Het uur van Willem Wilmink

Vanavond stond in ‘Het uur van de Wolf’ Willem Wilmink centraal.

Joost Prinsen droeg bij wijze van eerbetoon één van zijn tijdloze gedichten voor:

Ben Ali Libi

Op een lijst van artiesten, in de oorlog vermoord,
staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord,
dus keek ik er met verwondering naar:
Ben Ali Libi. Goochelaar.

Met een lach en een smoes en een goocheldoos
en een alibi dat-ie zorgvuldig koos,
scharrelde hij de kost bij elkaar:
Ben Ali Libi, de goochelaar.

Toen vonden de vrienden van de Weduwe Rost
dat Nederland nodig moest worden verlost
van het wereldwijd joods-bosjewistisch gevaar.
Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar.

Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt,
kon zichzelf niet verstoppen, toen er hard werd geklopt.
Er stond al een overvalwagen klaar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

In ‘t concentratiekamp heeft hij misschien
zijn aardigste trucs nog wel eens laten zien
met een lach en een smoes, een misleidend gebaar,
Ben Ali Libi, de goochelaar.

En altijd als ik een schreeuwer zie
met een alternatief voor de democratie,
denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel,
hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

maandag 08 augustus 2005 :: 22.55 uur

15 Comments

15 reacties

  1. Inderdaad tijdloos en daardoor helaas van alle tijden

    Reactie door Henk S — maandag 8 augustus 2005 @ 23.25 uur

  2. Een foto.

    Van die razzia zijn foto’s:
    Jonas Daniel Meijerplein,
    waar de Duitse militairen
    joden aan het treiteren zijn.

    Een bange man met keurige schoenen,
    lange jas en vlinderdas,
    wordt over het plein gedreven
    of het daar een veemarkt was.

    Drie Duitse soldaten staan er
    met een spottend lachje bij
    en daar kijkt een vierde Duitser,
    misschien toch beschaamd,opzij.

    Stel je voor,je zag die foto
    van de man met vlinderdas
    en je zou opeens ontdekken
    dat het je eigen vader was.

    Soms moet ik er ook aan denken
    hoe’t die andere zoon vergaat,
    die ontdekte: kijk mijn vader
    is die lachende soldaat.

    Tekst: Willem Wilmink.

    Reactie door Joke Faas — maandag 8 augustus 2005 @ 23.42 uur

  3. ‘k Heb op mijn site een paar van zijn gedichten staan.
    Mijn persoonlijke favoriet is ‘Vader’.

    Reactie door Heraclitus VII — dinsdag 9 augustus 2005 @ 1.37 uur

  4. Waar gedurende zijn leven steeds meer mensen vertrouwd raakten met zijn gedichten, raakte de dichter in een langzaam aftakelend proces steeds minder vertrouwd met (de mensen in) zijn omgeving. De vrees dat hem iets zou overkomen, beheerste zo zijn leven dat hij ook niet meer durfde te reizen naar Amsterdam of een andere plaats buiten Twente en dus uiteindelijk steeds meer van zijn vrienden en familie vervreemd raakte, zo dat hij uiteindelijk alleen nog zijn vrouw echt om hem heen had.

    In een van gedichten uitte Willem Wilmink de verwachting (en vrees) dat hij, na zijn dood, terecht zou komen bij al die mensen die hun leven lang ‘teveel gezopen hadden’.

    Weliswaar geveld door ziekte
    en een slechte gezondheid
    bleef hij als dichter toch overeind,
    door zijn humor en talent.

    Reactie door David Tompot — dinsdag 9 augustus 2005 @ 3.32 uur

  5. Ik was net klaar met onze zithoek wat te veranderen. Om het resultaat te beoordelen – bank t.o.v. tv- belande ik bij Het uur van de wolf. Ik heb zelf niet zoveel met gedichten ( ik vond het nogal esoterisch)maar dat gaat vanaf nu veranderen. Ik was erg onder de indruk. Nog nooit stond ik er bij stil dat er zulke mooie en treffende gedichten waren geschreven. Met dank aan Willem Wilmink.
    Goede morgen overigens.

    Reactie door Gandalf — dinsdag 9 augustus 2005 @ 6.43 uur

  6. Een bijzondere man.

    Reactie door frances — dinsdag 9 augustus 2005 @ 9.30 uur

  7. Willem Wilmink en Lennaert Nijgh zijn
    de grootste liedtekstdichters van de vorige eeuw, hun bijdrage aan de Nederlandse taal als poëtisch middel is
    van onschatbare waarde.
    Door hen is het Nederlands wat mij betreft ontdekt en ontwikkeld als een taal die net zo bloemrijk kan zijn als Frans en Duits.

    Reactie door C.Tilyx — dinsdag 9 augustus 2005 @ 11.07 uur

  8. Een aantal jaren voor zijn dood kreeg Wilmink steeds meer last van een soort straatvrees.Zijn vaste gang naar ons cafe
    ‘t Bolwerk, durfde hij niet meer te maken.Dit gedicht liet hij achter op een bierviltje:

    BEGRAAF MIJ ONDER T’BOLWERK,
    WANT AL IS CREMATIE NETTER,
    IK WIL BOVEN STAPPEN HOREN
    EN HET LIED VAN “STORMY WEATHER”

    Reactie door Joke Faas — dinsdag 9 augustus 2005 @ 14.46 uur

  9. Briljant gedicht. Vooral omdat Joost Prinsen, bijna tot tranen toe geroerd Ben Ali Libi voordraagt, amper uit z’n woorden komt en dan zegt:’En dat soort dingen…’
    Beste zin uit het gedicht: En altijd als ik een schreeuwer zie
    met een alternatief voor de democratie.

    Reactie door BJ — woensdag 10 augustus 2005 @ 21.37 uur

  10. Die uitzending heb ik niet gezien, maar ik geloof dat ik het gedicht wel eens heb horen komen uit de mond van Frits Lambrechts. Mooi gedicht.

    Reactie door Jan Breur — vrijdag 12 augustus 2005 @ 9.06 uur

  11. prachtig, tot tranen geroerd…..

    Reactie door marjon arts — vrijdag 12 augustus 2005 @ 16.44 uur

  12. Heel erg mooi en ontroerend gedicht, op onze weblog staat er een lang artikel over, inclusief informatie die wij hebben gevonden over de echte Ben Ali Libi.

    Reactie door Nederland 40-45 Studiegroep — zondag 14 augustus 2005 @ 14.00 uur

  13. Beste Jan,

    Heb gehuild bij de voordracht door Joost Prinsen. Een gedicht wat zó levend in herinnering blijft, zo tijdloos is geeft de wereld weer zoals zij is; oneerlijk verdeeld. Ondanks of misschien wel dankzij dit gegeven plaatste Willem Wilmink in kort bestek alles in perspectief.

    Reactie door Marianne — zondag 14 augustus 2005 @ 16.27 uur

  14. Heb toen deze uitzending gemist. Er is met geen mogelijkheid aan te komen, omdat de NPS (ook tegen betaling) geen kopie wil afgeven. Vreemd, alsof het om staatsgeheimen gaat….

    Reactie door Rob van Gelder — zondag 19 augustus 2007 @ 22.26 uur

  15. Rob van Gelder,

    Het Uur van de Wolf, Willem Wilmink
    Nabestellen.

    Heb je het hier al eens geprobeerd?

    http://www.omroep.nl/nps/html/programmanabestellen.html

    Reactie door Frank Slijper — maandag 17 september 2007 @ 21.16 uur