Zenuwachtig

In maart zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Politieke partijen zijn in rep en roer, zo ook de SP. Al een poos vinden overal scholingen plaats die ervoor moeten zorgen dat onze mensen er klaar voor zijn. We hebben campagnebijeenkomsten, we werken aan onze zichtbaarheid op straat en in de media, kieslijsten worden opgesteld, en nog veel meer. De afdelingen trekken de lokale campagnes, en het is niet verwonderlijk dat daar de spanning oploopt.

Mij valt echter – net als vier jaar geleden – op dat de landelijke politiek nog zenuwachtiger lijkt dan de lokale mensen. De zenuwen zitten vooral bij de coalitiepartijen. Het moet zo langzamerhand ook tot hen zijn doorgedrongen dat het volk ze niet moet: hun beleid niet, hun maatregelen niet en vooral hun arrogantie niet. Daarom ook probeert men meer en meer zich in te dekken door op subtiele wijze de schuld door te schuiven naar de andere partijen. Wat te denken van zo’n minister van Landbouw, Veerman, die zich plotseling, vlak voor de invoering van het nieuwe zorgstelsel, in een interview bijzonder kritisch uitlaat over dat zorgstelsel. β€˜Er zal geen marktwerking komen, want de mensen blijven gewoon bij hun oude verzekeraar’, aldus de minister. Het gevolg is dat een heel duur stelsel, een veel duurder stelsel dan nu, niet financieel in toom gehouden zal worden. De rekening zal voor de premiebetaler zijn, die daarnaast met nog veel meer problemen geconfronteerd zal worden. Geen wonder dat het CDA subtiel afstand probeert te nemen van dit liberale voorstel uit de VVD-koker.

President Wellink van De Nederlandsche Bank liet weten dat het aanhoudend lage vertrouwen van de bevolking in de regering negatief uitpakt voor het herstel van de economie. Verwonderlijk? Nee, eerder voor de hand liggend. Ondernemen, of risico’s nemen in het algemeen, doe je niet met zoveel Haagse onzekerheid en geblunder. Met de zenuwen die er in het kabinet en de coalitiefracties nu bijkomen vanwege de raadsverkiezingen, wordt het er allemaal niet beter op. Maar ze houden hoop: natuurlijk, de Kamerverkiezingen in 2007.

Maar er bestaat een gerede kans dat het kabinet 2007 helemaal niet gaat halen en voortijdig valt. Daarvoor moet aan twee voorwaarden zijn voldaan. Ten eerste druk van buiten af. Wel, die druk komt er wanneer op de avond van 7 maart duidelijk wordt hoeveel CDA, VVD en D66 verloren hebben. Ten tweede: onderlinge spanningen in het kabinet. Dat zal het automatische gevolg zijn van die uitslag. We gaan een interessante tijd tegemoet!

Ik wens u en allen die u dierbaar zijn het allerbeste toe voor 2006!

Deze column verscheen december 2005 in de Tribune

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

donderdag 01 december 2005 :: 15.25 uur

Reacties uitgeschakeld