Bewust geen kinderen

44% van de vrouwen wil bewust geen kinderen omdat ze denken dat kinderen en carriére elkaar uitsluiten.

In ‘Hoe dan, Jan?’ bepleit ik een stelsel waarbij één van de ouders de eerste twee levensjaren thuis kan blijven om het kind te verzekeren van alle noodzakelijke aandacht en rust. De regeling zou eruit moeten bestaan dat mensen 70% van hun salaris krijgen doorbetaald; daartoe zou een kleine premie geheven moeten worden.

Verder moet er een terugkeerrecht, respectievelijk werkrecht komen voor allen die een beroep doen op deze regeling. En, natuurlijk, de kinderopvang moet een basisvoorziening worden, vergelijkbaar met hoe we het basisonderwijs hebben ingericht.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

maandag 16 januari 2006 :: 17.27 uur

83 Comments

83 reacties

  1. Yup, precies zoals ze dat in Duitsland doen, en in Scandinavië. Alleen hebben ze in Scandinavië — althans, in Noorwegen — ook de regel dat mannen ook een paar maanden verplicht thuis moeten blijven. Dat is niet alleen heel fijn voor die moeders die eigenlijk best de zorg willen delen, het is ook fijn voor de vaders die dat willen, omdat het daarmee niet van hun baas afhangt of ze dat “mogen”.

    Reactie door Anne-Marie Mineur — maandag 16 januari 2006 @ 17.39 uur

  2. Juist. Ik neem aan dat er ook al over is gedacht hoe dit te bekostigen? Ik vind het overigens een prima idee.

    Groeten,

    Reactie door Enrico — maandag 16 januari 2006 @ 17.55 uur

  3. Enrico, zoals ik schrijf: door middel van een kleine premieheffing.

    Reactie door Jan Marijnissen — maandag 16 januari 2006 @ 17.56 uur

  4. In elk geval al beter als al die smoezen die ik al jaren hoor als: je hebt de capaciteiten niet, we kunnen geen vrouwen vinden, vrouwen zijn vaak ziek etc etc. Als nu de vrouwen eens de kansen kregen in de raden van bestuur en directies gebeurt er in het bedrijfsleven misschien ook wat. Want deze constateringen zullen alleen gaan lukken als mensen die de kinderen al groot hebben door kunnen stromen en deze zaken eens echt gaan regelen.

    Reactie door Ninka — maandag 16 januari 2006 @ 18.20 uur

  5. Alsof we nog niet genoeg ‘kleine’ premieheffingen hebben in dit land.

    Reactie door Ronald — maandag 16 januari 2006 @ 18.21 uur

  6. Jan, wat voor kleine premie heffing heb je in gedachten? Klein is namelijk nogal een relatief begrip.

    Reactie door Omaha — maandag 16 januari 2006 @ 18.30 uur

  7. ikzelf frefereer minder welvaart en meer tijd voor mijn gezin en maatschappelijkke betrokkenheid bijv meedoen in het verenegings leven .dus oppleuren met die 24 uurs economie .

    Reactie door ,texas, henkie — maandag 16 januari 2006 @ 18.31 uur

  8. Trol alert niet voederen off topic

    On Topic, een heel goed idee, dit werkt in Zweden prima.
    Ik heb nogal wat Zweedse collega’s en die maken veelvuldig gebruik van deze regeling.
    Komt uit de algemene lasten, net zoals de HRA maar er staat zoveel goeds tegenover.
    Eindelijk weer tijd om het kind op te voeden inplaats van om het vlak na de geboorte in een KDV te dumpen.
    Overigens kan daar dan weer wat bezuinigd worden

    Reactie door Toergenjev — maandag 16 januari 2006 @ 18.40 uur

  9. @Toergenjev,
    Zweden heeft dan ook niet voor niets gemiddeld een 10% hogere belastingdruk als nederland.

    Reactie door Ronald — maandag 16 januari 2006 @ 18.44 uur

  10. Ik heb 10 jaar geleden mijn secretaresse baan( ook weten op te werken van telefoniste tot..) moeten opgeven voor het moederschap daar er géén andere opties waren. Heb dus ongeveer 6 jaar gemoedert (daar ik géén opvang had binnen familie) en ouders zijn van beide kanten al gestorven. Nu ben ik weer herintreedster binnen een hele andere sector namelijk de Thuiszorg. Oke ik functioneer prima en heb het naar mijn zin maar heb er wel een veer voor moeten laten. Maar gelukkig hebben ze rekening gehouden binnen de Thuiszorg met schoolgaande kinderen. Ben dus werkzaam als de kinderen naar school zijn en werk desondanks toch nog 20 uur. Hoezooo moeilijk te regelen werkgevers en kabinet????

    Reactie door pien — maandag 16 januari 2006 @ 19.06 uur

  11. # Bewust geen kinderen.

    Niks mis mee volgens mij.

    De mythe “gaat heen en vermenigvuldigt u” wordt hierdoor eindelijk eens doorbroken!

    Hier zullen de kerkelijken op deze aarde niet blij mee zijn.

    Reactie door hanri — maandag 16 januari 2006 @ 19.09 uur

  12. Het moet dus zijn:
    44% van de vrouwen tussen de 27 en 42 jaar i.p.v 44% van de vrouwen!!
    Een heel verschil.
    Vrouwen boven de 27 jaar hebben hun keuze reeds gemaakt en dan krijg je natuurlijk zo’n hoge score.
    Stel deze vraag nu eens aan vrouwen tussen de 18 en 27 jaar.
    Dan krijg je een heel andere uitslag.

    Reactie door engine 54 — maandag 16 januari 2006 @ 19.48 uur

  13. Simpel. Het aantal één- en twee-jarigen maal 70% van het gemiddelde loon, gedeeld door het aantal werkenden: zie daar het ‘kleine’ premiebedrag.

    Reactie door Jan Marijnissen — maandag 16 januari 2006 @ 20.02 uur

  14. Heel goed idee, ik voel er ook wel wat voor. Is het ook niet zo, dat er dan meer banen vrijkomen of zie ik dit verkeerd?

    En net wat texas henkie zegt, die 24 uurs economie hoeft voor mij ook niet. Opzouten daar mee. De mensheid wordt er alleen maar gekker van.

    Reactie door ACCEPT — maandag 16 januari 2006 @ 20.10 uur

  15. Prima idee. Gisteren weer een paniekbericht dat er te weinig kinderen geboren gaan worden. Dat wist men allang, zat eraan te komen, maar ja, de vrouw moest zo nodig gaan werken, want er moet weer meer verdiend en gekocht worden, en een goede kinderopvang nee hoor, daar doen we niet aan, dat kost teveel, dus tja, eigen schuld.

    Reactie door Sonja — maandag 16 januari 2006 @ 20.11 uur

  16. Wie denkt er eigenlijk aan de kinderen?

    Reactie door Elsa.de.Leeuwin — maandag 16 januari 2006 @ 20.14 uur

  17. @15

    Dan moeten ze de kinderbijslag omhoog gooien. Ook dat is in Nederland belabberd. In Duitsland b.v. krijg je € 925 in de 3 maanden, hier in Nederland maar € 350.

    Reactie door ACCEPT — maandag 16 januari 2006 @ 20.15 uur

  18. Oh, dus de rest van de werkenden mag betalen voor degene die kinderen krijgt en lekker thuis kan blijven zitten met 70% doorbetaald salaris.Dat komt goed uit. Dan kan je op je 30e om de drie jaar een kind krijgen ( ik wil er 4 ) en een hoog opgeleid persoon krijgt dan 70% doorbetaald en door wie wordt dat betaald door de andere werkenden of door de werkgever. Nou als dat zo is, zou ik toch echt geen vrouw meer in dienst nemen.

    Reactie door Timber — maandag 16 januari 2006 @ 20.15 uur

  19. dus stel je voor dat er 100.000 1 en 2 jarigen zijn in nederland, en 1400 euro is het giddelde loon en 8 miljoen werkenden.

    Dan komt die ‘kleine’ premie op (100.000 x 980(70% van 1400)) /8 miljoen op zo’n 12,25 euro.

    Let wel deze premie is op MAANDbasis, dus zo’n 147 euro op jaarbasis.

    Nu is dat een klein bedrag, maar net als de Hypotheekaftrek klein is begonnen omdat er niet zoveel mensen gebruik van maakten zal zo’n regeling.
    Maar zo’n regeling zal enorm snel HEEL populair worden net zoals de hypotheek rente aftrek.

    Reactie door Ronald — maandag 16 januari 2006 @ 20.34 uur

  20. hehe… eindelijk ook een standpunt van de SP hierover. Ik ben blij!! Ik werd de laatste tijd een beetje bang dat de SP zich afzijdig zou houden van deze discussie. Vrouwen zijn nodig op de arbeidsmarkt (nu en in de toekomst), vrouwen moeten zichzelf kunnen ontplooien… er is namelijk niemand die voor ze zorgt als manlief/vaderlief de benen neemt of erger komt te overlijden…. kinderopvang een basisvoorziening!

    Reactie door valerie — maandag 16 januari 2006 @ 20.37 uur

  21. Voor twee kinderen bedoel ik dan!

    Reactie door ACCEPT — maandag 16 januari 2006 @ 20.40 uur

  22. Waarom houden de mannen van die vrouwen zich niet meer bezig met de opvoeding?

    Het is m.i. in hoofdzaak een taak van de ouders om de kinderen op te voeden.
    Je kunt de taken onderling zo verdelen dat beide kunnen blijven werken. Als beide bijvoorbeeld 3 dagen per week werken is volgens mij het hele probleem opgelost.

    Dat er voor ouders minder geld beschikbaar is voor andere doeleinden is inherent aan de kinderwens.

    Ik kom zelf uit een gezin met 6 kinderen, elk jaar op vakantie behoort dan niet tot de mogelijkheden maar dat zijn keuzes die je maakt.

    Reactie door hanri — maandag 16 januari 2006 @ 20.43 uur

  23. Jan,

    Bij je berekening van ‘de kleine heffing’ maak je een denkfout. Als werkenden verlof krijgen om ‘de kleine’ te verzorgen, dan krijgen werklozen een kans. Dat betekent minder uitkeringen. Er is dus een vrij groot inverdieneffect, waardoor de heffing voor ‘de kleine’ veel minder groot hoeft te zijn. Die kan dan indirect in belangrijke mate bekostigd door verlagingen van premies en belastingen.

    Reactie door Drob — maandag 16 januari 2006 @ 21.15 uur

  24. Beste Jan,

    Rekenen kan ik nog steeds hoor geef eerst even de aantallen van de levende 1 en 2 jarige/werkende mensen en met een gemiddelde loonsfactor van 70 procent,…. dan pas kan ik optellen,aftrekken, en vermedigvuldigen, sorry Jan….noem aantallen en zie of het wel zo is…

    Reactie door pien — maandag 16 januari 2006 @ 21.28 uur

  25. Is eindelijk het zuur voorbij en komt het zoet er aan, moet er zo nodig weer een premieheffing bij komen.

    Als een echtpaar en kinderen wil en carriere wil maken, dan moeten en kunnen ze dat best samen regelen.
    Daar hebben ze geen uikering van 2 jaar voor nodig.

    Reactie door engine 54 — maandag 16 januari 2006 @ 22.13 uur

  26. (18)timber .als je naar het hoerenkot gaat betaal je ook de schoonmaakkosten voor de volgende klant .

    Reactie door ,texas, henkie — maandag 16 januari 2006 @ 22.22 uur

  27. Alhoewel men in Zweden wat meer moet betalen voor algemene lasten, heeft men het daar graag voor over.
    Het betaalt zich terug, meer zorg voor de kinderen, betere kwaliteit van opvoeding,een algemeen gelukkiger gezinsbeeld.
    Dat is wat waard.

    Reactie door Toergenjev — maandag 16 januari 2006 @ 22.28 uur

  28. Nog even los van nog hogere loonkosten, waardoor ook anderen die geen ouderschapsvakanties, zwangerschaps en zoogverlof en wat al niet meer, claimen, vraag ik me af, wat je van daqt “terugkeerrecht” denkt.

    Mag een ander het al die jaren voor mevrouw opknappen en oprotten als ze eve tueel terug wil komen. Niks hoeft, alleen nog maar meer rechten, nog meer doorzon- en waterwoningen voor de 2-verdieners.

    En de aleenstaande draait, die zelf maar amper ergens kan wonen, draait er weer voorp.

    Reactie door verkouteren — maandag 16 januari 2006 @ 22.45 uur

  29. @27

    In Zweden zijn de lasten inderdaad hoger, maar de Zweden hebben het er over het algemeen wel voor over, gezien datgene wat ze ervoor terug krijgen. Ook liggen de inkomens in Scandinavie, met name in Noorwegen, hoger dan in Nederland.

    Toch voelen ook de Zweden al een aantal jaren de toenemende druk van vergrijzing en globalisering/internationalisering.

    Met een toenemende vergrijzing in het vooruitzicht lijkt het me noodzakelijk dat de maatschappij mensen tijd gunt om kinderen te krijgen en op te voeden. Nu is vanwege dezelfde reden een zo hoog mogelijke arbeidsparticipatie echter ook van belang, en ik hoop dan ook dat de werkgevers en overheid meer energie zullen gaan steken in dit probleem.

    Reactie door Dostojevski — maandag 16 januari 2006 @ 22.50 uur

  30. @20 valerie,

    Je kan Jan Marijnissen altijd wel aan zijn mooie lange jas trekken (mailtje sturen) als je wat hebt voor discussie.

    Reactie door Evert Tigchelaar jr — maandag 16 januari 2006 @ 22.51 uur

  31. En in die 2 jaar? uitzendkrachten?
    Ik zat net even 1e hulp bij opvoeden te kijken en ik denk dat de opvoeding pas begint bij 4 a 5 jaar….

    Reactie door Barendt — maandag 16 januari 2006 @ 23.02 uur

  32. Wanneer nemen die mannen nu eens de eigen verantwoordelijkheid? Vrouwen moeten negen maanden lang dat kind dragen en daarna nog eens (vaak) uren in barensnood liggen voor dat kind en de nageboorte eruit zijn! Mannen maken dat kind ook. Verder “hoeven” ze niks te doen, alsof dat betekent dat ze ook niks HOEVEN te doen. Steek je handen uit de mouwen en help je kinderen opvoeden. Wordt eens HUISMAN!! Doe ook ‘s wat! Laat niet alles aan je vrouw over die dan ook nog eens een betaalde baan moet hebben en daarnaast het huishouden grotendeels mag doen en voor het kind (kinderen) moet zorgen, terwijl manlief aich (nog steeds) achter zijn krant verstopt/vlucht!
    Het kan dus wel. Zie Zweden. Als we toch die HRA afschaffen kan dat geld mooit gebruikt worden voor dat model. En de mannen mogen eens minder aan zichzelf gaan denken en iets meer aan de vrouwen met kinderen. En ik bedoel dus niet de mannen die dit al gewoon doen, zoals Henk b.v., en mijn vrienden, waarvan HIJ huisman is en ZIJ 3 dagen werkt. Werkt prima!

    Reactie door Lydia — maandag 16 januari 2006 @ 23.02 uur

  33. @Lydia,
    Nu moet ik wel een beetje gniffelen, alhoewel het ook wel zielig is, maar ik heb vroeger iemand gekend en die deed dat, hij werd huisman, en zijn vrouw ging carriere maken.
    Ongelooflijk maar waar, hij werd een karakteristieke huisman, een karikatuur.
    Was ophangen strijken, op de koffie bij buurvrouw Antje, kortom volledige wisseling van het rollen patroon.
    Nou dat heeft hij geweten.
    Haar carriere maakte een grote vlucht, directeur bij een grote instelling, en ze ontmoette vele interessante personen.
    En toen op mooie dag de kinderen zo groot waren dat er geen dagzorg meer nodig was, is ze met een andere BOBO verdergegaan, hem in desolate situatie totaal kansloos voor de arbeidsmarkt achterlatend.
    Dus een goede raad voor alle heren hier,
    bezint eer ge een carriere vrouw bemint.
    :-)

    Reactie door Toergenjev — maandag 16 januari 2006 @ 23.17 uur

  34. En trouwens die 2-verdieners werken toch al vaak in deeltijd en zijn altijd nog 5 dagen thuis …

    Lekker mee opgeschoten met die deeltijdmaatschappij, vooral in de zorg, dan die arts dan die met weer een hele andere diagnose. Sommigen noemen hun naam al niet meer, lekker anoniem, zodat je nooit iemand ergens op aan kunt spreken. In de zorg ontstaan de meeste fouten door de overdrachten, en door deeltijd nog meer overdrachten.

    Misschien zou je je meer kunnen bekommeren over alleenstaande ouders, met volledige banen en opgroeiende kinderen. Niks geen “wie doet wat” maak zelf de dakgoot maar schoon, en hak die boom om als hij je niet bevalt, vermits je een huis hebt. Dat gezeur altijd alleen maar van die vrouwen, die ook nog eens de gemeenschap willen aanspreken over het gedrag van hun vent. Dan is het niet van “privacy” als het uitkomt.

    En is het zo erg dat sommigen geen behoefte hebben zichzelf voort te planten ? Lijkt me wel verfrissend, ook al kan ik het niet goed geloven want voor de meesten schijnt het toch het belangrijkste van het leven te zijn.

    Trouwens als ze toch 2-verdiener zijn kunnen ze ook zelf voor die ouderschapsvakanties sparen ?

    Reactie door verkouteren — maandag 16 januari 2006 @ 23.41 uur

  35. Ik vind 2 jaar thuisblijven best wel lang. Alsof het een straf voor kinderen is om 1 of 2 dagen naar de creche te gaan. Als ik zie in wat voor klein wereldje sommige thuisblijvende moeders leven, dan ben ik blij dat ik een paar dagen werk. Natuurlijk heb ik het dan niet over moeders die vrijwilligerswerk doen.

    Reactie door Karin — maandag 16 januari 2006 @ 23.44 uur

  36. Met Elsa en Barendt ben ik van mening dat
    de kleintjes er mogelijk ánders over zouden
    denken en hoewel zeker de opvoeding tot het
    6e jaar enorm belangrijk is (gebleken), is
    in de praktijk – een peuter gaat praten
    tussen 1 1/2 en 2 – de fase van 2-4 jaar
    haast nog belángrijker dan de eerste 2 jaar
    maar dan is het nog zo aandoenlijk klein,
    dat iedereen er wel voor wil thuisblijven.
    Misschien, dat toch een opnieuw hervonden
    “kostwinners aftrek voor alléénverdieners”
    opnieuw de oplossing zou zijn en het ge-
    sjouw met kinderen in hun eerste 4 levens-
    jaren, weer of geen weer, uitgeslapen of
    niet om wéggebracht te worden, dan einde-
    lijk weer tot het verleden gaat behoren.

    De diverse fasen van baby tot scholier rus
    tig doorlopen kunnen worden en goed bege-
    leid en er later minder conflikt- en con-
    tactstoornissen ontstaan die tot bindings-
    angst leiden. De pasgeborene zich graag
    ontvangen weet in vaste hand en vertrouwd in eigen nest, ten behoeve van een zo
    goed mogelijk te bereiken evenwichtige
    scholier die het daarna nog evengoed heel
    moeilijk zou kunnen krijgen, maar geborgd
    binnen eigen veilige kring beter opgewassen
    is tegen stormen in eigen leven.

    Grote vraag is nl. of het kind er bij ge-
    diend is, niet zélf een aantal kleuterjaren
    de volledige toegewijde aandacht te krijgen
    maar vanaf….veel te vroeg…..al réke-
    ning met anderen (én veel andere babies,
    peuters en kleuters) geacht wordt te kun-
    nen houden.

    Absoluut moet een éénouderkind de extra
    hulp kunnen krijgen van crèches als nie-
    mand anders die persoonlijke begeleiding
    ter hand kan nemen en de (overgebleven?)
    ouder het dus toch al moeilijk genoeg heeft

    De één op één begeleiding van baby is een
    stuk belangrijker (en ook al gebleken) dan
    wanneer die, eenmaal volwassen te zijn ge-
    worden, wél volgens de normen in de samen-
    leving gegéven diént te worden.

    Juist het dénken en doen omzetten in práten
    van kleintjes tussen 2 en 4 dienen nergens
    remmingen te doen ondervinden en iedere
    ouder ként in wezen élk geluidje en óógop-
    slag van zijn eigen kleintje het állerbeste

    Veel te veel kinderen worden onnodig buiten
    de deur van eigen honk ergens ‘en masse’
    binnen gelaten en ondervinden een te weinig
    persoonsgerichte opvang en aanpak, en gaan
    dus vaak ‘s avonds, voor de nachturen met
    een privé-oppas mee: hun ouders!

    Ga toch extra met vakantie, koop een boot
    of een auto extra, neem wat poezen, want
    zelfs een hond laat men (wél) zo min moge-
    lijk alleen, geniet van vrije tijd, reizen
    en de glamour in de privésfeer, maar gun
    een nieuw mensenleven alle aandacht die het
    verdient!

    Met veel opofferingen, maar wat het zwaarst
    is moet het zwaarst wegen, bracht ik twee
    kinderen groot waarbij elke vorm van een
    persoonlijke carrière (mij wél aangeboden!)
    buiten de deur in géén verhouding stond tot
    het mogen grootbrengen van een nieuwe gene-
    ratie, voor lévende wezens waartoe je dan
    ook de volle verantwoordelijkheid dient aan
    te gaan!
    Bewust geen kinderen: gelúkkig dat dát KAN!

    Reactie door Madelief — dinsdag 17 januari 2006 @ 4.22 uur

  37. we kunnen blijven ouwehoeren wat we willen .mij gaat het om de kinderen .ouders intereseren me geen flikker .dit kabinet heeft het over flexibel zijn maar dat geld alleen voor de wernemers niet voor de werkgevers. ik praat daar veel over met alleenstaande ouders en kom iedere keer weer tot de zelfde conclusie .je hebt daar 2 soorten in .
    1.het type wat haar carriere belangrijker vind dan de opvoeding van haar kind(eren)die carriere bestaat dan uit.het zijn van assistend bedrijfsleider van een zeeman of wibra vestiging met SLECHTS 3PERSONEELSLEDEN .
    of het zijn van (directie)seceratesse ala monica lowinski.
    ploegleidster van VET ONDERBETAALDE POLEN BIJ EEN SCHOONMAAK BEDRIJF.kortom allemaal kutbaantjes die door middel van een smartje van de zaak en een gratis mobieltje de werknemers het gevoel geven dat ze belangrijk zijn .en die werkgevers lachen zich kapot .
    2. heb je het soort alleenstaande ouders die het gelukkig nog het besef hebben DAT HET TER WERELD BRENGEN VAN EEN KIND DE GROOTSTE VERANDWOORDIGING IS DIE JE OOIT ZULT NEMEN .(al zullen er altijd blijven die de aanschaf van hun nieuwe b.m.w. belangrijker vinden )uit gesprekken met deze ouders blijkt telkens weer dat ze best willen werken op het moment dat hun kind(eren)schoolgaand worden .maar alleen maar vragen als hun kind vrij van school is om dan thuis voor hun kin(deren)te zorgen .is niks mis mee toch? en als die zogenaamde flexibele? werkgevers nou daarvoor zorgen is er niks aan de hand .

    met de mensen die zo voor kinderopvang zijn durf ik de weddenschap aan .dat als ze daar een jaar zitten .ze ik uitnodig op een feestje met kinderen die thuis opgegroeit zijn .ik haal ze er zo uit . opvangkinderen zijn meer bezig om zich staande te houden in een groep omdat ze de hele dag alles moeten delen (o.a)speelgoed en ruimte .thuisopgroeiende kinderen kunnen bij verdriet direct troost zoeken bij hun ouder(s)kunnen ook speelgoed eens voor zichzelf pakken .en zich terugtrekken op hun kamertje als ze rust of privage willen hebben .iedereen is vrij in hun keuze .maar besef wel dat een kind het belangrijkste is in je leven .voordegene die het besef een beetje kwijt is raad ik aan ,DE GLIMLACH VAN EEN KIND ,VAN WILLIE ALBERTI NOG EENS TE DRAAIEN . deze rottige consumptie maatschappij degradeerd mensen tot slechts werkvee

    (28)als jij straks een ouwe lul bent staat dat jong van mij (en anderen)voor jou te werken .we leven in een maatschappij weet je nog ?

    (32)lydia . zo dat is er uit!

    Reactie door ,texas, henkie — dinsdag 17 januari 2006 @ 4.41 uur

  38. Texas henkie,

    Je slaat de spijker op z’n kop

    Het probleem is dat in deze maatschappij de echte belangrijke banen niet belangrijk genoeg gevonden worden. (moeder, docent, verpleegster, enz), terijl als iemand een laptop van de zaak krijgt, en een keer naar het buitenland mag gaan, dan heeft “ie” het gemaakt.

    Ga eens voor je zelf na wat de opvoeding voor een effect heeft op lange termijn voor de maatschappij. Dit is enorm. Dus zou het vak moeder zeer hoog betaald moeten worden, en goed onderstend moeten worden door overheid.
    toch is dit niet zo. Alleenstaande moeders worden werken gestuurd bij een of andere flut firma.
    Gelukkig zijn veel fulltime moeders vakvrouwen die dit er nog effe bijnemen. Ze hebben dus twee banen.

    Het wordt tijd dat de opvoeding van onze volgende generatie een verantwoordelijkheid wordt van ons allemaal, omdat wij met zijn allen straks afhankelijk zijn van onze kinderen.
    Sls deze straks ook bepalen dat het vasthouden van een drinkbeker te veel werk is in de verzorgingstehuizen, bestaat de mogelijkheid dat wij wel eens kunnen uitdrogen.

    Reactie door alexander — dinsdag 17 januari 2006 @ 7.45 uur

  39. 37) Texas Henkie
    Mijn ervaring met de creche is dat kinderen leren samen te spelen. En dat lijkt me toch niet verkeerd. En het is toch onzin dat crechekinderen niet getroost zouden worden als ze verdrietig zijn!
    En om mensen af te zeiken die assistent-bedrijfsleider zijn van de Wibra, vind ik knap denigrerend. Ik denk juist dat er veel mensen uit de achterban naar de Wibra gaan. En ook een laaggeschoolde baan kan mensen voldoening geven.

    Reactie door Karin — dinsdag 17 januari 2006 @ 9.02 uur

  40. ad 39) uit de achterban van de SP bedoel ik

    Reactie door Karin — dinsdag 17 januari 2006 @ 9.03 uur

  41. (39)samen leren spelen is belangrijk.maar dat kan ook op straat .tuurlijk worden chreche kinderen getroost .maar kinderen worden liever door haar/zijn ouders getroost .als het kind geboren word leg je het op jouw buik omdat lichamelijk contact met de ouders belangrijk is .je legt het toch niet direct na de geboorte op de sschoot van de schoonmaker .verder vind ik niet dat ik denegregend ben over mensen die bij de wibra werken ik heb nl een goede kennis daar werken in de door mij genoemde functie .kern van het verhaal is dat je op een personeels bestand van 3 personen dergelijke functies niet nodig .dit bijna altijd jonge meiden zijn .die de shit en de boze klanten mogen opvangen voor dikbetaalde managers die je nooit ziet .deze bedrijven geven die mensen het gevoel dat ze belangrijk zijn (carriere kunnen maken )maar worden als ze een jaartje ouder zijn buiten geflikkerd .met achterban hoop ik niet dat je de arme s.p achterban bedoeld want bijna iedereen koopt bij zeeman en wibra. als laatste wil ik nog wel kwijt dat de term laaggeschoolde maar eens vervangen moet worden door anders geschoolde .want dat vind ik nou denigrerend .tevens geef ik in mijn stukje ook aan dat ieder zijn eigen keuze maakt .ik hoop dat ik wat meer duidelijkheid heb kunnen scheppen .

    Reactie door ,texas, henkie — dinsdag 17 januari 2006 @ 9.36 uur

  42. @39. Ik denk niet dat Texas Henkie iets heeft tegen de wibra. Het is meer een voorbeeld van al die flutbanen waarin mensen worden blijgemaakt met een dode mus, die ze het gevoel geven dat ze belangrijk zijn. Dat ze maatschappelijk iets bereikt hebben.

    Terwijl ze zichzelf juist meer mogen waarderen als ze al die tijd en energie in hun kinderen stoppen. Dan kun je pas echt belangrijk zijn.

    De balans is zoek. We hechten meer waarde aan status, dan aan de echte rijkdom van geluk.

    Reactie door lost boy — dinsdag 17 januari 2006 @ 9.41 uur

  43. oh, ineens is er ook al een weerwoord van texas henkie zelf. Had ik m’n mond beter kunnen houden, excuus

    Reactie door lost boy — dinsdag 17 januari 2006 @ 9.43 uur

  44. Madelief, DAT is het! Je hebt ZOOOO gelijk!! Een ding nog, maar dat bedoel je vast ook: een baby moet zich kunnen gaan hechten aan de ouders. Lukt die hechting niet of niet goed, dan kan dat kind en later volwassene er een levenlang hinder van houden! Geloof me, ik weet dit uit eigen ervaring! Natuurlijk kan het toch goed gaan, maar bij ieder kind waar het verkeerd gaat, moeten we wel bedenken dat we een leven (kunnen) verknallen door eerst aan onszelf te denken en dan pas aan het nieuwe mensje. Voor alleenstaande ouders vind ik het heel moeilijk, maar ik zou zeggen: de eerste vijf jaar moet een ouder thuis zijn om de kinderen een goede start te geven. En als de ouder gaat werken, dan zouden werkgevers eens moeten nadenken om werk aan te bieden met uren waar ouders mee kunnen leven, zodat ze ook weer op tijd thuis zijn om de kinderen uit school op te vangen. Vooral ook tieners, die puberen. Dan hoeven ze niet op straat te dweilen. Dan kunnen ze naar huis, omdat er iemand op ze wacht met een kopje thee en een biscuitje. Klinkt ouderwets, maar volgens mij is de basis zo belangrijk voor de kinderen om later als evenwichtig mens te kunnen verder borduren op een goede jeugd.
    Gek, in Japan moeten mensen VERPLICHT met vakantie om de economie op te krikken en hier gaan we juist dat Japanse model invoeren: werken, werken, werken…. ???

    Reactie door Lydia — dinsdag 17 januari 2006 @ 9.54 uur

  45. Dat het met de emancipatie van vrouwen slecht gesteld is in Nederland, weet men al lang. Vrouwen werken weliswaar meer en vaker, maar dan vaak in deeltijd en vaak is echt carrière maken er niet meer bij indien ze een kind gekregen hebben. Ik ben van mening dat kinderopvang vanzelfsprekend moet zijn zoals in Zweden (heb daar familie wonen) en in Oost-Europa wordt kinderopvang ook als heel vanzelfsprekend gezien. In Nederland loopt men achter en is men naar mijn mening veel te ouderwets. Er is veel gesproken over emancipatie, maar er helaas te weinig gedaan in politieke zin, maar het ligt ook aan de vrouwen en mannen zelf. Dat moet echt veranderen. Als er goede kinderopvang zou komen, kunnen er ook meer banen ontstaan in de kinderopvang en zullen er ook meer vrouwen blijven werken. Dat zal ook onze economie bevorderen. Een vrouw die nu een goede functie heeft met een goed salaris gaat zich nu wel 10 keer bedenken eer zij aan kinderen begint; Economisch gezien is het een onzekere tijd met stijging van allerlei kosten. Natuurlijk denkt men ook na over de toekomst van het kind. Als het econmoisch goed gaat, worden er over het algemeen meer kinderen geboren dan wanneer de economie stagneert.

    Reactie door Katinka — dinsdag 17 januari 2006 @ 10.31 uur

  46. Beter bewust géén kinderen dan onbewust wél kinderen.

    Géén kinderen betekend ook géén nazaten. Ik zie het al voor me. Zo,n carrière echtpaar in een vrijstaand huis met openslaande tuindeuren op zondag. In hun Jan de Bouvrie interieur beseffen dat ze snel maar zéér zeker ouder worden. Geen bezoek van kinderen en/of kleinkinderen. De “vriendenkring” is uitgedund en op de tennisclub kan je ook niet zo goed meer meekomen. Collega’s komen niet langs want die zijn met hun eigen ellebogen bezig.
    Het plasmascherm biedt nog uitkomst want daar doe je het toch voor? Heerlijk, die luxe.
    Vakanties niet zoveel, want je hebt jezelf inmiddels onmisbaar gemaakt.
    Het is maar waar je voor kiest. Alles heeft een keerzijde.

    Maar het hoef natuurlijk niet zo te zijn.

    Reactie door Gandalf — dinsdag 17 januari 2006 @ 10.35 uur

  47. Gandalf

    Ook mijn kinderen hebben besloten geen kinderen te nemen en ik geef ze daar ook geen ongelijk in.

    De omstandigheden in dit land zijn zodanig dat de verantwoordelijkheid voor kinderen erg zwaar kan drukken op ouders.

    Slecht geregelde kinderopvang, werken en kinderen valt ook haast niet meer te combineren, kost veel geld als je opvang nodig hebt.

    Dan vraag je je verder af in wat voor wereld groeien kinderen op.

    als ik in deze tijd jong zou zijn geweest, had ik ook wrs geen kinderen genomen.

    Ik wil nog even op merken, dat kinderen kiezen omdat anders je oude dag zo eenzaam is, een hele vreemde reden is om kinderen te nemen.

    Trouwens de tendens is dat druk werkende kinderen, met zelf ook weer kinderen, zeer weinig tijd hebben om de eenzaamheid van oma`s en opa`s te verlichten, men woont ook vaak ver weg. De bezoekjes zijn vaak kort en schaars.

    Tijden zijn veranderd.

    Reactie door e.krul — dinsdag 17 januari 2006 @ 10.55 uur

  48. @18 Timber,

    Ook voor jou hebben je ouders destijds kinderbijslag ontvangen.
    En ook voor jou werd dit door anderen betaald.

    Reactie door Anja — dinsdag 17 januari 2006 @ 11.32 uur

  49. @14+21 ACCEPT: ja, als je 10 kinderen hebt! Ik heb 1 kind en krijg 71 euro per maand geloof ik. (gaat 100% op aan de ouderbijdrage voor de school)

    @33 Toergenjev: lees ik nu dat jij genoemde rollenpatroon voor een vrouw wel okee vind, terwijl dat van een man een “karikatuur” maakt?

    Reactie door Sonja — dinsdag 17 januari 2006 @ 12.02 uur

  50. Hebben we wel nagedacht bij de achterliggende motieven van de keuze? Mensen kiezen voor consumptieverslaving. Het is het uiterste toonbeeld van armoede als je je kinderen 5 dagen in de week moet “dumpen” in een kdv omdat je “gedwongen” wordt om te werken. Carriere la me nie lachuh, je bent gewoon werkvee en daarmee uit. Echt “rijke” landen hebben aandacht voor hun jeugd en accepteren dat er wat minder geld verdient wordt. Emancipatie betekent niet dat vrouwen in het productieproces opgenomen moeten worden. Tijdens de 1e en 2e wereldoorlog was het nnodzaak dat vrouwen aan de band stonden in fabrieken. Schijnbaar hebben de offers van 100 miljoenen mannen aan nhet front ons de ogen niet geopend. Een verzorger thuis die het gezin steunt en managed is het doel wat we moeten nastreven. Een inkomen moet voldoende zijn om normaal van te leven. En of ik als man of mijn vrouw dit inkomen verdient, die keuze das pas echte emancipatie.

    Reactie door Harm Groenendijk — dinsdag 17 januari 2006 @ 12.19 uur

  51. @33, Sonja
    Natuurlijk niet, en ik heb ook diep medelijden met hem, maar het kan soms wel eens mislopen als je heel openminded bent.

    Reactie door Toergenjev — dinsdag 17 januari 2006 @ 14.02 uur

  52. 44. Lydia, mijn antwoord aan je is veronge-
    lukt bij het verzenden, maar je hebt het
    zo zuiver aangevoeld en wat ik je wilde
    illustreren komt nog wel.

    Intussen heb ik teveel oorzaak en gevolg
    aan mensen zien voltrekken wiens hele leven
    het ging bestempelen en de grootste moeite
    hebben zich staande te houden en grut wordt
    zoveel leed berokkend: vaak moet je ook met
    je ogen dicht in een drukke winkelstraat
    lopen, wat een nonchalance je er wel niet
    tegenkomt en ouders met kinderen, als láátste wens op hun verlanglijstje, hun
    status gestalte geven en de eigen populari-
    teit het meest belangrijk gevonden wordt.

    Tussen ma en vrijdag, ouders/verzorgers
    wettelijk maximaal 8 werkdagen (7 is beter
    ivm de wo + vr namiddag) toestaan zou een
    hele verbetering zijn, voor het kind, voor
    de ouders, voor de ook werkgelegenheid voor
    anderen en toch een basispensioenvorm niet
    in de weg zitten, want daar worden moéders
    tegenwoordig op gefocust, hun pensioén!

    Zelf heb ik dus nooit de minste moeite ge-
    had met mijn keuzes en er bovendien van ge-
    nóten en doe dat nu opnieuw en ben weer
    aardig gerustgesteld dat het wurm hier de
    persoonlijke aandacht kreeg om te leren
    praten en wat er – net 3 – uitkomt lijkt
    opnieuw haast niet te geloven !
    Het trekt hier dus 6 werkdagen per maand,
    ook bij de andere grootouders jong van ge-
    drag en instelling, dus ook elders erg
    jong grut aan die bonkend op de deur en tik
    kend op het raam aankondigen met zo’n hart
    veroverend piepstemmetje ‘dat ie even wil
    komen praten’ (moeder werkt, vader timmert
    en de kinderen worden af en toe buiten heel
    even gechecked en dát al soms van nét voor
    het 3e levensjaar; zo pakte ik er al een keer één, van vér weggelopen, peuter van
    22 maanden met de huissleutels nog in de
    handjes, van het speelveldje voor mijn deur
    en wist te voorkomen dat er een bruggetje
    in de buurt bereikt kon worden!
    Het kind werd daarna uitgefoeterd en wat
    denk je dat ik met de moeder had willen
    doen? Dan houd je het maar op de ‘schrik-
    reaktie’, en ma ging verder dus met het niet willen missen van? “As the world
    turns”! My goodness!
    Sommige ouders zouden beter af zijn met
    robotpopjes dan hoeven ze alleen af en toe
    even van programma te verwisselen en de bat
    terijen te checken, ‘n heel stuk eenvoudi-
    ger! Voor mijn part kleden ze dan ook nog
    hun hondjes aan en breien er hansopjes voor, maar laat in naam van de Schepping
    een jongeborene als enige de betiteling van
    Háre of Zijne Majesteit DE BABY!

    Al te veel kinderen werden er nadrukkelijk
    door grootouders gewenst, maar mogen nooit
    als hobby van hen, in mogelijk vooruitzicht
    hun eigen falen inhalend, geëist worden!!

    Jonge mensen van nu nog eens nadrukkelijk
    onder extra druk zetten is uiteindelijk
    relátie-verbrekend, q.e.d. !
    Net als texas-henkie hebben jullie dus ook
    het gevoel op de juiste plaats, en vele an-
    deren natuurlijk gelukkig ook al weet ik
    dat er ‘moderne kritiek’ op mijn úitspraken
    kunnen komen, maar ik kan zien als vele
    jaren lang getuigen zijnde van misstanden,
    ook een vorm dus van ervaringsdeskundige en
    ik háát nonchalance met kindjes, klein of
    tóch nog groot geworden! Fijne avond nu
    vast en mochten wij eens op kosten van de
    samenleving naar België liften, weet ik dat
    er ergens voor ons een enorme pan Snert zal
    staan, zo één waarin de lepel stijf staat,
    ook trek?

    Reactie door Madelief — dinsdag 17 januari 2006 @ 16.12 uur

  53. Hebben altijd samen gewerkt en samen de kinderen opgevoed, nu even hij fulltime aan het werk en ik thuis, wil wel weer aan de slag, want thuis is een kleine wereld, zeker als er nog maar 1 thuis en 16 jaar!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — dinsdag 17 januari 2006 @ 16.17 uur

  54. Eleonora, de tijden zijn inderdaad heel
    erg (naar ongezelligheid) veranderd, het
    knusse voor kinderen om ontspannen binnen
    families te worden ontvangen is er groten-0
    deels uit.
    Gandalf noemt de keerzijde van de medaille,
    maar zolang men de deur open houdt voor zo
    ver mogelijk om het kontakt met de jongeren
    niet te verliezen, kan dat alleen maar goed
    zijn en ik kan me ook goed begrijpen dat
    veel bejaarden graag boven een winkelcen-
    trum zouden willen wonen (mits zij met bood
    schappen de zware liftdeuren nog open weten
    te krijgen, er gaat nog veel te veel niet
    automatisch) of in een vorm van park er pal
    bij, bereikbaar voor iedereen.
    Nu men de criminaliteit niet grondig een
    halt heeft toegeroepen om deze normale woonwens mogelijk te maken en nog plezierig
    ook, lijkt de beste oplossing de ouderen
    maar zo veel mogelijk ‘op te sluiten’ en
    van normale ‘verbindingen’ ‘buiten te slui-
    ten’ en wordt criminaliteit ‘belóónd’ in
    plaats dat de alleroudsten, de inmiddels
    weer behoevenden een ere saluut toe krijgen
    voor hun aandeel in de maatschappij van NU!
    Doorstroming van de bebouwde kom naar deze
    keer Beschutte sfeer-woningen voor ouderen
    zou nog veel woningnood kunnen oplossen,
    maar foei wat is men bang voor ‘slordige
    erfjes’, terwijl in wat extra gemeenschap-
    pelijke bergingsruimten wel te voorzien zou
    zijn en men per gemeente, verschillend, al
    snel roept dat diverse lasten voor die ge-
    meenten uit de hand zouden kunnen lopen,
    maar dát eens lándelijk aanpakken verstoort
    zoveel ‘heilige huisjes’, die dan vaak wel
    aan anderen verhuurd mogen worden, dat je
    misselijk wordt van de stupide regelgeving!
    De OUDE dag van velen wordt nu al zeker
    10 jaar grondig verstoord en lijken de
    woorden van Huub Oosterhuis volkomen te-
    recht: angst en afstomping, zijn het resul-
    taat!

    Wat doén wij met die woorden?

    Pakt men de boodschap op of laat men het
    geestelijk ophalen van de schouders, in de
    fitnessruimte, nadien ergens lekker masse-
    ren met zelfvoldoening en slikt het pro-
    bleem door met de één of andere shake?

    Het KIND van de rekening zijn wij straks
    allemaal als niet toegezien wordt op ge-
    streng handhaven van rust, regelmaat en
    orde in álle gelederen van deze, onze,
    samenleving!

    Fijne avond Eleonora en Gandalff:
    voordat een ‘middel’ wérkt, gaat er altijd
    enige tijd overheen, maar dat wisten jullie
    al, dus blijf ik hopen op verbetering!

    Reactie door Madelief — dinsdag 17 januari 2006 @ 16.35 uur

  55. 53, Prachtig toch en dan nu toch nog die
    herkansing, opnieuw de tijd van je léven
    zolang dat met hart en ziel kan.
    Een teener van 16 is wat graag af en toe
    even helemaal op zich zelf aangewezen, of
    onderhoudt er ook de eigen kontakten en je
    weet zelf vast wel wat briefjes neerleggen
    kan inhouden en wanneer je wél thuis moet
    zijn voor dat gezellige kopje thee met koek
    en fruit en de vraag: vertel eens, hoe is
    het vandaag met je gegaan?
    Heerlijk Sabine dat je die tijd en energie
    weer is gegeven en benut die 100 %, want
    je weet nooit hoe lang dat duurt. Als
    jongelui nooit iemand door de week na
    schooltijd thuiszien na 16 uur is het de
    eigen inschatting die bepaalt of dat ver-
    standig is, en met het uitvallen van tus-
    senuren is natuurlijk géén rekening te hou-
    den! Vaak nemen de laatst overgeblevenen in
    een gezin dan ook graag iemand mee om huis-
    werk evt. ook samen te maken, dáár is niéts
    mis mee, en de eigen happy hour-muziek zo-
    lang de buren geen óverlast hoeven te mel-
    den! Leuk hoor, en lekker doorgaan met wat
    je zinvol en redelijk acht; veel nog gezon-
    de vrouwen, zitten zich nu te verbijten om-
    dat het weer buitenspelen met de golfsticks
    hen nog even wordt onthouden, zielig hé?

    Reactie door Madelief — dinsdag 17 januari 2006 @ 16.46 uur

  56. Waar (weer) geen rekening mee gehouden wordt is hoe dit is op te vangen voor werkgevers van kleine bedrijven (en dat zijn er veel meer dan men denkt in Den Haag). Stel ik heb een een medewerker in dienst, die besluit voor twee jaar te stoppen.
    - Ik kan dan niet een ander aannemen met de mededeling “het is maar voor twee jaar, want dan komt X weer terug”.
    - lang niet al het werk kan gedaan worden als een soort ‘werkervaringsplek’ dus een wat specialistischer functie kan ik niet zo maar even opvullen.
    -Twee jaar lang moet ik dus met een persoon minder hetzelfde werk doen. Of ik moet werk afstoten voor twee jaar. Maar wie garandeerd mij dat ik na twee jaar dan wel weer voldoende werk heb om de teruggekeerde werknemer aan het werk te zetten.

    Kortom: die soort maatregelen zijn alleen maar uit te voeren in (zeer) grote bedrijven, maar de nekslag voor het midden en kleinbedrijf.

    Verder een voorbeeld als Noorwegen, gaat niet op omdat dat een land is waar zeer weinig premie hoeft te worden afgedragen omdat het land schatrijk is door zijn olie.

    Reactie door M. van Uchelen — dinsdag 17 januari 2006 @ 17.49 uur

  57. @51 Precies, dus je hebt diep medelijden met hém. Was het een vrouw dan was dat normaal. Als een vrouw huisvrouw wil zijn is dat normaal, en als een man dat wil zijn is dat “open minded”? Een prestatie? Volgens mij zou het goed zijn om jouw knop een keertje om te zetten.

    Reactie door Sonja — dinsdag 17 januari 2006 @ 18.09 uur

  58. @56, Sonja
    Je lokt mij uit, nee als het een vrouw was geweest had ik het ook medelijden met haar gehad. Lees mijn eerdere bijdragen hierover en oordeel dan.

    Reactie door Toergenjev — dinsdag 17 januari 2006 @ 18.20 uur

  59. @51 T.Ik had me jou solidairder ingeschat, man en vrouw samen kameraden, zo zie ik dat, ben zelf ook járen huisman geweest, in het belang van groeiend nakroost, maar voel me niet de dupe van openheid van geest in het kader van de e-
    Máncipatiegedachte!

    Reactie door Emiel — dinsdag 17 januari 2006 @ 18.21 uur

  60. @56 Wie lacht niet wie de mens beziet.

    Reactie door Toergenjev — dinsdag 17 januari 2006 @ 18.22 uur

  61. @58
    Vreemd dat niemand hier de satire van inziet.
    Beiden waren volwassen mensen die bewust een keuze hebben gemaakt en dachten dat het goed zou uitpakken, is niet gebeurd.
    Ik trek geen partij en oordeel niet

    Reactie door Toergenjev — dinsdag 17 januari 2006 @ 18.35 uur

  62. Met Texas-Henkie, Lydia, Madelief e.a. ben ik het eens: het is belangrijk om BEWUST te kiezen: wel of geen kinderen. Als je kiest voor kinderen krijgen (als het je vergund is), dan moet je, na A ook B zeggen: alle consequenties aanvaarden van de vereiste zorg en opvoeding. Ik ben in de gelukkige omstandigheid geweest co-ouderschap te realiseren (een zoon en een dochter), ook na scheiding, wat natuurlijk niet helemaal zonder problemen is gegaan. Maar voor het grootste deel is het gelukt, wat ook weer niet wil zeggen dat ik als ouder geen fouten heb gemaakt of niet tekort ben geschoten. Maar voorop staat, dat de kinderen de prioriteit moeten krijgen die ze verdienen. (Kinderen “erbij” nemen na een eigen woning, luxe, grote slee enz., zal onvermijdelijk op teleurstellingen uitlopen, ten koste van die kinderen).

    Reactie door Olav Meijer — dinsdag 17 januari 2006 @ 18.40 uur

  63. @60 Toergenjev,

    Ik zie de humor er wèl van, alleen (en dat kan me me ook heel goed indenken) komt het voor velen wat rottig over.

    Het is natuurlijk nooit leuk om op een zo’ n manier besodemieterd te worden en al zeker niet als al je kansen verkeken zijn in de maatschappij.

    Man of vrouw, dat doet er voor mij niet toe. Alle mensen zijn aan elkaar gelijk.
    Vind wel dat je het wat genuänceerder had moeten brengen.
    Maar jà, ieder heeft zijn eigen manier van humor. ;)

    Reactie door Anja — dinsdag 17 januari 2006 @ 19.30 uur

  64. @61 Olav,

    De titel van dit onderwerp heeft me vanaf het begin niet aangesproken.

    Ik lees in alle reactie’s hier niets over, maar nu inééns in jouw stukje wel.

    Als je kiest voor kinderen!
    (ALS HET JE VERGUND IS)

    Dit doet me goed, er zijn zoveel mensen ongewild kinderloos die alles geprobeerd hebben.

    Er zijn zoveel mensen mèt kinderen, zonder dat het énige moeite heeft gekost, maar ook niet de moeite nemen om naar hun kinderen om te kijken, laat staan dat ze er enige energie in stoppen.

    Vind het ook goed van je, dat je na de scheiding je kinderen nog steeds voorop stelt.

    Reactie door Anja — dinsdag 17 januari 2006 @ 19.38 uur

  65. @60 Je oordeelt wel, want je zet er eerst het stempel “karikatuur” en later het stempel “open-minded” op. Maar als ik het nu eindelijk goed heb begrepen is een huisvrouw dus (ook) een karikatuur, en is (ook) zij heel open-minded als haar man van haar carrière mag gaan maken.

    Reactie door Sonja — dinsdag 17 januari 2006 @ 21.27 uur

  66. Sonja….je hebt gelijk

    Reactie door Toergenjev — dinsdag 17 januari 2006 @ 22.42 uur

  67. Hoe is het gekomen dat een “normaal” gezin niet meer gefinancierd kan worden middels 1 inkomen!!!! Hetzij man cq. vrouw die kostwinnaar is?

    Reactie door Johan Smeets — dinsdag 17 januari 2006 @ 23.14 uur

  68. Pas op de plaats wereldwijd qua aantallen is ook aan de orde, eeuwige groei, ……jaja?

    Reactie door Johan Smeets — dinsdag 17 januari 2006 @ 23.15 uur

  69. @55,Madelief, ja het is heerlijk dat de druk van het moeten eraf is, tegelijker tijd is er toch ook weer een moeten van andere zaken maar over de keuze van echtparen:ik vind het jammer dat er haast geen keuze meer is, volgens mij is de mannen emancipatie nog niet geheel voltooit, persoonlijk ken ik maar heel weinig paren waarvan de man partime werkt, ik vind dat jammer, het is onwijs belangrijk dat beiden er zijn, experimenten met ouderparen laten dat heel mooi zien:je vraagt de vader het kind op de schoot te nemen en hij doet dit zodat het kindje met zijn rug naar Pa toe zit en vader zegt dan, kijk dat is de deur en daar is de kast, of zoiets, als moeder het kind op schoot neemt dan kijkt het kind Ma aan en Ma slaat vaak de armen om het kindje of tikt het neusje aan en zegt dit is je neus en dat zijn je oogjes, om een goed zelfbeeld te krijgen heeft een kindje beide ouders nodig, zeker de eerste drie jaar!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — dinsdag 17 januari 2006 @ 23.32 uur

  70. 69 Sabineke, volkomen mee eens! Al jaren
    zeg ik – dwars tegen de moderne visie in -
    dat een kind een ‘voorbeeldfunktie’ van
    beide ouders het meest gegund is, echter
    als je dat uitwerkt, zijn er natuurlijk al-
    tijd de voorbeelden, waarin dat helemaal
    niét wérkt door aanleg/achtergrond en kan
    een kind ook vast wel goed, liefdevol en
    degelijk worden grootgebracht door verzor-
    gers van dezelfde kunne. Soms doet een zee-
    mansvrouw of weduwe het beter dan die 2-
    verdieners met ál hun luxe, ‘maar hébben de
    liéfde niét…’. Je gunt ook de ouder van
    een kind dat die continu in rust kan opvoe-
    den en die met een vaste partner om sámen
    die (grote) verantwoordelijkheid te dragen.
    Te veel kinderen, tot dik in de puberteit,
    voelen zich onder grote druk geplaatst, dat
    bij calamiteiten zij de eerst-verantwoorde
    lijken kunnen worden geacht om die te hel-
    pen op te vangen, binnen de intieme relatie
    sfeer in éigen kring. “Slaapwijken” te over
    in ook (nét niet geannexeerde) dorpen, waar
    kinderen en jongelui meer en meer thuisko-
    men op hun kostadres, wat officieel de ou-
    derlijke woning betékent: onder dak zijn ze
    dan wel, maar hoé?!
    Zelf heb je vast ook gezien, hoe sommige
    vaders meer ‘moederlijke warmte’ uitstralen
    en sommige moeders meer een ‘rationeel ge-
    drag’ vertonen en leren kinderen op tweeer-
    lei wijze met verschillende ‘ouder-gedrags’
    vormen om te gaan en al vroeg te relative-
    ren. Veel gevraagd is het van ze om – al
    lijkt het op jonge leeftijd geen probleem -
    zich eerst te moeten instellen op het
    tégennatuurlijke nestgedrag en(moeten) con-
    centreren om vervolgens het fenomeen
    “andere sexe” als gedrág van een volwassene
    dan pas tegen te komen in eerst het basis-
    onderwijs en daarna intensiever in de puber
    teit en er dan pas wezenlijk mee te maken
    krijgt. Niet overal is familie of goede
    vrienden aanwezig of bereid een pseudo
    ‘voorbeeld’funktie op te vangen en de niet-
    continuïteit ervan bezorgt het kind of de
    jong-volwassene een scheef beeld, want een
    suikeroompje of tantetje willen we allemaal
    wel. Liefde voor een kind kan in ieder ge-
    val véél goed doen, maar als de hond de
    enige is die je vrolijk toeblaft, met de
    staart kwispelt en enthousiast op je af-
    komt is dat voor een opvoeding en mens-in-
    wording, toch wel wat erg magertjes en ge-
    makzuchtig van verzorgers!
    De evolutie brengt ons nog uit het recente
    regelmatig betere voorbeelden dan wat wij
    er tegenwoordig af en toe van maken en
    dénken dáár bóvenuit gegroeid te zijn!
    Opnieuw merk ik juist dat tegen het 3e jaar
    kinderen hun ángsten eindelijk ook écht
    goed kunnen verwóórden, wordt die bewust-
    wording stukken meer en groeit de gevoelig-
    heid, wordt veiligheid hen veel duidelijker
    en de weerzin om het knusse thuis telken-
    male te moeten verlaten voor de grillen van
    de ouders: kijk ook naar de koopavonden en
    het passief rijdend in een niet verende,
    comfortabele kinderwagen, waarin niét echt
    ontspannen geslápen kan worden!
    De rust en de regelmaat is er uit en ik ben
    ervan overtuigd dat dat buitengewoon scha-
    delijk is voor de vorming en er de laatste
    20 jaar gedrágsstóórnissen zijn ontstaan,
    die er vroeger niet of nauwelijks waren en
    nu maar al te snel worden verwezen naar het
    fabeltje dat dergelijke kleuters een zuur-
    stoftekort tijdens de geboorte zouden heb-
    ben ondergaan en IK (e.a.) gelóven dáár
    niets van! Studie gedragswetenschappen zal
    over een poosje wel met een evaluatie-
    rapport op de proppen komen, waarvan dan
    weer heel Nederland achterover slaat.
    Niet zelden heb ik dus ook babies, peuters
    en kleuters met nicotineverslaving gezien
    met een onvolgroeid lichaampje en leek het
    gewone hoofd wel een wáterhoofd. Daar dan
    nog eens de onnodige alcoholica overheen en
    je hebt dan een kind ‘met problemen’ en
    véél van dat soort ouders zijn door medici
    dus niét te overtuigen dat zij ‘een wonder’
    aan het begeleiden zijn. Met recht gezegend
    de ouders die ‘van nature goéd ingesteld’
    zijn en diegenen die onder ogen kunnen zien
    hoé zij ‘bewust een kind wél zelf willen op
    voeden’. Een kind dat zich ‘afgewezen’ of
    óngewenst weet, is beschadigd voor het hele
    léven en raakt een vorm van vertrouwen elke
    keer kwijt en….wij ons maar op de borst
    slaan wat we materieel allemaal wel niet
    bereikt hebben…jazeker, maar niét zelden
    ten kóste van een kind!

    Reactie door Madelief — woensdag 18 januari 2006 @ 3.15 uur

  71. @67 Goeie vraag Johan.
    Ik denk dat het noodzakelijk is wil je een hogere levensstandaard qua luxe hebben.

    We leven in een wereld die gebaseerd is op groei. Dat betekend dat er flink geconsumeerd moet worden. Stilstand is achteruitgang. Ik vraag me af, kunnen we maar door blijven groeien? Volgens mij niet.

    Ik kan mij ook voorstellen dat carrière maken een doel op zich kan zijn en niet zo zeer het daaraan verbonden inkomen. De ambitie om je in welk beroep dan ook te kwalificeren.

    Reactie door Gandalf — woensdag 18 januari 2006 @ 7.44 uur

  72. Als ik al deze reacties lees voel ik me bijna een slechte moeder omdat ik werk…..

    Reactie door Karin — woensdag 18 januari 2006 @ 8.58 uur

  73. @72, Karin, dat is in het geheel niet mijn bedoeling, zelf ook altijd gedaan, continuiteit in de opvang is echter wel belangrijk, helaas merk ik in onze omgeving dat b.v.kinderopvang, steeds meer met flexwerkers werkt, dat vind ik wel een zorgelijke ontwikkeling.

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — woensdag 18 januari 2006 @ 9.18 uur

  74. @72, Daar was ik al bang voor Karin, maar
    net zoals Sabine al zei hoef je je zeker
    niet schuldig te voelen.
    Het funktioneren binnen een gezin staat of
    valt met de medewerking van beide ouders,
    die op zich individualisten zullen blijven
    en náast alle op hun schouders genomen ver-
    antwoordelijkheden, ook een déél van éigen
    leven/invulling moéten hebben om ook ont-
    spannen hun eigen aandeel te kunnen leveren
    Niemand kan voor de ander inschatten
    waar de knelpunten liggen die binnen gezins
    verband andere uitgangspunten en oplossin-
    gen rechtvaardigen.
    Nooit zal het makkelijk zijn op een gegeven
    moment te moeten concluderen wáár het roer
    om moet, geen advies is dan eigenlijk moge-
    lijk of er een waarde-oordeel aan te ver-
    binden. Slechts de eigen evaluatie en dan
    daarna die met de partner doen soms anders
    zins beslissen na de eigen situatie grondig
    onder de loupe te hebben genomen.
    Zelfverwijt komt er alleen als je soms de
    snuitjes van sommige kinderen ziet, hun kri
    tiek terzijde zou schuiven, of mérkt dat zij niet floreren, maar een vorm van “om-
    gangs-stress” aan het ontwikkelen zijn, de
    eetlust stagneert en slaapstoornissen zich
    laten aandienen. Achteraf is het makkelijk
    praten als het allemaal redelijk, goed, of
    uitstekend blijkt te zijn gegaan, maar op
    zijn tijd in een vorm van retraite de zaken
    eens rustig op een rijtje zetten, kan na-
    tuurlijk nooit kwaad en daarin ook zeker
    het zicht op de ‘buitenwereld’ mede in een
    koerswijziging te doen betrekken, indien
    nodig. De tóón en de sfeer wordt binnens-
    huis bepaald én geméten en daar kan men op
    ijken in alle eerlijkheid!
    Gaat het goed? Houen zo en is de huid ver-
    kocht voor dat de beer (van het 2e inkomen)
    nog geschoten kon zijn, dan kan alleen dát
    problemen geven! Wie niet onmiddellijk dag
    en nacht voor het eigen kind kan zorgen, als die verzorging dat dag-en-nacht zou
    eisen komt in de problemen en dan moet er
    een spaarpotje kunnen worden aangesproken
    en niet een deurwaarder voor te hoog opge-
    lopen schulden aan de deur hoeven komen
    (bij een 2e inkomen). Ik moet nu weg,
    sterkte en doe svp wat je verstandig vindt,
    dat is jouw keuze en van niemand anders.
    Groetjes.

    Reactie door Madelief — woensdag 18 januari 2006 @ 12.12 uur

  75. Wat ik by the way te gek voor woorden vind is dat het nog steeds bijna niet mogelijk is voor vrouwen om carrière te maken omdat ze ‘zo nodig’ kinderen willen krijgen. Natuurlijk zijn er succes stories, maar dat zijn meestal vrouwen die geen kinderen hebben, of toegang hadden tot 24 uur kinderopvang (van familie of een kindermeisje e.d.).

    Reactie door Sonja — woensdag 18 januari 2006 @ 12.26 uur

  76. ‘Zweden heeft dan ook niet voor niets gemiddeld een 10% hogere belastingdruk als nederland.’

    Het Zweedse volk is ook niet voor niets een van de gelukkigste van Europa. Moet je eens nagooglen.

    Reactie door Steven — woensdag 18 januari 2006 @ 13.15 uur

  77. 44% wil al geen kinderen meer….

    Dat zijn nou de zegeningen van het emancipatiebeleid. Nederland wordt een sterfhuis straks.

    Reactie door ReneR — woensdag 18 januari 2006 @ 23.56 uur

  78. Laat vrouwen maar wat meer thuisblijven overigens in plaats van hun kind in de creche te dumpen.

    Kinderen vervreemden steeds meer van dergelijke moeders. Zien meer Spongebob dan hun eigen moeder. Ik heb met ze te doen.

    Reactie door ReneR — donderdag 19 januari 2006 @ 0.00 uur

  79. @ReneR, Pappa mag ook thuis blijven hoor!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — donderdag 19 januari 2006 @ 1.02 uur

  80. @79 Sabineke,

    Ja ja, Rene R, Daar zit natuurlijk wel wat in he`? ;)

    Reactie door Anja — donderdag 19 januari 2006 @ 16.33 uur

  81. ad 78)
    Ik denk dat kinderen met niet-werkende moeders vaker Spongebob zien, dan crechekinderen. (daar wordt n.l. geen tv gekeken)

    Reactie door Karin — donderdag 19 januari 2006 @ 22.40 uur

  82. gewoon niet aan die K*t koters beginnen!
    Lekker kindervrij blijven en genieten van het leven! Even door de zure appel heen bijten en straks leven we gewoon met 10 miljoen in ons kikkerlandje. Veel beter voor de mens, dier en milieu. Alleen de poorten nog even op slot doen tegen import van buiten…

    Reactie door M. — maandag 30 januari 2006 @ 15.29 uur

  83. @82 M

    Wat een egoïstische gedachtengang heb jij zeg.
    Echt de mentaliteit van IKKE en rest kan stikke.
    De uitdrukking die jij neerzet over kinderen kan zeker niet door de beugel.
    Denk eerst, voordat je iets stompzinnigs neerzet.
    Op dit soort rotzooi zitten we niet te wachten.

    Reactie door Anja — maandag 30 januari 2006 @ 19.55 uur