Don Quichote van de stotteraars

Ruim vijfendertig jaar geleden kwamen ze elkaar tegen bij de toendertijd zeer vernieuwende cursus voor stotteren van het therapeutenechtpaar Schoenaker. Sindsdien hebben Adrie (60) en Miep (59) van der Horst zich beiden met hart en ziel ingezet om stotteren onder de aandacht te brengen in Nederland.

Adrie en Miep van der Horst

Henk en Dini Zeggelaar stuurden ons een mail over Adrie en Miep. Zo uitgebreid dat we hem bijna integraal zouden kunnen plaatsen maar dat zou te gemakkelijk worden. Ik spreek Adrie dus aan de telefoon maar ik merk totaal niet dat hij een stotteraar is. Een betere reclame voor de therapie kun je je niet wensen eigenlijk.

De ‘Doetinchemse Methode’ zoals de therapie genoemd is, werd pas ontwikkeld tegen de tijd dat Adrie 25 jaar was. Hij en zijn latere vrouw Miep waren onder de eersten die meededen in deze groepstherapie voor stotteraars. Daarna sloten ze zich aan bij de vereniging voor stotteraars Demosthenes waar ze zich zeer actief inzetten voor het verbreiden van informatie aan stotteraars, leerkrachten en ouders. Hun acties kenden een hoog jaren ’70 mentaliteit zoals Henk en Dini het omschreven: ‘met een jaarbudget van 500 gulden wisten zij samen met anderen, de vereniging te draaien: een verenigingsblad uit te brengen, jongerenkampen en therapie-vervolgweekenden te organiseren en voorlichting over stotteren te geven. Thans, ondanks een vele malen ruimer budget, loopt dit helaas veel minder soepel binnen de stotterwereld.’

Hoogtepunt waren de Stotter-Ins, openbare informatiedagen over stotteren. Na een TV-optreden bij Koos Postema, zaten er ineens 800 man bij de eerste Stotter In, die mede georganiseerd werd door Adrie en Miep. Een extra stimulans om door te gaan met hun activiteiten.

Er is nog steeds veel verborgen stotterleed. ‘Zelf heb ik expres voor een technische studie gekozen omdat daar het minst bij gepraat hoefde te worden. Maar ook dan is het als stotteraar nog steeds lastig aan een baan te komen. Miep kwam vanaf haar 35e jaar al helemaal niet meer aan de bak. Sollicitatie is een regelrechte ramp, en neem plaats op de stoel van de werkgever. Wie zou jij aannemen als je de keuze had tussen twee even geschikte kandidaten?’

Adrie heeft zich zeer in het probleem verdiept. Zijn huis is bijna een bibliotheek geworden, aangezien hij al veertig jaar alles leest en verzameld wat er over stotteren te vinden is. Stotteren is wat hem betreft nog steeds een mysterieus probleem wat zich voor een groot deel tussen de oren bevindt. Sommige stotteraars kunnen heel goed leven met hun ‘handicap’ maar anderen trekken zich terug in hun eigen wereld en schamen zich ervoor. ‘Die mensen proberen we te bereiken, want die hebben het hard nodig.’

Het oplossen van stotteren vergt vertrouwen. Vandaar dat Adrie en Miep ook bepleiten dat de partners (ook al stotteren die niet) meegaan naar de therapie. ‘Wat ook van groot belang is, is dat mensen weten dat met de huidige kennis over stotteren het heel goed te voorkomen is dat bij kinderen het stotteren echt uitmondt in een probleem. Voorwaarde is dan wel dat ouders en leerkrachten op de juiste wijze (leren) reageren.’

In de jaren 80 houden beide het even voor gezien bij de vereniging. Adrie verliest zijn baan, en begint samen met een paar anderen een kringloopwinkel. In de jaren ’90 komt hij in de WAO terecht en sindsdien houdt hij zich weer veel bezig met de stottervereniging. Hij schrijft artikelen, houdt de websites bij, beantwoordt vragen, begeleid scriptieschrijvers, vertaalt documenten, is ‘beeld- en geluidstechnicus op stotteravonden en –weekends, waar Miep steevast de catering verzorgt. Samen geven zij gastlessen over stotteren bij opleidingen.

Dit alles kost Adrie in ieder geval zo’n vijf uur per dag. Volgens Henk en Dini noemen sommigen die zijn drive niet begrijpen hem “Don Quichote”.
Dat zijn mensen naar ons hart, en Adrie en Miep zijn dan ook van harte uitgenodigd in de Tweede Kamer.

Door Bas Stoffelsen

Ook iemand opgeven voor de tomaat voor een daad? Kijk hier.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

dinsdag 01 november 2005 :: 14.42 uur

23 Comments

23 reacties

  1. super dat mensen die zelf van het stotteren af zijn anderen op zo ‘n grandioze manier helpen. Zeker een tomaat waard!

    Reactie door kaatje — dinsdag 1 november 2005 @ 15.11 uur

  2. Volgens mij voeren die 2 hele lange gesprekken :D

    Reactie door Mannie — dinsdag 1 november 2005 @ 15.11 uur

  3. Laatst zag ik op de BBC een docu. over de uitvinder en zijn apparaatje dat mensen in hun oor doen en dan verdwijnt het stotteren direct.
    Het werkt via de hersenen/auditief en echo of zo, technisch verhaal.

    Reactie door Barend — dinsdag 1 november 2005 @ 16.17 uur

  4. Stotteren heeft veel te doen met zelfvertrouwen en discipline.
    We kunnen nog veel leren van deze mensen.

    Reactie door Liberaal-Socialist — dinsdag 1 november 2005 @ 16.49 uur

  5. jan en bas

    moest even kwijt dat de tomaat aan Thea van de Kraaij en haar bezoek aan jullie dagje uit erg goed is bevallen.
    ik spraak haar een tijdje geleden ze vond het allemaal erg informatief
    names haar bedankt

    dat deze mensen Adrie en Miep er ook maar van mogen genieten.

    Reactie door kan je er tegen — dinsdag 1 november 2005 @ 16.49 uur

  6. @ 4

    voor het bedank was ik haar man vergeten names hem ook :D

    Reactie door kan je er tegen — dinsdag 1 november 2005 @ 16.51 uur

  7. @2 Mannie, ik vind dit een regelrechte rotopmerking. Denk je niet dat deze mensen hier ontzettend onder te lijden hebben gehad? Misschien bedoel je het als een grappige opmerking, maar een beetje respect is hier toch wel op zijn plaats voor deze mensen. Ze hebben zelf hun gene overwonnen en proberen nu andere mensen te helpen die dezelfde problemen tegenkomen. Lijkt mij dat ze dit niet voor niets doen. Het leven van een stotteraar is niet altijd even leuk.

    Reactie door willempie — dinsdag 1 november 2005 @ 16.54 uur

  8. Haiku nr. 13

    Ritme van woorden
    heb ik niet altijd genoeg
    Wel van het leven

    Reactie door Liberaal-Socialist — dinsdag 1 november 2005 @ 16.54 uur

  9. @5; mensen die al lang stotteren kunnen wel tegen die geintjes, ook al zijn ze kinderachtig, ik bedoel het is makkelijk om zo’n opmerking te maken. Het kost jaren om een beetje vertrouwen te krijgen in de mensen om je heen, als je een stotteraar bent. En je moet vaak uitleggen dat je totaal iets anders bedoeld, maar dat je dat via een omweg moet vertellen. Mijn vader en mijn zus stotteren beide, mijn vader heel erg.Het is belangrijk dat er geen onzekerheid is, dan kom je ook als stotteraar beter en zekerder over naar mensen. Ik vind het fantastisch wat deze mensen doen, temeer omdat mensen die stotteren weten dat ze erkend worden en dat ze niet de enigste zijn. Top! Een tomaat verdiend!

    Reactie door monique — dinsdag 1 november 2005 @ 17.12 uur

  10. Op het internaat waar ik vroeger zat was een jongen die stotterde, ik maakte de grappen niet toen, dat deed ie zelf. Ik ken meer mensen die er om lachen kunnen. Het is zeker niet beledigend bedoeld hoor ouwe zuurpruim ;)

    Reactie door Mannie — dinsdag 1 november 2005 @ 17.15 uur

  11. Hoeveel moppen worden er wel niet gemaakt over een gebrek van de mens, de sport, politiek, geloof, sex etc, het is niet altijd negatief het kan ook de ogen openen bij het doordenken van een mop.

    Reactie door folkert de lepper — dinsdag 1 november 2005 @ 17.45 uur

  12. @ 5 monique

    als je iets wilt zeggen lees ff voor je antwoord
    het bedankt was names iemand anders voor een al eerdere tomaat.
    ik was haar man vergeten monique.

    kijk even naar de namen 4 en 5 kan je er tegen

    Reactie door kan je er tegen — dinsdag 1 november 2005 @ 18.27 uur

  13. Er zijn er jammer genoeg nog te weinig van zulkse mensen in Nederland die het hart nog (wel) op de goede plaats hebben zitten en zich belangenloos inzetten en wegcijferen om hun medemens te helpen. Adrie en Miep zijn nog zulkse mensen die het dubbel en dwars verdienen om eens in het zonnetje te worden gezet en dat hun werk wat zij belangenloos doen voor anderen eens onder de aandacht wordt gebracht. Dik verdient, die tomaat.

    Reactie door The Scarlet Pimpernel. — dinsdag 1 november 2005 @ 19.01 uur

  14. Dat noem ik nu een DAAD.

    Reactie door Elsa De Leeuwin — dinsdag 1 november 2005 @ 20.35 uur

  15. Tja, deze mensen zijn wel dúbbel gehandicapt! Alle lof.

    Reactie door De Rode Peper — dinsdag 1 november 2005 @ 23.07 uur

  16. Deze mensen vormen met hun handicap de ruggengraat van onze samenleving!

    Reactie door De Engel der Wrake — dinsdag 1 november 2005 @ 23.20 uur

  17. Wat een geluk dat hij zijn Dulcinea gevonden heeft, om al dit goede werk mee te verrichten!!! Zij verdienen geen gouden tomaat, maar één ingelegd met briljanten!

    Reactie door Sancho Panza — dinsdag 1 november 2005 @ 23.23 uur

  18. Mannie, ik ken ook mensen die stotteren en daar wel veel moeite mee hebben en zich onzeker voelen. Wie bedoel je trouwens met oude zuurpruim?

    Reactie door willempie — woensdag 2 november 2005 @ 8.41 uur

  19. van het onderwerp af

    It’s sad, so sad
    That sorry seems to be the hardest word

    njang mi m meti

    Reactie door kan je er tegen — woensdag 2 november 2005 @ 10.17 uur

  20. @10 Mannie volgens mij is ouwe zuurpruim hier bedoeld als scheldwoord. Aan wiens adres is dit?

    Reactie door willempie — donderdag 3 november 2005 @ 8.44 uur

  21. Gefeliciteerd met een verdiende tomaat!

    Reactie door J3roen — donderdag 3 november 2005 @ 14.34 uur

  22. Enigszins verbaasd over de tomaat voor Adrie en Miep -ik ken nog de tijden, waarin de tomaat voor andere doeleinden werd gebruikt dan voor complimenten- sluit ik me graag aan bij de positieve betekenis die deze groente nu gekregen heeft.
    Veel lof voor deze twee!

    Meta Dame

    Reactie door Meta Dame — woensdag 9 november 2005 @ 21.07 uur

  23. Ik stotter zelf, niet erg, maar kan het wel.
    Zo’n geintje als van Mannie kunnen de meeste stotteraars wel hebben hoor!
    Moet zeggen dat ik er met vrienden ook veel lol om kan hebben. Het is nu eenmaal zo.

    Maar ok, er zullen er genoeg zijn die het niet kunnen hebben. Maar gunst, er zijn dingen die harder aankomen hoor.

    Reactie door Petra — dinsdag 22 november 2005 @ 23.07 uur