afdeling, en het zegt veel over de kwaliteit van het management.

    Het is niet bevorderlijk voor de sfeer op een afdeling en voor het team-gevoel. Het is wel bevorderlijk voor de ikke-mentaliteit die je tegenwoordig helaas zo veel ziet. Om te voorkomen dat anderen beloond worden voor jouw inspanningen, moet je jezelf meer profileren, ofwel je moet continue je manager op de hoogte houden van wat jij aan het doen bent en wat jij bereikt hebt. Managers voeden dit proces door zulk gedrag te belonen, ze vinden dan dat “goed bezig bent”.

    En naarmate de tijd verstrijkt krijg je een niet-productieve afdeling met allemaal werknemers die vooral met zichzelf bezig zijn en het teambelang ondergeschikt maken. En als er dan iets mis gaat, dan geeft iedereen elkaar de schuld en zie je dat de manager, die doorgaans redelijk buiten schot blijft, zich gaat profileren als de grote probleemoplosser. Hij of zij weet dan ineens wat er fout is gegaan en gaat proberen de boel weer op de rit te krijgen.

    Een echte manager zou dit soort situaties voorkomen en een klimaat creeren waarbinnen iedere werknemer gelijkwaardig is en waar iedere werknemer wordt gewaardeerd voor zijn of haar bijdrage. In zo’n klimaat kan een goed team ontstaan, waar teamleden elkaar ondersteunen.

    Maar helaas zijn veel managers geen echte managers, ze zijn geen managers omdat ze het vak leuk vinden. Ze leven van de ikke-mentaliteit, zo zijn ze ook manager geworden, en vinden individueel presteren belangrijker dan dat een team goed presteert en dat stralen ze uit op het team. (Team kan in dit geval ook een afdeling of bedrijf zijn.) Met als gevolg dat het team deze waarden overneemt.

    De mentaliteit van “het dorp is van ons en we zijn er samen verantwoordelijk voor” (Doekle Terpstra, Meer dan geld verdienen) is verdwenen en zolang die mentaliteit wegblijft, zullen we met dit soort praktijken te maken hebben.

    Het wordt tijd dat managers weer gaan beseffen dat zij ook afhankelijk zijn van hun ondergeschikten. De parabel van Hegel over de meester en de slaaf is helaas nog altijd actueel.

    Maar ik kan het wel begrijpen dat mensen zich tegenwoordig wat terughoudend opstellen. Door al die bezuinigingen van de overheid en het duurder worden van het leven hebben de mensen andere zorgen.

    Maar het betekent niet dat we de kop erbij neer moeten laten hangen. “Er is beslist geen reden om louter negatief te zijn en onszelf wijs te maken dat we onze toekomst niet in eigen handen hebben” (Jan Marijnissen, Nieuw optimisme).

    Reactie door Nathan — zondag 27 februari 2005 @ 12.04 uur

  142. Met plezier lees ik jullie laatste reacties, en ik ben blij dat jullie exact de zelfde mening hebben als mij.
    Ik heb ook flink aan mij getwijfeld enkele jaren geleden. Ik wilde graag manager worden, maar was volgens mijn manager niet geschikt.
    Ik dacht daar anders over, maaja, hij zat hoger in de boom.
    Wel had ik veel operationele verantwoordelijkheden bij klanten waar ik per uur verkocht werd.
    Daar stuurde ik mensen aan.
    ik ging voor mijn mensen door het vuur, en zij voor mij. Over werk was nooit een probleem. Ze stonden letterlijk in de rij.
    Maar ik vertikte het om de die jongens iedere dag een uur langer te laten blijven. Structureel overwerk is geen overwerk meer, maar een capaciteitsprobleem.
    De gesprekken die ik had met sommige mensen ging meer over wat ze goed deden en wat eventueel beter kon. Ik denk meer dat zij beinvloedt worden door het systeem, en het systeem hun weer beinvloedt. Daarbij als het helemaal fout ging, en ik kwam er pas achter tijdens een gesprek, dan schoot is als leidinggevende te kort. Ik dan dan veel eerder moeten bijsturen.

    Mijn gesprekken waren andersom. Vijf minuten raffelde mijn manager mijn pluspunten af, om vervolgens mij twee uren door te zagen over wat er eens een keer fout ging. Hij vond ook dat ik nooit een echte manager kon worden (wat hij was) ik rommelde maar wat in de marge. En mijn weigering om de mensen wat te pushen bond hij verraad aan het bedrijf. Ik kreeg dus ook uiteindelijk negatieve beoordelingen.
    Ik dacht dat het goed ging. De kant was dik tevreden. Mijn mensen waren gelukkig. We voelden ons nuttig. Ik had er zelf iemand bij die ADHD had. Ze wilden van hem af, maar ik vond dit flauwekul. Hij functioneerde goed, maar ik moest hem anders aansturen. Hij had regelmaat nodig, en ik moest hem vaker controleren. Maar dit was toch mijn taak. Situationeel leiderschap heette dit op de cursus. Hij had gewoon vaker een ‘zetje’ nodig.

    Nu blijkt dat het ook zo’n bralzak is, waar half Nederland mee vol zit. Ik paste niet in dit cultuurtje. Ik slijmde ook niet met de directeur. Wel zat ik in de ondernemingsraad, vond ik stukken belangrijker.

    Er zal een cultuurverandering moeten komen in Nederland. de huidige graaiende, intimiderende managers moeten er weg. Zij verstoppen alles creativiteit die Nederland hard nodig heeft om het in de toekomst te redden.

    Reactie door alexander — zondag 27 februari 2005 @ 16.43 uur

  143. Precies. Er is genoeg creativiteit en innovatief vermogen in Nederland, maar ik heb ook vaak het gevoel dat het een aantal managers is die de boel vertraagt. Alles moet tegenwoordig direct geld opleveren, de aandeelhouders moeten tevreden worden gehouden, managers willen overal direct bij betrokken zijn om met de eer te kunnen strijken als er een succes wordt bereikt en daardoor komt het innovatief vermogen van Nederland niet los.

    Je zou meer managers als jij moeten hebben op de hogere posities. Als werknemers gelukkig zijn met het bedrijf waar ze werken en zich gewaardeerd voelen, dan doen ze hun werk met plezier, zijn ze meer betrokken bij hun werk en zijn ze productiever. Ook is dat bij uitstek de situatie waar innovatief vermogen los kan komen. Creativiteit laat zich niet dwingen, je moet het ruimte geven om tot bloei te komen.

    Reactie door Nathan — zondag 27 februari 2005 @ 17.30 uur

  144. Het lastige, Alexander, is dat wanneer je onder deze omstandigheden wél manager zou zijn geworden, je ongetwijfeld voor het dilemma zou hebben komen te staan van “je ziel verkopen” of niet…wees misschien maar blij dat je het niet geworden bent, binnen die cultuur zou je flink hebben moeten vechten om jouw integriteit te bewaken, vermoed ik.. Gezien wat je schrijft weet ik zeker dat dit je zou lukken, maar ik denk wel ten koste van heel veel van je (positieve) energie! Het is gewoon een corrupte wereld en het enige dat we daar aan kunnen doen is blijven vechten voor een andere overheid…

    Reactie door Madelijne Pleines — zondag 27 februari 2005 @ 17.51 uur

  145. Vaak zijn echt creatieve mensen diegenen die juist moeite hebben om in het ‘systeem’ te werken. Ik had een creatieve baan, maar door alle strakke planningen en administratieve toestanden kwam ik/het unieke product dat ze wilden leveren eigenlijk nooit goed uit de verf. Gras gaat niet harder groeien als je eraan trekt… Creativiteit kost tijd, en tijd is geld. Maar zoals ik al vaker zeg: tijd is kwaliteit. Wil je een uniek, origineel en kwalitatief goed product leveren, waarbij je jezelf wil onderscheiden van andere aanbieders, dan hoort daar een planning bij die veel open ruimtes vertoont en die daardoor makkelijk aangepast kan worden wanneer dingen niet lopen zoals verwacht. Anders scheep je de klant ook maar af met een product dat door allerlei concessies die er gepleegd moeten worden op het laatste moment, nog aan alle kanten rammelt. Het geeft voor jezelf absoluut geen voldoening en ze hebben er uiteindelijk zichzelf mee…
    Kwaliteit schijnt niet meer te tellen. Het liefst hebben ze volgens mij een product dat op het eerste oog goed is, maar na pak ‘em beet een half à een jaar, toch weer vervangen moet worden door een ander, nieuwer en beter, het liefst door hen, geleverd product.

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 19.01 uur

  146. En nee… de toekomst is niet te voorspellen, maar zeker wel naar je hand te zetten… misschien is langzamer en daardoor beter denken de oplossing: http://www.longnow.org

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 19.03 uur

  147. Ik weet niet of langzamer denken ook beter denken is. Maar beter denken en meer lange termijn denken is denk ik wel goed. Ik heb ooit eens gelezen dat Japanse managers dat al vele jaren doen. Europese en Amerikaanse managers schijnen te denken in maanden en soms in jaren, maar Japanse managers schijnen te denken in termijnen van tientallen jaren.

    Wat dat betreft is het overigens wel weer apart dat Japan een echte prestatie-maatschappij is. In de krant lees je geregeld berichten over overspannen Japanners en zelfs Japanners die zelfmoord plegen omdat ze het leven niet meer aankunnen. Ze moeten presteren en als het even flink tegenzit, dan worden ze door de mensen bij hun bedrijf en door hun familie met de nek aangekeken, althans, die indruk wordt vaak bij mij gewekt als ik de artikelen lees.

    Reactie door Nathan — zondag 27 februari 2005 @ 19.15 uur

  148. En wat het aansturen van ADHD-ers betreft:

    Ga je gebukt onder je “ziekte” zeg ik – laat je niet voor de gek houden – zij zijn ziek – zij kunnen jou niet hanteren. M.a.w. Er zijn geen luie leerlingen. Alleen luie leraren. Er bestaat geen slecht weer alleen niet aangepaste kleding. Fock them.
    Ha ha ha

    Emile Ratelband

    Nu heb ik het niet zo bijzonder hoog op met Ratelband, soms heeft hij wel een punt… ADHD-ers worden gedreven door uitdagingen. Zeg ze dat je een uitdaging voor ze hebt, of zet ze op een schijnbaar onmogelijke klus, laat ze zoeken naar oplossingen en je leert ze echt kennen…

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 19.18 uur

  149. Tegen beter weten in

    Ik was klein en ons tuintje was de wereld,
    een zandbak met een schutting er omheen,
    wat daarachter was dat mocht ik zelf verzinnen:
    een grote tuin vol bloemen en een zon die altijd scheen.
    En dat bleef zo, al ontdekte ik ook later
    dat er niets was dan wat onkruid en wat puin,
    want de werkelijkheid had immers niets te maken
    met mijn zelfbedachte, èchte bloementuin.
    Van de wereld was die schutting wel het einde,
    van mijn eigen wereld was hij het begin
    en daar bleef ik in geloven,
    tegen beter weten in.
    Op ‘t lyceum zat ik jaren lang gevangen
    als een vreemde vage vogel in de klas,
    van elk meisje kreeg ik wilde toekomstdromen,
    want na het eindexamen begon het leven pas.
    En al liep ik later eenzaam vele blauwtjes,
    ergens op een koude kamer in de stad,
    ik wist zeker: morgen zou het echt beginnen,
    het grootse leven dat ik voor me had.
    Want van vroeger was vandaag altijd het einde,
    van iets beters en iets nieuws steeds het begin
    en daar bleef ik in geloven
    tegen beter weten in.

    En zo kwam ik steeds aan weer een nieuwe schutting,
    met daarachter weer een ander paradijs
    en al bleek dat steeds opnieuw een veld vol distels,
    zo werd ik langzaam ouder en heel erg langzaam wijs.
    Maar al ben ik dan toch wat men noemt volwassen
    en schuttingen, daar kijk ik overheen,
    wanneer ze zeggen: eens wordt alles anders
    en eens dan worden alle mensen één,
    er is geen einde aan het laatste einde,
    er is alleen een eeuwig nieuw begin,
    dan zal ik daar onmiddellijk in geloven,
    tegen beter weten in.

    Lennaert Nijgh 1945-2002(had ik je nog beloofd, Yvo, het is overigens een songtekst en geen gedicht, maar ik lees het liever als gedicht)

    Reactie door Madelijne Pleines — zondag 27 februari 2005 @ 19.19 uur

  150. Overigens vrees ik dat langzaam denken niet echt te rijmen is met de snelheid waarmee techniek en wetenschap zich ontwikkelt. Het bizarre is dat we hierdoor gemiddeld ouder worden en zodoende “meer tijd” zouden moeten ervaren, maar dat het ‘t omgekeerde effect heeft…

    Reactie door Madelijne Pleines — zondag 27 februari 2005 @ 19.23 uur

  151. 150) Toevallig is een gebouw in Japan een van de voorbeelden geweest voor de long now foundation: http://www.infocreate.co.jp/hometown/ise/jingu/jgaug-e.html.

    Japan heeft echter een heel andere cultuur. De landbouwcultuur is daar veel en veel eerder gestart dan in de rest van de wereld. Genetisch zijn ze daar ook veel meer op ingesteld. Ze kunnen genetisch meer productiewerk aan. Het gezamelijke doel in dienst van de bedrijfsbijbel is daar erg sterk aanwezig. Managers spelen daar erg slinks op in. Ooit zag ik een docu over wat als ik me niet vergis het Karoshi-syndroom (vergeef me als het niet exact zo heet…) wat zoveel betekent als: werken tot je er dood bij neervalt. De Japanner kan dat vanuit zijn principes doen. Managers sluiten levensverzekeringen af op werknemers, zetten ze op een functie die ze onmogelijk aankunnen. De werknemer zal uit alle macht proberen die functie hoe dan ook uit te voeren totdat hij zich letterlijk dood werkt en de baas een mooie zak centen binnensleept… erg triest….
    Verder is Japan niet zo’n bijzonder inventief land. De meeste uitvindingen komen uit Amerika. In het verleden zijn daar de eigenwijze avonturiers naartoe getrokken (het overtreden van de regel dat de aarde plat is…), gevolgd door allerlei criminelen en idioten en andersdenkenden die Europa liever kwijt dan rijk was. De scheidslijn tussen een genie en een crimineel is heel erg dun. In Amerika kon dit uitschot een eigen manier van leven gaan leiden en daardoor zijn er op den duur een heleboel uitvindingen gedaan die de wereld totaal veranderden. Deze temperamentvolle en risico- en avontuurzoekende criminelen konden naar hartelust gaan experimenteren met vanalles en nog wat en zoals je weet worden de meeste ontdekkingen en uitvindingen ‘per ongeluk’ gedaan.
    Japanners waren uiteindelijk beter in het produceren van deze uitvindingen en het verfijnen ervan.

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 19.37 uur

  152. 153) Daar zit het hem ook in. De snelheid waarmee alles verandert. We kunnen nu nog stenen en tabletten van 10.000 jaar geleden opgraven en ontcijferen. Zo leren we over de tijd van toen.
    Tegenwoordig is alles digitaal, want digitaal is voor altijd. Zegt men. Zoek eens in een oude doos en je vind vast zo’n grote flexibele floppy. Staat vast informatie op. Kun je nu echt geen moer meer mee. Als we voorstaan dat alles uit zekerheid digitaal opgeslagen moet worden. Als de wereld half vergaat en er blijft een klein groepje mensen in leven en generaties erna wordt er ergens een harde schijf met de geschiedenis van het nu gevonden, dan zullen ze er nooit achter kunnen komen op welke manier we in dit tijdperk de boel hebben verziekt.

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 19.43 uur

  153. Interressant, dus het zit in de genen van de Japanners. Dat wist ik niet.

    Tegenwoordig zijn de Japanners wel vrij inventief. Tenminste in de vakbladen lees je geregeld dat Japanners iets nieuws bedacht hebben. En eigenlijk is het verbeteren van bestaande producten ook iets inventiefs.

    Reactie door Nathan — zondag 27 februari 2005 @ 19.43 uur

  154. Zoals ik zei: japanners hebben een oudere agrarische cultuur. Agrarische cultuur is gebaseerd op zekerheden. Als ik nu plant, dan water geef, dan dit dan dat, dan eet ik dan en dan bonen. Europeanen zijn pas later begonnen met landbouw en er zit dus nog meer ‘genetische vervuiling’ van jagers in de aard. Jagers zijn eerder genijgd impulsief te zijn en risico’s te nemen en daardoor dingen per ongeluk te ontdekken. Als een uitvinding zich min of meer bewijst, het nut en de verkoopbaarheid laat zien, durven Japanners het aan om er naar te kijken. Het wiel zullen ze zelf niet snel uitvinden.

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 19.56 uur

  155. Impulsiviteit is een voorwaarde voor creativiteit. Wanneer een beheerder (‘boer’) impulsief (elke voorbij vliegende vlinder zou gaan bekijken, besluiten om regelmatig een ommetje te maken) of onderzoekend bezig zou zijn tijdens het werk (de zaadjes ondersteboven planten om te kijken wat er dan gebeurt, kijken of die losse onderdelen ook tot iets anders samen te voegen zijn) zou zijn, zou er van de oogst/productie weinig terecht komen. Het zou in conflict komen met de principes van de samenleving. Het zou ronduit levensbedreigend zijn voor het voortbestaan van de groep.
    Als een verkenner (‘jager’) niet impulsief reageert op het wild wat hij kan vangen en niet wanneer er zich andere kansen voordoen deze in een oogopslag kan beoordelen als een mogelijke andere prooi, valt hem het zelfde lot ten deel. Een verkenner moet zich voortdurend bewust zijn van zijn omgeving en de veranderingen die erin plaatsvinden. Op onderzoek uitgaan, risico’s nemen’, grenzen verleggen en een sterk wereldbeeld ontwikkelen zijn voor hem van levensbelang. Door het ontbreken van een jachtcultuur heeft dit temperament zich nuttig gemaakt door op kennis en onderzoek te gaan jagen.
    Door de eeuwen heen zijn deze beide vormen (al kun je het natuurlijk niet helemaal zwart-wit zien) onbewust voor elkaar van belang geweest en het is jammer dat dat de laatste jaren steeds minder ingezien wordt.

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 23.11 uur

  156. meer info over hoe creativiteit precies werkt: http://www.antenna.nl/hersenstorm/Creativiteit.html

    Reactie door Yvo — zondag 27 februari 2005 @ 23.13 uur

  157. Ken je Jochem Myer? Een cabaratier die ADHD heeft en daar optimaal gebruik van maakt in zijn shows??

    Reactie door Madelijne Pleines — maandag 28 februari 2005 @ 0.39 uur

  158. Voordat we een minderwaardigheidscomplex opdoen:

    Japan heeft een anti-cultuur voor management. En een ieder die er een tijdje heeft geleefd weet dat de zaken daar gaan zoals dat wordt bepaald door een heleboel verschillende mogelijkheden, maar juist vooral niet het persoonlijk initiatief.
    Leiderschap wordt daar dan ook uitgedeeld en door de ontvanger gekoesterd als iets heiligs. Vreemd is dat niet; het bezit geeft een gigantische maatschappelijke verantwoordelijkheid die niet zelden aanleiding is voor dramatische bijzaken.

    Nee, juist de Nederlanders zijn prima tot het ontwikkelen van wilskracht in staat. Dat blijkt uit internationale bewegingen waarin groepjes van de onzen participeren. Dat werkt vaak prima door het sterk ontwikkelde adaptief vermogen en de bijzondere teamgeest die incidenteel ontwikkeld kan worden.

    Als er al een management probleem bestaat, komt dat door de gevoelsmatige waarde die er abusievelijk aan kan worden toebedacht in een permanente werkomgeving. Vanuit omringende naties blijkt dat de manager zich niet lijfelijk met het product bezig hoeft te houden. Dat doen daar de productie medewerkers. Maar die heten hier nou juist product specialisten en product managers. Het wordt bepaald verstikkend als ook de sfeer van de buitenlandse manager wordt gesimuleerd. Op die manier verworden muggen tot olifanten en is de verwarring groot als blijkt dat efficiëntie, ondanks de ‘goede’ structuur, ver te zoeken is geraakt.

    Terugdraaien? Ha! En dan moet Pa naar huis om…….. Nee hoor, pijnlijk, moeizaam en niet echt nodig. Gewoon een nieuwe term importeren voor de laag personeel die daadwerkelijk in de positie is om bestuurlijk een rol te kunnen spelen.
    En dan natuurlijk opletten dat de geschiedenis zich niet weer herhalen kan.
    Oh ja, en die laatste honderdvierenzestig sukkels die nog geen management functie hebben weten te bemachtigen, ook nog even in ‘de stand’ verheffen. Gaan we daarna weer lekker duidelijk met z’n allen gezamelijk aan de (inhaal-) slag om alle ‘verworvenheden’ die heden verloren zijn geraakt, weer te trachten aan te zuiveren.

    Reactie door Gerard — maandag 28 februari 2005 @ 1.39 uur

  159. 160) Ja en zo zijn er nog veel meer. En dat zijn/waren er nog veel meer, en dat waren/zijn niet alleen cabatertiers: http://www.antenna.nl/hersenstorm/Beroemd.html

    Reactie door Yvo — maandag 28 februari 2005 @ 10.12 uur

  160. sorrie voor de kromme zin

    Reactie door Yvo — maandag 28 februari 2005 @ 10.21 uur

  161. 163) Viel reuze mee…hoe is het met je vrouw??? Is het babytje er nog niet!?

    Reactie door Madelijne Pleines — maandag 28 februari 2005 @ 18.17 uur

  162. neen… helaas… op z’n laatst woensdag, dan wordt ie ingeleid….

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 0.28 uur

  163. Jeetje…spannend!

    Sterkte ermee en slaap lekker straks!

    Reactie door Madelijne Pleines — dinsdag 1 maart 2005 @ 0.36 uur

  164. Dank je…

    Nog effe uit de Sp!ts geknipt vandaag:

    Managers zijn erg tevreden over zichzelf

    Managers vinden van zichzelf dat ze goed motiveren, stimuleren en luisteren naar hun medewerkers. Hun medewerkers ondervinden bij hun baas echter een schrijnend gebrek aan belangstelling en voelen zich nauwelijks gemotiveerd of gestimuleerd.

    Dat blijkt uit een onderzoek onder 250 leidinggevenden en 250 medewerkers uitgevoerd door Interview NSS. Het onderzoek, dat in het komende nummer van vakblad Management Team wordt gepubliceerd, laat een groot verschil zien tussen hoe managers denken dat zij leidinggeven en hoe medewerkers dat ervaren. Zo vindt 86 procent van de managers dat ze oprechte belangstelling tonen, slechts 41 procent van hun medewerkers is het met hen eens. 84 procent van de managers is tevreden over zijn manier van leidinggeven, een magere 42 procent van de medewerkers is tevreden over hoe ze worden geleid.

    Het onderzoek is een initiatief van de Stichting Nieuw Leiderschap onder voorzitterschap van Herman Wijffels (SER). Met het onderzoek wil de stichting managers bewust maken van hun rol bij innovatie en het stimuleren van nieuwe ideeën. Andere opvallende uitkomsten van het onderzoek: · 83 procent van de managers staat altijd klaar voor zijn medewerkers, 34 procent van de medewerkers vindt dat zijn leidinggevende altijd klaar voor hem staat;

    · 90 procent van de managers vindt dat hij zijn medewerkers stimuleert, 31 procent van de medewerkers is het daar mee eens.

    Duidelijk toch. Wanneer managers bij hun personeel het gevoel wekken dat ze slecht gemanaged worden, vinden ze zelf dat ze het goed doen… rrrrrrraaaarrrrrrrrr!!!!

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 1.06 uur

  165. Dit stond er overigens naast:

    Leiderschap zit in de genen

    Leiderschap is maakbaar, maar de genen spelen ook een rol. Dat heeft de Amerikaanse professor Richard Arvey vastgesteld, zo meldt weekblad Intermediair. Iemands omgeving, zoals de opvoeding, het onderwijs en het milieu, speelt echter de grootste rol. Arvey vermoedt dat mensen met een genetische aanleg uiteindelijk betere leiders zijn.

    Arvey heeft nooit geloofd dat opvoeding en omgevingsfactoren alleen verantwoordelijk zijn voor iemands persoonlijke ontwikkeling. In 1989 onderzocht hij daarom of baantevredenheid is aangeboren. Hij onderzocht eeneiige tweelingen die apart van elkaar waren opgegroeid en vond een genetische component.

    Vervolgens vergeleek Arvey 238 blanke eeneiige tweelingmannen en 188 twee-eiige tweelingmannen van rond de 36 jaar uit Minnesota. Hij keek naar het aantal mannen op leidinggevende posities. Deze tweelingen waren wel samen opgegroeid. Toch kon Arvey de genetische component bepalen doordat beide groepen van elkaar verschillen. Eeneiige tweelingen hebben honderd procent hetzelfde genetische materiaal, twee-eiige gemiddeld vijftig.

    Als leiderschap puur wordt bepaald door omgevingsfactoren, blijken beide groepen evenveel kans te hebben om leiders voort te brengen. Als de eeneiige meer (of minder) leiders voortbrengen, kan dat worden toegeschreven aan genetische factoren. En dat bleek het geval. Zo waren er onder de eeneiige bijna eenderde meer mannen die manager waren of waren geweest en twee keer zoveel directeuren. Door de groepen te vergelijken, berekende Arvey dat leiderschap voor grofweg dertig procent kan worden toegeschreven aan de genen. De rest houdt verband met de omgeving.

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 1.11 uur

  166. Die eerste zinnen van het eerste krantenartikel: Managers vinden van zichzelf dat ze goed motiveren, stimuleren en luisteren naar hun medewerkers. Hun medewerkers ondervinden bij hun baas echter een schrijnend gebrek aan belangstelling en voelen zich nauwelijks gemotiveerd of gestimuleerd.

    Erg frappant… van dit soort berichten zouden managers toch behoorlijk gretig moeten worden zou je denken.
    Aan hun cijfers te zien hebben ze hun personeel goed gemotiveerd, gestimuleerd etc. Maar volgens de werknemers valt er nog veeeel meer te halen, als íe het maar eens op de juiste manier zou aanpakken… Zou toch motiverend moeten werken voor zo’n manager.
    Het hele idee van het tv progamma ‘terug op de werkvloer’ zouden van dit soort lui eens uit eigen initiatief moeten inplannen, en zorgen voor een meer ‘mens-beeld’ richting werknemers en vice versa. Gewoon, leuk, en net als collega’s onder elkaar iemand wel eens een leuke gein flikken. Klagend over zijn vrouw aan de lopende band staan… dat soort dingen. Vaak dient een teamleider -achtig figuur als een soort van woordvoerder van het team richting een hogere manager. Dan houd je toch altijd ruis. Als zo’n manager nu af en toe ook eens rechtstreeks met de werkvloer zou communiceren, zullen er andere vragen gesteld worden en betere antwoorden naar boven komen.

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 1.50 uur

  167. wooow…. Ik heb een top-baas!
    Morgen moeten mijn vrouw en ik naar het ziekenhuis om weeën op te wekken en dat soort toestanden. Ik belde mijn baas daarover en die bood gelijk aan, dat als ik geen oppas voor de hond (een deense dog, niet zomaar een klein hondje dat je ergens in een hoekje legt) kon vinden, dat ik die dan maar op de zaak moest langsbrengen, dan zou zij er wel op passen… Dat soort dingetjes maken je dag weer goed en laten zien dat het echt anders kan…

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 10.46 uur

  168. Heel herkenbaar wat zich in werksituaties afspeelt. Ik krijg het idee dat interne rechten, zoals ik dit noem, op de werkplek meer en meer worden beknot. Een hoop vragen die je stelt naar het management maar geen direct antwoord terug. De standaard opmerkingen vanuit het management waar je het maar mee moet doen, ruimte voor opbouwende kritiek is nihil. Daarnaast krijg ik langzamerhand het gevoel dat werkplekken een soort van dumpplek wordt waar men managers plaatst zodat de manager vandaaruit weer hogerop kan komen, niets tegen ambitie, maar het gaat ten koste van de kwaliteit en de zorg voor het personeel, en dat zich uitend in het budget neutraal moeten werken. Daarnaast denk ik ook dat als men deze houding blijft aanhouden het ten koste gaat van de motivatie van de werknemer, en verlies van motivatie betekend in mijn ogen het verlies van kennis. Ik weet het, het is het kostenplaatje wat in huidige organisaties een heilig huisje is, maar ten koste van wat en ten koste van wie.

    met hartelijke groet Manon

    Reactie door Manon — dinsdag 1 maart 2005 @ 12.02 uur

  169. Mocht het dan ook echt nodig zijn om aan arbeidstijden verlengen en verlaatte pensioenen te gaan denken, dan denk ik dat het heel belangrijk is om de beleving van de werkplaats positiever te maken. Ikzelf heb er helemaal geen moeite mee om tot m’n 90ste door te werken, als ik maar het gevoel krijg dat ik serieus genomen wordt en op een behoorlijke manier gemotiveerd wordt. Zolang de beleving van het werken goed is, hoef ik niet met pensioen. Maar zoals het er nu aan toegaat… Ik ben nog maar dertig jaar oud en zwerf pas een jaar of vijf van baan naar baan. Overal gaat het mis met mij. Het hele idee van werken en hoe ik het zag blijkt een totale teleurstelling. Het idee dat ik nog 35 of meer jaar (en dat is langer dan ik tot nu toe geleefd heb en een veelvoud van het aantal jaren dat ik gewerkt heb) in dit soort situaties moet ronddolen werkt zwaar ontmoedigend voor mij. En ik wil zooooo graag werken, iets betekenen…

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 13.16 uur

  170. Kortom, die plannen van het kabinet zouden wel kunnen, maar dan moet er echt wat gebeuren op het vlak van beleving… Kortom, inderdaad, zo dus, Jan, een mentaliteitsverandering, een cultuuromslag op de werkplek.

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 13.21 uur

  171. Soms, in dit geval zeker, is het nodig om problemen indirect aan te pakken. Het mes kan voor dit soort zaken aan twee kanten snijden, in plaats van aan één kant te snijden en aan de andere kant poten onder stoelen uit te zagen. Als je op de werkvloer een goede ervaring en beleving neerzet, ontstaat de kans dat de werkgever zelf al aan gaat geven langer te willen blijven werken. “Ik heb het hier zo naar mijn zin, waarom moet ik er nu al mee ophouden?”. En als je dat bereikt hebt hoef je geen pijnlijke maatregelen te nemen.

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 14.05 uur

  172. 174 regel 5: niet werkgever natuurlijk, maar werknemer…

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 16.45 uur

  173. http://www.rvu.nl/rvu.php?i=3&l=0&n=552

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 19.18 uur

  174. Helemaal mee eens Yvo! Willen overheid en bedrijven dat mensen weer betrokken zijn bij hun werk, hun bedrijf en de maatschappij, dan is er een algehele mentaliteitsverandering nodig, ook bij de hoge heren van het management en bij de overheid.

    Er zijn volgens mij genoeg mensen, zeker onder de kantoorwerkers, die het eigenlijk helemaal niet zo erg zouden vinden om een paar jaar langer door te werken. Maar het werk moet wel leuk blijven. Werk is nu vooral presteren en geld verdienen, maar werk is natuurlijk veel meer. Het contact met je collega’s, het hebben van iets om mee bezig te zijn, mogelijkheden tot studeren etc.

    Er ligt volgens mij voor het management de taak om op de werkvloer weer een klimaat te creeeren waarbinnen het leuk is om te werken, we moeten af van die drang om steeds meer te willen presteren en steeds meer geld te willen verdienen ten koste van de werkomstandigheden. En er ligt voor de overheid de taak om te zorgen voor sociale zekerheid, zonder die sociale zekerheid is het veel te onrustig om prettig te kunnen werken. Volgens mij is er ook een rol voor de vakbeweging weggelegd, maar om als vakbeweging een vuist te kunnen maken is het wel noodzakelijk dat de vakbeweging gesteund word.

    En daar ligt denk ik de rol voor ons als werknemers / ondergeschikten / arbeiders of hoe je het ook wilt noemen. Ik denk dat een hogere mate van organisatie de strijd tegen asociaal kabinetsbeleid en graaiende managers een stuk makkelijker maakt dan dat we allen individueel of per bedrijf iets proberen te ondernemen.

    Reactie door Nathan — dinsdag 1 maart 2005 @ 19.29 uur

  175. @ 176
    Ik neem aan dat het je vooral gaat om de passage “oogkleppen af, ook eens buiten je vakgebied rondkijken, een speelse, onafhankelijke geest hebben”?

    Reactie door Nathan — dinsdag 1 maart 2005 @ 19.33 uur

  176. Als we de kennis-economie prefereren boven de productie-economie is dat wel een voorwaarde ja. Impulsiviteit, onbevangenheid, voorstellingsvermogen/empathie, nieuwsgierigheid en een scheutje chaos.

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 21.00 uur

  177. Allemaal eigenschappen waar de gemiddelde manager niets van moet hebben. Wat het kabinet wil wordt door managers, directeuren de kop in gedrukt. Alhoewel… het onderwijs is vaak ook niet op deze eigenschappen ingesteld…

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 21.04 uur

  178. Managers zijn bang om met de ‘vijand’ in zee te gaan, want dan krijgen ze het gevoel dat ze overwonnen zijn. Terwijl ze zich een kapabel raadsman met verstand van zaken rijker kunnen rekenen.
    Om met de woorden van een wijs Nederlands filosoof te spreken: “Elluk nadeel hep z’n voordeel”.
    Wanneer iemand voortdurend regels overtreedt of processen bekritiseerd is het misschien wijs om die persoon te vragen om mee te denken over hoe die regels of processen dan wel moeten zijn of als kritisch tester van werkwijzen en efficientie. In de computerbeveiligingsbranche is dit al heel gewoon aan het worden. Nodig de hackers uit om je nieuwste beveiliging te testen en kritisch door te lichten. Maak van een nadeel een voordeel. If you can’t beat them, join them… Maarja… toegeven dat je iets niet kan verslaan… Je kunt er maar beter vanaf zijn.
    Wanneer je van een bij alleen maar weet dat ‘ie wel eens kan steken, en daardoor elke bij op afstand wil houden en er niets mee te maken wil hebben, zul je nooit de smaak van honing kennen…

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 21.36 uur

  179. Achter een doordachte en goed uitgevoerde en georganiseerde kantoor-grap zit misschien wel iemand schuil die je bij een organisatorische kwestie om blikverruiming kunt vragen. Ze hoeven niet met dé oplossing te komen, maar inderdaad, wat gezichtsveldverruiming. Achter zo’n stomme grap kunnen vaak een aantal nuttige, maar onbelichte kwaliteiten van werknemers schuil gaan…

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 22.01 uur

  180. En kijk eens wat ze opbloeien….

    Reactie door Yvo — dinsdag 1 maart 2005 @ 22.03 uur