Een moeilijk beroep

Ik weet ‘t: Het is een taboe. Maar toch moeten we erover praten en iets doen. Ik heb het over het opvoeden van kinderen.

Wie ik ook spreek in het onderwijs, of welke ouder ik er naar vraag, iedereen is het met me eens dat het opvoeden van kinderen een ‘moeilijk beroep’ is. Ik hoorde jeugdarts Rensen die omschrijving deze week in een radioprogramma gebruiken.

In 1999 al kwam de SP met het Plan van de Jeugd. De achterliggende gedachte was dat er eind moest komen aan de totale desinteresse van de politiek voor het lot van onze kinderen. Onderwijs dat niet kan leveren, het gebrek aan speelgelegenheid, het sluiten van buurthuizen, het tegenwerken van verenigingen, de gebrekkige ondersteuning bij de opvoeding, het marginaliseren van de schoolarts, armoede die kinderen hard treft.

Onze kinderen zijn letterlijk onze toekomst, en toch wordt er als zodanig hoegenaamd geen aandacht aan besteed door de politiek. Dat op vmbo-scholen 30% van de kinderen zonder diploma de school verlaat is een groot maatschappelijk probleem. De politiek neemt er kennis van, maar doet niks. Wat doen die kinderen als ze niet meer op school zitten en ook geen werk hebben omdat ze niks weten of kunnen? U raadt het al, velen kunnen de verlokkingen van ‘de straat’ niet weerstaan. Sommigen jongeren veroorzaken (ernstige) problemen. Dat moet aangepakt worden. Maar moeten we ons niet tegelijkertijd afvragen ‘waar komt dat asociale gedrag vandaan?’

De gemeenten en de landelijke overheid moeten veel meer nadenken over de gevolgen van hun beleid voor de opvoeding van onze kinderen. Dat is ook waarom de SP al heel lang voorstander is van een ‘staatssecretaris voor de jeugd’.

Eén Euro uitgegeven aan het geven van een eerlijke kans voor een kind betaalt zich altijd in veelvoud terug. Of, zoals voormalig minister van Justitie Sorgdrager het zegt: ‘Elke gulden die bezuinigd wordt op welzijnsbeleid, krijg ik in tienvoud terug op míjn begroting.’

Veel ouders hebben problemen bij de opvoeding van hun kinderen. In deze ingewikkelde tijd en met zoveel dagelijkse impulsen voor kinderen is het niet raar te denken aan hulp voor de ouders bij de opvoeding. Het is raar dat je voor alle mogelijke beroepen een diploma moet hebben, terwijl we niets doen aan de begeleiding van mensen die ‘het moeilijkste beroep’ gaan uitoefenen.

Nu leren ouders op zwangerschapscursussen puffen en zuchten, waarom niet ook een oudercursus waar ouders vertrouwd worden gemaakt worden met de ‘wetten van de opvoeding’

(Deze column verscheen in De Tribune in september 2003)

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

maandag 25 april 2005 :: 9.45 uur

95 Comments

95 reacties

  1. en een opvoedcursus voor de oudste broer of zus, die op 15 jarige leeftijd in eens de verantwoording over twee pubers krijgt, omdat ,alleenstaande, moeder ineens 40 uur moet werken…

    Reactie door Patrick — maandag 25 april 2005 @ 9.56 uur

  2. Jan, geheel met je eens. Ouderschap is een full-time baan. Helaas gaat het economisch zo goed met het land dat je moet gaan tweeverdienen om je rekeningen te betalen en je huishouden te runnen. Tijd en geld zitten elkaar in de weg, een verschrikkelijk kwalijke zaak.

    Een diploma of licensie voor ouderschap lijkt me niet haalbaar. Wel zijn opvoedcursussen een goede zaak, maar die zullen altijd vrijblijvend van aard zijn – of kunnen pas worden opgelegd wanneer de rechter heeft gezien dat de opvoeding spaak loopt.

    En aandacht voor opgroeien moet niet ophouden bij de kinderjaren. Het moet doorgaan tot ver de puberteit in of nog verder. Denk aan jongerenontmoetingsplekken. Geen enkele lokale politicus die de verantwoordelijkheid hier voor durft te noemen; maar wel de politie die de jongeren opjaagt als ware het wild. Hiermee voelen jongeren zich ontheemd in hun eigen woonplaats, wat baldadigheid in de hand werkt. In reactie wordt de politie nog intolleranter, waarop de jongeren nog baldadiger worden. Een vicieuze waar, zo lang er geen Jongeren Ontmoetingsplekken zijn, geen eind aan komt.

    Komt er nog een landelijke actie voor Jongeren Ontmoetingsplekken? Ik durf te wedden dat Veenendaal niet de enige gemeente is die met dit probleem kampt.

    Reactie door Jan Breur — maandag 25 april 2005 @ 9.59 uur

  3. Het is inderdaad een probleem, hoewel ik er momenteel zelf nog vrij weinig last van heb maar dat komt vast nog wel als de kleine later wat ouder is…
    Hoe je het ook wendt of keert, de verantwoordelijkheid ligt naar mijn idee toch echt bij de ouders. Helaas gaan die er steeds meer vanuit dat die taak op school ligt, of ergens anders. Men moet veel geld verdienen, in grote huizen wonen, luxe leven, twee auto’s naast de deur en oh ja, we willen ook nog kinderen… Moeder kan niet minder werken want dan kan het luxe leven niet langer worden onderhouden, dus hup, na het zwangerschapsverlof gelijk weer fulltime aan het werk.
    Tegen de tijd dat ze bij zinnen komen is het kind bij wijze van spreken de deur al uit.
    Je wordt ook gewoon dom aangekeken tegenwoordig als je thuis zit als ‘huismoeder’. Werk je niet? NEE! Ik probeer de kleine een beetje normaal op te voeden, ik wil later niet zo’n asociaal kind wat een grote bek heeft tegen iedereen, hondsbrutaal is en steeds moet worden thuisgebracht door de politie (beetje overdreven maar het beeld is duidelijk neem ik aan ;)). En ja, daar laat ik dingen voor. De opleiding die ik zou willen doen (Pedagogiek) is alleen voltijd beschikbaar hier in het noorden en dat lukt dan niet, je maakt keuzes naar de mogelijkheden die je hebt. Nu doe ik een cursus in de avonduren waardoor ik straks kan lesgeven op een manege, wat meestal ook in de avonduren zal zijn, je moet er gewoon wat voor over hebben maar ik vind het niet meer dan normaal. Je zet tenslotte zelf de kinderen op de wereld.
    Wij hebben altijd gezorgd dat we op een inkomen rond konden komen. Wat ik dan eventueel verdiende, was extra. Ook op 1 inkomen valt te leven, we wonen nu heerlijk op het platteland in een vrijstaand huisje met redelijk wat grond om het huis en heel belangrijk (voor mij dan) in een rustige omgeving.

    De kinderen zijn inderdaad onze toekomst en daar moet je als ouder gewoon in investeren, ook als dat betekent dat je het zelf iets rustiger aan moet doen.

    Reactie door Mirella — maandag 25 april 2005 @ 10.24 uur

  4. Altijd leuk als politici over opvoeden beginnen, diegene die zich altijd het hardst schuldig maken aan liegen en bedriegen. Zullen we politici dan ook eens terug naar de schoolbanken sturen en ze leren dat ze niet mogen manipuleren of ben ik nu te kritisch?

    Reactie door SpeedRazor — maandag 25 april 2005 @ 10.27 uur

  5. Mirella, je zegt wel dat veel ouders, allemaal alleen maar geld willen verdienen, maar bij mij in straat was het toch echt zo van de vijf gezinnen, waren er vier 1 ouder gezinnen… waarvan alle vier alleenstaande ouders moeten werken

    Reactie door Patrick — maandag 25 april 2005 @ 10.27 uur

  6. Hallo Jan,
    Ja, opvoeden doen we samen (en houd ook nooit op), en met dat samen bedoel ik niet alleen de ouders, maar gewoon iedereen.
    Iedereen beinvloed de ander, of je nu wilt of niet, we reageren op elkaar. Alles begint met acceptatie, acceptatie dat de ander anders is, of anders wil dan ik, anders denkt, anders leeft.
    Bij gebrek aan acceptatie ontstaat oorlog. Zoals tussen generaties, anders denkenden, andere gedragspatronen. Hiervan moeten wij ons eigenlijk altijd bewust zijn, – en niet reageren vanuit gramschap of angst, maar vanuit begrip en acceptatie.
    Leg de ander uit wat je niet leuk vind, of dat je ongelukkig bent, – en je zult verrast worden door de meestal fantastische reacties, – en is er een moment van “samen”.
    En kinderen ruimte geven en vertrouwen geven, is wel heel premair, omdat kinderen nog puur gevoel (kunnen) zijn.
    he he,
    Groet
    Amita

    Reactie door AMITA — maandag 25 april 2005 @ 10.40 uur

  7. Helemaal mee eens Jan, we moeten wat doen!!

    Opvoeden is vooral jezelf “opvoeden”. Je eigen onhebbelijkheden onderzoeken en daar aan werken. Het zelfbeeld van de ouders draagt heel erg veel bij aan de manier waarop zij hun kinderen opvoeden.

    Het is de vicieuze cirkel waar generatie op generatie geen doorbraak in komt.
    Gekwetste zielen die op hun beurt (ongewild) ook weer hun kinderen kwetsen. Als je zelf het goede voorbeeld kunt geven zullen de kinderen volgen. Dus we moeten m.i. zwaar inzetten op de volwassenen. Mensen actief mee laten bouwen aan hen eigen omgeving én aan zichzelf.

    Op wijkniveau moet er weer een mix komen van generaties. Samen werken aan een fijne wijk. Hoe gaan we met elkaar om? Wat is een fijne samenleving? Wat hebben we daar voor nodig? Sociale betrokkenheid en een plek waar iedereen samen kan komen. Om te praten over alle facetten van het mens zijn en de problemen die dat met zich meebrengt.
    Iedereen heeft bepaalde kwaliteiten en de behoefte mee te bouwen aan een fijne wereld voor zichzelf en zijn kinderen.

    Ik erger me er al jaren aan dat in het bedrijfsleven honderden adviesbureaus over elkaar heen vallen om bedrijven beter te laten functioneren(voor heel veel geld) Dat moet ook in de samenleving!!.
    Ik volg nu een studie counseling en coachen met als doel een project te kunnen starten in mijn eigen wijk. De studie betaal ik uit eigen zak en ga op vrijwillige basis aan de slag.
    Het zal niet eenvoudig worden en ik zal menig maal mijn kop stoten maar zonder deze sociale samenhang zitten we allemaal op een eilandje met alle gevolgen van dien.

    Reactie door Alie Dekker — maandag 25 april 2005 @ 10.48 uur

  8. Dat opvoeden moeilijk is, heb ik gisterenavond na het bekijken van de uitzending Het Geluk van Nederland kunnen vaststellen.
    (Nederlands Rafelrand van Sunny Bergman Ned3.)
    3% van de nederlandse bevolking is inmiddels afhankelijk van de voedselbank en dat percentage is snel groeiende. Inderdaad onstaan opvoedingsproblemen voor het grootste deel daar, waar er door gebrek is aan tijd vanwege het verstresste bestaan van tweeverdieners geen aandacht is . Voor ouders met kinderen die door gebrek aan geld vanwege o.a. werkeloosheid, terechtkomen in een door dit kabinet uitgeklede bijstand is het probleem vele malen schrijnender en uitzichtslozer. De toekomst voor onze jeugd ziet er m.i. niet rooskleurig uit. Ligt HIER niet de EIGENLIJKE taak van ‘onze’ Minister de Geus van ‘Sociale’ Zaken? Dit i.p.v. te fungeren als een soort dependance van Hoogervorst’s ‘Volksgezondheid’ door W.A.O ers veelal met jonge kinderen op een asociale manier ‘wonderbaarlijk’ genezen te verklaren, met als mogelijk gevolg een toekomstig vrijkaartje voor de voedselbank, als bijdrage ten behoeve het opvoeden van hun kinderen te vergemakkelijken?
    Het credo van dit kabinet is, – fatsoen moet je doen- althans voor het ‘christelijke’deel ervan. Ik zou zeggen tot Balkenende & Co, begin daar eens mee en hou op met het uithollen van wat de toekomst van Nederland zou moeten zijn. Voorwaarden scheppen voor het kunnen opvoeden van een toekomstige generatie zal de verloedering van dit land mogenlijk een halt toeroepen.
    Het doen laten onstaan van voedselbanken wijzen nog niet in die richting.

    Reactie door Pim — maandag 25 april 2005 @ 11.17 uur

  9. Voordat mijn dochter geboren werd hebben wij besloten dat altijd een ouder bij onze dochter moet zijn.
    Dit houdt in dat het financieel wat minder is. We kunnen niet alles kopen wat we willen en wonen waar we willen.
    Ik moet echt een financieel logboek bijhouden wanneer er wat gekocht kan worden. Dit is iets wat ik heb moeten opofferen voor het feit dan mijn dochter haar verhaal kwijt kan als zij thuiskomt. Thuis zal het een oase moeten zijn van warmte en borging. Hoe achterlijk de buitenwereld wordt, mijn kind heeft het universele recht om een rustplaats te hebben. En het is mijn taak om ervoor te zorgen.

    De maatschappij interesseert zich totaal niet voor de kinderen, alleen als er gekort moeten worden dan is Zalm emotioneel over het lot van het kind. Soort marketing. Het wordt steeds moeilijker gemaakt om mijn visie van opvoeden in de praktijk te brengen Vandaag de dag ie het (bijna) onmogelijk om een autootje te rijden en een huisje te kopen, en toch ervoor zorgen dat het kind thuis gevangen wordt door ouders met behulp van opa en oma. Mij is het gelukt, maar ik heb er lang naar moeten zoeken.

    Opvoeden hoort een taak te zijn van iedereen, omdat uiteindelijk er ook iedereen van profiteert. Zelfs de kinderloze ouders zijn afhankelijk van de komende generatie, die alle posten gaan bezetten die bepalen hoe hun straks moeten leven. Iedere bezuiniging met betrekking tot het welzijn van kinderen krijgen we later 10 keer terug. Zowel goed als kwaad. Investeren we nu in onze jeugd, dan kunnen we deze investering in de toekomst oogsten.
    De beste lange termijn oplossing is een goede, gezonde, ontwikkelde nieuwe generatie, die met hart en verstand onze maatschappij inricht.

    Ons zeer gewaardeerde kabinet is penny wise and pound foolish met hun flut beleid. Een afnemend begrotingstekort en een florerende economie is straks maar een doekje voor het bloeden als delen van onze jeugd verpest is.

    Alexander

    Reactie door alexander — maandag 25 april 2005 @ 11.19 uur

  10. Jan,

    Een mooi plan dat alleen werkt als ouders meewerken. En die zullen er vast wel zijn. Maar die mogelijkheden worden nu (tenminste hier bij ons) ook geboden. Via school en GGD worden er “opvoedvragenuurtjes” en allerlei ondersteuningmogelijkheden geboden. Dus daar ligt het probleem niet altijd.

    Ik denk dat een groot deel van de ouders opgevoed moet worden en dan bedoel ik dat ze allereerst gewezen moeten worden op hun verantwoordelijkheid. Ze nemen het gewoon niet serieus, och het zal wel loslopen. Kinderen gewoon los in de auto, want mama op papa kunnen geen ongelukken maken. Lappen allerlei regels aan hun laars in het bijzijn van de kinderen, hebben een grote mond tegen onderwijzers of agenten in het bijzijn van de kinderen. Het interesseert ze gewoon niet.
    En dan heb ik het niet alleen over een achterstandswijk of mensen die in armoe leven!

    Wat zou de de overheid hieraan kunnen doen?

    Reactie door Helma D. — maandag 25 april 2005 @ 11.21 uur

  11. Ik denk dat huisvesting hier veel meer te maken heeft. De kosten van huisvesting zijn de afgelopen jaren zo ver gestegen dat veel gezinnen eigenlijk veel te klein wonen in een huisje zonder tuin die zo duur is dat beide ouders volledig moeten werken en desondanks nog maar amper het hoofd boven water kunnen houden.

    Veel van deze problemen zijn op te lossen door huisvesting de helft goedkoper te maken, regels opstellen voor minimum oppervlakten in en rond een woning en te zorgen dat ook iemand met een bijstand uitkering een woning kan kopen (dat geld gaat anders toch op aan huur, met een eigen woning hebben ze tenminste bezit).

    Nederland mag op dit moment slechts voor 11% bebouwd worden, deze kunstmatige schaarste en de behoefte aan meer woningen zorgt er voor dat we overvolle wijken krijgen, kleine dure woningen en elk laatste stukje natuur in de stad moet plaats maken voor parkeerplaatsen.

    Een gezinswoning van 100 vierkante meter is gewoon te klein. Kavels van minder dan 250 vierkante meter zijn psychische ongezond. Mensen als soort zijn opgegroeid op uitgestrekte steppes in summer in groepen van maximaal 150 personen. Onze hersenen werken nog steeds net zo. Geef ons te weinig ruimte en we krijgen stress. Haal het laatste beetje natuur weg uit de stad om er parkeerplaatsen en wegen van te maken, woestijnen van beton, dan we krijgen nog meer stress want ons primitive brein ons verteld dat er teveel mensen zijn in deze dode omgeving. Als dan opeens ook nog eens het geld op is dan kan niemand meer voorkomen dat deze stress bij enkelen overgaat in geweld.

    Centraliseren en concentreren van het groen is geen oplossing. Slechts de elite krijgt dan een tuin voor hun huis die door de overheid word onderhouden. Maar verspreid je het groen over de stad dan heeft iedereen er wat aan. Het dempt het geluid en reinigt de lucht. Natuur en woonruimte hoeven elkaar niet uit te sluiten: de natuur past zich wel aan, als we haar de kans geven. Publieke speeltuinen met zandbakken worden vaker gebruikt door katten en honden dan door kinderen.

    Zodra de huisvestingslasten de helft lager zijn hoeven we niet meer alle twee een volledige baan te hebben en kunnen we meer tijd besteden aan de opvoeding van hun kinderen. Als we een veilige eigen tuin hebben kunnen de kinderen opgroeien een natuurlijke omgeving waar ze ook hun vriendjes kunnen uitnodigen.

    Reactie door Gideon — maandag 25 april 2005 @ 11.36 uur

  12. Ik zag Midas Dekkers van de week op t.v., die zei dat je opvoeden vooral aan de kinderen zelf moet overlaten. En ik geloof daar ook wel in. Ik geloof dat wangedrag vooral komt door alle spanning van de tegenstrijdige ge- en verboden die kinderen krijgen van 2 ouders die het niet met elkaar eens zijn en dan nog de juf op school die weer iets anders zegt. Liefde, aandacht en vertrouwen, dat zijn volgens mij (maar ik kan niet uit ervaring spreken) de basisingrediënten waar elk kind wel bij vaart. Je moet je alleen afvragen wat er aan de hand is met ouders die kennelijk denken dat “alles” in materiële zin voor kinderen tot levensgeluk zal leiden, en zich daarom allebei gek werken om de hypotheek van het veel te dure huis te kunnen opbrengen, terwijl iedereen natuurlijk weet dat levensgeluk daar niet in zit. Geen mens of kind dat een blijvend geluksgevoel krijgt bij de gedachte: zo, maar ik woon toevallig wél in een heel mooi huis! Zelf heb ik een heel bewuste keuze gemaakt voor kinderloosheid. Het leek me niet dat ik een goede en stabiele opvoeder zou worden en ik wilde een kind niet ongelukkig maken. Een vriendin van mij heeft om precies dezelfde reden geen kinderen genomen. Maar helaas denken veel mensen er helemaal niet over na, over hun eigen evenwichtigheid en hun vermogen een kind te bieden wat het nodig heeft.

    Reactie door Joan van der Lingen — maandag 25 april 2005 @ 11.40 uur

  13. Hallo allemaal,
    Ik heb een vermoeden waar het asociale gedrag vandaan komt.
    Hoewel ik niet deskundig ben heb ik wel veel ervaring vanuit de praktijk.
    Ik woon vlak bij een VMBO school en zie regelmatig wat gebeuren.
    Het is de kracht van het aantal. In grote groepen hebben ze geen enkele remming.
    Het heeft ook temaken met de tolerantie van de ouderen. De jeugd krijgt enorm veel vrijheid maar kan er niet goed mee omgaan. Daar komt bij het effect van tv programma’s special voor jongeren m.n. van Veronica en Yorin waarin niet geschuwd wordt voor agressie.
    Ze zijn zo “streetwise” dat de ouders denken van het is wel goed, dan worden ze weerbaar. Die ouders gaan dan weer met een bord patat op schoot voor de tv zitten.
    Er heerst een stemming bij de jeugd,(niet allemaal natuurlijk) van je moet pakken uit de maatschappij wat je pakken kunt. Maar aan iets geven wordt niet gedacht.
    Toch is een kind in eerste instantie een “product”van de ouders. Ik denk ook dat veel ouders tekort schieten in het opvoeden. Ik weet van een gezin met 2 kleine kinderen waarvan de ouders tegen elkaar schreeuwen en tegen de kinderen schreeuwen veelal uit machteloosheid. Je kan ze vaak op straat horen. Die kinderen schreeuwen en schelden weer op andere kinderen en zo gaat dat door. Het is triest om te zien hoe dat het daar toegaat. Maar als je er wat van zou zeggen dan heb je een probleem. De genoemde problemen komen niet uitsluitend voor in z.g. probleemwijken. Ja, daar is het misschien meer zichtbaar, maar ook in dewijken met de vrijstaande en 2 onder 1 kap huizen, om maar wat te noemen.

    Reactie door Ollekebolleke — maandag 25 april 2005 @ 11.43 uur

  14. Als ouder ben je verantwoordelijk voor je kind,dus moet je ook de tijd nemen om het kind op te voeden.Het opvoeden van een kind is een zeer moeilijke en tijdrovende maar vooral een geweldig fijne taak.Dit houdt in dat je altijd alert moet zijn en moet weten waar je kind is,wat het doet en met wie.Als ik jongeren doellos zie rondhangen en rondfietsen denk ik altijd: waar zijn de ouders van die kinderen? Natuurlijk hebben kinderen vrijheid nodig om zich te ontwikkelen maar de begeleiding van de ouders is heel noodzakelijk!!!!!

    Reactie door Diny — maandag 25 april 2005 @ 11.47 uur

  15. Het is heel lastig,ik heb jarenlang in een peuterspeelzaal gewerkt en je ziet heel veel onzekere ouders!Ze durven hun eigen gevoelens vaak niet te volgen, hebben hier vaak geen vertrouwen in, dat is heel jammer, want kinder hebben een soort radar voor onzekerheid en willen grenzen gesteld krijgen.Mijn ervaring is dat ouders niet lang genoeg een bepaald patroon kunnen of willen volgen, als je hen van advies hebt gediend.Ze verwachten dat het na een keer resultaat geeft, helaas is dat niet het geval, je moet het vaak miljoenen keren herhalen.Ook is het natuurlijk zo dat ons netwerk van sociale contacten aan het verdwijnen is.Had je vroeger de buurtwinkels, het pleintje waar je elkaar tegen kwam, of gewoon de achtertuin, dit verdwijnt steeds meer,enerzijds door dat buurtwinkels verdwijnen en anderzijds omdat we de dagen steeds meer volplannen met van alles.Ook familie woont verder weg.Tel daarbij het steeds duurder worder van de basale levensbehoefte en het plaatje is compleet.Wat me het meeste zorgen baart is dat je het niet alleen ziet bij probleem gezinnen maar ook bij de hoger opgeleiden.We willen volgens mij gewoon te veel.op de peuterspeelzaal kunnen kindjes het soms niet eens een ochtend vol houden,zo moe zijn ze.Ze gaan in mijn idee ook te vaak te laat naar bed.Ik verwijt het de ouders geenzins, ze moeten immers ook hun weg vinden in deze absurde drukke maatschappij met steeds meer eigen verantwoordelijkheid.Ik hoorde laatst in een tv.programma een psychiater praten die zij dat het kind meerdere staar/rust momenten per dag nodig heeft om zaken goed te kunnen verwerken in de hersenen en de rust momenten voor iedereen worden steeds schaarser!!!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — maandag 25 april 2005 @ 11.50 uur

  16. @ Patrick

    Het verhaal geldt natuurlijk niet voor iedereen, als alleenstaande ouder is het inderdaad noodzakelijk te werken. Maar ook dat is iets van deze tijd. Vroeger kwam dat veel minder voor, uit elkaar gaan is tegenwoordig haast ‘in’.
    Het is allemaal ook wel ingewikkeld, elke situatie is ook weer anders.

    Als ik kijk naar mijn ouders, toen ik nog jong en onbedorven was (:lol:) was mijn moeder meestal thuis, ook voor mijn zusjes en mijn broertje. Maar nu niet meer. Mijn broertje is de enige die nog thuis woont en is inmiddels 18. M’n ouders werken allebei, m’n broertje zit hele dagen op zijn kamer achter de pc, gaat wel naar school maar maakt niks af, is al 3 keer geswitched etc. Hij begon op VWO (kan dat ook best) en heeft uiteindelijk met veel moeite de MAVO gehaald… Dat moest ik eens proberen toen ik 10 jaar geleden zo oud was! Het huis was werkelijk te klein geweest hoor! Ik mocht niet eens mijn vakkenpakket wisselen in Havo 4…

    De mentaliteit veranderd gewoon, op school is alles veel vrijblijvender, de ouders kiezen voor de vrije opvoeding, terwijl de kinderen misschien die vrijheid niet eens aankunnen… Ik snap ook nog steeds niet wat er mis was met het onderwijsstelsel van een jaar of 10 – 15 geleden. Iedereen moest naar school, niemand vond het leuk maar je leerde wel en meestal slaagde je ook nog. Straks hebben we weinig mensen meer die hoog opgeleid zijn, terwijl je die mensen wel nodig hebt en dus uit het buitenland moeten gaan komen.
    Dus als het kabinet dan zonodig terug wil in de tijd, laten ze dan bij het voortgezet onderwijs beginnen zodat de jeugd weer wat gedisciplineerder wordt, heb je later alleen maar profijt van (denk ik…). Maar ja, misschien zie ik alles wel veel te simpel… :)

    Reactie door Mirella — maandag 25 april 2005 @ 11.55 uur

  17. @ 12 Joan,
    Ik las laatst ergens (hier?. Ik lees te veel. In een samenleving als Bhutan wordt bij de begroeting niet gevraagd hoe
    het met je gaat, maar of je gelukkig bent.

    Reactie door Pim — maandag 25 april 2005 @ 12.04 uur

  18. Als je dat in NL zou doen, zul je zien dat veel mensen gaan huilen

    Reactie door Pim — maandag 25 april 2005 @ 12.08 uur

  19. Mirella, in het verhaal van je broertje herken ik mijn broertje dus precies. Alleen was er toen, een jaar of tien terug (hij was dertien of zo) gelukkig een leraar, die kwam hem s ochtends ophalen, en bracht hem na de les netjes weer naar huis. Ben die man nog dankbaar, uiteindelijk is mijn broertje 1 nivo lager gegaan, naar de havo, maar heeft em na een moeilijke tijd, toch afgemaakt! In t zelfde jaar ben ik wel van school gegaan, had geen leraar die even de tijd nam, nog altijd jammer, maar aan de andere kant, was ik smiddags thuis, als mijn broertje en zusje uit school kwamen, hield ik het huishouden draaiende, zodat mijn moeder gewoon kon werken.

    Ik snap ook totaal niet wat er mis was, met het oude systeem, mn broertje werd gillend gek, met die tweede fase, en ik snap niet waarom het lbo verdwenen is, daar kon je kiezen uit 6 richtingen, vakgerichte opleidingen, geen moeilijk gestamp, van dingen die mensen die voor vakgericht kiezen, toch niet interreseert.

    Enne je laatste zin, waarom moet er moeilijk gedacht worden, terwijl oplossingen heel vaak gewoon simpel zijn!

    Reactie door Patrick — maandag 25 april 2005 @ 12.09 uur

  20. @Mirella, je stelt op school is alles vrijblijvender, in mijn ogen is dat helemaal niet zo.De kinderen moeten heel veel vaardigheden leren, die zaten bij er niet in.Er wordt veel dieper gegaan dan ik me kan herinneren.Het eindexamen begint tegenwoordig al in de vierde, als je over VWO spreekt en ze moeten een heel dossier aanleggen over cijfers, practische opdrachten,boeken etc.Ze zijn hier zelf verantwoordelijk voor, niet de school en als het dossier niet in orde is mag er geen eindexamen gedaan worden!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — maandag 25 april 2005 @ 12.13 uur

  21. @19Patrick, ik weet wat het is om al vroeg de verantwoording te voelen van een gezin draaiende te houden.Mijn vader was ziek en mijn moeder moest gaan werken, de rest was nogal artistiek en ik was de practische, ik ben toen na 4 VWO van school gegaan, de verpleging in, om zo te kunnen helpen indien nodig.Nu vind ik het wel jammer dat ik VWO niet afgemaakt heb.Mijn ouders waren allebei heel strak opgevoed en hebben altijd gedacht zo gaan wij het niet doen.We hadden slechts 3 regels;eerlijkheid, ruzie dient uitgesproken te zijn voor het slapen en beloften nakomen.Wel werd er over alles veel gepraat,ook over geld en maatschappelijke zaken.We mochten bv.liever niet belletje trekken met luilak, want misschien was er daar wel een ziek of moeilijk ter been persoon achter die deur!Ik had het wel gezellig gevonden als mijn moeder klaar had gezeten met de thee maar vriendinnen klaagde hier altijd over omdat ze nooit na school mee konden, dus alles heeft voor en tegen denk ik.

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — maandag 25 april 2005 @ 12.26 uur

  22. Beste allemaal,Hebben jullie meegedaan aan die opvoedingsquiz?Ik vond die wel leuk, alleen had ik vaak het idee dat mijn oplossing uit een aantal combinaties van antwoorden zat.

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — maandag 25 april 2005 @ 12.30 uur

  23. 9. Alexander: een prima standpunt dat zich later laat uitbetalen in een kind dat – als alles mee blijft zitten – op eigen benen kan staan. De investering die jullie nu doen in zorg
    bezorgt jullie later een evenwichtig kind en weet je, eerlijk gezegd is het best leuk dat de trots die je dan voelt, geheel die van jullie is, jullie/jouw inzet, en ikzelf dus ook, heb er
    niéts van hoeven laten waarnemen door anderen, en al had ik wat
    peuters over de vloer, tot de voorgeschreven peuterspeelzaal, waarin de eerste attacks plaatsvinden en lang niet allemaal góéd
    begeleid (jongens van bijna 4 tegenover meisjes van net zindelijk en 2 1/2, récht van de stérkste hem ter plekke door de
    leiding nog gegund ook -zónder ingrijpen- “zo vechten we ons toch allemaal vrij, mevrouw….?”). Daar begint nl. het mede op-
    voeden of ook de agressie soms. Wat was ik blij, dacht ik met
    leiding die toen nog bestond uit herintredende ex-kleuterschool-
    onderwijzeressen en wat kwamen we er als ouders bedrógen mee uit, en de assertiviteit moest, dacht men, dáár zó beginnen.
    Vanaf de voordeur waaruit het kind vertrekt, kun je niet vaak
    genoeg checken waar het kind heen is en zorgen dat je middels
    ook voorlichtingsavonden exact wéét in wiéns hánden het is!!!
    Al eerder liet ik ergens weten dat het natuurlijk absurd is dat
    vrijgezellen mekkeren over hun bijdrage aan de Ki.Bijslag, terwijl de bijdragen van onze kinderen hún aow vele jaren langer
    dienen te waarborgen, maar die uitspraak deed ik op en andere
    site ook al…en je hebt helemaal gelijk. Die categorie redeneert zo egocentrisch dat omzichheen kijken er al niet meer bij is ….en dat zegt wat voor de eigen gekregen jeugd.
    Alexander, het is met recht: “de glimlach van een kind….w.a.”

    Reactie door Madelief0 — maandag 25 april 2005 @ 13.19 uur

  24. @ Sabineke

    Ik bedoelde met dat vrijblijvende voornamelijk het VMBO, bij het VWO zijn ze volgens mij weer doorgeslagen naar de andere kant. Dat hoeft dan ook weer niet, maar terug naar het oude systeem is volgens mij zo gek nog niet. Je wist waar je aan toe was, een jaar voor je examen kies je je vakkenpakket en daar doe je examen in.
    Ik heb overigens geen idee hoe het er nu aan toe gaat in het onderwijs hoor, het is meer het beeld wat ik er nu van heb in combinatie met ‘de jeugd van tegenwoordig’. Ergens gaat er dus iets fout wat vroeger goed ging… Zoek de fout zou ik haast zeggen ;).

    Reactie door Mirella — maandag 25 april 2005 @ 14.03 uur

  25. Jan; ik steun je gedachte hierover.

    Ik hoop, dat er eens een keer al op de middelbare school aandacht mag worden gegeven via een nog op te richten vak, aan dit onderwerp.
    Het vak wat eigenlijk het dichste staat bij opvoedkunde; is psychologie. Je zou het daar een onderdeel van kunnen maken, maar je zou het ook gewoon als vak kunnen oprichten. Helaas is de zienswijze voor opvoedkunde wel eens onderhavig aan de tijdsgeest. Maar er zijn hoofdlijnen die blijven bestaan. Eigenlijk draaid alles om consequent gedrag van de ouders en het voorbeeldfunctie.

    Op TV heb je nu de serie: Supernanny. Ik kijk er wel eens naar, en daarin zie je vaak hoe een verwend nest jongen hun ouders het leven zuur hebben kunnen maken. Dan zie je het patroon; dat het vaak de moeder is; die de kinderen tot op het bot toe verwend totdat het monstertjes zijn geworden. Vaak is het feit dat ze naast hun man ook een flinke baan hebben de oorzaak.

    In dit land wordt je door de overheden en de lastendruk haast wel gedwongen als vrouw om er ook maar een baan bij te hebben.
    Hier begint de uitholling van de opvoeding. Kinderen krijgen dan vaak een psychologische achterstand of hindernis, als bepaalde normale, vaste, waarden ontbreken. En dan krijg je uiteindelijk de maatschappij zoals die nu is: over het algemeen Kil en meedogenloos; dat zich ook steeds meer heeft gebed op het politieke vlak.

    Reactie door ReneR — maandag 25 april 2005 @ 14.06 uur

  26. 12 Joan, als je zou weten hoeveel ouders, ouders werden op aan-
    houdend verzoek van de alsdan te ontstane grootouders, wil je
    echt niet weten. Velen werden in het verleden onder grote druk
    gezet. Edoch we hebben 2 kinderen rond de 30 nu en nooit hebben
    we hen met eenzelfde soort pressie benaderd, integendeel. Altijd
    zeiden wij:kinderen zijn er niet voor de hobby van de grootouders, we hopen dat jullie ze krijgen als je zélf daaraan
    toe bent, maar kies er alsdán niet te laat voor! Niet voor ons,
    maar het kan risico’s geven, echter dat hoéft natuurlijk niet.
    Willen jullie ze niet krijgen, ook goed, vrienden zelf gekozen zijn vaak beter dan familie waar je je levenlang mee opgescheept zit in een aantal gevallen en je er zeker niet blij
    mee bent of er ooit van zal kunnen worden, dan télt hooguit de
    bloedband nog en daar houdt het dan ook onmiddellijk mee op,
    soms, helaas, gelukkig niet altijd.
    Ook voegden we daaraan toe, dat we liever hadden dat ze ze niet
    zouden krijgen als het verwacht werd bij hun status te horen!
    Je zou zeggen, op een bepaalde manier, dan zouden we zelfs boos
    geworden zijn en ik als ‘kloek-moedertje’zou geen nacht meer geslapen hebben. Immers het comfort van rust en lig-kinderwagen
    is punt 1 waar het om draait en regelmaat. Ipv. dat ouders zich
    instellen op kinderen, worden kindjes geacht zich aan het vol-
    wassenenprogramma aan te passen. Om het te overdrijven in de
    winter sjouwt mammie met baby zonder muts, zonder maillootje of warme babyschoentjes, op de tocht door de winkelcentra binnen
    en buiten over heel hobbelige steentjes met een niet verende
    buggy..en loopt zich lekker warm…of wordt de baby van nog geen
    3 maanden rijdend in de kinderwagen aan de fles gelegd, en tal
    van vaders en ook gemakzuchtige grootouders schijnen nog steeds
    niet te weten dat ze bij wind de wagenrichting moeten aanpassen. Ik overdrijf niet als ik zeg, dat ik me hier en ook andere oplettenden blauw aan erger, of als de maxicosi maar even achterop de fiets geplakt wordt, zonder kap of dekenzakje.
    Het gebeurt niet zelden dat ik denk bij wat ik tégenkom, daar
    zouden ze ook eens een bekeuring voor moeten uitdelen, soms meer dan schandalig, of kinderen die er opuitgestuurd worden met
    de jongste van 1 1/2 in een karretje van de supermarkt en vergeten dat zo’n peuter ook kan gaan staan en eruit wil klimmen. Babys die niet langer dan 20 minuten in een draagzak
    mogen hangen, waarbij niet op de zuurstof gelet wordt, en je van de ene naar de andere kant in het centrum van de stad ziet
    sjouwen, en die hele kleintjes móeten vooral liggen!!!
    Dus Joan, wat een enorme zelfkennis om zo’n beslissing, hoe dan
    ook, in dié tijd te hebben durven nemen, want de publieke opinie had al snel de mond vol met nare opmerkingen, die ik hier
    maar niet verder loslaat. Je ziet maar weer, tegenwoordig kan
    men sneller uitkomen voor een mening dan ooit vroeger!
    Ik bereik je nog wel hier en zeker dáár!! Madelief0

    Reactie door Madelief0 — maandag 25 april 2005 @ 14.11 uur

  27. 13 Ollekebolleke, ons verkoren geluksnummer.
    Graag haak ik in op het feit dat kinderen in eerste instantie
    “produkten” zijn van hun opvoeding (ongeacht het meegenomen
    DNA-materiaal, voeg ik dan toe).
    Maar zittende bij de zandbak in 1974 en mede oplettende op
    het al dan niet gedropte peuterspul uit de hele flat, kwam
    het al voor dat jochies van 8, die ik vriendelijk verzocht
    even om een spastisch aangelegde kleuter op een 3-wieler heen
    te rijden, mij ten antwoord gaf: “Voor jou zeker!” Datzelfde
    soort opgevoede jochies loopt overal door de meute heen,
    tussen jouw en mijn kinderen, en die in mijn toenmalige buurt
    hadden allemaal een verschrikkelijk mooie nieuwbouwbehuizing
    met veel comfort. Dan is de behuizing niet meer medeverant-
    woordelijk voor gedrag, maar uitsluitend die óúders, óók of
    juist uit (ge-)goéde kringen. Een x aantal ouders, heeft zich
    toen ook losgemaakt in grote groepen van ‘de Léér’ hen ooit
    voorgehouden, zoals bijv. de zoon van een Personeelszakenchef
    op flinke teenerleeftijd het een sport vond om met zijn
    vriend lantaarnpaallampjes één voor één ter ziele te helpen.
    Met de tv komst en wat ook daarop te zien viel, sloeg de
    bekende “la-maar-waaien”-mentaliteit toe. Zoals bij velen ge-
    lukkig nog wel het geval, werd dat én gesignaleerd, en be-
    kritiseerd en vormde vaak ook wel de tafel- of koffiegesprek-
    ken. Er werd notie van genomen én doorgegeven?
    Olleke het is dus ‘onze lichting’van in of ná de 2e wereld-
    oorlog én de ‘lichting’daarvóór, die het ontzettend heeft
    laten afweten nadat de ‘Bevrijding’een feit was. Hard geploe-
    terd werd er op vele fronten aan de onderkant en niet zelden
    liet de bovenbouw,ook nog niet geheel bekomen misschien vande
    ‘stress’waaronder zij stonden, en opnieuw kregen bij de
    ‘wederopbouw’, het opnieuw áfweten. Die generatie van jou en
    mij hadden soms amper de crisistijd van de dertigerjaren
    overleefd en hadden hun buik vol van spanningen.
    Vader Drees hield er zijn hoofd goed bij en heeft millioenen
    mensen een prachtige dag bezorgd, toen de gulden nog een
    gulden was én dat zijn erfgoed aan alle kanten wordt beknab
    beld is een afschuwelijk bijverschijnsel.
    Echter in mijn woonplaats toen maakte ik de 25.000ste nog
    mee en nu is dat flink verdrievoudigd, en niet alleen in
    mijn woonplaats. In onze gulheid legden we snel nog even wat
    polders droog en waarom dan niet het gehele IJsselmeer nú
    drooggelegd (want met die visvangst wordt het toch niets
    meer die toegenomen vervuiling) om althans de nieuwkomers en
    talrijk nieuwgeborenen nog van enige ruimte en enig groen te
    kunnen voorzien. Kinderen hebben voor alles ruimte nodig en
    mogelijkheden om hun stad uit te rijden, in het groen te
    kunnen recreëren -schooltuintjes zijn er niet genoeg en ook
    niet de totaal vervangende oplossing voor- en veiligheid op
    straat GEGARANDEERD te weten, door vákménsen.
    De Rijksplanologische dienst kwam begin jaren 1960 met het
    uitgangspunt dat rond elke stad en dorp er een zichtbare
    groenstrook tot aan de horizon moest lijken te zijn, dus met
    een straal van maximaal 6 km zag je dan in ieder geval
    groen, vergadering op vergadering, maar waar werd dat nog
    geëerbiedigd in het westen en rondom grote steden, zelfs bus-
    verbindingen werden uit de roulatie genomen om er te kunnen
    komen, denkfout op denkfout en maar vergaderen….en allengs
    lieten wij multinationals hun gang gaan en zit ook de jeugd
    daardoor met de gebakken peren, ónze (én des Overheids)grote
    SCHULD. Al weer:jammer !!!

    Reactie door Madelief0 — maandag 25 april 2005 @ 14.47 uur

  28. Misschien is het wat om eerst politici te gaan heropvoeden in containers????

    Reactie door Simone — maandag 25 april 2005 @ 14.55 uur

  29. Het begeleiden van kinderen bij groei naar volwassenheid -dit prefereer ik boven de term: “opvoeden”- behoort tot de meest complexe levenstaken. Het gaat immers niet alleen om het gezin, maar ook de school, de woonbuurt, de communicatiemiddelen, enz. De impact van de ouder(s) is belangrijk, maar ook weer niet beslissend. Naarmate de kinderen ouder worden, worden de buurt, vriend(innet)jes, school enz. belangrijker. Als ouder kan je nóg zo je best doen, uiteindelijk zullen kinderen hun eigen karakter en wensen tot gelding brengen, en die kunnen nogal afwijken van die van de ouders. Het beste wat je daarom voor je kinderen kunt doen, is: zo consequent mogelijk leven naar de waarden en normen die je zelf aanhangt, en er open voor staan raad en hulp geven waar die nodig is en/of gevraagd wordt.
    Op het maatschappelijke vlak is het belangrijk dat jongeren noodzakelijke hulp en steun kunnen krijgen waar zij die niet van hun opvoeders kunnen krijgen. Zo zijn ook instellingen als de Kindertelefoon en Kinder- en Jongerenrechtswinkels van heel groot belang. En ja, ook hier wordt door de huidige kortzichtige korte termijn-politiek van het kabinet, dat voornamelijk in waardepapieren lijkt te denken, gekort.
    Een staatssecretaris voor de jeugd kan zeker een stap vooruit zijn, maar mag geen doekje voor het bloeden worden. Op zich is zo’n bewindspersoon geen garantie voor een beter jeugdbeleid. Daarnaast moeten zeker ook de mogelijkheden worden uitgebreid om tijdig problemen bij de jeugd te signaleren, die daadwerkelijk aan te pakken, hulp te geven aan ouders bij opvoeding, maar ook in te grijpen in gezinssituaties waarin kinderen dreigenn te ontsporen, worden mishandeld, enz.
    Kortom: inderdaad een verder uitgewerkt Plan van de Jeugd!

    Reactie door Olav Meijer — maandag 25 april 2005 @ 15.13 uur

  30. Kinderen moeten weer kinderen worden. Kinderen worden nu te wijs gemaakt en er wordt teveel van ze verwacht. Is geen evolutie, is deze tijd.

    Reactie door SpeedRazor — maandag 25 april 2005 @ 15.21 uur

  31. 21 Sabineke,
    Alsof ik bij jullie aan tafel zat zeg en als je dan bijv.
    wel pas vanaf 6 uur naar buiten mocht kon je ergens zien -
    dat inderdaad een groep bezig was één adres te zieken, zo
    dat de pot met deksel boven op het balkon boven de voordeur
    werd omgeknikkerd -. Al 10 jaar lang merk ik op mijn huidige
    en voorgaande adres bar weinig van luilak en lijkt iedereen
    tegenwoordig die Pinksterzaterdag of te gaan vissen of afge-
    marcheerd te zijn naar de weekendrecreatie.
    Twintig jaar terug kon je bij de boer in Dwingelo nog een
    ijskar vinden op zijn inmiddels campingterrein, waarvan de
    deksel zélf optilbaar was en een groot dienblad met munt-
    stukjes. Je pakte je ijsjes, betaalde en er was altijd
    wisselgeld. Je kon er je huisje, tent of caravan open laten
    maar de toen grotere jeugd van middelbare scholen op school-
    reisje waren verbluffend gedisciplineerd en beleefd, maar
    de twenners kwamen op het idee dat een andermans kratje
    pils of gastank jatten (beslist géén lénen) toch wel erg ge-
    makkelijk was, ipv zelf meenemen of kopen in de buurt.
    In het oosten had men het meermalen over het ‘tuig’uit het
    westen en ze moesten er niets van hebben.
    Is dat dan die jeugd, die op de eigenplek ruimte etc. tekort
    kwam, want daar zit ‘m m.i. méde de kneep en niet zo’n klein
    beetje ook. Oma’s die niet meer komen oppassen, omdat ze zelf
    lekker aan het werk zijn, buren die ‘er vooral niet meer aan
    willen beginnen de onhandelbaren van de buurt op te vangen’
    en ik kan ze geen ongelijk geven. Mensen die naast kinderen,
    die ze het liefst tijdens hun sportschool, tennissen en bood-
    schapjes doen naar de buren willen brengen, waren al het 1e
    verschijnsel er ‘na het baby-áf zijn van hun kroost ‘géén
    zin meer in hadden, want het was niet de brommer, auto of
    paard dat op korte commando’s feilloos reageert. Lastige
    kinderen veroorzaakt door het leefgedrag van de ouders zijn
    diep te beklagen. Nog dieper beklaag ik de ouders die zonder
    hulp bleven, daar waar de toestand écht schrijnend was en het
    allerergst de jeugd van NU die door langdurige stress aan
    álle kanten, overbelast werd, totaal in de stress raakten en
    er niet meer uit kunnen komen. Zeker als ze te horen krijgen
    dat het wel weer een combi van drugs en drank zal zijn.
    Gebrek aan jeugdhonken, bezuiniging.
    Gebrek aan padvinderij, bezuiniging.
    Psychologen te over, maar adequaat aan het werk zetten?
    Bij mij thuis gold vroeger: ongelukjes overkomen maken, nooit
    erg, daar zoeken we een oplossing voor.
    Ongelukjes máken, die ga je zélf betálen!!!!!
    Zo brachten we het onze kinderen, de dertigers van nu ook,
    heeft subliem gewerkt en zagen de verantwoordelijkheid voor
    hun schoolcijfers graag bij zichzelf gelegd, werkte ook !!
    Als het dan goed ging, bezocht je als ouder toch een mentor.
    Op zijn beurt vroeg die dan: Waarom komt u hier, de kinderen
    doen het toch uitstekend? Waarop mijn antwoord was, dat ik
    na het verlaten van het b.o. toch wel graag iets zag van de
    14 verschillende vakdocenten waar ze ineens mee te maken
    hadden en graag hóór over wié ze vertellen; de mentor’s mond
    viel open van verbazing. Bij zo’n gesprek hamerde ik wel op
    het veel meer uitbouwen van ‘maatschappijleer’ als een vak
    ethiek niet te combineren viel met ‘godsdiensten’. We zijn nu
    25 jaar verder en vraag ik me af wat er voor nieuwe denk-
    “wijzen” zich heel misschien een ietsiepietsie hebben ont-
    wikkeld….maar ik verwacht dat de béta-wéters zich nog
    steeds conformeren aan traditionele patronen.
    Daar waar ik je kan vinden, zal ik het zeker doen, maar ben
    nog veel aan het lezen en evolueren en kijk opnieuw met
    belangstelling naar jouw praktijk of praktizeren uit.

    Reactie door Madelief0 — maandag 25 april 2005 @ 15.26 uur

  32. Beste Jan, heel goed plan maar denk daarbij ook aan buurtwerkers, die overal wegbezuinigd zijn!Tiener jeugd is een vergeten groep, gemeentes dienen samen met hen een invulling te geven tegen het zg.hangen.Ook naschoolse opvang is er voor hen weinig of niet, uiteraard voelen ze zich gauw te groot voor iets maar ik denk dat als je saman met hen rond de tafel gaat zitten, ze leuke ideen hebben.
    Ook moeten we niet vergeten dat hulpverleners vaak naast elkaar bestaan, ouders met een rugzakje voor het kind doen er heel lang over dit voor elkaar te krijgen en tot die tijd zit het kind tussen wal en schip.Ik denk dat het al een stuk zou verbeteren als men de belangen van het kind voorop stelt en niet die van de ouders!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — maandag 25 april 2005 @ 15.36 uur

  33. 19 Hoi Patrick, Jong wat heb ik een respect voor jouw nooit
    te vergeten inzet en ik hoop dat zij dat ooit dubbel en
    dwars kunnen zien en waarderen (ook nu al) van jou!!
    Wat ontzettend goed dat je jouw moeder hebt gesteund waar
    het maar kon en zij is(was?) zich dat vast goed bewust.
    Dat er een tijd is gekomen waardoor je een reaktie gekregen
    hebt op zoveel spanningen bij elkaar zal niemand verbazen,
    maar ik vraag me alleen af, of er nu geen één volwassene of
    huisarts was, waar je bij terecht kon, of bij een voormalige
    juf of meester waar je misschien vertrouwen in had, of waren
    allen naar elders verhuisd vanwege hun baan misschien?
    Duidelijk is, dat je er best wel tussenuit kan komen, mits je
    échte hulp krijgt en volgens mij, moet je die kunnen krijgen.
    Dat je nu de beschikking hebt over een computer en die baas
    kan vind ik al enorm, en zeker ook dat je je niet verlaagt
    tot ordinair reageren, bravo!. Wie weet zijn er onder de
    lezers (vak?) mensen die jou alle ‘wegen kunnen wijzen’die
    speciaal jóú nog extra kunnen helpen en dat hoop ik van
    ganser harte en je weer op weg helpen naar een éigen bestaan
    want jij zéker hebt daar récht op. Al vast sterkte en dóór-
    gaan waar je mee bezig bent en je ergens helemaal uitspreken,
    daar waar je échte hulp mag verwachten. ok?

    Reactie door Madelief0 — maandag 25 april 2005 @ 15.37 uur

  34. Hallo,Madelief,we waren volgens velen een gezin ala Jan Steen maar we hielden ons wel aan de regels, niet zo zeer uit angst als wel dat die regels er niet voor niets waren, net als verkeersregels, oeps, die worden geloof ik ook niet meer zo nageleefd.Het meest onlogische vind ik het stoplicht voor rechtsaf fietsers, leg dat maar eens uit!Bij mij in de peuterspeelzaal speel ik vaak ook gewoon mee met de kinderen,bv buiten fietsen, op een gegeven moment gaan ze,als ze het fietsen onder de knie hebben een beetje verevelen, het pleintje is niet groot, ik ben dan ineens een pompbediende waar ze kunnen tanken, of ik laat ze boodschappen doen,zandtaartjes halen bij de bakker, het is soms net of de fantasie er bij de kindjes een beetje uit is, ik kon vroeger uren met de wasknijpers spelen of van een krant een palmboom maken, als ik dat dan samen doe met de kindjes, genieten ze enorm maar veel ouders kennen dat soort goedkope speeltjes ook niet meer.
    Ook verbaas ik me over de partijtjes van tegenwoordig, gekocht vermaak en ouders die er of niet bij zijn of die appart gaan zitten.Ik heb tot het 9e jaar van onze kinders spelletjes gedaan, binnen of buiten en daarna kwamen de speurtochten in het bos, schat zoeken bv. waarbij Jack als piraat verkleed en ik als zijn lief naar school gingen om de kindjes op te halen, de gezichten van de ouders(dat doe je toch niet)maar de kinderen genoten!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — maandag 25 april 2005 @ 15.52 uur

  35. Zoiets als een biertje wat dood slaat in een vies glas….

    Reactie door SpeedRazor — maandag 25 april 2005 @ 16.12 uur

  36. 34 Genieten deden kinderen ook van het poppenkastspel van mijn
    Jan en zelf konden we dan niet meer bijkomen van hun koddige
    kommentaar, en één keer deden we ook een ‘testje’ tig jaren
    terug in de vorige eeuw. Zelf was ik tijdelijk in de lappen-
    mand en Jan liep een cursus en ik wilde eens iets heel anders
    In plaats van de ‘kleine afscheidsattentie’door ons gekozen
    nam ik 8 kinderen mee naar de speelgoedzaak, overlegde even
    met het personeel, dat onmiddellijk meewerkte, en elke 8
    jarige kon aardig rekenen. Per kind betekende dat ze voor
    N.Fl. 3,– (toen) mochten besteden, van de 8 kwamen er zes
    dolgelukkig aanzetten met wel 5 wensdingetjes en 2 nog in de
    zaak dat het toch veel te weinig was om er al überhaupt iets
    van te kunnen kopen. Van het merendeel hoorden we, dat ze het
    naast de eenvoudige gezellige thuisviering, nog nooit zo leuk
    hadden gevonden, dat de jarige haar gasten ook een feestelijk
    gevóél wilde bezorgen aan het eind van de dag. Dik tevreden,
    kinderen die al vroeg leerden het kleine te waarderen en wer-
    den dus ook prima mensen later, nooit vervelend, laatdunkend
    of dat wat je tegenwoordig nog tegenkomt, ook als ze heten
    volwassen te zijn. De opvoeding kan op heel wat punten een
    stuk creatiever en zeker hoeven partijtjes niet altijd te be-
    staan uit peperdure toegangsplaatsen. Dat doe je hooguit in-
    dividueel – als je het je kunt permitteren – als je zeker
    weet, dat dat net zoiets is als het éne schoolreisje per jaar
    Degenen die tekort gekomen zijn lijken er talrijk te zijn, en
    degenen die dat zelf constateerden werden pas echt volwassen
    toen ze hun leven in eigen hand namen en er alsnog wat van
    wisten te maken, bleek en blijkt mij nog steeds.
    Landerigheid, verveling hoort in de prille opvang reeds te
    worden aangepakt, maar met 2 verdieners is dat moeilijk te
    traceren daar waar voor het stukje gezin géén enkel stukje
    van de dag daartoe wordt ingezet. Er zijn nl. genoeg gezinnen
    die die hele problematiek wél goed begeleiden en uit alle
    macht proberen te voorkomen, hun kinderen alles te geven van
    wat ze ervan verwachten. Desillusies veroorzaken aan beide
    kanten ongeïnteresseerd zijn, en beide kanten gaan dan door-
    gaans op hun lééftijdsstrepen staan om er respect mee af te
    dwingen, en dát lúkt géén van beide kanten.
    Ageren en Re-ageren, aktie en re-aktie, aan de lopende band!

    Reactie door Madelief0 — maandag 25 april 2005 @ 17.52 uur

  37. Hoewel ik zelf geen kindertjes heb, denk ik toch dat het van wezenlijk belang is dat er iets aan het huidige klimaat gedaan wordt. Ik denk dat wanneer solidariteit weer georganiseerd zou gaan worden, wanneer mensen er weer op zouden kunnen vertrouwen dat er altijd een basis van welzijn bestaat, men ook meer de “handen vrij” zou hebben om zich weer op meer levensbeschouwelijke (niet noodzakelijk religieus) aspecten van het leven te richten en dat daardoor vooral de waarden ook weer makkelijker aan kinderen zouden zijn door te geven…

    Op het ogenblik lijkt het alsof “zijn” een voorwaardelijke aangelegenheid is geworden waardoor mensen angstig worden en het kunnen ervaren van autonomie lijkt nu verward te worden met individualisme…

    Reactie door Madelijne Pleines — maandag 25 april 2005 @ 18.59 uur

  38. Beste Jan,

    Eigenlijk jammer, dat we het over opvoedingscursussen hebben. Maar helaas ontbreekt het veel gezinnen aan een goed netwerk, een opvangnet als ze ergens tegenaan lopen en de stap naar de hulpverlening is toch voor vele nog te groot. Mensen komen steeds meer in een sociaal isolement. Een opvoedcursus zou velen net dat steuntje in de rug kunnen bieden om een lekkere start te maken.

    Ik werk binnen de jeugdhulpverlening en merk dat het werk in de jaren verzwaart. De problematiek wordt heftiger en de werkdruk (te) hoog. De wachtlijsten zijn zo schandalig hoog terwijl er werkelijk wel nood aan de man is. De hulpverlening in het lokale veld, de hulpverlening dicht bij de mensen, wordt wegbezuinigd. De projecten die het mogelijk maken om meer samenwerkingsverbanden tussen de voorzieningen aan te gaan, bijvoorbeld de link tussen onderwijs en hulpverlening wordt ook wegbezuinigd. Terwijl ik gemerkt heb hoeveel meerwaarde het heeft. Hoe meer preventief je kan werken hoe meer problemen je kan voorkomen!

    Jan, ik maak mij zorgen, grote zorgen. We spreken van opvoedingscursussen terwijl er zoveel meer zou moeten gebeuren…

    Reactie door Nine — maandag 25 april 2005 @ 19.03 uur

  39. Lekker belangrijk…iedere 10 jaar voeren we dezelfde discussie’s, iedere 10 jaar is er wel een probleem wat de vorige 10 jaar geleden ook een probleem was. En wat deden we toen? hetzelfde als die vorige 10 jaar geleden, namelijk praten.

    Reactie door Comment — maandag 25 april 2005 @ 19.12 uur

  40. Ik erger me aan de reacties als dat een kind beter af is met een niet-werkende ouder. Ik werk zelf parttime en mijn vriend fulltime. Mijn kinderen zijn altijd naar de creche gegaan als ik werk en ik kan niet zeggen dat ze er minder van zijn geworden. Ze kunnen goed samenspelen met andere kinderen en de overstap naar de basisschool was geen enkel probleem. Een werkende ouder is niet per definitie een minder betrokken ouder. Bij mijn dochter in de klas werken bijna alle ouders, maar bij de activiteiten waar ouders nodig zijn, hebben ze nooit handen te kort, omdat er altijd wel ouders zijn die op die dag vrij zijn. Mensen die niet werken klagen vaker over dat ze geen tijd hebben dan mensen die werken, omdat die vaak functioneler met hun tijd omgaan.
    Opvoeden van kinderen heeft te maken met regelmaat en consequent zijn, en die regels zijn ook goed te hanteren door werkende ouders.

    Reactie door karin — maandag 25 april 2005 @ 19.23 uur

  41. Dat denk ik ook Karin, ik denk dat betrokkenheid en “houden van” voelbaar moet zijn, heel essentieel, volgens mij….

    Reactie door Madelijne Pleines — maandag 25 april 2005 @ 19.33 uur

  42. karin@40
    consequent zijn, denk dat dit het grootste deel van de opvoeding is om een kind te laten weten wat wel en niet kan..

    Reactie door folkert de lepper — maandag 25 april 2005 @ 19.41 uur

  43. karin,

    ik ben opgroeid met een werkende ouder… en ben lekker in de goot beland… het merendeel van mijn straat is door een werkende ouder (ook eenoudergezinnen) opgegroeid, en je wilt niet weten wat voor rotzooi die hebben uitgehaald…
    misschien dat het bij gezinnen, waar twee ouders zijn, die beide werken, en t leven lekker rustig en relaxed is, wat makkelijker gaan… maar voor wat ik zie op de straat om me heen, maakt het grote problemen…
    Dus je kunt je ergeren aan dit soort reakties, maar je kunt er ook bij stil staan, dat jullie een keuze hebben… en veel andere niet…

    Reactie door Patrick — maandag 25 april 2005 @ 19.44 uur

  44. Afwijkend gedrag kan al op hele jonge leeftijd herkend worden. Kunnen de consultatiebureaus hier niet mee helpen? En als zo’n kind in groep 1 van de basisschool zit wordt het al heel duidelijk als er sprake is van afwijkend gedrag, doordat het bv juist de zwaktsten en jongeren kinderen uitkiest om op te gaan timmeren. Deze kinderen doen dat ook met huisdieren. Dus afwijkend gedrag is herkenbaar, maar willen we dat? Dat kost weer geld.
    Verder ben ik ook kind geweest, zoals iedereen, en ik denk dat ik veel baat gehad heb bij de grenzen die door mijn ouders gesteld werden en die heel consequent gehandhaafd werden. Ik wist waar ik aan toe was. Allebei mijn ouders steunden elkaar en ze tegen elkaar uitspelen was er niet bij. Als ik het al probeerde bij mijn vader was het antwoord steevast:”En wat zei mamma?” Omgekeerd hetzelfde.
    Mocht ik rottigheid uitgehaald hebben en ik kreeg op mijn kop van de buurman (ik had op Luilak een sproeier in de vlaggemast gehesen en aangezet voor het open slaapkamerraam en verpestte daarmee hun zijden beddesprei :-) ) dan zeiden mijn ouders dat ik die mep of dat standje vast welverdiend had. Had ik schulden (destijds had je geen schulden, want je had geen dure dingen en veel geld in de jaren 50) gehad, dan had ik ze zelf moeten betalen door gras maaien, auto’s wassen, op de buurkinderen passen, honden uitlaten enz. Net zolang tot de schuld betaald zou zijn. Dit consequente gedrag van mijn ouders heeft me gevormd en ik zeg zelf dat ik een netjes en fatsoenlijk mens ben geworden. Tegenwoordig betalen de ouders schulden van hun kinderen af en geven ze nog meer geld en weer een mobieltje… Bovendien zijn ze vaak niet consequent, te soft, weigeren te weinig en stellen geen grenzen. Zie inderdaad de SUPER NANNY programma’s. Kom ik waar ik wezen wil:

    OUDERS OUDERS OUDERS OUDERS…. zijn en blijven de eerstverantwoordelijken en als het ze niet lukt om de een of andere reden, dan dient de Overheid ze te helpen met opvoedingslessen en tips. En nee, niet vrijblijvend. Want het gaat om niet meer en niets minder dan onze toekomst en daarom moeten de kinderen alle goede dingen krijgen in hun jeugd die ze nodig hebben en dat is ook een stevigem en consequente rechtvaardige opvoeding met grenzen. Ook als volwassene heb je grenzen en daar heb je je aan te houden. Voorbeeld: je kunt nu eenmaal niet alles zeggen wat je denkt…. omdat je er iemand mee kunt kwetsen. Ik ben vast te streng, maar ik heb voor de grap meegedaan aan de Opvoedkwis en een 8 gehaald. Op een paar vragen scoorde ik slecht, maar zou ik dezelfde antwoorden blijven geven. Mijn dochter zou geen dure schoenen krijgen omdat het zo belangrijk is… zulke vragen. Dan ben ik misschien te streng. Ik heb geen kinderen, trouwens! ;-)

    Reactie door L.M. Lembeck — maandag 25 april 2005 @ 20.07 uur

  45. Ik vind dat de nadruk hier wel heel erg op “regels en consequent” zijn gelegd wordt en vind dat er te weinig wordt gesproken over zo belangrijke zaken als warmte, liefde en openheid! Mijn ouders waren helemaal niet zo met “regels” bezig (eigenlijk consequent niet) behalve wanneer het om eerlijkheid en respect voor anderen ging…Bij ons thuis kon en mocht bijna alles, maar ik herinner me dat mijn oudste broer ooit een krijtje had meegenomen van school en hij moest linea recta ermee terug en zijn excuus aanbieden…Maar dan werd wél vooral de reden hiervan uitgelegd…mijn vader had er een hekel aan om op de vraag: “Waarom moet dat?” te antwoorden: “Omdat ík dat zeg”, bijvoorbeeld….Er werd bij ons thuis vooral veel gepraat en mijn ouders waren er erg duidelijk in dat ze van elkaar en van ons hielden!

    Natuurlijk hebben ze ook dingen minder goed gedaan waardoor we ook als pubers en adolescenten soms door moeilijke perioden gingen, maar ik geloof toch echt dat die basis van warmte en liefde ons een basis heeft gegeven waardoor alles uiteindelijk goed komt…

    Naar mijn idee worden die zo wezenlijke zaken in deze maatschappij enorm verwaarloosd…ik vind het een kille samenleving en ik vind dat het beleid van ons kabinet daar een groot aandeel in heeft…

    Reactie door Madelijne Pleines — maandag 25 april 2005 @ 20.40 uur

  46. ik ben opgegroeid met 2 ouders, waarvan er minstens 1 thuiswas voor de kinderen.
    helaas was dit gezin ook niet echt functioneel zoals dat tegenwoordig heet. alle kinderen gaven op een bepaald alcohol/drug problemen.
    dus het verhaal dat als er ouders thuiszijn voor de kinderen dan alles wel goed komt is niet echt steekhoudend…
    ook het gezin waar ik uit kom was bekend bij de hulpverleningsinstanties, maar er werd geen adequate hulp geboden: het belang van de ouders woog zwaarder dan het belang van de kinderen. en dat is nu nog steeds zo.

    ouderschapscursussen: een prima idee, maar hoe krijg je onwillige ouders naar zo’n cursus??

    Reactie door v/h theemuts — maandag 25 april 2005 @ 20.41 uur

  47. Vroeger was het anders, je had maar te luisteren naar je ouders. Dat hadden hun ouders weer van hun ouders geleerd.
    Maar de tijden veranderen, de kinderen zijn al zo ontzettend wijs tegenwoordig. Je moet ze als gelijkwaardig behandelen, al hebben we dat van onze ouders niet geleerd. Jij bent het
    voorbeeld voor jouw kinderen maar tijden veranderen dus opvoeding ook, omdat de grenzen van normen en waarden(twee vreselijke woordjes trouwens) verlegd worden. Ook tijd speelt een grote rol, wij beseffen vaak niet dat kleine kinderen nog geen tijd kennen en niet volgens een agenda kunnen leven. Hoe beter jij in je vel zit en hoe meer liefde jij kan geven hoe makkelijker jij je kind op kan voeden, ook de ‘onhandelbare’ kinderen worden hierdoor begrepen en passen hun gedrag aan. Als jij je kinderen op wilt voeden zonder dat het je moeite kost, zij er een paar dingen die je moet toepassen: 1 Liefde geven, 2 Consequent zijn, 3 Prijzen als ze iets goeds doen, 4 Gelijkwaardig behandelen, 5 Wijsheid schenken en ontvangen.

    Verder heeft elk kind een uniek karakter, maar ook hoe je het kind opvoed is bepalend voor zijn gedrag.

    Reactie door ACCEPT — maandag 25 april 2005 @ 21.18 uur

  48. @Theemuts,ik denk dat het kind in het geheel nummer 1 dient te zijn als er hulp nodig is, nu wordt nog te veel naar ouders gekeken.
    @Accept, gelijkwaardig, kinderen?Bij mij niet,hoor, wel erkenning en respect voor het kind.

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — maandag 25 april 2005 @ 21.27 uur

  49. @Madeleine
    Die laatste drie regels zijn zéér treffend verwoord.
    “Zijn” is onvoorwaardelijk en “hebben” is inderdaad voorwaardelijk.
    Ik moet daarbij denken aan Nicolas Philibert’s ‘Etre et Avoir’
    wat ook weer met opvoeding te maken heeft.
    Het hebben van aandacht is een belangrijk kenmerk van “zijn”.
    Aandacht kun je beschouwen als een pure uiting van liefde (naar je kind, of een medemens) Wanneer de aandacht naar het “hebben”
    verlegd wordt vindt je de dood in de pot. En dat is landelijk en
    en op mondiaal niveau het geval. Dit te zien vereist geen rekenmeesters maar enig filosofisch inzicht of anders volstaat de taal van het “hart”

    Reactie door Pim — maandag 25 april 2005 @ 21.42 uur

  50. van @37 bedoel ik

    Reactie door Pim — maandag 25 april 2005 @ 21.43 uur

  51. Als moeder begin ik me toch wel te ergeren aan die uitspraken rondom kinderen krijgen en opvoeden. Dat kinderen opvoeden “moeilijk” is, een “vak apart”, “het moeilijkste beroep”, etc. Op zo’n manier praat je ouders een probleem aan, waar vervolgens weer overheidsregeltjes overheen moeten?
    Als jij maar normaal doet, dan doet je kind ook normaal, dat is mijn ervaring. En zijn er problemen, dan ga je die oplossen, en dan kun je misschien gaan denken aan een hulp bij ‘de opvoeding’ door de overheid geregeld.
    Kinderen krijgen en opvoeden is sinds het ontstaan van de mens de meest natuurlijke en normaalste gang van zaken. En een snel veranderende maatschappij met problemen is er ook al meer dan een eeuw. Veel mensen hebben problemen met hun stoelgang – dan gaat de overheid toch ook geen (verplichte) cursus ‘probleemloos ontlasten’ opleggen? Ik bedoel, waar ligt dan de grens?
    De overheid mag zich concentreren op waar(-om) het fout gaat, maar alsjeblieft geen pre-emptive maatregelen in de privélevens van mensen.

    Reactie door Sonja — maandag 25 april 2005 @ 21.45 uur

  52. Ik denk dat ik het verschil wel kan zien tussen “opvoeden”nu en 30 jaar geleden. Zoals enkele hier weten ben ik op herhaling. Ik wil hier niet mee zeggen dat ik er alles van weet, verre van dat, maar de verschillen die er zijn in de tijd, zijn voor mij duidelijk. Ik spreek uit eigen ervaring en ik moet zeggen dat de opvoeding vroeger beter was. In die zin dat de grenzen voor een kind duidelijker gesteld werden. Wat een kind doet is grenzen ontdekken, bij alles. En dat is er tegenwoordig niet meer bij. Jeugd bepaald meer en meer hun eigen grenzen. En die liggen in de regel een heel eind verder en achteraf is dat moeilijk corrigeren.
    Hoewel ik moet toegeven dat er vroeger ook stromingen in de opvoedkunde waren die anti autoritair waren, maar ik kan mij niet herinneren dat dat uiteindelijk heeft geleid tot een beter mens.
    De oplossing voor het probleem lijkt mij daarom ook: daar waar het mis dreigt te gaan, eerst de ouders “heropvoeden”.

    Reactie door Ollekebolleke — maandag 25 april 2005 @ 21.50 uur

  53. Opvoeden is vooral jezelf “opvoeden”. (Zie bijdrage 7)
    Lieve ouders. Hoe je het ook went of keert en gezin zit lekker in zijn vel als de ouders lekker in hun vel zitten. Daar kan geen instantie of overheid van bovenaf iets aan doen. De overheid kan vanuit een bepaalde visie voorwaarden scheppen maar dat is het dan ook. We moeten het zelf doen!!. Zowel gezin als samenleving zijn gebaat bij mensen die sociale vaardigheden bezitten. Mensen met een probleemoplossend vermogen. Mensen die creatief denken en handelen. Mensen met dicipline en daadkracht.
    Mensen met een positief zelfbeeld en liefde voor het leven.
    Daar is nog een wereld te winnen maar we moeten het wel zelf willen.

    Reactie door Alie Dekker — maandag 25 april 2005 @ 22.02 uur

  54. @53 Ali Dekker
    Ik waag het dit te betwijfelen. Toe jij de eerste keer als kind de figuren zag op het behang in je kinderkamer waren je ouders het, die betekenis gaven aan de figuren die je zag. Je ouders waren in dit geval de instantie van “bovenaf”
    In een dorp was er in vroegere culturen een dorpoudste die betekenis gaf tenaanzien van gemeenschappelijke belangen aan de inwoners van een dorp, of een land. In het dorp waren die meestal nog wel zuiver en in het land begon die te vervagen.
    Zie je laatste regels: “Zowel gezin als samenleving zijn gebaat bij mensen die sociale vaardigheden bezitten. Mensen met een probleemoplossend vermogen. Mensen die creatief denken en handelen. Mensen met dicipline en daadkracht.
    Mensen met een positief zelfbeeld en liefde voor het leven.
    Daar is nog een wereld te winnen maar we moeten het wel zelf willen” ,en kijk naar de politieke heersers van het moment. Misschien begrijp je dan de verstrengeling tussen de kinderen, de ouders, de gemeenschap en de overheid.

    Reactie door Pim — maandag 25 april 2005 @ 22.18 uur

  55. @Pim
    In bijdrage 7 geef ik aan dat we nu allemaal op een eilandje zitten en er geen sociale samenhang meer is. Dat is heel erg belangrijk voor ieder mens. De politiek moet de wens van die samenleving volgen. Helaas is er geen gezamelijk doel meer te ontdekken. Dat doel en die samenhang moeten hersteld worden. Vanuit de mensen zelf. De politiek, en zeker de huidige, behandelt ons als ding(consument) en niet meer als mens.

    Reactie door Alie Dekker — maandag 25 april 2005 @ 22.29 uur

  56. @55 Alie
    Ik begrijp je terdege, hoop ik. Je zegt de politiek moet de wens
    van de samenleving volgen. Maar ik neem aan dat je het met me eens bent dat, dat op dit moment “wishful thinking” is.
    We zitten inderdaad allemaal op een eilandje, maar stel daar vooral kinderen en de ouders niet ALLEEN voor verantwoordelijk.
    Zonder adhesie in brede zin is een gemeenschap niet in stand te houden. En daar behoort o.a. ook de overheid toe. Daarvoor was een koning in vroegere tijden koning. En al hij wijs was werd hij vereerd. Nu hebben we een MP. Vindt je hem wijs?

    Reactie door Pim — maandag 25 april 2005 @ 22.39 uur

  57. 54) Natuurlijk Pim, dat denk ik ook…De overheid zal aan een belangrijk aantal randvoorwaarden moeten voldoen om de wil om beter en vooral liefdevoller op te voeden te ondersteunen…

    Het lijkt mij in deze tijd sowieso een opgave om essentiële waarden aan je kinderen mee te geven en je tegelijkertijd te moeten verplaatsen in het gedachtegoed van deze zo kille maatschappij opdat ze ook leren dáárbinnen te overleven, dat lijkt mij voor ouders écht een enorm dilemma: Gun je ze een meer levensbeschouwelijke kijk op het leven en diepgang, waardoor ze zich dienovereenkomstig gedragen met gevoel voor het proces of bereid je ze voor op doelmatigheid als presteren dat binnen deze samenleving zo veel beter beloond wordt?

    Het lijkt me verdomde moeilijk!

    Reactie door Madelijne Pleines — maandag 25 april 2005 @ 22.41 uur

  58. @Pim
    We hebben meer wijze mensen nodig. Liefst zoveel mogelijk. Iedereen bezit die wijsheid. Ergens diep van binnen. Van Balkenende had ik meer wijsheid verwacht omdat hij heeft geleerd “gij kunt niet God en Mamon tegelijk dienen”. Duizenden uren in de kerk en nog rent hij achter het geld en de macht aan.
    Dat valt me vies van hem tegen.

    Reactie door Alie Dekker — maandag 25 april 2005 @ 22.49 uur

  59. @56 @57. Alie en ik zijn het eigenlijk wel eens denk ik in hoe het zou moeten zijn. Zijn tekst die ik in een copy&paste dupliceerde naar mijn bijdrage, onderschrijf ik volledig.
    Echter zeggen dat ieder zijn eigen opvoeding zou kunnen regelen
    is historisch gezien een beetje onjuist.
    Weet, dat we nog niet zo lang individualisten zijn in relatie tot het verleden van onze soort.

    Reactie door Pim — maandag 25 april 2005 @ 22.52 uur

  60. Hieronder een tekst van Erich Fromm die mij enorm aanspreekt:

    Als we onszelf als ego ervaren en ons gevoel van identiteit dat van een ego-identiteit is zullen we dat “ding”natuurlijk willen beschermen. We zijn voortdurend op onze hoede tegenover iedereen en tegenover elke ervaring die ons ego bestaan zou kunnen verstoren.
    Als wij ons blijven identificeren met onze bezittingen, onze kennis, onze huidskleur, geloof of politieke voorkeur dan zitten we diep in een identiteitscrisis.
    Een groeiende vervreemding en dingwording van de mens.
    We verliezen onze identiteit en integriteit in het streven naar HEBBEN i.p.v. ZIJN. Dat maakt ons kwetsbaar.
    Velen hebben de moed verloren zelfstandig te denken en onze eigen beslissingen te nemen.
    We zijn passief en hebben geen enkele actieve inbreng in onze relatie met de wereld, de stad en zelfs de wijk en stellen ons machteloos op t.o.v. de media en de politiek.
    We voelen ons machteloos, eenzaam en onzeker.

    In een democratie ben je vrij in je politieke keuze. Deze politieke vrijheid zal NIET ten onder gaan aan frustratie en onwaarachtigheid als we kiezen voor: liefde en verantwoordelijkheid, compassie en solidariteit, redelijkheid, vertrouwen en integriteit.
    Een vrije maatschappij is voor mij een maatschappij waar mensen zich nauw verbonden voelen en tegelijkertijd vrij zijn, deel van een geheel en toch onafhankelijk.

    Reactie door Alie Dekker — maandag 25 april 2005 @ 23.01 uur

  61. Nog een aanvulling op 60)

    We hebben hoop, vertrouwen en standvastigheid nodig. Niet van bovenaf opgelegd door wie of wat dan ook, maar vanuit onze eigen identiteit, integriteit en standvastigheid.
    Standvastigheid is het vermogen nee te kunnen zeggen wanneer de wereld ja wenst te horen.

    Reactie door Alie Dekker — maandag 25 april 2005 @ 23.07 uur

  62. Kan me volledig vinden in 60 Alie, dat bedoel ik ook wanneer ik zeg dat het ervaren van autonomie niets met individualisme te maken zou hoeven hebben…Je kunt die autonomie alleen ervaren als onderdeel van – en als reflectie op de samenleving.

    Reactie door Madelijne Pleines — maandag 25 april 2005 @ 23.15 uur

  63. @60 Alie
    Ik ken deze tekst, en je verwarmd mijn hart er mee.
    Maar mijn vraag is deze, Leven we in een inhoudelijk democratie,
    of leven we in een democratie van het woord.
    Hiermee wil ik zeggen dat hetgeen in dat woord besloten ligt,
    niet naar de betekenis ervan uitgevoerd wordt.
    Ik weet,of vermoed, dat dit is een gevaarlijke uitspraak is , die allerhande discussies uit kan lokken, maar ik bedoel niet anders dan aandacht te geven aan het verschil tussen de vorm en de inhoud.
    Praktisch gezegd geef ik je een voorbeeld. Onze M.P inclusief C.D.A. zegt heel sociaal bezig te zijn en belijden dat met het
    woord, maar het verschilt enigzins met hun daden. De vorm en de inhoud. Dit is allemaal echt niet nieuw en ik heb het niet zelf verzonnen. Maar ik zeg je als je iemand ontmoet waar de vorm en de inhoud samen vallen, zul je makkelijk van hem/haar kunnen houden.

    Reactie door Pim — maandag 25 april 2005 @ 23.19 uur

  64. Pim 63), Sorry dat ik me er even mee bemoei, maar zo geldt dat toch ook voor “liberaal” dat niets met werkelijke vrijheid van doen heeft en niet inhoudelijk naar betekenis wordt gebezigd?

    Zo is dat met de huidige “democratie” ook volgens mij…

    Reactie door Madelijne Pleines — maandag 25 april 2005 @ 23.26 uur

  65. Ja precies Pim, weten en er niet naar handelen is hetzelfde als niet weten. Dus om op onze kinderen terug te komen. Als gezin en samenleving niet handelen naar hun geweten, waar moeten onze kinderen dan hun goede voorbeeld vandaan halen?

    Reactie door Alie Dekker — maandag 25 april 2005 @ 23.27 uur

  66. @63 Madeleine Precies, zo is het. Als je voor vrijheid bent hoef je dat niet perse in een woord uit te drukken, als het in je daden tot uitdrukking komt zal het onmisverstaanbaar waarneembaar zijn.

    Reactie door Pim — maandag 25 april 2005 @ 23.32 uur

  67. @65 Volgens mij zijn we het wel eens. Maar mijn vraag blijft.
    Behoord de politiek niet ook tot onze samenleving? Ik weet wel dat het bijna niet meer zo is, maar het behoort toch wel zo te zijn.En zover ik het kan waarnemen wordt dat al lang niet meer zo beleefd.

    Reactie door Pim — maandag 25 april 2005 @ 23.35 uur

  68. Het gaat erom dat je kinderen betekenisgericht leert denken en doen, denk ik…

    Deze overheid draagt daar nu niet bepaald aan bij en dat lijkt me wel hard nodig, niet door het “over te nemen”, dat kán ook niet, maar wel door de gelegenheid te scheppen en ertoe uit te nodigen…

    Reactie door Madelijne Pleines — maandag 25 april 2005 @ 23.37 uur

  69. Begrijp me niet verkeerd met al deze teksten. Ik ga heel vaak in de fout.Mijn handelen is heel vaak ook ego-gericht. Iedereen worsteld met het leven. Wat ik zo fijn zou vinden als we deze worstelingen bespreekbaar maken en er naar durven kijken. Het erkennen van de eigen fouten en er over praten is voor kinderen ook een teken dat het OK is om fouten te maken. Dat fouten een kans zijn om het de volgende keer beter te doen. Maar als we massaal wegkijken van onze eigen gebreken, en de oorzaken altijd buiten onszelf leggen, dan verliezen we onze eigenwaarde en onze kracht. Dan zijn we slachtoffers ipv van daders.

    Reactie door Alie Dekker — maandag 25 april 2005 @ 23.40 uur

  70. Ik ga er nu mee stoppen, Wat ik heb willen aantonen is, dat er verbanden bestaan tussen de opvoeding binnen een gezin en de gebeurtenissen in de samenleving daarbuiten INCLUSIEF onze bestuurders. Dit is geen theorie. Kijk gewoon om je heen wat er aan de hand is. Gewoon naar de vorm en de inhoud,Ik vond het fijn om met elkaar onze gedachten te delen. Ik ga nu op één oor.We hadden in ieder geval aandacht voorelkaar, en aandacht is….

    Reactie door Pim — maandag 25 april 2005 @ 23.48 uur

  71. 69)Alie, ik begrijp jouw dilemma wel, maar de overheid heeft mijns inziens wel de taak om voorwaardescheppend te werken. Iemand die dagelijks het gevoel heeft te moeten “overleven” ervaart echt niet de ruimte voor die zelfreflectie. Er zijn een aantal belangrijke voorwaarden op grond waarvan mensen zich kunnen ontplooien… Wanneer, zoals nu, affiniteit met materie zo wordt beloond in plaats van dat er een basis van welzijn voor ieder gecreëerd wordt zullen mensen niet onverdeeld de ruimte voelen voor die zelfreflectie en reflectie naar elkaar. Het erkennen van een verantwoordelijke taak van de overheid en van de politiek, ontslaat je toch ook niet van je eigen verantwoordelijkheden? Integendeel zou ik haast zeggen….

    Reactie door Madelijne Pleines — maandag 25 april 2005 @ 23.55 uur

  72. Heel herkenbaar,Pim,Alie,Madelijne, alleen kun je als individue pas ontplooien als veiligheid en hechting goed is.Gelukkig komen ze er steeds meer achter dat niet alleen een moeder voor die hechting kan zorgen maar ook vader en opvangwerknemers, alleen en daar ligt misschien een kleine oorzaak,er moet een constante zijn.Binnen opvang is dat lastig te regelen en thuis is door tweeverdieners dat ook moeilijker te verwezelijken.Dan veiligheid; ik vind dat dus echt een overheids taak en de huidige schiet daar in ernstg te kort,immers als ouders zich niet veilig voelen hoe breng je veiligheid over op je kind?

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — maandag 25 april 2005 @ 23.58 uur

  73. Ik denk dat er niet kan worden gezegd dat er 1 oplossing is voor alle problemen bij het opvoeden. Maar er is wel heel veel kennis omtrent het opvoeden en gedrag van kinderen. De taak van de overheid zou moeten zijn om deze kennis over te brengen bij alle mensen die te maken hebben met het opvoeden van kinderen. In de eerste plaats natuulijk de ouders. Heel veel welwillende ouders hebben problemen met het opvoeden van hun kinderen omdat ze zelf niet kunnen achterhalen waar die problemen liggen. Met een beetje inspanning kun je deze groep makkelijk bereiken door middel van een goede organisatie en communicatie.
    Verder moet je ervoor zorgen dat in het onderwijs en de kinderopvang gedragsproblemen van kinderen aangepakt moeten worden.. Ook hierover is voldoende kennis beschikbaar…

    De grote vraag is dan: waarom wordt er hieraan dan niets gedaan?
    Onder het mom van eigen verantwoordelijkheid schuift de regering al dit soort dingen van zich af… Zo worden problemen niet opgelost, zo worden ze gecreeerd…. het doet mij in elk geval deugd dat er een politieke partij (naast heel veel welwillende professionals) is die hieraan wel iets wil doen..

    Reactie door Erik — dinsdag 26 april 2005 @ 0.00 uur

  74. Vanavond hoorde ik dat Staatsbosbeheer net een onderzoek heeft afgerond, waaruit zou blijken dat 70% van de kinderen in Nederlands geen mogelijkheid heeft tot contact met de natuur. Heb nog even gevraagd of dat wel klopte en het zou inderdaad zo zijn. Dat lijkt me schrikbarend hoog, maar toevallig liep ik zelf van de week al te denken dat het wel veel minder is dan vroeger. Kan me herinneren, toen ik op wat toen nog de lagere school zat, dat je kikkerdril zo overal vandaan kon halen, dat stond dan in een jampotje en dan kwamen er van die kikkerpootjes aan, doodeng vond ik het, maar wel iets wat normaal was en zich elk jaar herhaalde. Nu loop ik door een wandelgebied waar een speciaal stiltegebied is gecreëerd, honden moeten er aangelijnd, om de kikkers gelegenheid te geven zich voort te planten. Toen vroeg ik me al af, de paddestoelentuintjes met vliegenzwammen van vroeger mogen allang niet meer, de kikker is kennelijk een bedreigde diersoort, natuur is toch óók heel belangrijk voor kinderen? Dus schrok ik vanavond erg van dit cijfer, al kan ik me haast niet voorstellen dat het echt klopt. Ook ging het over de Ritalin-kinderen, ADHD-kinderen die op volwassen antidepressiva worden gezet, met alle bijwerkingen vandien, en ik vroeg me echt af op de terugweg: wat doen we onze kinderen aan? Wat voor wereld bieden we ze? Het is toch niet zo gek dat de agressie steeds verder toeneemt, als een kind geen kind meer kan en mag zijn?

    Reactie door Joan van der Lingen — dinsdag 26 april 2005 @ 0.05 uur

  75. @Joan, je had vroeger ook schooltuintjes, het mislukte bij mij vaak maar wat was ik trots op wat ik deed!Hutten bouwen gebeurd nu ook georganiseerd in de vakantie,in een speciaal huttenbouw kamp.

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — dinsdag 26 april 2005 @ 0.27 uur

  76. Ja, is waar, Sabineke. Zijn die er ook al niet meer? Met je initialen in sterrekers, en je plantte er groenten en bloemen, ik vond het hartstikke leuk.

    Reactie door Joan van der Lingen — dinsdag 26 april 2005 @ 0.44 uur

  77. Volgens mij niet, tenminste in Heemstede staan nu flats op de plek waar die van mij lagen en er is daar volgens mij geen een school die ze nog heeft.Mogelijk dat het elders wel nog is.Volgens mij was er in het jeugdjournaal ook een onderwerp over stadse jeugd en daar waren kinderen van een jaar of tien, die nog nooit een koe van dichtbij hadden gezien, ze waren er bang voor, sneu ,he.

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — dinsdag 26 april 2005 @ 0.55 uur

  78. Ja, ik vind dat inderdaad sneu en ook niet gezond, trouwens. Ik denk dat het absoluut ook een reden is van de toenemende agressie. Speelplaatsen zijn tegenwoordig ook allemaal beton, die scholen zijn betonnen dozen, wat wil je nou van die kinderen, en dan soms nog met van die opgefokte ouders thuis die alleen maar bezig zijn voor de nieuwe DVD-recorder in elke kinderkamer, waarmee ze dan denken het gebrek aan werkelijke aandacht te kunnen compenseren, geen wonder dat depressie volksziekte nr. 1 gaat worden.

    Reactie door Joan van der Lingen — dinsdag 26 april 2005 @ 1.05 uur

  79. @68 @69 Alie en Madelijne,
    In vertrouwen, gezien onze eerdere discussie.
    IK heb mijn PC nog een keer opgestart. Ik wil de gelegenheid niet laten voorbijgaan om nog iets toe te voegen aan
    onze eerdere discussie over zijn en hebben. Je kunt deze begrippen nog uitbreiden met andere synoniemen die
    bijelkaar passen, n.l.echt en onecht. Kracht en Macht. Eigenlijkheid en oneigenlijkheid.
    De kleinste verdunning van kracht is kwetsbaarheid.
    De kleinste verdunning van Macht is zwakheid.
    Wanneer je nu in jezelf het onderscheid leert te maken tussen je kwetsbaarheid en je zwakheid vindt je de weg naar
    kracht, en die staat weer gelijk aan “zijn”. Ik geef toe, dit heeft ogenschijnlijk niets meer met politiek te maken,
    maar dat ligt alleen maar aan de tijdsgeest. Vanuit dit weten een kind opvoeden, mag wat mij betreft een waarlijke opvoeding
    genoemd worden. We worstelen n.l. allemaal met dit innerlijke conflict aangaande de juiste waarneming omtrent onze kwetsbaarheid en zwakheid en onze beoordeling daarvan. Met uitzondering van onze huidige bestuurders, lijkt het. Met de nadruk op het “lijkt”. Alle conflicten in ons en in de wereld spelen zich af in dit krachtenveld. De kracht en de macht, de kwetsbaarheid en de zwakheid, het zijn en hebben.

    Reactie door Pim — dinsdag 26 april 2005 @ 1.31 uur

  80. Helemaal eens met Joan

    Reactie door Fred — dinsdag 26 april 2005 @ 1.47 uur

  81. Opvoeden moeilijk ? Nee, niet wanneer je het vanaf de geboorte van je kind(eren) als je belangrijkste taak ziet…
    Belangrijker dan (veel) geld verdienen voor een groter en/of tweede huis, nieuwe auto, dure vakanties, enzovoorts.
    Beschikbaar zijn, meeleven met je kind(eren), op het juiste moment een vangnet zijn of een enthousiaste fan.
    Niet te vaak ‘nu even niet’, want dan houdt het kind op een gegeven moment helemaal de mond… en stapelen zich problemen op die dan jaren later tot ‘onacceptabel gedrag’ leiden.
    Met ouders, die er nooit iets van gemerkt hebben dat het met hun kind niet goed ging…

    Alles is bespreekbaar, op ieder moment.
    Helaas worden kinderen tegenwoordig vaak ‘genomen’, omdat dat nog iets was dat men niet had… op een moment dat het ‘even’ past in de carrière. En het sterk toegenomen aantal éénoudergezinnen, waarbij die ene ouder ook nog sneller verplicht is om een baan te zoeken, is ook niet echt een goede ontwikkeling.

    Het opvoeden op zich is niet zo moeilijk, maar tijd en aandacht vrijmaken schijnt voor velen een probleem te zijn.

    Reactie door Heraclitus VII — dinsdag 26 april 2005 @ 2.01 uur

  82. Pim (70)
    Inderdaad, onze politici/leiders zijn stuk voor stuk geen haar beter. Neem nu de politiek, is liegen en bedriegen en ze vinden het allemaal heel erg tof dat ze dat vak zo goed verstaan. Straks mogen we weer stemmen op liegen en bedriegen. En ondertussen stellen politici zich de vraag ‘joh waar gaat het toch mis’ , vrij simpel. Het gaat bij jullie al mis, maar zolang niemand dat wil in zien en verblind door de partij die zij aanhangen veranderd er NIETS!!!

    Liegen en bedriegen = asociaal en asociaal egoïstisch gedrag is uit het belang van partij politiek aanvaard. Want mijn partij vertegenwoordigt het licht. Lulkoek, dus vrij simpel waar het al fout gaat. Mensen moeten eens stoppen met in belangen te denken en onze leiders moeten het goede voorbeeld geven en niet alleen met een leuke speech komen, maar het ook waarmaken en er zelf naar leven. Dan snap je misschien waar het fout gaat bij de opvoeding. Wijzen naar ouder is lekker makkelijk, kijk eerst maar eens naar jezelf, zij die politiek tot een truukje van manipuleren en liegen en bedriegen hebben gemaakt.

    Kinderen nemen fout gedrag over kan zo nog wel even doorgaan met dingen waar het fout gaat en waar wij allemaal zelf schuld aan hebben.

    Reactie door Comment — dinsdag 26 april 2005 @ 6.41 uur

  83. @48 Sabineke van Schie-Pleines

    Ik denk niet dat je de zin helemaal goed begrepen hebt, als ik het over de gelijkwaardigheid tussen ouders en kind heb!!!

    Reactie door ACCEPT — dinsdag 26 april 2005 @ 9.55 uur

  84. Wij vinden het trouwens wel meevallen, het opvoeden van de kinderen. Wij vinden het vrij gemakkelijk gaan, als je maar een paar basisregels in acht neemt, dan loopt het vanzelf zonder al teveel moeite.

    Reactie door ACCEPT — dinsdag 26 april 2005 @ 9.59 uur

  85. @83,Accept wat bedoelde je dan?Je zegt: je moet ze als gelijkwaardig behandelen en punt 4 Gelijkwaardig behandelen.Of bedoel je daar mee te zeggen dat je elk kind hetzelfde dient te behandelen?

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — dinsdag 26 april 2005 @ 10.35 uur

  86. ACCEPT (84),

    Niet elke ouder gaat het even makkelijk af, de ene is beter dan de andere. Ook niet alle kinderen zijn gelijk, de ene is moeilijker op te voeden dan de andere. Maar goed ik denk wel dat jullie dat weten.

    En normen en waarden zijn geen vreselijke woordjes, ze zijn alleen vreselijke om ze uit balkenende zijn mond te horen,
    omdat je weet dat hij er geen biet van meend en het alleen maar zegt om de indruk te wekken.

    Jan Marijnissen, dat er meer gedaan moet worden aan de toekomst van onze kinderen ben ik het wel met je eens, maar waarom denkt de sp dat een ‘staatssecretaris voor de jeugd’ de oplossing zal bieden?

    Je hebt het over het vmbo, dat valt onder onderwijs, dus de staatsecretaris van onderwijs zou beter beleid moeten maken.
    Je kunt wel een super ministirie maken voor de jeugd maar ik denk dat het beter is je aparte ministirie houd die zijn gespecialiseerd in een apart onderdeel maar dat ze nauw met elkaar samen werken. Ik denk het dat meer zin heeft, en samen met goede beleidsmakers.

    Reactie door Evert Tigchelaar jr — dinsdag 26 april 2005 @ 10.35 uur

  87. @85

    Door b.v. om maar een voorbeeld te noemen niet zeggen van: Jij kan dat niet, daar was ik vroeger veel beter in. Er zijn ouders die dit zeggen tegen hun kind, heb het zelf gezien. Dan gaan ze zich minderwaardig voelen. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden.

    Reactie door ACCEPT — dinsdag 26 april 2005 @ 10.46 uur

  88. @86

    Ook heel moeilijk opvoedbare kinderen kun je goed opvoeden Evert. Ik kijk wel eens naar een Engelse programma, dan gaat er zo,n vrouw naar gezinnen toe om een handje te helpen. En dat is maar eventjes en het loopt goed in zo’n gezin. Het is gewoon zoiets van, hoe pak je het aan. Hebben jullie dat programma wel eens gezien? Maar het is natuurlijk wel waar Evert, dat de een moeilijker op te voeden is, dan de andere.

    Reactie door ACCEPT — dinsdag 26 april 2005 @ 10.57 uur

  89. @87,Ja, natuurlijk gaan ze zich dan minderwaardig voelen!Ik vind dat ook niet iets van gelijkwaardigheid meer iets als jezelf groter/belangrijker willen maken.En of je dit nu tegen een kind zegt of tegen een volwassenen, het is in mijn ogen niet juist, we hebben allen onze unieke talenten.Mijn dochter zegt wel eens tegen mij:Jij kan dit of dat veel beter dan ik.Mijn antwoord is dan steenvast, ik doe het langer en oefening baart vaak kunst.Ik ben het met je eens dat het belangrijk is dat ouders goed in hun vel zitten maar de weg naar dat jezelf goed kennen wordt wel steeds meer vergeten.Vind ik ook een beetje met de scholen;proefwerken of schriftelijke overhoringen worden nauwlijks meer besproken, veel komt op zelfstudie aan, dan zit het gevaar erin dat je steeds dezelfde denkfouten gaat maken.

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — dinsdag 26 april 2005 @ 11.01 uur

  90. Ik ken dat programma ook Accept, het toont naar mijn idee goed aan dat sommige ouders het idee hebben dat ze het opvoeden zelf moeten uitvinden, ik verbaas me er tenminste over dat sommigen echt geen idee hebben, hoe of wat.

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — dinsdag 26 april 2005 @ 11.20 uur

  91. Hoi Pim 79)

    Soms vergt het zelfs kracht om kwetsbaar te kunnen zijn…
    En macht is soms niet meer dan een compensatie voor zwakheid…Het gaat er, denk ik, inderdaad om dat je “zuiver” waarneemt en ook dat maakt je weer kwetsbaar op een manier die van moed kan getuigen…

    Reactie door Madelijne Pleines — dinsdag 26 april 2005 @ 23.23 uur

  92. Misschien een wat late reactie, maar ik wil toch reageren op het feit dat sommige mensen het consequent zijn tegen kinderen gelijkschakelen met liefdeloosheid. Ik denk juist dat kinderen zich veilig voelen als ze weten waar ze aan toe zijn. Soms zijn regels zo’n gewoonte dat het niet eens meer beschouwd worden als een (belastende) regel. Bijv. op vaste tijden naar bed gaan, niet van tafel gaan als we nog eten, niet vloeken..etc

    Reactie door Karin — woensdag 27 april 2005 @ 9.14 uur

  93. Hoi Karin, ik weet niet of je hiermee mijn bijdrage bedoelde, ik reageerde namelijk nogal op het feit dat men “consequent gedrag” zo vaak noemde….ik wil daarmee zeker niet zeggen dat consequent gedrag “liefdeloos” zou zijn, maar ik vind dat warmte en liefde een nog belangrijkere basis zijn (vanwaaruit je natuurlijk óók consequent kunt zijn) Het één sluit het ander niet uit…

    Reactie door Madelijne Pleines — woensdag 27 april 2005 @ 20.16 uur

  94. 93) Madelijne
    Dan liggen onze meningen niet ver uiteen denk ik

    Reactie door Karin — woensdag 27 april 2005 @ 22.38 uur

  95. Yes. anna ohura ( http://www.x24x7.com/anna-ohura.html )

    Reactie door anna ohura — woensdag 26 oktober 2005 @ 21.01 uur