5 mei

Voor als je in de buurt bent…

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

donderdag 05 mei 2005 :: 10.56 uur

28 Comments

28 reacties

  1. ik lonsdale drager heb respect voor alle die zijn gestorven voor onze vrijheid dus ook voor de polen en de marokanen en de rest dit moeten wij altijd blijven vieren om te voelen wat zei niet meer kunnen voelen

    Reactie door lonsdalekleding — donderdag 5 mei 2005 @ 13.15 uur

  2. Op stond een ijzersterke tekst:

    Wat er ook speelt in de wereld,
    laat het vooral de kinderen zijn..

    Reactie door Karin — donderdag 5 mei 2005 @ 15.13 uur

  3. ik bedoelde dus de site van Loesje. http://www.loesje.cc

    Reactie door Karin — donderdag 5 mei 2005 @ 15.13 uur

  4. Geweldig optreden van W.A. in zowel den Bosch als Wageningen.

    Reactie door antoon — donderdag 5 mei 2005 @ 18.56 uur

  5. Ook het interview met George W. Bush gezien in het Journaal??

    ……….. @#!*&#@ !!!

    Reactie door L.M. Lembeck — donderdag 5 mei 2005 @ 22.44 uur

  6. off topic

    Wouter bos is nu aan het kletsen bij b.vD Waarom verdorie geen debat met tegenstanders van nivo in plaats van die Bart Chabot?

    Reactie door ReneR — donderdag 5 mei 2005 @ 23.26 uur

  7. Het storende van 4/5 mei vindt ik de mensen die met alle geweld van de wereld een nieuwe betekenis aan 4/5 mei willen geven. Als men dat gaat doen zal het totaal aan kracht verliezen. En zal het beeld van de meest weerzinwekkendste oorlog vervagen. Ik vindt het ook nog eens vervalsing van de geschiedenis. Net of je Afghanistan kan vergelijken met het fabrieksmatig uitmoorden van mensen door Nazi Duitsland. Zeer storend.

    Reactie door MikeAlfaDelta — donderdag 5 mei 2005 @ 23.35 uur

  8. http://www.janmarijnissen.nl/weblog/2005/05/02/ons-racisme-schaadt-de-economie/#comments

    #64 voor wie het nog even na wil lezen

    Reactie door ReneR — donderdag 5 mei 2005 @ 23.56 uur

  9. MAD

    Daarvoor wordt nu dan ook veteranendag in het leven geroepen dacht ik. Dat is dan ergens eind juni. 5 mei staat natuurlijk in het teken van die grote oorlog en zal dat blijven, al doen ze nog zo hun best om dit te veranderen.

    Verder vind ik de genocide in Rwanda er nog het meest dichtbij komen. En vergeet niet de gestuurde uitroeiing van indianen in de VS.

    Reactie door ReneR — vrijdag 6 mei 2005 @ 0.01 uur

  10. #5 Lydia…Goh, je kon die man wel eens haten….

    Reactie door ReneR — vrijdag 6 mei 2005 @ 0.02 uur

  11. Als alternatief bevrijdingsfeest vanavond naar “Struisvogels op de Coolsingel” geweest, de openingsvoorstelling van Peter Sonneveld (die vroeger heel wat tomaten heeft gegooid) bij Theatergroep Bonheur. Gaat over een zevental mensen (van de haast 1.000) die bij het bombardement van Rotterdam zijn omgekomen en die in dit stuk weer tot leven worden gewekt. Een aanrader, zeker voor Rotterdammers.

    Reactie door Joan van der Lingen — vrijdag 6 mei 2005 @ 1.23 uur

  12. 5 Mei

    Aan het begin van de oorlog werd het Joodse stel door de Duitse bezetters opgepakt en naar Westerbork getransporteerd. Het doorgangskamp Westerbork.

    Als ik ‘de oorlog’ schrijf, bedoel ik de Tweede Wereldoorlog. Ik heb de Tweede Wereldoorlog niet meegemaakt, maar enkel van horen zeggen. Daarom is het voor mij ‘De Oorlog’, omdat de mensen die het wel hebben meegemaakt het zo noemen. De Oorlog.

    Waar was ik gebleven.

    Fietsen. Als we fietsen kunnen krijgen, kunnen we hier weg. En we moeten hier weg, omdat we willen leven. Overleven. Om het alternatief te begrijpen, had je enkel gezond verstand nodig. Zyklon B bleek later. In het donker van de nacht zijn ze ontsnapt uit Westerbork. Op fietsen zonder banden. Op een donkere weg, lantarenpalen waren destijds ook schaars, hoorden ze vanuit de tegenovergestelde richting een fietser aankomen. Ze doken hals-over-kop de sloot in en wachtten tot de tegenligger voorbij zou komen. Spannende minuten volgden, maar toen de minuten langer gingen duren, besloten ze te gaan kijken waar die andere fietser was gebleven. Hij lag vijftig meter verderop in dezelfde sloot. De tegenligger was die nacht ook illegaal op pad.

    Ze hebben onderdak gevonden in het Valtherbos. In een uitgegraven hol onder de grond hebben ze de oorlog overleefd. Gekleed in een overall omdat dat de meest praktische kleding was. En dankzij dappere mensen die hun eigen leven riskeerden om dat van anderen te redden.

    Op het internet staat een indrukwekkend monument ter nagedachtenis aan de Joodse mensen die De Oorlog niet hebben overleefd. Het is een beeldscherm vol met blokjes. Achter elk blokje schuilt een verhaal. Een verhaal over Joodse mensen in De Oorlog.

    Digitaal Monument Joodse Gemeenschap in Nederland:
    http://www.joodsmonument.nl/index.php

    Reactie door Henk Tukkers — vrijdag 6 mei 2005 @ 1.54 uur

  13. ReneR
    Mag het hopen, want het lijkt mij een slechte zaak om met dat soort zaken te gaan lopen hobbye. Balkenende heeft dit ook al getracht te doen, gelukkig kreeg hij flink wat weerstand. Het komt over als een soort oneervol ontslag voor WOII slachtoffers. En de reden waarom we voor dit soort dingen moeten blijven staan is dat er nog steeds eikels zijn zoals in Zoetermeer die een zaaltje verhuren op 4/5 mei aan een stel neonazi’s die een feestje willen bouwen. Mag toch hopen dat politiek Nederland nu ook hun afgrijzen uitspreekt net als bij de Marokanen in R’dam.

    Reactie door MikeAlfaDelta — vrijdag 6 mei 2005 @ 7.44 uur

  14. A’dam was het overigens…

    Reactie door MikeAlfaDelta — vrijdag 6 mei 2005 @ 8.08 uur

  15. Artikel van het CIDI
    http://www.cidi.nl/news/2005/040505a.html

    Ik hoop dat politiek Denhaag zich nu ook fel uitlaat over dit soort zaken. Of moeten eerst alle linkse Anti Facisten een veldslag leveren eer men een vuist maakt in denhaag ? Want als er klappen vallen dan opeens is het …ooow wat erg allemaal.

    Reactie door MikeAlfaDelta — vrijdag 6 mei 2005 @ 8.13 uur

  16. Ik zag willem alexender zeggen dat de betekenis van 5 mei verbreed moet worden om er zo voor te zorgen dat toekomstige generaties zich de oorlog zullen blijven herinneren. Dat is precies de verkeerde oplossing. Door op 5 mei alles te gaan vieren wat je maar wil, door het de politieke invulling te geven van de dag, verlies je dus alle betekenis. Zonder betekenis en zonder die band met het verleden zal de interesse afnemen. Zuipen en feesten? Ach dat kun je iedere zaterdag avond.

    Het lijkt erop dat onze politici vastberaden zijn om deze koers op te gaan om de band met het verleden te breken.

    Reactie door daniel565 — vrijdag 6 mei 2005 @ 8.34 uur

  17. Goddank haat ik niemand, René. Dus ook George Bush niet. Ik heb wel aan sommige mensen een grondige hekel, maar dat is echt iets heel anders. Mocht ik die man ooit in het wild tegenkomen, dan zal ik hem beleefd en duidelijk bij een kopje koffie uitleggen wat ik vind. Ook Bush is een mens. Net als jij dus!

    Reactie door L.M. Lembeck — vrijdag 6 mei 2005 @ 8.45 uur

  18. daniel565
    Misschien moet die band nog veel steviger worden aangehaalt. Door b.v. te zeggen, je kan vrij krijgen op die dagen als je ook deel neemt aan een agenda die is uitgezet voor die dagen, van serieus tot vermaak. Het moet niet ‘he lekker dagje vrij worden’. En laten stempelen op desbetreffende festiviteit als bewijs dat je op die dag ook hebt deel genomen. Want het is geen…he lekker dagje vrij…Van mij mag er best een verplichting komen daarin, waarom, omdat het zo enorm belangrijk voor je eigen ontwikkeling is en om mensen flink op hun hart te drukken waar het omgaat, niet alleen een dagje vrij… Je kan het zien als het preventie.

    Reactie door MikeAlfaDelta — vrijdag 6 mei 2005 @ 8.54 uur

  19. Ik heb gisteren bevrijdingsdag tussen bejaarden doorgebracht. Deze mensen hadden dus allemaal de oorlog meegemaakt. Mijn opa moest optreden samen met zijn zus. (The Shepherds) Ze zongen Nederlandse bevrijdingsliederen en liedjes o.a. van Vera lynn. Ik vond het heel ontroerend en door de verhalen van deze mensen realiseer ik me des te meer hoe belangrijk het is deze dag te laten zijn, zo niet nog belangrijker te maken. Zeker gezien de war against terror die onze wereld aan het beheersen is op dit moment.

    Reactie door Sulis — vrijdag 6 mei 2005 @ 10.17 uur

  20. Voor mij zou deze dag er een moeten zijn van stilte en inkeer, om eventueel samen in liefde en vrede door te brengen.
    Zeker geen dag om een feestje te bouwen, – daarvoor is de prijs van vrijheid te hoog.
    Groet,
    Amita.

    Reactie door AMITA — vrijdag 6 mei 2005 @ 10.43 uur

  21. 20 Amita

    Ben het helemaal met je eens.

    Fijn dat er nog iemand is die 5 mei op die manier doorbrengt.

    Vriendelijke groet,

    E.Krul

    Reactie door E.Krul — vrijdag 6 mei 2005 @ 10.59 uur

  22. @9

    Veteranendag lijkt me toch heel iets van een heel andere orde dan 4/5 mei. Je kunt de veteranen die naar Irak en Afghanistan zijn geweest niet vergelijken met de veteranen van WOII. Daarnaast zul je je dan af moeten vragen welke veteranen je zou willen gaan vereren. De Indie-veteranen ook? Zelf heb ik grote moeite met de verering van Indie-veteranen.

    Reactie door Nathan — vrijdag 6 mei 2005 @ 16.33 uur

  23. @16

    Ik denk inderdaad ook dat als je 4/5 mei breder gaat trekken, dat mensen dan op den duur de historische achtergrond van 4/5 mei niet meer zullen kennen. Maar misschien dat je 4 mei expliciet zou kunnen relateren aan WOII en dat je van 5 mei een soort Dag van de Vrijheid maakt?

    Reactie door Nathan — vrijdag 6 mei 2005 @ 16.37 uur

  24. Nou…je zou ook een dag kunnen maken van alle oorlogen die er waren en nog zijn. Zonder er een politieke kleur aan te geven. Begin je bij de Nazi’s en eindig je bij b.v. Irak. Alleen moet je oppassen dat de boodschap niet verloren gaat, daar zou ik wel mee kunnen leven. Alleen moet de media hier dan een grotere rol in spelen. 1 a 2 dagen alle oorlogen belichten..ja als ik er zo over denk waarom niet. Zolang er maar geen politieke kleur aanzit en de boodschap moet duidelijk blijven…het afgrijselijke van oorlog en hoe stompzinnig het is en de waarom’s e.d….zoiets…

    Reactie door MikeAlfaDelta — vrijdag 6 mei 2005 @ 16.51 uur

  25. Nathan, ik denk niet dat er iemand VEReerd zou moeten worden, maar wel dat we de veteranen moeten EREN…. Het zijn tenslotte geen goden. Los daarvan denk ik dat de veteranen de wens van Prins Bernhard moeten eren door hun dag voortaan te vieren op zijn verjaardag en dan in Den Haag (dacht ik?). Natuurlijk kunnen ze op eigen gelegenheid elk jaar een “demonstratievergunning” aanvragen in Wageningen en daar dan marcheren. Het zal zeker gebeuren met de instemming van veel burgers en negotie daar…
    Veteranen zijn veteranen. Alleen de omstandigheden zijn anders, maar veteranen zelf zouden je kunnen vertellen dat de beleving van een WOII veteraan nogal lijkt op die van de Irak veteraan. Het gaat die mensen om een gevoel… Of de aktie nou wel of niet terecht was/is, deze mensen moeten er heen en komen, hopenlijk allemaal, terug met verhalen en belevenissen en daarmee worden ze door andere veteranen herkend en ook erkend en dat is ontzettend belangrijk.
    Als alle jongens, meisjes, mannen en vrouwen in de wereld gewoon zouden weigeren om als kanonnenvlees te dienen, dan hebben de grote schreeuwers alleen zichzelf nog om te vechten. Laat ze dat in een boksring doen dan!! En laat de jonge mensen opbouwende dingen doen in plaats van voor de meerdere eer en glorie van zo’n bovenbaasbullebak zich tot rode puree te laten schieten.

    Reactie door L.M. Lembeck — vrijdag 6 mei 2005 @ 19.32 uur

  26. Ach,veel komt er weer boven borrelen, of is eigenlijk nooit weg
    geweest. “Ter meerdere glorie van”….heeft inmiddels een éigen-
    gedachtegoed centraal gesteld……

    Mooi gezegd: BovenBaasBullebak, is dat ervan geworden? Ja dus!
    Wat was het in oorlogstijd: B B B = Bescherming Burger Bevolking

    Elke keer als ik probeer ná te dénken, m’n ellebogen op tafel steun, m’n gezicht in mijn handen, m’n vingers langs de slapen beweeg, voel ik nog steeds tastbaar, 60 jaar later, dat litteken dat nooit meer wegging, nog steeds voelbaar, maar dus niet van een ‘genezen wond’, nee, nog immer open, dagelijks opengehouden door mensen, hun bewegingen, reakties, door hen die slechts de verhalen erover hoorden, er kennelijk niet van begrijpen dat het niet om een spannende film ging, maar rauwe werkelijkheid !!

    De bommen die vielen, die glas deden rinkelen, die scherven die doel troffen en de littekens die ook aan den lijve nog dagelijks voelbaar zijn, maar honderd keer minder erg dan wat in de geest werd verruïneerd…..

    Zouden scherven dan misschien toch nog geluk kunnen brengen?
    Nee ! Er valt niet te lijmen wat niet te rijmen valt.
    Ja ! Als korrelen zand weer tot een kasteel van verbondenheid in vertrouwen en vriendschap verheven zouden kunnen worden.
    Denk er maar aan als het zand je in korrels weer door de handen weet te ontglippen…………

    Reactie door Madelief0 — zaterdag 7 mei 2005 @ 4.19 uur

  27. Hierbij de goed doordachte 5 mei-toespraak van prins Willem Alexander. De verwijzing naar de verzetsheld H.M. van Randwijk vind ik erg goed. Het gaat volgens de kroonprins om “Zivilcourage” (een begrip van prins Claus). Ook in deze tijd.

    De Europese Unie is volgens prins Willem Alexander vanaf het begin tot en met heden een “vredesproject” geweest. Mijns inziens was de doelstelling van de toenmalige Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS) in de eerste plaats economisch van aard. De naam EGKS zegt voldoende. Zie ook art. 2 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Rome, 25 maart 1957.

    Nu de toespraak. Ter kennisgeving aangeboden.

    Toespraak van Z.K.H. de Prins van Oranje bij de nationale start van de viering van de bevrijding te ‘s-Hertogenbosch op donderdag 5 mei 2005

    Vijf jaar lang…., vijf jaar lang was het venster van mijn buurman, aan de achterzijde van de tuin, verduisterd.
    Ik wil met u voor een paar minuten teruggaan in de tijd, een momentopname, zestig jaar geleden. De verzetsman en journalist H.M. van Randwijk zit te werken, uitkijkend over zijn tuin. Nederland is een paar dagen bevrijd. Hij is bezig met het eerste vrije hoofdartikel in zijn tot voor kort illegale blad, het eerste waarachtig Vrij Nederland. Het wordt avond, de wind beweegt in de perenbomen, er is regen op komst, maar het zal een zachte meiregen zijn. En dan schrijft hij: ‘Vijf jaar lang was het venster van mijn buurman, aan de achterzijde van de tuin, verduisterd. Nu straalt het licht naar buiten en daarachter weet ik al die intieme huiselijkheid, heel die kleine geborgen wereld vol goedheid en goede degelijkheid, waaraan ons volk bekend is in de wereld en waardoor wij in de barre chaos die achter ons ligt, mede zijn staande gebleven. Daar ligt onze beperktheid en onze grootheid. Er klinkt orgelmuziek. De gedragen melodie van een oude Hollandse psalm…’

    En nu zijn we zestig jaar verder, zestig jaar van vrede, van onvoorstelbare voorspoed, van technische revoluties, van televisie en internet, van globalisering en migratie. ‘Goed’, ‘fout’, ‘links’, ‘rechts’, ‘katholiek’, ‘protestant’, allerlei vanzelfsprekendheden zijn minder in graniet gebeiteld dan vroeger. De nationale grenzen, waarvoor toen zo bitter gevochten werd, zijn alleen nog herkenbaar aan een lichte verandering van het wegdek op een snelweg. We leven altijd nog in hetzelfde land, maar tegelijkertijd is het in die zestig jaar een ander land geworden; een land met nieuwe perspectieven.
    Ik denk wel eens: mocht ik de gezegende leeftijd van mijn grootouders bereiken, hoe zal mijn land er dan uitzien, ruim een eeuw na de bevrijding? Het zal, vermoed ik, een integraal deel zijn van Europa, open naar de wereld. Het zal een land zijn dat de ruimte zoekt, al sinds de middeleeuwen onze manier om economisch te overleven. Het zal, hoe dan ook, een land met vele culturen zijn. Dat is altijd de kracht van Nederland geweest, de kracht die gedurende de Tweede Wereldoorlog door het monster van de monocultuur zo op de proef werd gesteld.
    Dat wil niet zeggen dat het een land zonder spanningen zal zijn. Ruimte maakt ook bang. Ruimte roept, onwillekeurig, de behoefte aan beslotenheid op. Die typisch Nederlandse paradox tussen ruimte en de behoefte aan geborgenheid zal dan ook altijd blijven bestaan.

    Ik hoop en verwacht dat we in dat land, over zestig jaar, nog altijd een vijfde mei vieren. Het zal nog altijd gaan om vrede en vrijheid. Maar de invulling van dat feest zal anders zijn. Allen die de bevrijding hebben meegemaakt, zullen dan zijn overleden. Zelfs hun kinderen zullen er vaak al niet meer zijn. Hun klein- en achterkleinkinderen zullen aan de beurt zijn om de essentie van onze bevrijding inhoud en vorm te geven en dóór te geven. Het zal een viering worden zonder de emoties van degenen die het zelf hebben ervaren. Zonder de directe persoonlijke band met de gebeurtenissen van toen. Maar mèt de overtuiging dat vrijheid het kostbaarste is wat we bezitten. Die overtuiging blijft en zal steeds worden overgeleverd aan volgende generaties. Laten we zorgen dat de Tweede Wereldoorlog niet vergeten wordt in het museum van het verleden, als het vijfjarige broertje van de Tachtigjarige Oorlog.

    De wereld heeft na het einde van de Tweede Wereldoorlog nog geen dag zonder oorlog gekend. Vrede en vrijheid zijn nooit vanzelfsprekend geweest. Wij vieren onze vrijheid al zestig jaar. Voor de meeste Nederlanders van na de oorlog is vrijheid net zo gewoon als schoon water uit de kraan en droge voeten in de polder: we merken pas hoe kwetsbaar we zijn als het water uit de kraan vervuild is en de dijken op springen staan. Mijn generatie, die de oorlog niet heeft meegemaakt, viert haar vrijheid zonder ooit onvrijheid te hebben ervaren. We zijn een, in dit opzicht, niet geteste generatie. De vrede staat als een muur om ons heen, we raken pas in paniek als het dak brandt en de muren instorten en al die vanzelfsprekendheden opeens verdwenen zijn. Wat zijn we dan waard?
    Tachtig procent van de Nederlanders, zo blijkt uit het jaarlijkse onderzoek van het Nationaal Comité 4 en 5 mei, maakt zich grote zorgen over de wereldvrede. Met name jongeren zien oorlog als het grootste wereldwijde probleem. Echte vrede en echte vrijheid bestaan pas, als ook die permanente angst voor oorlog en onvrijheid is verdwenen. Daar ligt vandaag onze uitdaging. Voor álle generaties, oud en jong.

    De concentratiekampen en de massamoorden werden geleid door ‘gewone’ mensen van vlees en bloed. Mensen kunnen onder bepaalde omstandigheden tot verschrikkelijke dingen in staat zijn. Hoe goed kennen we onszelf? De gruwelijke waarheid van de Tweede Wereldoorlog is dat dit geweld in de wereldgeschiedenis geen eenmalig incident was. Misschien wel in omvang, maar niet in aard. Het is opnieuw gebeurd, al was het niet op dezelfde schaal. Ik denk aan de bloedtreinen in Kasjmir. Aan de slachtingen op de Balkan, in Kongo en Rwanda. En nu, het gruwelijke geweld in Darfur, terwijl wij vorig jaar, tien jaar na Rwanda, de wereld plechtig beloofden dat dat nooit meer zou gebeuren. Ik stond in 2001 op een verlaten slagveld in Eritrea. Het was een Verdun in het klein: binnen achtenveertig uur waren daar tienduizend doden gevallen, golf na golf zinloos vergoten bloed. Het ging om een stuk woestijn, een grensconflict, meer niet. Ze lagen er allemaal nog, schedels, botten en uniformresten. Vanwege de mijnen durfde niemand er een stap te zetten. Het was nog maar kort daarvoor gebeurd. Leren wij, als mensheid, werkelijk wel iets?
    Als we onze ogen niet sluiten, worden ook wij, relatief veilig levende Nederlanders, zo dag-in dag-uit geconfronteerd met de onderdrukking en onvrijheid van anderen. Daarom is het ook zo belangrijk dat wij, naar vermogen, de internationale rechtsorde blijven verdedigen. Met onze blauwhelmen, onze internationale gerechtshoven, en alles wat daarmee verbonden is. In hen zet zich de vijfde mei ook voort, tot de dag van vandaag.
    De geschiedenis herhaalt zich nooit op dezelfde wijze. De resultaten mogen dan vaak op blauwdrukken uit het verleden lijken, de aanleiding en de weg erheen verschillen altijd. Daardoor dreigt telkens weer het gevaar dat wij het kwaad pas te laat herkennen en het tij niet meer kunnen keren. Dat maakt het geschiedenisonderwijs zo belangrijk, juist om die trends en signalen te leren herkennen. Dat is de waakzaamheid, die brandend moet blijven, ook en juist in onze tijd.
    De jonge generaties van nu, weten van bepaalde dingen veel meer dan de jonge generaties van vroeger. Maar van andere dingen weten zij minder. Er zijn nu al jongeren die verbaasd opkijken als je vertelt over het bombardement op Rotterdam, die nauwelijks weet hebben van Churchill en Roosevelt, die Johannes Post, Hannie Schaft en Gerrit van der Veen alleen kennen als namen van een straat of plantsoen. Wie de vijfde mei wil blijven vieren, zal die historische ervaring moeten kunnen meebeleven. Wie die viering wil delen met jongeren en nieuwkomers, zal hen deelgenoot moeten maken van onze geschiedenis. We weten welke inktzwarte bladzijden het boek van onze geschiedenis bevat. We weten ook hoe we op basis van die bittere ervaringen met volle kracht hebben gewerkt aan de wederopbouw van een vrij, democratisch land waarin recht en gelijkheid heersen. Een land ingebed in een Europese omgeving waarin vrede en samenwerking centraal staan.
    Iedere generatie heeft eigen, nieuwe vragen aan de geschiedenis, bekijkt de voorbije tijden met een eigen blik. Alleen al daarom zal het verhaal van de vijfde mei langzamerhand ook een andere inhoud krijgen. Morele vragen blijven altijd bestaan, die horen bij iedere vorm van geschiedschrijving. Maar tegelijk is het van het grootste belang om nauwkeurig te analyseren wat de motieven van alle partijen waren, wat hun onderlinge tegenstellingen waren, hoe de regimes in elkaar staken, hoe het mogelijk was dat zij succes hadden. Juist om herhaling te voorkomen moet je weten hoe iets ontstond, en waar het misging.
    Na de Tweede Wereldoorlog is er diepgaand gezocht naar manieren om te voorkomen dat dit weer gebeurt. Tallozen hebben zich daarvoor tot het uiterste ingespannen. De Europese Unie was vanaf het allereerste begin tot de dag van vandaag een vredesproject – het was, vanuit de optiek van de oprichters, zelfs in de allereerste plaats een vredesproject. Op het vlak van de internationale rechtsorde worden steeds meer instrumenten ontworpen om in te grijpen als mensenrechten op grote schaal worden geschonden. Dat gaat moeizaam en met vallen en opstaan, maar toch staan we er wat dit betreft een stuk beter voor dan een halve eeuw geleden. Overal werken moedige mensen aan de opbouw van nieuwe samenlevingen, samenlevingen in vrijheid. Ook dat mogen we vieren.
    In het geschiedenisverhaal van onze generatie treden zo langzamerhand dus andere hoofdpersonen binnen. De oorlogsverhalen van onze ouders en grootouders waren vol heroïsche figuren, mensen die werkelijk van alles durfden, en die ik tot de dag van vandaag enorm bewonder. Maar iedere volgende generatie heeft behoefte aan eigen voorbeeldfiguren. Wij hebben immers niet meer te maken met knokploegen, onderduikers, illegale kranten en vuurgevechten. Dat is onze wereld niet meer. Maar we hebben wel duizend andere problemen en dilemma’s. Ook wij moeten soms laten zien waar we staan, ook al gaan we daarmee tegen de heersende stroom in.
    De eerste studenten die met bonkend hart opstonden om een protest te laten horen tegen het ontslaan van hun joodse professoren, drukkers die de moed hadden om de eerste illegale bladen op de persen te leggen, huisvrouwen die joden en illegalen als vanzelfsprekend bij hun gezin aan tafel lieten aanschuiven. Daarvoor leerde mijn vader mij een schitterend Duits woord: Zivilcourage.
    Er zijn helden van het verzet. Zij zijn onmisbaar als de vrijheid met voeten is getreden en moet worden heroverd. Er zijn overgangshelden die op dramatische momenten in de geschiedenis van hun land cruciale veranderingen ten goede tot stand brengen. En er zijn ook helden in vredestijd. Zij zijn onmisbaar om de vrijheid te behouden en te versterken. Helden uit deze laatste categorie zullen wij blijvend nodig hebben en het is dan ook belangrijk diep in onszelf te kijken en te speuren naar dat kleine beetje heldenmateriaal, om ook ons eigen steentje bij te kunnen dragen. We associëren moed meestal met gevaarlijke situaties. Situaties waarin de vrijheid in de knel is geraakt en heroverd moet worden. Maar ook een vrij, open land heeft moedige mensen nodig. Doorzetters die – ieder op hun eigen manier – de vrijheid constructief invullen en daarmee zeker stellen voor de toekomst. Met woorden, maar vooral met daden. Ouders die hun kinderen met liefde en geduld opvoeden tot vrije, verantwoordelijke burgers. Onderwijzers die hun leerlingen nieuwsgierigheid en respect voor anderen bijbrengen. Hulpverleners die mensen, die lijken af te haken, er weer bij betrekken. Dienaren van de publieke zaak die de moed bezitten om te doen wat gedaan moet worden, tegen alle trends en opportunisme in. Zij zijn broodnodig voor onze toekomst in vrijheid. Want vrijheid verdient zorg en onderhoud, en een voortdurende waakzaamheid. Zivilcourage, een tijdloos, wonderschoon concept.

    Willen we de vijfde mei ook voor volgende generaties levend houden, dan zullen we de betekenis van die datum moeten verbreden. Een generatiewisseling betekent het opnemen van eigen verantwoordelijkheid: er is niemand meer die voor je uitloopt, geen grootvader meer die naast je in de cockpit zit. We zullen het zelf moeten doen. Sterker nog: we zullen zelf soms die heldenrol moeten vervullen, in andere tijden, in heel andere omstandigheden, met andere risico’s. We moeten de ruimte van de 21ste eeuw onder ogen zien vanuit onze eigen kracht. We hebben daarin geen keuze. We kunnen niet wegvluchten in nostalgie. We zullen zelf onze moed moeten verzamelen om de dingen te doen die gedaan moeten worden. We zijn geen toeschouwers meer, we staan nu zelf op het toneel van de geschiedenis.
    ‘We weten het, er is een nuchterheid die spannender is dan alle romantiek,’ zo besloot H.M. van Randwijk zijn stuk, op die avond nu bijna zestig jaar geleden. ‘Er is een geloof,’ schreef hij, ‘dat stouter wegen zoekt dan de wildste avonturen, en een verlangen dat de kleinste dingen groot kan maken. Moge deze nuchterheid, dit verlangen en dit geloof ons deel zijn in een vrij Nederland.’

    Einde citaat.

    Reactie door Kees Huizenga — zaterdag 7 mei 2005 @ 16.06 uur

  28. #17 Lydia

    Wel melk en suiker graag…..

    Reactie door ReneR — zaterdag 7 mei 2005 @ 18.54 uur