Eenzaam en alleen

Ontzettend triest nieuws in Amsterdam, waar een man anderhalve week na zijn dood in zijn huis werd gevonden. Nog triester is het nieuws dat zijn vrouw onder anderhalve meter puin werd gevonden. Zij was inmiddels al een paar jaar overleden. De GGD van Amsterdam meldt dat ze elk jaar vijftig mensen vinden die in eenzaamheid zijn gestorven. Soms gevonden na enkele dagen, soms na enkele weken of maanden.

We kunnen allemaal redenen genoeg vinden, waarvan de voornaamste het wegvallen van sociale bindingen in de samenleving is. Er wordt wel degelijk geprobeerd mensen in de gaten te houden door wijkposten, maar hiertegen over staat individuele vrijheid van mensen. Je kunt ze niet verplichten om elke week contact op te nemen met deze of gene. Ook andersom kun je er niet elke week langs gaan als mensen dat niet op prijs stellen. Hoe je het ook wendt of keert, wennen doe je nooit aan dit soort berichten.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

donderdag 12 mei 2005 :: 11.41 uur

42 Comments

42 reacties

  1. Vreselijke verhalen zijn dit altijd. Een paar jaar geleden is zo ook een man die 2 straten verderop woonde dood in huis gevonden. De buren hadden al een paar dagen niks meer gezien of gehoort en roken een vieze lucht….. :( Echt triest maar inderdaad erg moeilijk te voorkomen zeker als iemand er zelf voor kiest zich af te zonderen.

    Reactie door Sulis — donderdag 12 mei 2005 @ 11.47 uur

  2. meer programa´s als hoe schoon is jouw huis is de oplossing maar dit is een geintje

    erg triest dat dit soort dingen nog gebeuren
    ik heb ook niet echt indirect kontakt(alleen als ik mijn muziek draai) met mijn buren maar heb wel zo iets van he die heb ik lang niet gezien
    en nou hopen dat ze dat ook denken als mij niet meer zien

    Reactie door joost — donderdag 12 mei 2005 @ 11.50 uur

  3. In mijn portiek zijn 9 woningen. Van 3 weet ik wie de buren zijn en maak ik regelmatig een praatje. Verder zie ik nog wel wat gezichten op de trap die me vaag bekend voorkomen. Maar eigenlijk weet ik van die andere 5 woningen niet wie er wonen en ook niet of ze allemaal bewoond zijn. Vroeger was het normaal je even voor te stellen aan de buren als nieuwe buurvrouw/buurman, zeker in zo´n relatief kleine portiek. Een hele kleine moeite, het verplicht tot niets, en als je een gezicht kent en kunt plaatsen zul je het ook eerder missen, waardoor dit soort gruwelijke dingen minder snel kunnen voorkomen. Overigens vond ik dit een onbegrijpelijk bericht. Het werd me niet duidelijk of die man nou jaren met het lijk van zijn vrouw in huis heeft gezeten omdat hij niet wilde accepteren dat ze dood was, of dat hij te ver heen was om dat nog te merken. In beide gevallen afschuwelijk!! En mensen worden toch niet zo oud zonder ooit een huisarts te hebben? Kan zeker bij ouderen niet een stelsel komen dat de assistente als ze ál te lang niets hoort van patiënten boven de 75 b.v. waarvan ze weet dat ze in een isolement leven (een béétje huisarts weet dat toch?), gewoon even contact opneemt? Of is dat ook al niet meer mogelijk met de te grote praktijken?

    Reactie door Joan van der Lingen — donderdag 12 mei 2005 @ 12.08 uur

  4. Hier legt een goede taak voor beveiligers, stadswachten en politie personeel. Lijst opstellen en ff langs gaan 1 x in de week of alles okay is. Kan zo gerealiseerd worden. Wederom is de regering niet creatief om met de middelen die er AL zijn, die slimmer in te zetten. En het mes snijd aan 2 kanten, beveiliger, stadswacht, politie heeft een koffieadresje en de bewoners hebben iemand die de boel in de gaten houd. 5 minuten werk….

    Kan zo nog wel tig oplossingen bedenken…

    net zoals bij Philips… ‘Sense and simplicity’

    Reactie door MikeAlfaDelta — donderdag 12 mei 2005 @ 12.16 uur

  5. Typerend voor deze tijd, waarin we leven. Triest, maar het heeft ook te maken met de verharding van de maatschappij. Het moet anders in iedergeval.

    Reactie door ACCEPT — donderdag 12 mei 2005 @ 12.27 uur

  6. Mijn vrouw is Poolse. Als ik in Polen ben probeer ik het wel eens uit te leggen dat sommige mensen in Nederland dood in hun woningen gevonden worden na enkele weken, en dat kinderen die komen spelen moeten voor zessen naar huis gaan, want dan gaat Nederland eten. Probeer dan ook niet op bezoek te komen, want dan wordt het ongemakkelijk.

    In het begin geloofden ze me niet. Dit kán niet waar zijn. Nu, na flink op hun ingepraat te hebben, nemen ze het van me aan.

    toch om over na te denken: waar een arm land rijk in kan zijn.

    Reactie door alexander — donderdag 12 mei 2005 @ 12.57 uur

  7. Tja, dat heb je als de zorg te duur wordt. Dan moeten mensen het maar zien te redden. En juist diegenen die geen beroep kunnen doen op mantelzorgers vereenzamen op een dergelijke manier.

    Of je de mensen dan een stadswacht op hun dak moet sturen waag ik te betwijfelen.

    Moet ik toch ineens denken aan die 5 bejaardenwoningen die we vroeger in de straat hadden.
    Die mensen kregen niet de kans te vereenzamen. De kinderen uit de straat gingen om toerbeurt boodschappen doen, helpen met de tuin, stoep sneeuwvrij maken en zo. Dan kregen we een sinaasappel of zo geweldig!!

    Reactie door Molly — donderdag 12 mei 2005 @ 14.13 uur

  8. Altijd treurig wanneer mensen alleen sterven, maar niet echt nieuws waar ik van opkijk. Op zich echter wel een goede reden om te zorgen dat iedereen toch minstens een paar kinderen krijgt. Natuurlijk is het van belang dat de omgeving, de civil soiety, zich laat zien, maar ook is het voor ouderen van groot belang dat je soms kan terugvallen op je kinderen.

    Reactie door Daniël O. — donderdag 12 mei 2005 @ 14.58 uur

  9. Halló…Daniël…

    Besef jij wel wat je zégt?! Kinderen nemen als garantie voor je eigen welzijn?? Sorry, maar ik schrik hier enorm van!!!

    Ten eerste is het als samenleving aan ONS om voor elkáár te zorgen en ten tweede: Niet iedereen kan kinderen krijgen!

    En sommige kinderen verliezen hun ouders nog vóór ze voor hen kunnen zorgen!

    Reactie door Madelijne Pleines — donderdag 12 mei 2005 @ 15.51 uur

  10. Hallo

    Ik ik weet nauwelijks iets van mijn buren en of al de huizen bewoond zijn of bv alleen een soort postadres.
    Ik woon in een portiek van 8 al 17 jaar.
    Nieuwe buren zijn zich nog nooit wezen voorstellen en ik moet ook bekennen dat ik er zelf ook niet op af stap.
    Verder had ik niet eens in de gaten dat er bij de buren 46 illegale chinezen zaten en dat het een safe house was.
    Ik heb er nooit een gezien.
    Ook in onze straat heeft maanden iemand dood gelegen.
    Vooral de vliegen overlast, zorgde ervoor dat er iemand kwam kijken.
    Bij ons ging het om een excentrieke barones zonder verwarming enz.
    Die zich door haar gedrag ook niet geliefd gemaakt had.

    Ps bij ons is het altijd gebruikelijk geweest dat er meegeten kon worden vriendjes, vriendinnetjes maakte niet uit.

    Reactie door Louisa — donderdag 12 mei 2005 @ 16.37 uur

  11. @ Madelijne Pleines (#9): vraag jezelf eens af wie in Nederland bejaarden moeten verplegen. Zijn dat andere bejaarden of jonge mensen? En vraag jezelf eens af of er wel genoeg jonge mensen zijn die bejaarden verplegen. Nou, ik kom af en in een bejaardentehuis voor mijn ene oma en ik kan je verzekeren dat de verplegers het daar ontzettend druk hebben. Wie zijn dan de aangewezen personen om af en toe de bejaarden daar in gezelschap te houden? Juistem, hun kinderen. Een andere oma van mij heeft drie kinderen; eentje woont thuis en eentje in de buurt; daar kan mijn oma soms op terugvallen. Wie zou voor haar moeten zorgen als ze geen kinderen had? De buurvrouw die het al druk genoeg heeft met zijn eigen ouders? De buurman die bezig is met haar baan en kinderen? Daarom is het van belang dat kinderen gaan beseffen dat ze verantwoordelijkheid hebben voor hun ouders als deze bejaard zijn en niet goed meer voor zichzelf kunnen zorgen. Daarnaast is het van belang dat mensen gemeenschappelijk gaan beseffen dat zonder redelijke aanwas van kinderen er straks nauwelijks iemand is om deze mensen te verplegen en te verzorgen. Er worden in Nederland veel te weinig kinderen geboren, we hebben steeds meer vergrijzing en steeds meer mensen stoppen hun ouders in een bejaardenbunker als ze oud zijn, of zelfs erger dat men er helemaal niet naar omkijkt. Collectieve welzijn is onmogelijk als mensen niet gezamenlijk zorgen voor een gezonde levensvatbare maatschappij en mensen geen individuele solidariteit hebben met hun naasten en denken dat de ander of het systeem het wel zal regelen.

    Reactie door Daniël O. — donderdag 12 mei 2005 @ 17.23 uur

  12. 11) Dat er nu niet goed gezorgd kan worden voor ouderen, Daniël, komt door een asociaal beleid van deze regering.

    En natuurlijk moeten kinderen de verantwoordelijkheid dragen voor hun ouders, dát weerleg ik ook niet, maar dat vind ik wel even wat anders dan voor het “nemen” van kinderen te besluiten om in je eigen welzijn te voorzien. Je moet eens kijken hoe die (uit nood geboren!) gedachte in derde wereldlanden voor tragische gevolgen zorgt, Daniël!

    Ik vind het prima wanneer mensen een gezonde kinderwens hebben, maar de motieven moeten wel zuiver blijven.

    Overigens drukte mijn moeder ons op het hart om ons vooral nooit met haar “oude dag” te bemoeien, verdergaand dan liefdevolle aanwezigheid etc., ze vond de gedachte dat wij de verantwoordelijkheid voor haar welzijn zouden moeten dragen, verschrikkelijk. Natuurlijk dachten we daar zelf anders over en helaas overleed ze vrij plotseling nadat we haar thuis bij het sterven hebben verzorgd en begeleid…

    Reactie door Madelijne Pleines — donderdag 12 mei 2005 @ 17.48 uur

  13. Wat lees ik nu toch allemaal?

    Kinderen hebben is never en nooit een oude daggarantie. De vrijheid van volwassen kinderen belemmeren in hun eigen keuzes, al zou het emigreren zijn, of voor een bedrijf over de hele wereld gedátacheerd te worden, het is HUN leven.
    Hun eigen bestaan opbouwen en bewijzen dat ze op eigen benen kunnen staan is soms al moeilijk genoeg. Sommigen hebben er echt behoefte aan blijven gestimuleerd te worden, maar – zo nodig – doen ouders dat ongemerkt op de achtergrond.

    Jongelui in je buurt die aanbieden bij slecht weer een boodschap voor je te willen doen is al enorm leuk, als het om een paar kleinigheden gaat.
    Een scholier die aanbiedt, als bijbaantje, regelmatig je boodschappen te willen doen, of een bewerkelijk klusje, is ook
    leuk en welkom. Bij de supermarkt staat regelmatig zo’n aanbod.

    Mijn moeder wilde nooit bij mij inwonen, en bij geen van haar kinderen en stónd op háár vrijheid, maar óók op die van óns.
    Pas heel laat had een keuze gemaakt kunnen worden voor haar veiligheid van handelen, om op genomen te worden evt. in een ver-
    zorginrichting, maar kort naar haar 85ste overleed ze midden in de nacht zonder geleden te hebben.

    De meeste moderne bejaarden van nu, piekeren er niet over om zich te laten opnemen en halen liever wat hulp in huis.
    Met instanties is het mogelijk een telefonische hulplijn ingeval van nood af te spreken en krijg je bijna onmiddellijk iemand aan de deur ter contrôle.

    Ik geef je de kost hoeveel zestigers nu reeds zó op hun privacy staan dat werkelijk niemand weet of ze nu wel of niet voor 3 dagen, 1 of 6 weken met vakantie zijn gegaan en word je alleen geacht bij brand de politie te waarschuwen. De politie heeft dan zeker ook een familielijst?

    Al eerder heb ik bedacht dat als er voor kleuters een consultatiebureau bestaat, voor ouderen ook zoiets zou moeten bestaan. Iedere huisarts doet er verstandig aan om de 70-plussers misschien tweejaarlijks een bezoek te brengen om ook te kunnen inschatten hoe ver de patiënt al dan niet achteruit gaat.

    Immers, als opname werkelijk noodzakelijk blijkt al dan niet na een tip, weinig bejaarden die op advies van juist éigen kinderen of familie zich zullen laten opnemen.

    Vreemde ogen dwingen en maken dan direct een einde aan de soms wel erg belastende taak voor mantelzorgers, die zelf ook 60 jaar en ouder kunnen zijn, en veelal onder een permanente druk komen te staan, vanwege mogelijk te verwachten en voor de hand liggende ‘ongelukjes’. Een coördinerend systeem hoeft niet zo moeilijk te zijn….en wat familie en bekenden voor aandacht geven is afhankelijk van de bejaarde, zijn verhouding tot die bekende en zijn wens om met rust gelaten te worden al dan niet!

    Dat kinderen af en toe naar hun ouders omzien is vanzelfsprekend in de meeste gevallen, maar ook niet voor allemaal.
    Echter nimmer moet er een wederzijdse afhankelijkheidssituatie blijven bestaan. Men moet er voor waken, dat de vrijheid van de één niet de ónvrijheid van de ander wordt en v.v.

    Reactie door Madelief0 — donderdag 12 mei 2005 @ 18.15 uur

  14. Ja, maar Madelijne, als te veel mensen besluiten om geen kinderen te nemen, dan is er straks niemand om later voor deze mensen te zorgen. Dan krijg je pas echt de toestand van intensieve menshouderij in bejaardentehuizen. Alleen als sommige mensen bewust geen kinderen nemen, vind ik niet dat ze later moeten zeuren dat er op hun oude dag niet een dochterlief of zoonlief is die af en toe op bezoek komt. En natuurlijk moet de omgeving haar rol vervullen, maar die rol kan niet vervuld worden als er te weinig mensen zijn om bepaalde voorzieningen in stand te houden en tegelijkertijd de economie draaiende te houden. Om de vergrijzing op te kunnen vangen moet er volgens onderzoekers een ‘ratio’ van 2,1 geboortes zijn; in Nederland zitten we nu op 1,7 of zelfs lager. Voeg dat gegeven samen met de vervreemding en het wegvallen van de ‘civil society’, en er ligt een basis voor een groot probleem in de toekomst. Alle problemen zijn echter grotendeels weg te nemen als mensen gewoon minstens twee kinderen krijgen. Dan is er iemand die op hun oude dag af en toe op bezoek kan komen en er is iemand die je gewoon rustig kan verzorgen.

    Reactie door Daniël O. — donderdag 12 mei 2005 @ 18.22 uur

  15. Misschien als de overheid het “leven” weer wat aantrekkelijker maakt, met meer aandacht voor welzijn en welbevinden Daniël, komt er dan weer een “gezond” evenwicht binnen die “aanwas”.

    Ik heb zelf bewust niet voor kinderen gekozen (met uiteraard alle respect voor mensen die wel voor kinderen kiezen) en natuurlijk zal ik niet klagen over geen kinderen die op bezoek komen, daarvoor zou ik ze immers ook niet hebben “genomen”, zou ik wel voor kinderen hebben gekozen…

    Reactie door Madelijne Pleines — donderdag 12 mei 2005 @ 18.30 uur

  16. Ik onderschrijf van harte de bijdrage van Madelief (13)!

    Reactie door Madelijne Pleines — donderdag 12 mei 2005 @ 18.32 uur

  17. Wat ik het ergst vind is dat de buren al een anderhalf jaar bij de GGGD geklaagd hadden over stank overlast en dat er niet op werd gereargeerd,ook dat dient te veranderen, die arogante houding van overheids instellingen,niet alleen bij de burger aankloppen over verantwoordelijkheid.
    Het zelfde geld voor de kinder bescherming,ook daar gaat door de arogante houding van die lui veel verkeerd.

    Reactie door Beppie — donderdag 12 mei 2005 @ 18.34 uur

  18. Het is echt vreselijk, die arme man, in en in triest!Juist daarom mag dit a-sociale beleid niet verder doorgaan!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — donderdag 12 mei 2005 @ 18.47 uur

  19. Ik denk niet dat dit soort gebeurtenissen te maken hebben met een bepaald regeringsbeleid, maar meer met verandering van de samenleving. In bijna alle gezinnen zijn tweeverdieners. Als je kinderen hebt, moeten ze naar sport, muziekles, zwemles etc. Je hebt je vaste groep van familie/vrienden waar je mee afspreekt. Er is steeds minder ruimte voor sociale contacten met anderen. Iedereen heeft het druk, druk… Tja, hier hebben we met z’n allen voor gekozen. En dit zijn de consequenties.

    Reactie door Karin — donderdag 12 mei 2005 @ 20.00 uur

  20. 19. Ik denk dat dit voorbeeld ook helemaal niks te maken heeft met het regeringsbeleid, Bein en Karin, en je moet ook niet vergeten dat het in de krant komt omdat het nog steeds een erg grote uitzondering is. Dat geldt niet voor de vele mensen die in bejaarden/verpleeghuizen zitten en hun kinderen nooit meer zien, of alleen met Moederdag. Mijn eigen moeder is die weg gegaan. Ze was zó zwaar dement geworden na een aantal tia’s dat ze niet meer zelfstandig kon wonen. Ze wilde niet bij één van haar dochters intrekken, omdat ze dat soort afhankelijkheid niet wilde. Eerst zat ze in een bejaardenhuis, toen de situatie verslechterde moest ze uiteindelijk naar een verpleeghuis, waar ze overigens echt heel goed verzorgd werd. Het was een Christelijk verpleeghuis, en de zusters daar hadden absoluut hart voor hun werk. Ik ben één van vier zussen, in die tijd werkten drie van ons full-time en ik heb een vierde zus die wel werkt, maar niet full-time. Zij ging elke dag naar mijn moeder, en daarnaast hadden we een rooster voor de weekends. Zodat mijn moeder elke dag een kind zag. De andere drie gingen trouwens ook buiten de weekends vaak even zomaar langs. Dat bleek uitzonderlijk. Zowel in het bejaarden- als verpleeghuis kwamen de kinderen van de meeste andere patiënten alleen langs op een verjaardag, of met Kerstmis en met moederdag. Ik had daar weinig begrip voor. Hoewel de oude vrouwtjes er berustender in waren. Die zeiden (van die generatie waren ze nog): Het lukt één moeder wel om 9 kinderen te verzorgen. Maar het lukt 9 kinderen niet om één moeder te verzorgen.

    Reactie door Joan van der Lingen — donderdag 12 mei 2005 @ 20.23 uur

  21. Maar Karin en Joan…dat is natuurlijk zo, maar ik denk wel degelijk dat die “veranderde samenleving” met het regeringsbeleid te maken heeft…!!!

    Reactie door Madelijne Pleines — donderdag 12 mei 2005 @ 21.38 uur

  22. 21) Madelijne
    Wat voor beleid je ook voert, er zullen altijd mensen zijn die gewoon geen hulp willen. En daar kun je weinig tegen doen, als ze verder geen overlast bezorgen in de buurt of psychiatrische hulp nodig hebben.

    Reactie door Karin — donderdag 12 mei 2005 @ 21.48 uur

  23. 22) Natuurlijk…óók dát is waar…

    Reactie door Madelijne Pleines — donderdag 12 mei 2005 @ 22.04 uur

  24. 21. Nou, niet met dít regeringsbeleid in het geval van mijn moeder, Lijn. Want toen was ze al dood.

    Reactie door Joan van der Lingen — donderdag 12 mei 2005 @ 22.11 uur

  25. 24) Natuurlijk, óók dát is waar…

    Reactie door Madelijne Pleines — donderdag 12 mei 2005 @ 22.12 uur

  26. was deze man wel zo ongelukkig
    misschien in zijn wereld niet
    het is triest dat je zo gevonden wordt met zijn vrouw
    maar in principe is het wel romantisch
    misschien dacht hij eeuwig liefde
    in iederval was hij wel trouw aan zijn vrouw
    is een voorbeeld voor meer getrouwde mensen

    Reactie door joost — donderdag 12 mei 2005 @ 23.00 uur

  27. Ik kan me wel wat romantischer voorstellen….

    Reactie door Karin — donderdag 12 mei 2005 @ 23.36 uur

  28. 27) :D

    Reactie door Madelijne Pleines — donderdag 12 mei 2005 @ 23.40 uur

  29. Misschien off-topic, maar valt wel in de categorie eenzaam naar mijn idee…

    Zojuist zag ik op Ned 3 De Donderdag Documentaire over een jongetje, Remy. Al op 4-jarige leeftijd uit huis geplaatst, eerst in een instelling, toen in een gezin, daarna weer ergens anders en tenslotte weer in een gezin.
    Hij bleek verstandelijk gehandicapt, maar hoe er met hem omgegaan werd vond ik in- en intriest… Een jongetje van 5 dat in een instelling voor geestelijk gehandicapten wordt ondergebracht, van gezin naar gezin wordt gesleept, niet weet waar hij thuis hoort… Hij vormt zich naar zijn omgeving, dat was heel duidelijk te zien… Je kunt toch ook niet anders van verwachten dan dat hij opstandig en rebels wordt?
    Helaas denk ik dat er in Nederland veel meer van zulke gevallen zijn als Remy, dat moet aangepakt én opgelost worden!!

    Heel terecht was de titel van de domumentaire: Ach, ik neem mijn speelgoed toch mee?…

    Reactie door Mirella — vrijdag 13 mei 2005 @ 0.14 uur

  30. Ja, triest Mirella, ik heb het niet gezien…

    En je zou je, in verband met het boek “Alleen op de wereld”, haast af gaan vragen: “What’s in a name?”
    Helaas zijn er veel van die gevallen, ik werk met verstandelijk gehandicapte mensen en als je in die dossiers ziet wat ze vaak niet allemaal hebben moeten doorstaan….het is echt heel afschuwelijk!

    Reactie door Madelijne Pleines — vrijdag 13 mei 2005 @ 0.22 uur

  31. @29, Mirella, ook ik heb die documentaire gezien, heel triest en erg dat het zo verstopt zit allemaal!Ik hoop maar dat het goed gaat in dat laatste gezin, hij leek goed op zijn plaats, heeft hij tenminste iets aan vastigheid!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — vrijdag 13 mei 2005 @ 0.49 uur

  32. Niet gelijk oordelen denk ik. Bij sommige panden is het een komen en gaan van bewoners. En ik denk; dat er ook heel veel mensen met een verergerende psychische stoornis bij zitten, mensenschuw worden; die zo aan hun einde komen. Ik vermoed ook; dat dit dan een gevolg is van het steeds maar teruglopende nivo van onze geestelijke gezondheidszorg.

    Want als er 1 deel is van de gezondheidszorg; wat niet scoort in Den Haag; dan is het deze wel.

    Reactie door ReneR — vrijdag 13 mei 2005 @ 0.52 uur

  33. @ Sabineke

    Dat idee had ik ook wel ja, dat ie bij het laatste gezin goed op zijn plaats was. Maar in hoeveel gevallen vind men een juiste plaats niet? :?

    Reactie door Mirella — vrijdag 13 mei 2005 @ 10.16 uur

  34. @Mirella, tja, die getallen heb ik niet, feit is wel dat pleeggezinnen in aantallen terug nemen!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — vrijdag 13 mei 2005 @ 11.20 uur

  35. @27 28
    ik heb gewerkt met psy clienten vondt het ook zo zeilig
    er werd mij gezegd dat ieder in zijn wereld wel gelukkig kon zijn net wij
    eenzaam dat ben ik ook heel vaak en heb genoeg mensen op mij heen die van mij houden dus

    Reactie door joost — vrijdag 13 mei 2005 @ 12.08 uur

  36. Sommige mensen zijn zo teleurgesteld in mens en maatschappij , dat zij zich als een kluizenaar terugtrekken.

    Ik kan er mij wat bij voorstellen en denk dat dit verschijnsel alleen maar erger wordt. Dit kabinet kan het proces alleen nog maar versnellen.

    Reactie door E.Krul — zaterdag 14 mei 2005 @ 10.28 uur

  37. Hij had zijn vrouw bewaard in plastic, lees ik in de NRC. Ik vind dit een echt heel erg naar bericht. Maar ik denk wel dat kluizenaars en zonderlingen van alle tijden zijn, en weinig met de huidige maatschappij te maken hebben.

    Reactie door Joan van der Lingen — zaterdag 14 mei 2005 @ 16.07 uur

  38. daar heb je gelijk in joan
    er gebeurd wat in je leven en daar ben je dan de kluizenaar zwerver junk bajes klant

    waar ik werk , daar werk iemand heeft zijn vrouw verloren is prof.aan t.u en nu zegt hij bijna niets werk zwaar beneden zijn nivo op een socialewerk
    het is maar het draaitje met breekt in je leven
    menselijke hersenen zijn onberekenbaar
    en zo kapot

    dus toch echte liefde

    Reactie door joost — zondag 15 mei 2005 @ 20.27 uur

  39. 38 socialewerkplaats

    Reactie door joost — zondag 15 mei 2005 @ 20.27 uur

  40. Misschien moet een ieder die dat wil een’eenzaam’iemand uit zijn of haar buurt onder zijn hoede nemen of krijgen dwz een belletje, een kletspraatje enz. Het wordt wel lastig als iemand dat ‘weigert’ maar meestal komt die weigering voort uit de verbittering van de eenzaamheid en door eerdere teleurstelling. Maar het is niet leuk om dag en nacht alleen te zijn en niemand weten die je mist als je er niet meer bent…. brrr wat een wereld en een vooruitzicht want ik kan nooit zeggen dat het mij niet overkomt.

    Reactie door renata — vrijdag 20 mei 2005 @ 13.00 uur

  41. Een goed voorbeeld van hoe het is in onze maatschappij! Als je meegaat in de stroom dan heb je geen problemen en kun je steun verwachten, ga je uit de stroom dan heb je tegenslag-ben je een zeur-een buitenbeentje.Zelfs als je hier niets aan kunt doen.
    Solidariteit is van levensbelang!Naar elkaar luisteren, respect en interesse tonen. Misschien wordt alles gewoon veel te groot en moeten we weer terug naar kleinere gemeenschappen waarin mensen op elkaar kunnen toezien en veel meer contact hebben…ach ja

    Reactie door cynthia — zondag 22 mei 2005 @ 11.54 uur

  42. Ik zou het anders formuleren.
    “Met velen en doch eenzaam”.

    Reactie door Charlie — vrijdag 21 april 2006 @ 20.32 uur