Oorlogspad

Jeroen geeft toelichting op zijn boek

Gisteren mocht ik het eerste exemplaar in ontvangst nemen van ‘Oorlogspad, wat Nederland nog over ’40 – ’45 vertelt’, het laatste boek van Jeroen Wielaert. Jeroen kent u vast van de mooie miniatuurtjes die ie maakt voor Radio 1. Op een druk bezochte, geanimeerde bijeenkomst in Desmet in Amsterdam werd het boek ten doop gehouden.

Het boek is een soort gids die de lezer door heel Nederland voert en op in totaal 39 plaatsten halt doet houden. Daar vertelt Jeroen iets over wat je ziet en wat de achtergronden zijn. Geert Mak schrijft in de inleiding: ‘Wielaert laat de stenen spreken…’. Dat is juist, maar gelukkig worden ook de mensen die het nog kunnen vertellen ook aan het woord gelaten.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

zaterdag 09 april 2005 :: 16.48 uur

9 Comments

9 reacties

  1. Nee, Jeroen Wielaert, ze mij zo niks, afgezien van het nieuws kijk ik verder eigenlijk nooit tv, radio luister ik ook haast nooit, alleen naar een franse webradio zender.
    Maar ik lees wel regelmatig jou weblog, om te lezen wat die roversbende (kabinet) nu weer van plan is.

    Veel leesplezier met het boek.

    Reactie door Evert Tigchelaar jr — zaterdag 9 april 2005 @ 21.45 uur

  2. Beste Janneman,

    Je vindt dit sort verhalen misschien leuk.

    Zoals ik al eerder beschreef heb ik historisch onderzoek gedaan.

    Op een gegeven moment kreeg Leo Poos mijn aandacht. Een berucht SD-er. Zo staat het overal. Maar niks hoor, het is gewoon een Nederlandse Inlichtingendienstman. Hij werkte voor de Centrale Inlichtingendienst (voorloper van de AIVD) en die is onmiddellijk na de bezetting voor de Duisters gaan werken en Leo Poos dus ook.

    Welnu, als je de archieven doorspit, dan kom je opeens tegen dat verhaal van Erik Hazelhoff Roelfzema. Je kent de film soldaat van Oranje wel. Die wordt door de Inlichtingendienst in Londen, onder Van ’t Sant, naar Nederland gestuurd. Erik komt in Leiden en probeert contacten te leggen. Hij gaat bij een joods vriendinnetje op bezoek en als hij doorkrijgt dat hij geobserveerd wordt, doen ze de gordijnen dicht en doen alsof ze seks hebben.

    En degeen die buiten op wacht staat, dat is Leo Poos. In de film wordt hij gespeel door Rijk de Gooyer. Een schriel mager mannetje. Maar Leo Poos heeft het signalement: gedrongen man met het gezicht van een vechtersbaas, precies het omgekeerde. De bijnaam van Leo Poos, was ‘de dikke’.

    De collega’s van Leo Poos waren de mannen van de Haagse Politie Inlichtingendienst. Tot 1935 was Van ’t Sant hoofdcommissaris van politie in Den Haag en gaf direct leiding aan de Inlichtingendienst. Dus tijdens de oorlog heb je de situatie dat Van ’t Sant spionnen naar Nederland stuurt en die worden dan opgevangen door de mannen van de Inlichtingendienst, die nog onder Van ’t Sant gewerkt hebben (Leo Poos niet, die kwam er pas in 1939 bij en ging snel naar de CID). Maar verschillende personen van het Englandspiel die de gedropte agenten van Van ’t Sant in Nederland gevangen namen, waren de voormalige medewerkers van Van ’t Sant.

    Overigens was de oorspronkelijke naam van het Englandspiel E IV-Spiel (IV=4), genoemd naar de afdeling E IV van de Sicherheitsdienst.

    Dat is pas geschiedenis. Gek he, dat Lou de Jong daar niet over schrijft. Je hoeft niet diep te graven, je vindt het zo. Ik heb in de aantekeningen van Lou de Jong gezien dat hij die stukken ingezien heeft. Wat is geschiedenis in Nederland waard als de staatsgeschiedschrijver ….

    Reactie door Drob — zaterdag 9 april 2005 @ 22.32 uur

  3. Leuk.

    Wat ik persoonlijk belangrijker vind:
    “Een werknemer met een klacht over (seksueel) intimiderend gedrag, hoeft deze beschuldiging alleen nog aannemelijk te maken. De beschuldigde moet dan bewijzen dat de klacht niet juist is. Dat staat in een wetsvoorstel.

    Het verbod op intimidatie en seksuele intimidatie wordt opgenomen in de Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen. Deze wet kent een andere verdeling van de bewijslast dan het strafrecht.

    Met het wetsvoorstel voert Nederland een Europese richtlijn in over discriminatie op grond van geslacht. Deze richtlijn zorgt voor een betere bescherming van mensen die een beroep doen op het discriminatieverbod.” (bron: Nieuwsbrief Regering.nl)

    Zo, maak mij maar eens duidelijk hoe iemand moet bewijzen dat hij/zij niets heeft gedaan.

    Reactie door Molly — zaterdag 9 april 2005 @ 23.34 uur

  4. Precies, Molly. Dat kunnen ze niet. Ik vind dit een zeer bedenkelijk gang van zaken. Een dagboekje bijhouden is beter. Opschrijven wanneer er wat gebeurt. Datum en tijd erbij. Bij woningcorporaties wordt dat als bewijs geaccepteerd, dus waarom niet bij het O.M.?

    Reactie door L.M. Lembeck — zondag 10 april 2005 @ 9.21 uur

  5. Ook ik heb dat als schokkend ervaren, Molly (3). Het zal toch niet waar wezen, dacht ik op ‘t moment dat ik ‘t hoorde. Er is iets goed mis, in deze rechtsstaat, en al heel erg lang. Samen met het verwerpen van het no cure/no pay systeem, geeft ‘t de advocatuur weer ‘n prettige bijkomende bron van (dikke) inkomsten…

    Reactie door Boudewijn Pleines — zondag 10 april 2005 @ 10.48 uur

  6. Klopt.
    En het is natuurlijk uiterst makkelijk om diegene die je weg wilt hebben even een zetje te geven.

    Een heel zorgelijke ontwikkeling.

    Hoeveel zaken hebben we in het recente verleden al niet gehad waarin mannen werden beschuldigd van sexuele intimidatie, waarbij later bleek dat er helemaal niets aan de hand was?

    Misschien wordt het tijd overal, in elke kamer, op toiletten etc etc camera’s te plaatsen, waarbij goed wordt gekeken dat alle hoekjes bestreken worden. Natuurlijk moeten de banden na gebruik onmiddelllijk verzegeld worden en in een nieuw centraal archief opgeslagen worden gedurende 30 jaar of zo. Want je weet nooit of je die band nog nodig hebt om te bewijzen dat je niet ooit een secretaresse een tikje tegen haar achterste hebt gegeven.

    Ik ben benieuwd of dit voorstel weer even onnadenkend wordt aangenomen als zovele anderen.

    Laat sexuele intimidatie gewoon in het strafrecht.

    Wat moet je trouwens als een persoon van gelijke sexe je sexueel intimideert? Dat kan ook. Is dat dan ook discriminatie?

    Reactie door Molly — maandag 11 april 2005 @ 1.11 uur

  7. Ik zou graag drie dingen willen weten…

    1 Wat vind de SP van de wet gelijke behandeling: schuldig tenzij
    je bewijst dat je het niet bent?

    2 Waar staat geschreven dat iemand voor de wet onschuldig is
    tenzij het tegendeel wordt bewezen?

    3. Hoort seksuele intimidatie in de wet gelijke behandeling? Is
    die wet een verzamelpot voor alles wat met seks te maken heeft?

    Reactie door Fred. Hafkamp — woensdag 20 april 2005 @ 15.21 uur

  8. Wel mij is het pas overkomen. Een vrouw kreeg geen nieuw contract van de werkgever. Hierop heeft mevr geklaagt bij de baas en gezegd dat het mijn schuld was dat zij niet functioneerde. Baas roept mij op kantor (ik had vakantie) en overhandigt mij een papiertje met op staande voet ontslag. Ik heb geen bewijzen gezien, maar mijn baan ben ik kwijt.

    Reactie door Don — donderdag 3 november 2005 @ 13.17 uur

  9. p.s hoe bewijs ik dat ik GEEN e-mail gestuurt heb naar die vrouw. Die vrouw hoeft schijnbaar niet te laten zien wat ik WEL gestuurt heb.

    Reactie door Don — donderdag 3 november 2005 @ 13.19 uur