Samen leven, samen eten

Uit eten gaan is voor veel gehandicapten vaak ´n hele tour. Restaurants zijn slecht aangepast om deze bezoekers te ontvangen. Tafeltjes te dicht op elkaar, nauwe toiletten etc. etc. Het Rode Kruis begint daarom een restaurantactie om een lijst te krijgen van gelegenheden waar een gehandicapte een zorgeloze avond kan hebben. Dinsdag gaat de actie van start, wanneer bekende Nederlanders invaliden meenemen om samen restaurants te testen.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

zondag 05 juni 2005 :: 21.04 uur

72 Comments

72 reacties

  1. Goede aktie, lijkt me wel interessant om ook eens uit te zoeken waar mensen met een minimum uitkering nog uit eten kunnen. Sorry beetje cynisch ….

    Reactie door Carla — zondag 5 juni 2005 @ 21.23 uur

  2. Mensen die invalide zijn hebben ook vaak een minimum uitkering, Carla, als ze bijvoorbeeld jonggehandicapt zijn en Wajong krijgen. Ik vind het een prima actie. Je staat er nooit bij stil, maar w.c.´s waarvoor je de trap op of af moet, waar je echt met je buik in nog nét langs het fonteintje kan, waar je je tafeltje alleen kunt bereiken door even tussen 2 andere tafeltjes in te gaan staan zodat de ander door kan lopen, probeer er maar eens tussen te komen met je rolstoel. En dan heb ik het er nog niét over dat je vaak een trapje op moet voordat je bij de toegangsdeur bent, dat de toegangsdeur zó zwaar is dat je ´m haast niet open krijgt, laat staan met rolstoel, of dat de toegangsdeur te smal is voor een rolstoel, of dat je eerst in een portaaltje komt en dan door een twééde deur moet. Dus ik vind het een heel goeie actie.

    Reactie door Joan van der Lingen — zondag 5 juni 2005 @ 21.30 uur

  3. Misschien wel een idee om restaurants te verplichten om op de deur aan te geven met een sticker of hun restaurant geschikt is voor gehandicapten ja of nee.

    Reactie door Karin — zondag 5 juni 2005 @ 21.44 uur

  4. Grappig is het alleminst, maar ik moest vorige week naar een reïntergratiebureau, en moest met mijn rug en knie klachten, een zeer vervelende trap op. Nadien weer naar beneden. Je ziet het maar al te vaak. Vroeger viel het me absoluut niet op, maar nu valt me meer en meer op hoe ontoegankelijk veel zaken zijn.

    Reactie door Redstar — zondag 5 juni 2005 @ 21.59 uur

  5. ad 4)Redstar,

    DIt soort zaken moet je doorgeven aan het UWV, want zij mogen als klant toch verwachten dat de reintegratiebureau’s goed bereikbaar zijn voor clienten.

    Reactie door Karin — zondag 5 juni 2005 @ 22.05 uur

  6. Wij – mijn man,onze zoon en ik – hebben tien jaar een restaurantje gehad en ook daar kwamen vaak gehandicapte mensen.Zowel lichamelijk als verstandelijk gehandicapten.Ons grote handicap was dat de toiletten in de kelder waren,een klein trapje naar beneden.Via een omweg achterom was het alleen maar mogelijk om met een rolstoel de toiletten te bereiken.Voor de gehadicapte gast vervelend maar ook voor ons was dat vervelend want het gebouw was nu eenmaal zo gebouwd.Daar kan de restauranthouder ook niks aan doen !Je probeert zoveel mogelijk hulp te geven.Wij gaven mensen met een rolstoel altijd een plekje waar het gemakkelijk was om in en uit het restaurant te komen maar als de gasten vantevoren niet hadden gereserveerd was dat niet altijd mogelijk.
    Ik wil zeggen dat de “ontoegankelijkheid “van een restaurant lange niet altijd te verhelpen is en dat het voor de restauranthouder vaak heel vervelend is dat de gasten zo moeten manoevreren om naar het toilet te komen.
    Vergeet niet dat die mensen er ook staan om hun boterham te verdienen .

    Reactie door Diny — zondag 5 juni 2005 @ 22.08 uur

  7. Ikzelf heb een Wajong uitkering en moet rondkomen van 50 Euro per week voor de wekelijkse boodschappen om te kunnen eten thuis voor mijn zoon en mij samen. Ik kan dus nooit ergens gaan uit eten omdat ik simpelweg de kosten hiervoor niet kan betalen. Het enigste wat mijn zoon en ik als extraatje af en toe hebben is een frietje bij de cafetaria. Of bij de afhaal Chinees het goedkoopste maar toch lekkere portie chinees. Maar dat gebeurd niet al te vaak. Voor mij is het dus een luxe probleem uit eten gaan. Simpelweg omdat als ik uit ga eten dit vaak betaald word door mijn familie. Maar toch spaar ik geld van mijn kleine inkomen om aan de dagelijkse levensbehoeften zoals eten, drinken, kleding enzovoort om dat voor ons te kunnen kopen. Wanneer ik gespaard heb koop ik voor mijn zoon speelgoed als extraatje.
    Maar toch een goede aktie om te kijken hoe het uit eten kan gaan voor gehandicapten. Ikzelf heb verborgen handicaps maar dat ervaar ik wel degelijk als handicap. Een handicap hoeft niet altijd zichtbaar te zijn. Maar nogmaals een goede aktie van het Rode Kruis om uit te vinden hoe bereikbaar restaurants zijn voor gehandicapten.

    Reactie door Paula Buisman — zondag 5 juni 2005 @ 22.15 uur

  8. Is er wel eens over nagedacht hoeveel obstakels je gewoon onder weg al tegen komt als je met een gehandicapte in de rolstoel gaat wandelen o.a. geparkeerde auto s die de stoepen op en af versperren door te parkeren daar waar de stoep eigenlijk bedoeld is om over te steken, uitstalling van goederen op de stoep door winkleliers.

    Reactie door folkert de lepper — zondag 5 juni 2005 @ 22.18 uur

  9. Als gevolg van een ongeluk heb ik 3 jaar geleden bijna een half jaar in een rolstoel moeten zitten. De wereld werd een stuk kleiner. Niet alleen restaurants en kroegen werden onbereikbaar, ook ‘gewoon’over straat gaan was een crime: reclameborden op de meest onmogelijke plaatsen, smalle trottoirs, mooie maar onhandige bestrating, te kleine pashokjes, noem maar op.
    Na dat halve jaar nog eens een half jaar op krukken: vloeren die bij regen spekglad werden, stoplichten die net niet lang genoeg op groen bleven. Kortom genoeg problemen waar je als (tijdelijk) gehandicapte tegen aan rolt/loopt.
    Vanuit die ervaring vind ik het een goede zaak dat aandacht wordt besteed aan de bereikbaarheid en toegankelijkheid van restaurants. Van mij zou deze actie uitgebreid mogen worden naar alle plekken waar mensen samen komen.
    Ik begrijp (@6, Diny) dat het technisch niet altijd mogelijk is, maar het zou al enorm veel schelen als restautanthouders, kroegbazen, winkeliers ect. met iets andere ogen zouden kijken.

    Reactie door frances — zondag 5 juni 2005 @ 22.23 uur

  10. Ik ben er van overtuigd dat het Rode Kruis met de beste intenties en dergelijke aktie start maarrrrr…..Bekende Nederlands die met een gehandicapte op stap gaan???
    Dat wordt weer zo’n “zie eens hoe goed ik ben BN’er” aktie.
    Daar krijg ik altijd een beetje de kriebels van.
    Zonder overheidsverplichting zal de restauranhouder altijd een kosten baten analyse maken en zoveel mogelijk tafeltjes op de vierkante meter plaatsen en zeker geen extra investeringen doen.

    Reactie door Alie Dekker — zondag 5 juni 2005 @ 22.27 uur

  11. Ziekmakend vindt ik het dat steeds bekende Nederlanders staan te strijken met de eer ‘zie mij eens goed zijn met me goed gevulde zakken’. En de arme tier die zich de pestpleurig loopt voor een ander komt niet in beeld omdat hij niet trendy genoeg is. Leuk idee, maar zet de ECHTE mensen eens centraal. Niet die zogenaamde bekende Nederlanders die een cursus media training en acteren hebben gehad. Want dat is 1 dagje moeite doen, de dag daar op kunnen ze weer genieten van hun makkelijke leventje.

    Reactie door TheSaint — zondag 5 juni 2005 @ 22.48 uur

  12. BN’er of geen BN’er, het maakt mij niet uit. Feit blijft dat veel openbare gelegenheden onbereikbaar danwel ontoegankelijk zijn voor de in-/minder valide medemens. Hoe meer aandacht, hoe beter. Nogmaals: je wereld wordt echt een stuk kleiner. Die krijgt dusdanige proporties dat je het gevoel krijgt niet meer mee te tellen.
    En als BN’ers hun steentje willen bijdragen door hier de aandacht op te vestigen, dan vind ik dat prima.

    Reactie door frances — zondag 5 juni 2005 @ 23.02 uur

  13. Hoewel ik niet echt voor dit soort actie’s ben met BN’ers vind ik het wel een goede zaak dat toegankelijkheid weer eens wat aandacht krijgt. Hoewel te verwachten is dat er voor BN’ers en tv-camera’s deuren geopend zullen worden die voor de meeste gehandicapte dicht gehouden worden.
    De gehandicapte is ineens een interessant “onderwerp” voor de tv-makers. Binnenkort komt er ook een Mis(s)-verkiezing waaraan gehandicapte vrouwen deel zullen nemen.

    Reactie door Carolien — zondag 5 juni 2005 @ 23.34 uur

  14. Mooie actie maar ik begrijp het verhaal ook wel van Diny (6),
    als er bij het ontwerp van een pand geen of weinig aandacht is besteed aan de toegankelijkheid voor gehandicapten is het voor de restaurant houder moeilijk om de boel aan te passen.

    Het mooiste zou zijn dat er bij het ontwerp goed rekening wordt gehouden met de bereikbaarheid voor gehandicapten.
    Hoe veel wordt dit eigenlijk tegenwoordig gedaan ?(ben zelf niet thuis in de bouw wereld)

    Reactie door Evert Tigchelaar jr — maandag 6 juni 2005 @ 0.13 uur

  15. Goede actie!! Nemen ze ook de toegankelijkheid mee van het openbaar vervoer????
    Morgen is er een demonstratie op het Museumplein in Amsterdam tegen de toegeankelijkheid van het nieuwe zorgstelsel, het is van 12-14 uur, abvokabo doet ook mee, komt allen!!!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — maandag 6 juni 2005 @ 0.24 uur

  16. Wat mij betreft een zeer goede zaak. Gelukkig is de bereikbaarheid van het restaurant waar ik werk goed geregeld. Waarom er nou weer bekende Nederlanders mee moeten is me dan weer een raadsel.

    Reactie door Robert — maandag 6 juni 2005 @ 1.02 uur

  17. “Bekende Nederlanders die invaliden meenemen om samen restaurants te testen”

    Sorry, ik ga even over m’n nek… :(

    Reactie door Heraclitus VII — maandag 6 juni 2005 @ 4.35 uur

  18. Met 98 % van de Bekende Nederlanders zou ik niet eens in hetzelfde rouwcentrum willen liggen…

    Reactie door Heraclitus VII — maandag 6 juni 2005 @ 4.39 uur

  19. 18. Zij ook niet met jou vermoed ik.

    Reactie door Joan van der Lingen — maandag 6 juni 2005 @ 7.55 uur

  20. Onze dochter is lichamelijk en geestelijk gehandicapt.
    Een rolstoeltoegankelijk restaurant is mooi maar hoe benader je een gehandicapte?
    Onze dochter geniet van het uiteten gaan maar kan opeens gaan gillen. En ze eet ook niet echt netjes.
    Mensen staren en maken opmerkingen, wij voelen ons opgelaten.
    Toch gaan we wel uiteten met haar bij de chinees in de buurt daar is het nooit druk.
    Met alleen rolstoeltoegankelijk ben je er nog niet!
    Toch is het een goede actie want met een rolstoel door het leven is lastig en soms een extra handicap.
    En ach die BNers? Mooi toch dan haal je de media en krijgt je zaak aandacht.

    Reactie door evalien — maandag 6 juni 2005 @ 8.03 uur

  21. Wel makkelijke houding van sp/links, als het een doel dient dan opeens zijn de bekende Nederlanders (met met veel geld, vergeet dat even niet) helemaal dikke mik. Dat is nu selectief shoppen. Het komt uit en staat leuk dus hoppa overboord met die principes.

    Reactie door TheSaint — maandag 6 juni 2005 @ 9.27 uur

  22. Saint, in dit geval is het waarschijnlijk zo van: Het Doel Heiligt De Middelen. Ik ben er ook niet wèg van, maar zo krijg je méér aandacht dan wanneer “gewone” mensen dit zouden laten zien. Gebruik die lui dus gewoon voor wat je wilt overbrengen op de politiek en de mensen.

    Ontoegankelijk voor mensen die slecht ter been of erger zijn gehandicapt, is de Sociale Dienst op de Schiekade! Je KUNT wel met een lift, maar dat dien je aan de voorbalie aan te vragen en dan gaat er een beveiligingsbeambte mee, omdat je door de kantoren heen moet! Voor de “gewone” bijstandstrekker is er alleen een houten, open trap! Geloof me, ik kan het wel, maar ook mij kost dit moeite en de trap is open, en dat helpt ook niet echt. Dat vind ik eng en ik hoor daar andere mensen ook over. Het zijn niet alleen uitgaansgelegenheden. Overigens, de meeste mensen met grote handicaps die ik ken, hebben niet eens het geld om ergens uit eten te gaan. Dus maken die zich er niet zo heel erg druk om. Ik niet, in ieder geval. Het MOET natuurlijk veranderen, maar voor ik ergens uit eten ga op eigen rekening…. misschien met Sint Juttemis?

    Reactie door L.M. Lembeck — maandag 6 juni 2005 @ 9.57 uur

  23. 22

    Inderdaad welke gehandicapte heeft geld om uit eten te gaan?

    Hahahah wat een actie zeg, regel gelijk even dat men dan ook echt af en toe uit eten kan gaan!

    Reactie door E.krul — maandag 6 juni 2005 @ 10.20 uur

  24. Tja het zal wel uitdraaien op Mac Donalds of een patatzaak!

    Bij Mac donalds kun je niet de trap op met je rolstoel en in de patatzaak is geen ruimte voor rolstoelers.

    De restaurants vallen af, te duur, dus ik zou zeggen bespaar je de moeite om meer ruimte in restaurants.

    Reactie door E.krul — maandag 6 juni 2005 @ 10.24 uur

  25. Ik ben die zogenaamde barmhartigheid van bekende Nederlanders inmddels ook aardig zat!

    Reactie door E.krul — maandag 6 juni 2005 @ 10.25 uur

  26. De HELPERS, die aandacht willen om zich goed te voelen!!

    Reactie door E.krul — maandag 6 juni 2005 @ 10.26 uur

  27. Beter eerst een actie om de uitkeringen te verhogen naar een niveau zodat mensen op een normaal niveau kunnen leven.

    Reactie door Peet — maandag 6 juni 2005 @ 10.28 uur

  28. #1 Carla helemaal niet cynisch maar de keiharde waarheid!.
    Jan bedoeld misschien de mensen die ziek geworden zijn en die familieleden hebben die ze eens mee nemen naar een restaurant?
    Maar dan moet je ook wel rijke familieleden hebben.
    Want iets boven modaal en daar onder KAN niet meer uyit eten gaan of ze maken hun schulden nog groter.
    Maar alle aandacht die gevraagd wordt voor de gehandicapte of chronisch zieke daar ben ik wel blij mee want over een par jaar durven ze misschien niet eens meer met hun rolstoel naar de bakker als Hoogervorst zijn zin krijgt………want invalide mensen mogen zich dan niet vertonen etc etc.
    Alleen gezonde mensen mogen nog genieten van de leuke dingen hier op aarde.Zo is het toch Hoogervorst????????????
    Wil daar graag met je in dialoog gaan.Want Hoogervorst(ZIJN NAAM ZEGT HET TOCH AL?????????? VORST…….Deze vorst kickt op macht.Heeft hij zelf gezegd in een intervieuw.

    Reactie door anita — maandag 6 juni 2005 @ 10.30 uur

  29. Maar ja als gehandicapte ben je van geen waarde meer voor dat liberaal zooitje,je levert nix meer op he.Ik walg van deze maatschappij,en iedere dag konmt er een stukje walging bij!

    Reactie door Peet — maandag 6 juni 2005 @ 10.30 uur

  30. Het is al weer bijna 13 jaar terug dat ik een half jaar in een
    rolstoel zat, maar de aktie zou veel uitgebreider moeten. In elke
    winkel een evt. stoel voor diegene die dat soms hardnodig kan
    hebben, de enige uitzondering is dan de schoenenzaak.
    De vele zaken, waarin je niet in de etalage-tafels kunt zien wát
    er ligt omdat dat op 90 cm hoog gebracht is, enz.

    Standaard zou ook een evt. opklapbare rolstoel mogen zijn, zodat je niet met je natte wielen tussen de kledingrekken doorhoeft.
    Voor elke zaak een klantentoilet en een entré die deugt.

    Ook in restaurants waar je standaard naar boven of naar beneden
    verwezen wordt, dan wel keurig in orde maar niet voor iedereen
    bereikbaar.

    Overigens ook voor niet-gehandicapten,die vestiaires of sanitair
    in een mystiek donker hullen met vaste donkere vloerbedekking en
    er dan een opstapje of afstapje aangebracht is, wat feitelijk ON-
    opgemerkt wordt en je een val of bijna-val maakt.
    Toiletten, die zo klein zijn, dat jonge kinderen geholpen door
    begeleiders er slechts met half-open deur te kijk zitten.

    Eten met de vers opgestoken sigaar of cigaret van de laatst
    binnenkomende boven je voordien heerlijk geurende soep, behoort
    al aardig te minderen, maar nog steeds niet overal en wordt, meen
    ik, dit jaar nog oogluikend toegestaan: hoogst ergerlijk en zeker
    als de ventilatie toch al onvoldoende is.

    Overal sanitair, dat consumeren moet toch ergens heen niet?, bij
    trein- en busstations, al dan niet gekoppeld aan stallingsmogelijkheden voor fiets en auto’s, of in de buurt van snackbar’s als werkelijk niet één restaurant nog open is, en
    zeker bij gesloten winkelcentra in de avond, zou voor grote groepen mensen met onzichtbare handicaps tevens een enorme verbetering kunnen betekenen!

    Waarom niet per woonplaats een team opgericht om dat ter plekke
    eens zorgvuldig na te gaan en zeker waar nu een boete opgelegd
    worden voor mogelijk ergens in een hoekje een noodstop te moeten
    maken. Van toegangsliften wordt al vaak een urinoir gemaakt en is in de winter de minst opvallende plek, echter met je rolstoel
    dan nog daar doorheen te moeten rijden is een kwelling 1e klas.

    Ook ‘hellingen’ rijden is voor rolstoelen lang niet altijd een
    oplossing je moet er nl. ook weer af en kan er gevaarlijke ongelukken door krijgen, of door schieten door gebrek aan kracht.

    ETEN buiten de deur? Dat probleem is minder groot dan stomweg niet van de nevenvoorzieningen gebruik te kunnen maken en ook
    dat weerhoudt mensen van er even gezellig tussen uit te zijn en
    als dat dan inderdaad ook nog net eens die ene keer is….?….

    Laat het Rode Kruis dan tevens een lijst aanleggen voor de minder bedeelde die graag wil weten in welke parken en rekreatieterreinen zij sanitaire units kunnen aantreffen, zonder
    hun evt. begeleiders ernstig in verlegenheid te brengen en dan
    toch kunnen meedoen aan een picknick of BBQ.

    Laat het Rode Kruis er nog een spotje bovenop doen en iedereen
    in zijn eigen omgeving beginnen, een aktie op te starten, waarbij
    er een toegangsmogelijkheid via de gemeente gecreëerd zou moeten worden, dan kun je al dan niet via de politiek, een plan echt
    handen en voeten geven en er (ook nog:) wérk van máken !!!

    Stickervellen te koop aanbieden en je goedkeuringssticker
    achterlaten op een daartoe ter plekke aangebracht plakbord,
    stimuleert de exploitant vast van dergelijke eetgelegenheden,
    en de investering?? Die zal hij er wel uit weten te laten ETEN !

    Reactie door Madelief — maandag 6 juni 2005 @ 11.14 uur

  31. @30 Madelief.

    Grandioos, klasse !

    Reactie door Carla — maandag 6 juni 2005 @ 11.22 uur

  32. Ow god hebben ze weer een blik fake-ass-goede-doelen-BNers losgetrokken?! :?

    Reactie door Sulis — maandag 6 juni 2005 @ 11.46 uur

  33. Vergeet niet, aan die gehandicapten in rolstoelen, te vragen of ze wel zo’n grote behoefte hebben om naar restaurants te gaan.
    En bedenk ook dat hier ook vaak deskundige begeleiding voor nodig is.
    Blaas dit niet te veel op, want b.v. daar waar dit echt nodig is, zoals bij wegrestaurants, kunnen rolstoelers goed terecht.
    Daarom als je met een rolstoel ergens naar toe wilt, check eerst even naar de toegankelijkheid.
    Groet,
    Amita.

    Reactie door Amita — maandag 6 juni 2005 @ 12.33 uur

  34. 22

    Wat me zo stoort is dat de bekende Nederlanders 1 keer in het jaar hun handjes vies maken en hun ego gestreelt wordt. Natuurlijk zijn er bekende Nederlanders die er altijd zijn….b.v. die vrouw…ehmm hoe heet ze, van de vroegere Dolly Dots, die staat altijd vooraan om te helpen. Kijk daar heb ik geen problemen mee, maar niet 1 x wat doen…gewoon altijd je kop er aan verbinden als het je wat doet. Want vergeet niet, je drukt de mensen die zich echt de pleuris lopen iedere dag wel weg. Je strijkt met hun eer en dat vindt ik stinken.

    Reactie door TheSaint — maandag 6 juni 2005 @ 12.48 uur

  35. Dat is Angela Saint. :) Dat is inderdaad een topwijffie!

    Reactie door Sulis — maandag 6 juni 2005 @ 13.36 uur

  36. Misschien kan de aandacht ook uit naar winkels, bussen, treinen, noem maar op.

    En een bewustwordingscampagne over allerlei geurtjes die mensen dragen en via de airconditioning de lucht in blazen.

    Als je longproblemen hebt, dan voel je je ook vaak gehandicapt.
    Kun je gewoon naar het toilet lopen, maar ga je daar zowat van de graat doordat je een asthma-aanval krijgt van het dennengeurtje of zo.

    En heeft ooit iemand er bij stilgestaan dat longpatiënten op de zomerdagen achter een dicht raam moeten als de barbeques en open haarden aangaan?
    Hmmm over luchtverontreiniging gesproken!!!

    Reactie door Molly — maandag 6 juni 2005 @ 13.42 uur

  37. 35. Molly, ja zeker ik heb er wel bij stil gestaan hoe moeilijk het leven is voor longpatiënten.
    Maar er zijn zoveel patiënten waarvan ik van mening ben dat er een bewustwordings-campagnes gehouden zou moeten worden. Er zijn veel te veel verborgen handicaps waar weinig mensen over nadenken. Als je zichtbare handicaps hebt dan is het vaak te begrijpen. Nu ikzelf naar buiten kom met mijn eigen aangeboren hartafwijking merk ik toch dat er veel betrokkenheid is van de medemensen waarvan je het juist niet verwacht dat ze het begrijpen wat je door maakt. Het gaat er ook om Molly hoe dat jezelf in het leven staat. Als je erover durft te praten zoals jij nu doet en zoals ik dat ook doe dan gaat er een hele wereld voor je open. Een wereld die je nog nooit hebt gekent. Steeds meer mensen begrijpen me en leven met me mee. Zo wil ik ook aan jou laten weten Molly dat ik ook mee leef met jou situatie. Blijf erover praten, sluit je er niet voor af. Het leven kan ondanks je handicap nog zo mooi zijn.
    Ook voor mij is dat het geval. Ik heb vanmorgen een telefoongesprek gehad met de psychiater die me begeleid voor de komende zware hartoperatie ze was heel rieël naar me. Ze zei me; wil je verder met je leven. Ik antwoorde; Ja natuurlijk wil ik verder met mijn leven maar ik ben bang om te vroeg dood te gaan. De psychiater zei me; als je, je niet laat opereren hoe lang heb je dan nog. Ik antwoorde; Dan heb ik denk ik nog maar een paar jaar te leven of zelfs minder dan een paar jaar als ik de pulmonaalklep vervanging niet laat doen omdat mijn angst aan het overwinnen is om te vroeg dood te gaan. Ja zei de psychiater, dat klopt je gaat veel eerder dood als je de operatie niet door laat gaan. Je bent bang om dood te gaan dat snap ik. Maar je wilt ook door met je leven dus wat doe je? Ik zei; de zware hartoperatie moet doorgaan ik heb immers nog zoveel om voor te leven.
    Molly, ook deze dingen gebeuren in het leven.
    Ik hoop je in ieder geval te kunnen laten weten dat je zoveel mogelijk uit je leven moet kunnen zien te halen wat je kan. Ik kan nog een aantal extra jaren krijgen door de zware hartoperatie. Ik heb mijn zoon om voor te vechten en mijn eigen leven is te waardevol om zomaar op te geven. Ik weet dat ik ermee moet leren leven want er zit een houdbaarheids datum op de donorklep. Die gaat ongeveer 10 á 15 jaar mee en dan moet ik weer onder het mes.
    Molly, knok verder voor jezelf ook jou leven is waardevol.
    Ik ga ervan uit dat jezelf longpatiënt bent omdat je met dit voorbeeld komt.
    Als het gaat om iemand anders waarvoor je praat dan wil ik dit ook graag van je weten. Maar blijf er de aandacht voor vragen dat levert op een gegeven ogenblik de resultaten op die je verwacht. Het zal een lange weg zijn maar ga ervoor.

    Reactie door Paula Buisman — maandag 6 juni 2005 @ 14.31 uur

  38. Nou zeg, Paula, jij hebt wel héél veel meegemaakt! Ook al rugklachten, zag ik bij een ander onderwerp. Wat ontzettend fijn dat je toch zo weet mee te doen aan de discussies! Maar misschien praatte Molly wel gewoon uit inlevingsvermogen met de longpatiënt. Heb jij zelf ook nog longklachten?

    Reactie door Joan van der Lingen — maandag 6 juni 2005 @ 20.46 uur

  39. 38. Joan, gelukkig heb ik geen longklachten. Ik heb dan ook bij het bericht voor Molly geschreven dat; als het gaat om iemand anders waarvoor je praat dat ik het dan ook graag wil weten.

    En dat ik mee kan doen aan de discussies is omdat dit me enorm ontspant en ik heel erg graag mijn ervaring deel met andere mensen.

    Wat heb ik (Paula) verder wel gehad op lichamelijk gebied op het medisch vlak dat is het volgende in het kort dan:
    Ik heb wel het Velo Cardiaal Faciaal Syndroom. Dit houd in dat ik geboren ben met een tekort gehemelte deze is operatief verlengd en ik heb als kind heel veel spraaklessen moeten volgen om gewoon goed en duidelijk te leren praten. Ook heb ik als kind Pseudo Croup gehad waarbij je het vaak heel benauwd krijgt en dan met spoed naar het ziekenhuis moet.
    Ook ben ik dus geboren met de hartafwijking Tetralogie van Fallot. Ik heb als baby hiervoor eerst een Bialock shunt operatie gehad om zuurstof toevoer te krijgen, ze hadden mijn rechter polsslagader door verbonden naar de aorta om voldoende zuurstof te krijgen om in leven te blijven. In 1972 kreeg ik de eerste hartoperatie van de Tetralogie van Fallot. Bij het Velo Cardiaal Faciaal Syndroom hoort ook dat mijn gezicht en handen met name de vinger kleiner van proportie zijn dan ze horen te zijn. Je ziet het aan mijn gelaat (gezicht) zeggen ze. Ik kan je de site van het VSFsyndroom nog laten weten dan kan je er nog meer over lezen. Op die andere site las je dus dat ik ook scoliose heb gehad een ruggenwervel in een S-bocht. Ik heb vele therapieén vooraf ondergaan. Onder andere in een boston brace = kunstof corset met nek en kinsteun rondgelopen. In een gips-corset gelopen. In een gipscorset in een circelbed gelegen in het AMC ziekenhuis toen ik tiener was en dan kantelen ze je om de zoveel tijd om doorliggen te voorkomen. Verder heb ik in een traxie gelegen dat is een hoofdband en banden om mijn enkels met gewichten eraan daarmee probeerden ze dus mijn ruggenwervel recht te trekken. Ik heb vele jaren fysiotherapie gevolgd en nu nog. Ik heb op gegeven moment de grote Hennington operatie gehad. Toen kwam er wild vlees opzetten tussen de ruggenwervel en de staaf van chirurgisch metaal die tegen de wervel aangezet was. Drie operaties om het wild vlees weg te halen. Dit lukte niet dus weer mijn rug open en meteen de staaf die los geschoten was eruit gehaald en het bot dat ze uit mijn bekken hadden gehaald was er voldoende om heen gegroeid om mijn ruggenwervel zo stijf als een plank te houden. Ik kan dus nooit meer buigen. Nu op dit moment krijg ik in juni 2005 dus weer opnieuw de hartoperatie Tetralogie van Fallot en wacht ik op een nieuwe pulmonaalklep een donorklep dus.

    Reactie door Paula Buisman — maandag 6 juni 2005 @ 21.48 uur

  40. 38. Joan, bij deze de site van het Velo Cardiaal Faciaal Syndroom.
    http://www.vcfs.nl mocht je interesse hebben om er meer van te weten te komen.

    Reactie door Paula Buisman — maandag 6 juni 2005 @ 21.55 uur

  41. Is er iets fout gegaan toen je moeder zwanger was, dat je zoveel aangeboren afwijkingen hebt? Want je bent toch nog behoorlijk jong? En is je kind wel gezond? Vond je het niet griezelig toen je zwanger was, was je niet bang dat je kind ook van alles zou hebben/krijgen? Als ik te direct vraag, geef dan geen antwoord hoor! Ik ben dan gewoon benieuwd, maar vraag soms misschien meer dan je wilt beantwoorden.

    Reactie door Joan van der Lingen — maandag 6 juni 2005 @ 21.59 uur

  42. 41.Joan, geeft niets hoor dat je zoveel vraagt. Maar hierna kan je me ook gewoon mailen via mijn eigen e-mail als je dit wilt. Je vind mijn e-mail onder andere op de discussie van de SP zelf.

    Het antwoord op je vraag geef ik in ieder geval wel:
    Toen mijn moeder zwanger was is er niets fout gegaan.
    Maar ik heb wel het VCFS gekregen terwijl dit niet in onze familie zit en het Velo Cardiaal Faciaal Syndroom zorgt onder andere voor dat ik dit allemaal heb. En ja, het is erfelijk ik heb dit laten onderzoeken. En ik was dan ook harstikke bang dat mijn zoon dezelfde aangeboren afwijking zou krijgen als ik, er was immers 1 op de 2 kans dat hij het kon krijgen. 50% kans op de afwijking VCFS en 50% kans om gezond te zijn. De artsen adviseerde me dus ook om geen kinderen meer te krijgen. Ze adviseerden mij dit vanwege mijn eigen lichamelijke conditie de artsen hadden liever niet gezien dat ik zwanger was geraakt. Mijn zoon heeft gelukkikg niet het VCFSyndroom en daar ben ik zielsblij mee. Maar toch blijf ik ongerust en blijft hij onder controle van een kinderarts. Mijn zoon kon niet gewoon geboren worden, en is met de keizersnee geboren dat adviseerden de artsen in mijn lichamelijke conditie. Ze waren heel erg bang voor mijn hart. Ik heb tijdens de keizersnee volledige narcose gehad dat vonden de artsen het beste. Ook daar heb ik weer angsten over gehad want zou die narcose mijn baby niet beschadigen. Gelukkig niet, en was hij kerngezond toen hij geboren werd. Ik ben dan ook heel gelukkig met mijn zoon als alleenstaand moeder van 38 jaar.

    ~ Voor de mannen die deze site lezen is dit mischien een vreemd onderwerp waar Joan en ik over praten, maar kan heel leerzaam voor jullie zijn.

    Reactie door Paula Buisman — maandag 6 juni 2005 @ 22.19 uur

  43. 41. Joan, mijn zoon is inmiddels 11 jaar oud en een gezonde vrolijke jongen. Nu ik weer met mijn hartprobleem zit en opnieuw geopereerd moet worden deze maand is hij zo zorgzaam en dat voor een 11 jarige. Gisteren was ik heel verdrietig vanwege mijn gezondheid en het was mijn zoon die zijn arm om mijn schouder heen legde als troost. Toen zei hij; mama normaal troost je mij.
    Ik antwoorde; ja jongen dat hoort eigenlijk ook zo, maar ook ik kan af en toe heel verdrietig zijn.
    Zo lief en zorgzaam als hij is voor zijn leeftijd.
    Ik ben trots op mijn zoon.

    Reactie door Paula Buisman — maandag 6 juni 2005 @ 22.23 uur

  44. Gelukkig, Paula, dat je zoon gezond is. Kan me voorstellen dat het je soms enorm aanvliegt. En de mannen op deze site kunnen daar wel tegen, hoor! Die zullen zelf ook wel eens ziek zijn of worden, of partners of kinderen hebben die dat zijn. Ongeluk hoort net zo bij het leven als geluk, en ziekte net zo als gezondheid. Elk mens krijgt ooit met alle facetten te maken.

    Reactie door Joan van der Lingen — maandag 6 juni 2005 @ 22.28 uur

  45. 44. Joan, dat klopt helemaal wat je zegt.
    Nou, het begint al aardig laat te worden en ik ga nu nog even naar de televisie kijken. Of hm, het boek; Hoe dan Jan, heb ik nog niet helemaal uit. Ik denk dat ik die eventjes uit ga lezen deze week.
    Voor strakjes in ieder geval, Weltrusten en slaap lekker Joan.
    Morgen weer een nieuwe dag en een nieuw begin.

    Reactie door Paula Buisman — maandag 6 juni 2005 @ 22.47 uur

  46. 45. Jij ook welterusten, Paula! En ik zou lekker naar een leuk, ontspannend programma gaan kijken als ik jou was. Of naar een lekkere detective. Ik bedoel, Jan schrijft mooi, maar de boog kan niet altijd gespannen zijn, toch? Slaap lekker!

    Reactie door Joan van der Lingen — maandag 6 juni 2005 @ 22.49 uur

  47. 46. Oké, Joan je hebt gelijk. Nu merk je ook dat ik computer verslaafd ben en hem nog niet heb kunnen afsluiten. Ik zal het boek van Jan vanavond laten liggen hoe mooi hij ook schrijft. En ik had nog wel over die mooie woorden van Jan willen dromen. Jammer, ander keertje dan maar.
    Nou dan toch echies voor de laatste keer vanavond; Slaap lekker!

    Reactie door Paula Buisman — maandag 6 juni 2005 @ 23.22 uur

  48. 47. Wat maakt het uit, Paula, beter dan aan de drank, toch? En het komt natuurlijk ook gewoon van de spanning met dat wachten op die operatie, wachten is altijd het naarste. Nou, hoop dat je inmiddels lekker slaapt.

    Reactie door Joan van der Lingen — dinsdag 7 juni 2005 @ 0.07 uur

  49. @ 37 Paula

    Hallo Paula en Joan.
    Wat een lieve reacties.

    Wat heb je veel meegemaakt, Paula!
    Wat heerlijk, zo’n zoon.
    Ik weet nog dat iemand ooit zei toen de kinderen klein waren dat je een heel goede band hebt met je zoon als hij je nog spontaan een knuffel geeft op z’n elfde. Wat fijn dat hij gezond is he?
    Juist als je zelf op jonge leeftijd geconfronteerd bent met ziekte, kun je dat bewust waarderen.

    Heel veel sterkte met alles.
    Weet je al wanneer je wordt geopereerd?

    Ja, ik zat ook net in de wind toen er werd gestrooid:
    longklachten, diabetes, andere stofwisselingsziekte.
    Toen ik nog gezond en jong was kreeg ik 6 kinderen.
    De eerste jaren heb ik gelukkig heel bewust van elke minuut genoten, want een van de kinderen bleek later autistisch te zijn, een ander heeft ernstige leerstoornissen. Bij nog een ander zie ik het aankomen.
    Helaas komt bij hun vader, nu hij ouder wordt, autistiform gedrag en een begrensd gevoelsleven ook naar voren.

    Natuurlijk zijn er dagen dat alles tegenzit, maar ik heb ervaren dat veel mensen beschikken over enorme reserves.
    En niet kijken hoe het bij een ander is he? Jalouzie is een killer.

    Ik merk dat ik ook steeds strijdbaarder wordt. Zal ook wel aan de leeftijd liggen. Het kan me niet meer zoveel schelen of anderen me aardig vinden, als ze uiteindelijk maar horen wat ik wil zeggen.
    Ach, als je wilt, dan zijn er zoveel dingen in de wereld die anders kunnen….
    Knokken voor zaken voorkomt ook dat ik bij de pakken neer ga zitten.

    Welterusten .. slaap rustig…

    Reactie door Molly — dinsdag 7 juni 2005 @ 1.15 uur

  50. 49. Goede morgen Molly, ik ben blij dat ik je reactie lees vanmorgen. Maar ook jij moet je eigen situatie niet onderschatten hoor. Iedere situatie is anders en je ervaart zelf hoe het is en dat kan een ander niet. Ik kan met je mee leven en dat is ook wat ik wil. Ik wil er op deze manier toch een beetje voor je kunnen zijn.

    Mijn zoon is vanmorgen weer naar school, hij zit nu in groep 6. Hij heeft groep 4 overgedaan omdat hij wel problemen heeft met lezen en schrijven. Hij heeft last van dyslexie. Maar met dyslexie kan je goed leven. Hij krijgt goede begeleiding op school hierin. Dyslexie zit wel bij ons in de familie. Maar verder is mijn zoon lichamelijk dus kern gezond en daar ben ik heel erg blij mee.
    En waar ik heel dankbaar voor ben is de hechte band die mijn zoon en ik samen hebben, dat is me zo dierbaar.

    Tja, wanneer mijn operatie is weet ik nog niet.
    Bij ieder telefoontje die nu gaat denk ik meteen is dat de oproep voor de operatie. Dit omdat de hartchirurg heeft gezegd dat ik deze maand ge-opereerd word en ik krijg één week van te voren telefonisch een oproep. Dat is wel stressy hoor dat wachten op het telefoontje want het kan ook nog in de laatste week van juni zijn dat ze pas bellen. Het is immers pas 7 juni 2005 vandaag. Wanneer er gebeld word dat ik ge-opereerd word dan moet ik me één week later pas melden in het ziekenhuis. Één dag voor de grote hartoperatie word ik opgenomen, de volgende dag ge-opereerd. Als er geen complicaties zijn hoef ik maar één dag op de intensive care te liggen en daarna 7 dagen op de afdeling en dan alweer naar huis. Zo vlug gaat dat tegenwoordig alweer die zware hartoperaties, ik sta er zelf van te kijken. Maar wanneer ik na de operatie naar huis toe kan dan ga ik met heel veel pijnstillers naar huis. Mijn cardiologe heeft me voorspelt dat ik de eerste weken behoorlijk veel pijn zal hebben. En mijn hartchirurg zei me dat ik de eerste weken niets anders kan dan thuis mezelf lichamelijk verzorgen, eten en drinken, naar de wc en naar bed om te slapen dat zal in het begin het enigste zijn wat ik kan. Maar langzaam aan zal ik weer herstellen.

    Ik heb mijn zoon immers beloofd dat ik na de operatie als ik hersteld ben met hem een wedstrijd hou.
    Jawel, ik wil mijn conditie weer zo op peil krijgen dat ik met mijn zoon een wedstrijdje 50 meter sprinten (hardlopen) hou.
    Mijn zoon moest er om lachen toen ik dat zei; hij zei, mam dat lukt je toch nooit ik ben veel sneller dan jij.
    Ik antwoorde; let maar op jongen na de operatie bouw ik mijn conditie zo goed op dat ik van je win met 50 meter sprinten.

    Reactie door Paula Buisman — dinsdag 7 juni 2005 @ 8.59 uur

  51. 48. Joan, zeker is computer-verslaving beter dan een andere verslaving. Maarre, ik heb nog een tik hoor. Wanneer de spanning zoals nu voor de grote hartoperatie erg oploopt dan eet ik heel erg graag chocolade. Mmmmmmmmmmmm, daar ben ik ook helemaal verzot op, op chocolade. Vooral met die lekkere praline vulling, zalig gewoon.
    Dat is ook een verslaving van mij.
    Erg, hé dat ik dan zoveel computer en daarbij zoveel chocolade eet.
    Dat is een luxe voor me dat chocolade snoepen maar zo fijn wanneer je zo stressy zit te wachten op het telefoontje van het ziekenhuis.

    Reactie door Paula Buisman — dinsdag 7 juni 2005 @ 9.10 uur

  52. 51. Heb je de Thuiszorg al geregeld Paula, voor als je weer naar huis mag? Want je moet inderdaad niet onderschatten hoe slap en moe je bent na een operatie. Voordat je weer je eigen huishouden kunt doen ben je echt een tijd verder. En wat die chocola betreft, gewoon niet te veel in huis halen!

    Reactie door Joan van der Lingen — dinsdag 7 juni 2005 @ 10.19 uur

  53. 52. Joan, Thuiszorg heb ik nu al. Ik heb ongeveer 9 uur thuiszorg per week. En dit gaat door na de operatie. Ze zijn in onze regio hier heel alert in. Ik hoef alleen maar door te geven wanneer ik geopereerd ga worden. En door te geven wannneer ik weer naar huis kom. Ze doen hier ook niet moeilijk over her-indicatie. Dus wat dat betreft is het gelukkig goed geregeld.

    Tja, chocolade zal ik zeker niet teveel in huis halen want het is slecht voor je gezondheid als je teveel eet. Ik weet dat echt wel. Maar het is zo verdraait moeilijk om ervan af te blijven als je zo stressy bent zoals ik nu ben op dit moment.
    Mischien helpt het me als ik nog meer uren achter de computer ga zitten dat ik dan minder aan de chocolade denk.

    Arme computer, krijgt dat ding nog overuren ook en daar word hij niet eens voor betaald hahahahahaha (klein grapje tussendoor)

    Ik ben vanmorgen nog bij mijn huisarts geweest ik had een dubbele afspraak. En ik heb zo’n fijn en goed gesprek gehad met hem. Ik heb om rust te krijgen in mijn lichaam nu een nieuw recept gekregen voor oxazepam maar dan wel een hele lage dosering, want een te hoge dosering is ook weer niet goed voor mijn hart. Ik heb gelukkig een huisarts die me goed begrijpt en erg met me mee leeft. Hij wil ook graag weten wanneer ik opgenomen ben en wanneer ik weer thuis kom.
    Fijn als je een goed contact hebt met je huisarts.
    Hij was ook blij met de medische site die ik doorgaf van het Velo Cardiaal Faciaal Syndroom voor het geval hij meer patiënten zou krijgen zoals ik. Tot nu toe ben ik de enigste voor hem merk ik aan zijn manier van praten. Hij gaat er in ieder geval zo zorgvuldig mee om en dat doet me ook erg goed.

    Mijn zoon is nu na het middag eten weer naar school toe.
    En ik ga even op de bank rusten in een slaapzak.
    Of zal ik toch maar naar bed gaan want op de bank moet ik met opgetrokken knieën liggen en dat ligt toch wel gemakkelijker.

    Tot strakjes Joan, of mischien iets later op de dag.

    Reactie door Paula Buisman — dinsdag 7 juni 2005 @ 13.17 uur

  54. Paula, een vriendin van me is kortgeleden gestart met een forum voor o.a. ouders van dyslectische kinderen.
    Je bent van harte uitgenodigd.
    Juist ook ouders van kinderen met wie het wel goed gaat op school zijn nodig.

    http://xsbb.nl/phpbb/index.php?id=ouderswalschip

    Ik hoop je daar te zien.

    Ik wens je heel veel sterkte.

    Een aantal jaren geleden heb ik zelf een zware operatie ondergaan, dus ik begrijp een beetje hoe je je voelt nu in de wachttijd.

    Heel veel groetjes

    Reactie door Molly — dinsdag 7 juni 2005 @ 14.42 uur

  55. 53. Ja, dat is waar natuurlijk Paula, daar had je al een paar keer over geschreven, over de Thuiszorg. Fijn dat het goed geregeld is, dat is alweer een hele zorg minder, en vooral ook erg prettig dat je veel steun hebt aan je huisarts. Ik hoop echt voor je dat de oproep gauw komt, want dat gewacht is maar niks. Daar raak je alleen maar meer gespannen van, en dat is nou niet bepaald gezond. Sterkte met de laatste loodjes tot de operatie!

    Reactie door Joan van der Lingen — dinsdag 7 juni 2005 @ 15.26 uur

  56. @Molly
    Als ervaringsdeskundige afdeling Astma wil ik je dit meegeven.
    Net als jij had ik jaren lang last van overgevoelige luchtwegen.
    Probeer dit eens. Gebruik over een periode van drie maanden 2 tabletjes selenium zink per dag. Is tegenwoordig overal te krijgen bij Hema tot Kruidvat.
    Wel volhouden, de werking treedt ongeveer op na drie maanden omdat het dan pas door het lichaam opgenomen is en verbaas je.

    Reactie door Alex ander — dinsdag 7 juni 2005 @ 15.41 uur

  57. Het versterkt o.a. het immuun systeem. Hier een link voor meer nfo.

    http://utopia.knoware.nl/~wwitsel/main/artikelen/zink1.html

    Reactie door Alex ander — dinsdag 7 juni 2005 @ 15.47 uur

  58. 54. Molly, ik zal zeker naar de site toegaan die je voor me hebt opgegeven. Ik hoop je daar ook te kunnen ontmoeten.
    Op dit moment ben ik nog moe dus de rest van de dag zal ik iets minder gaan computeren denk ik. Als ik dit kan overigens want het moeilijk om niet naar de site toe te gaan.

    Reactie door Paula Buisman — dinsdag 7 juni 2005 @ 17.01 uur

  59. 55. Joan, dank je voor je lieve woorden.
    De laatste loodjes wegen het zwaarst. Dat zeggen ze wel eens.

    Reactie door Paula Buisman — dinsdag 7 juni 2005 @ 17.02 uur

  60. Joan,Molly en de anderen ik wil bij deze even laten weten dat ik het even rustiger aan ga doen. Ik mail nog wel op de site van Jan, maar minder over mijn eigen gezondheid. Mijn emoties lopen hierdoor toch meer op dan ik verwacht had.
    Maar ik heb het zeer gewaardeerd dat ik dit bij jullie kwijt kon en kwijt mocht. Je kan me nog altijd persoonlijk mailen. Mijn adres vind je op de site van de SP zelf.
    Maar het word me momenteel eventjes te veel. Ik ben 24 uur per dag aan het piekeren over mijn gezondheid. Ik moet er even de rem op gooien.

    Heel veel liefs allemaal en tot gauw Paula

    Reactie door Paula Buisman — dinsdag 7 juni 2005 @ 17.29 uur

  61. 60. Je hebt groot gelijk, hoor Paula! Doe het maar rustig aan. Probeer gewoon wat afleiding te vinden, door te lezen (en dan niet over politiek joh, er zijn ook gewoon vrolijke of mooie boeken die helemaal meeslepen zodat je nergens meer aan denkt! Of ga desnoods breien of borduren, of de planten stekken, of recepten uitknippen en inplakken, of als je een video/DVD hebt lekkere lachfilms kijken! Gooi gewoon die computer uit, en ga wat leuks doen. En veel sterkte. Vandaag over een maand is het allang achter de rug.
    Veel liefs en probeer je er een beetje overheen te zetten, vorige operaties zijn toch ook goed verlopen?

    Reactie door Joan van der Lingen — dinsdag 7 juni 2005 @ 18.01 uur

  62. 61. Joan, ik heb andere hobby’s dan jij op noemt.
    Ik lees dus graag, ik computer graag, ik teken (met potlood) en schilder graag (aquarel schilderen).
    Volgens een vriendin ben ik een beetje mijn jeugd aan het inhalen want een nieuwe hobby van mij is samen met mijn zoon lego bouwen. Leuk joh, die steentjes bouwen en er huisjes van maken. En samen met mijn zoon ermee spelen. Hahahahahaha wat een mafketel ben ik toch zo wel een beetje vind je ook niet. Een volwassen vrouw die lego voor haar zelf koopt om samen met haar zoon met lego te kunnen bouwen en spelen. Moet je toch wel een beetje kinds voor zijn hahahahahaha.
    Maar ja, leuk is het wel om samen met je zoon iets leuks te doen.
    Verder schrijf ik heel graag van alles van me af, dat lucht enorm op. Ik puzzel ook graag van die woordzoekers weet je wel, daar kan je uren mee bezig zijn. Tja, het liefste ben ik heel veel met mijn zoon bezig om leuke dingen met hem te kunnen ondernemen. Maar mijn budget is niet groot genoeg om gekke uitspattingen te kunnen doen. En dan nog mijn liefde voor mijn huisdieren mijn hond en kat. Tja, dat was het zo wel een beetje.

    Zeker zijn de vorige operaties goed verlopen maar ze duurde vaak wel langer dan gepland vanwege complicaties. Maar ik ben er altijd weer goed uit gekomen. Ik heb nog zoveel om voor te vechten om voor te leven en om van te genieten.
    Als ik jonge vogeltjes in de tuin zie dan kijk ik er uren naar hoe de ouders hun jongen verdedigen. Zo heb ik laatst een jonge kauw opgevangen die was aan een kant lam en net uit het nest gevallen. Ik heb de dierenambulance gebeld en die zijn het kauwtje op komen halen en het vogeltje is naar een vogelopvangcentrum gebracht en word daar nu groot gebracht en word later weer vrij gelaten. Dat zijn de dingen waar ik van geniet in het leven. Zo kan ik uren naar de wolken kijken als er van die zogenaamde schapenwolken voorbij komen en dan probeer ik er andere figuren uit te halen. Of ‘s-avonds naar de sterrenhemel kijken en kijken of je er de grote en de kleine beer tussen kan vinden of het steelpannetje. Of gewoon simpelweg ‘s-avonds wanneer de vleermuizen hier vroegavond om de woning vliegen dan geniet ik ervan hoe ze hier rond vliegen. De mussen die hier nog in de tuin zijn enzovoort. Ik kan nog van zoveel dingen genieten en dat wil ik blijven doen, samen met mijn zoon.
    Wanneer er een onweersbui is zoals vorige week dan leer ik mijn zoon te kijken naar de flitsen en vertel hoe mooi het is om dat te zien. Ik laat hem wel weten dat je niet buiten moet lopen maar dat het binnen veilig is en dat je dan kan kijken hoe mooi de flitsen zijn en hoe mooi de donder klinkt.
    Ik geniet van ieder klein dingetje dat ik tegen kom in mijn leven en daar ben ik heel dankbaar voor dat dit allemaal kan.

    Reactie door Paula Buisman — dinsdag 7 juni 2005 @ 19.28 uur

  63. Ik bedoelde het ook maar bij wijze van, hoor Paula! Ga dan lekker aquarelleren! En ik zie er niks vreemds aan dat je met je zoon lego bouwt, je hebt hele clubs die lego bouwen, zelfs ook zonder het excuus van een zoon erbij. Leuk dat er bij jou nog mussen in de tuin zitten, in de stad zie ik ze (onvoorstelbaar toch!!) niet meer. Laatst was ik bij een vriendin in Leerdam, en daar zag ik 2 mussen. Ik keek ernaar of het een exotische diersoort was, helemaal enthousiast.
    Prettige avond nog!

    Reactie door Joan van der Lingen — dinsdag 7 juni 2005 @ 19.46 uur

  64. p.s.: Vielen de mussen trouwens nog maar eens van het dak! De nieuwe ijstijd zonder mussen. Gelukkig dat er wél beter aan de toegang van gehandicapten tot de horeca wordt gedacht.

    Reactie door Joan van der Lingen — dinsdag 7 juni 2005 @ 20.15 uur

  65. 63 en 64. Joan, natuurlijk weet ik dat je het bij wijze van spreke bedoelde. Maar ik vond het leuk om erover te praten.
    En echt waar hier zitten gelukkig nog mussen in de tuin. Het zijn er alweer minder geworden dan vorig jaar. Maar ik geniet er wel van, van die mussen. Jammer, maar de mus is langzaam aan in ons leven hier aan het verdwijnen. Ik vind dit zo jammer, is er dan echt niets aan te doen om de mus dat leuke vogeltje nog meer terug te krijgen. Ik weet nog dat als ik met familie in Amsterdam winkelde dat de mussen bij de tafeltjes van het restaurant, zeldzame gebeurtenis, maar dan zaten de mussen zowat op je tafel om de kruimels die je laat vallen op te pikken.
    Nu is dit zo zeldzaam geworden om een mus te mogen zien, dat ik blij ben dat ik ze hier in mijn eigen achtertuin wel heb zitten.

    En zeker gelukkig dat er beter aan de toegang van gehandicapten in de horeca gedacht wordt.

    Reactie door Paula Buisman — dinsdag 7 juni 2005 @ 21.14 uur

  66. 64. Joan, ook wens ik jou nog een prettige avond vanavond.
    Ik ga zo toch maar eens kijken of er nog iets op de televisie te vinden is en zo niet dan pak ik een goed boek om te lezen en hierbij te ontspannen. Joan, ik wens je heel veel sterkte, moed, hoop en kracht want ook jij maakt ontzettend veel mee in je hele leven. En wie weet ontmoeten we elkaar ooit nog wel eens.

    Reactie door Paula Buisman — dinsdag 7 juni 2005 @ 21.18 uur

  67. Zo Paula, hoop dat je vanavond meer op tijd naar bed gaat als gisteren!!! Klink wel een beetje als een moederkloek, maar je moet echt goed uitgerust zijn straks. Ja, inderdaad, vroeger pikten de mussen de koekjes haast uit je hand! Het schijnt samen te hangen met al die namaakheggen tegenwoordig, ze kunnen niet meer nestelen heb ik me laten vertellen door iemand die er verstand van zegt te hebben. Maar jammer is het wél! En iedereen maakt tegenslagen mee in z’n leven, Paula. Maar gelukkig ook leuke dingen. Dat geldt voor jou, voor mij, en voor iedereen hier op de weblog. Over drie maanden ben je alweer behoorlijk hersteld van je operatie en je zult zien dat je dan veel minder bezig bent met wat het leven je nog allemaal te bieden heeft, en weer veel meer met het gewoon te leven. Slaap lekker en ik zal voor je duimen dat er nu gauw bericht komt uit het ziekenhuis. Ik weet inderdaad nog dat ik ook helemaal gek werd van het wachten, eerst de eerste operatie, toen de tweede, toen echt een lange tijd wachten of er uitzaaiingen waren, toen nog eens zo’n leuke oncoloog die me de stuipen op het lijf jaagde omdat hij vond dat ik eerst 4 tot 6 chemokuren moest hebben voor de bestralingen, toen weer iemand die vond dat ik 5 jaar medicijnen moest slikken na de bestralingen, maar het gekke is dat terwijl ik tóen dacht dat ik gek werd ik het nu alweer haast vergeten ben!!! Terwijl mijn laatste bestraling pas 3 maanden terug is. Je zult zien dat jij er over een tijdje ook weer zo over denkt. Geloof me maar. Maar ondertussen veel sterkte en probeer echt een beetje je zinnen te verzetten. Liefs,

    Reactie door Joan van der Lingen — dinsdag 7 juni 2005 @ 23.19 uur

  68. 67. Joan, zoals je ziet lukt het me nog niet om naar bed te gaan.
    Op dit moment ook last van de buurhond die de boel bij elkaar blaft. Het arme beest word zoveel alleen gelaten en veel te weinig uitgelaten. Als ik er iets van zeg dan krijg ik de wind van voren. Het dier kan er immers niets aan doen dat haar bazen zo vaak weg zijn. Maar de muren van deze huizen zijn zo dun dat je het geluid heel erg goed hoord en het is een labrador retriever. Zo’n lieve hond. Ik maak me al jaren zorgen om het dier, maar ondanks dat zijn de buren er wel voor me als ik hulp nodig heb en andersom is dat ook zo.

    Wat de mussen in mijn tuin betreft, ik heb heerlijke heggen hier in de tuin maar wel echte heggen en dakpannen op het huis waar veel vogels gebruik van maken om onder te nestelen.
    We hebben in de smerige sloot vlakbij het weiland achter bij ons zelfs een roodwang schildpad zitten die woont al jaren in die vieze oude sloot en dat dier overleefd iedere winter, hoe hij dat voor elkaar krijgt. Maar ieder jaar zie je de schildpad ook groter worden. Alle om-woonenden die weten dat het dier er zit hebben er ook veel plezier van.

    Geeft toch niets Joan dat je als een moederkloek klinkt, vind ik zelf wel heel lief van je. Geeft me een prettig gevoel.

    Maar voor jouzelf hoop ik Joan dat je de kanker hebt kunnen en mogen overwinnen. Ik weet hoe vreselijk die ziekte is.

    Ik heb familie gehad met kanker in verschillende soorten. Zoals darmkanker en borstkanker. Maar ook kanker helemaal uitgezaait over het hele lichaam. Ik heb een van mijn lievelings tantes verloren aan kanker en ik denk nog iedere dag aan haar.
    Zo heb ik momenteel ook een vriendin die de artsen opgegeven hebben aan kanker en ze is naar huis gegaan tegen het advies in om daar te sterven. Ze laat niemand meer toe, haar familie en mij als vriendin ook niet. Ik voel me zo machteloos omdat ik er zo graag voor haar wil zijn. Maar ze neemt de telefoon niet meer op en ze doet de deur niet open als ik naar haar toe zou reizen. Ze beantwoord mijn brieven niet meer, en ik wil er zo graag voor haar zijn. Ik heb vroeger ook nog een dierbare vriendin verloren aan kanker. Ik wil dit echt niet weer mee maken. Maar zo hard kan het leven zijn dat het toch vaker terug komt in je leven dan jezelf wil. Ik heb zelf gelukkig die rotziekte niet, die sluimerende ziekte die je lichaam kapot maakt. Maar ik weet van de mensen om me heen die het zelf hebben hoe zwaar het is.

    Ik zou je heel graag persoonlijk willen leren kennen Joan.
    Mischien zien we elkaar ooit echt.

    Nou ik heb het weer laat gemaakt. En je merkt dat ik het computeren toch niet af leer. Ik probeer mijn zinnen te verzetten maar dat is erg moeilijk in deze periode van wachten op de oproep voor mijn hartoperatie.

    Ik hoop maar dat je al ligt te slapen Joan.
    Slaap lekker en heel veel liefs

    Reactie door Paula Buisman — woensdag 8 juni 2005 @ 0.00 uur

  69. Nou Paula, hopelijk is de hond tot bedaren gekomen en heb je lekker geslapen. Ik ga weer aan het werk (ik wil per 1 september weer gewoon full time werken en bouw het steeds een beetje op) dus je zult me de rest van de week weinig lezen. Probeer vandaag nog een beetje naar buiten te gaan als dat je lukt Paula, want het ziet ernaar uit hier dat het mooi weer wordt vandaag! Naar hoor, van je vriendin, maar je moet dat wel respecteren natuurlijk, dat ze niemand wil zien. En als je als je stervende bent al niet mag doen wat voor jezelf het beste voelt, wanneer zou dat dan wél kunnen? Dat mensen doodgaan hoort bij het leven, hoe naar en pijnlijk het ook kan zijn. Nou, prettige dag verder. Een persoonlijke ontmoeting zit er niet zo erg in, ik ben zelf natuurlijk volop bezig weer op te knappen en ben vaak zó moe dat ik afspraken met mijn vrienden op het laatste moment moet afzeggen en dat is hier dan nog gewoon in de stad. Maar ik begreep dat Madelief bij je zou langs komen? Dat is een lieve, wijze vrouw met een heel leuk kleinkind trouwens, en ze heeft ook een beetje dezelfde gezondheidsklachten als jij, dus kunnen jullie elkaar goed steunen. Nou, prettige dag, ik ga nog gauw even langs bij de Aldi want daar hadden ze frambozenstruiken in de aanbieding, lekker voor op het balkon!

    Reactie door Joan van der Lingen — woensdag 8 juni 2005 @ 8.16 uur

  70. 69. Joan, De hond van de buren is zeker één uur bezig geweest met blaffen en janken, het arme dier ik had het zo met haar te doen.

    Het ziet er zeker al mooi uit buiten en ik zal vandaag dan ook een wandelingetje gaan maken wat later op de dag.

    Ik weet het dat mensen doodgaan dat dit hoort bij het leven. En ik respecteer de keuze van mijn vriendin zeker, maar ik zou haar gewoon heel graag weer eens willen zien en er voor haar kunnen zijn. Maar haar wens respecteer ik. Als ze het niet wil dan is dat haar moeilijke keuze en haar eenzame weg.

    Het klopt dat Madelief bij me langs wil komen en dat vind ik erg fijn. Ik heb Madelief al even gemist hier op de site, ik hoop maar gauw weer iets te lezen op de site van Madelief.

    Ik ben in ieder geval dankbaar met de contacten die ik via deze site van Jan opbouw, dat is me zo dierbaar.

    Jammer Joan dat ik weinig van je zal lezen deze week.
    Maar mischien moet ik zelf toch ook minder gaan schrijven en meer aan mezelf gaan denken. Maar dat is zo ontzettend moeilijk voor me omdat het computeren mij zo enorm ontspant.
    En Joan, je moet ook goed om jezelf denken want ook jij bent nog niet opgeknapt bent en vaak nog zo moe dat besef ik heel erg goed. Ik wens je heel veel sterkte, moed, hoop en kracht.
    Ik zal heel veel aan je blijven denken.

    Strakjes om 10.30 uur komt mijn hulp van thuiszorg weer poetsen in huis. Mijn zoon is alweer naar school.
    En ik ga zo mischien sinds lange tijd weer een een tekening maken. Ja, daar begin ik echt zin in te krijgen in tekenen.

    Reactie door Paula Buisman — woensdag 8 juni 2005 @ 8.37 uur

  71. Goed idee, Paula! Dat geeft denk ik ook veel meer rust dan al dat gecomputer. Ik moet er nu echt vandoor, maar prettige dag gewenst.

    Reactie door Joan van der Lingen — woensdag 8 juni 2005 @ 9.04 uur

  72. Helaas is zo’n actie nog steeds nodig. In Rotterdam is er een site, http://www.toegankelijk.rotterdam.nl, waarop je al voor vertrek naar een bepaald Rotterdams restaurant kunt zien of het voor jou toegankelijk is als je een lichamelijke handicap hebt, blind of slechtziend/doof of slechthorend bent.

    Reactie door Johan Peters — dinsdag 28 juni 2005 @ 11.27 uur