Fetse Visser: Links in Latijns-Amerika

Afgelopen zaterdag hebben een twaalftal cursisten hun twee-jarige SP Masterclass afgerond. Ter afsluiting moesten ze een toespraak houden voor een volle zaal over een relevant en tevens controversieel onderwerp. De toespraken staan de komende tijd één voor één ter discussie op dit log.

Fetse Visser – Links in Latijns-Amerika

Fetse

De politieke kaarten in Latijns-Amerika worden geheel opnieuw geschud. Vanaf nu tot het einde van 2006 hebben 10 landen in Zuid- en Midden-Amerika verkiezingen voor een nieuwe president.

Eén van de belangrijkste vragen is of de linkse trend, die zich in de laatste jaren in Zuid-Amerika manifesteert, zich doorzet. Vooralsnog lijkt het erop dat dit inderdaad het geval is. Verbolgen over de armoede en corruptie rekent de bevolking in het stemhokje af met de bestaande machtsstructuren en kiest voor vernieuwing en solidariteit. Er zijn al wat voorbeelden:

* Sinds vier jaar heeft Brazilië een socialistische president: Luiz Inacio Lula da Silva. Dit jaar worden er nieuwe presidentsverkiezingen gehouden in Brazilië. Door een aantal corruptieschandalen binnen zijn eigen partij, staat Lula er in de polls niet zo best voor. Ook initiatieven van zijn regering om het wapenbezit terug te dringen zijn in een referendum verworpen.

* Evo Morales schreef half december vorig jaar geschiedenis door de presidentsverkiezingen in Bolivia in één ronde te winnen. Hij behaalde 54% van de stemmen, een unicum in het land, temeer omdat hij de eerste indiaanse president van Bolivia is.

* Hugo Chávez lijkt al zeker van de verkiezingsoverwinning medio november 2006 in Venezuela. Alhoewel de verkiezingen nog plaats moeten vinden, is er niemand meer die twijfelt aan een enorme verkiezingsoverwinning, temeer omdat zijn coalitie tijdens de parlementsverkiezingen vorig jaar een absolute meerderheid haalde in het parlement. De oppositie kan geen vuist maken en de hoge olieprijzen geven Chávez voldoende financiële ruimte om zijn projecten tegen armoede en analfabetisme te financieren, hetgeen veel goodwill oplevert bij een groot deel van de, vooral arme, bevolking.

* In Peru worden in april presidentsverkiezingen gehouden, met índerdaad, een linkse kandidaat die spectaculaire sprongen in de polls maakt: Ollanta Humala. Hugo Chávez maakt er inmiddels geen geheim van dat hij deze voormalige rebel steunt.

* Maar ook in Nicaragua en Mexico staan de revolutionairen aan kop in de peilingen.

Als we deze bonte verzameling van presidenten en presidentskandidaten in ogenschouw nemen, kunnen we concluderen dat het “links” in Latijns-Amerika zeer gevarieerd is. De verschillen zijn vrij groot: Lula wordt gezien als een gematigde socialist, terwijl Chávez en Morales in de radicale hoek, op de lijn van Castro zitten.

Het is voor ons als socialisten interessant om te zien dat er sprake lijkt van een politieke omslag in Latijns-Amerika. Naast de armoede en de corruptie gaat ook de rol van de Verenigde Staten in Latijns-Amerika een steeds grotere rol spelen in de verkiezingscampagnes. Anti-VS scoort, en dit is natuurlijk goed te begrijpen. De negatieve gevolgen van de neoliberale en imperialistische politiek van de Verenigde Staten en haar multinationals zijn in Latijns-Amerika goed te merken.

De vraag is nu: hoe zit het bij al die verkiezingen in het komende jaar. Zijn de toekomstige presidenten, als de polls bewaarheid worden, presidenten van de “slag” Lula van Brazilië of Chávez van Venezuela?

Daar is een vrij helder antwoord op te geven: op enkele uitzonderingen na, zijn de linkse kandidaten vrijwel allemaal hardliners, geheel in de lijn van Chávez, die deze kandidaten dan ook openlijk en onvoorwaardelijk steunt in de campagnes.

Chávez werd in 1998 gekozen tijdens de zogeheten Bolivariaanse revolutie, genoemd naar Simon Bolívar, die in de negentiende eeuw tijdens één van de vele revoluties in Latijns- Amerika de kolonisator Spanje het land uit gooide. Sindsdien is Chávez bezig van Venezuela een socialistische staat te maken. Niet opvallend, zeker gezien zijn vriendschap met Fidel Castro, is dat hier een staatsgeleide economie en militairen op vrijwel alle sleutelposities bij horen. Het ideaal van Chávez is een socialistisch en één Latijns-Amerika.
Chávez is zeker niet dom. Hij is vaak degene die met nieuwe progressieve ideeën op de proppen komt. Regionale samenwerking staat hierin, conform de uitgangspunten van Simon Bolivar, centraal. Chávez richtte bijvoorbeeld op eigen initiatief een eigen Tv-zender op die als tegenhanger van CNN Espanol moet gaan dienen. Cuba financierde hier ook in mee. Maar het moet nog verder gaan, zo heeft hij ideeën over regionale oliemaatschappijen, en militaire samenwerking.

Chávez investeert veel in betrekkingen met andere derdewereldlanden. In Afrika wordt bijvoorbeeld het aantal ambassades uitgebreid van 2 naar 18. Hiernaast heeft hij ook banden met revolutionaire bewegingen in allerhande Latijns-Amerikaanse landen, zoals anders globalisten, landloze boeren en indianen.

Chávez heeft zich in een bijzondere situatie weten te manoeuvreren, hij ontpopt zich min of meer als leider van links Latijns-Amerika. Hier was ook behoefte aan omdat Castro en Lula in de laatste jaren volgens velen té weinig bereikten tijdens de protesten tegen privatiseringen, neoliberalisme en de door de VS gepropageerde Vrijhandelszone van de Amerika’s. Castro bleek door zijn geïsoleerde positie min of meer machteloos en Lula uiteindelijk toch te gematigd en te bang om de Verenigde Staten te veel tegen de schenen te schoppen.

Chávez wordt door Bush natuurlijk als een groot probleem gezien en interessant is natuurlijk hoe de Verenigde Staten op deze geheel nieuwe situatie gaan reageren. Bush heeft echter een probleem: 20% van de Amerikaanse olie-import komt uit Venezuela. Chávez heeft dus voorlopig op twee fronten de troeven in handen:
1. De VS houdt zich voorlopig koest om de olie-import te garanderen
2. Met de opbrengsten van de olie kan Chávez doorgaan met zijn hervormingen die zijn electoraat aaspreken. Immers, zeker met de hoge olieprijzen is de oliehandel een lucratieve business.

Chávez gebruikt zijn olie ook voor ruilhandel: hij geeft bijvoorbeeld olie aan Cuba in ruil voor de diensten van honderdduizenden Cubaanse artsen en docenten. Dit is natuurlijk ook een doorn in het oog van Bush, die nog steeds hardnekkig volhardt in de in 1961 door John F. Kennedy ingestelde boycot.

Vanzelfsprekend is een linkse trend in Latijns-Amerika toe te juichen, maar ik vind dat we hier zeker nog wel een aantal kanttekeningen bij moeten plaatsen:

De politiek van de Cubaanse president Fidel Castro heeft totaal onverwacht plotseling indirect enorm aan invloed gewonnen in de regio. Chávez ontpopt zich weliswaar als leider in de regio, de meeste politieke inzichten stroken echter 1 op 1 met die van Castro. En we weten allemaal dat het democratische gehalte van Cuba niet al te groot is. Er gaan inmiddels geruchten dat Chávez na de verwachte verkiezingsoverwinning eind dit jaar met de meerderheid in het parlement de weg vrij wil maken voor een ambtstermijn van 24 jaar, hetgeen hem tot 2030 in het zadel houdt. Verder zit de oppositieleider in Venezuela inmiddels voor 15 jaar vast, wegens valse identiteitspapieren. Laten we eerlijk zijn: dit is natuurlijk de doodsteek voor de democratie in Venezuela en ik vermoed dan ook dat Fidel Castro zeker een rol heeft gehad in deze plannen. En geloof me, in november ben ik bijna een maand in Cuba geweest en het democratische gehalte op het eiland is werkelijk 0,0. De angst die de mensen daar hebben voor het regime is indrukwekkend (in negatieve zin).

Net als door Castro, wordt er door Chávez en Morales ook een sterke afkeer van de Verenigde Staten gepredikt. Een gezonde tegenwind tegen de neoliberale politiek van de Verenigde Staten, en daarmee in het kielzog het IMF en de Wereldbank, is natuurlijk heel goed. De balans dreigt echter de verkeerde kant op te slaan en ik vraag me af of dit een goede ontwikkeling is. Immers, het kan de economische en politieke situatie in Latijns- Amerika enorm destabiliseren. En, dat is het vervelende met leiders met wat dictatoriale trekjes, het gaat veelal niet om de argumenten. Een voorbeeld: tijdens mijn verblijf op Cuba had ik de mogelijkheid om de Tv-zender van Chávez (TeleSur) te bekijken. Chávez heeft bij deze Tv-zender een eigen wekelijkse show. In Mar del Plata (Argentinië), werd op hetzelfde tijdstip een congres gehouden met alle Amerikaanse landen, van Canada in het noorden tot Argentinië in het zuiden. Chávez besteedde er in zijn show aandacht aan. Venezuela greep samen met Brazilië en Argentinië de kans om de door de VS bepleitte vrijhandelszone aan te pakken. Tijdens de zeer kritische bijdrage van de Argentijnse president, werden er ferme uitspraken gedaan over de politiek van de Verenigde Staten. De voertaal van de Argentijn was echter Spaans, waardoor Bush een vertaling in het Engels te horen kreeg door een oortje. Toen de Argentijnse president na een kritische uitspraak over de VS applaus oogstte van de regeringsleiders, klapte Bush uit beleefdheid en onwetendheid mee. Totdat hij de vertaling doorkreeg…

Dit hilarische moment werd door Chavez een keer of tien herhaald, evenals het moment dat Bush even in zijn neus peuterde. Dit voorbeeld, wat op zichzelf natuurlijk best grappig is (ik heb er zelf ook om moeten lachen) karakteriseert wel het niveau van de discussie. Het gaat niet meer om de argumenten, terwijl er genoeg steekhoudende argumenten tegen de vrijhandelszone voor handen zijn.

Volgens tegenstanders van onderhoudt de Venezolaanse regering ook banden met de Colombiaanse Farc-rebellen. Alhoewel hier nauwelijks bewijzen voor zijn, zijn er wel sterke aanwijzingen dat Chávez de rebellen in eigen land gedoogd en ook van wapens voorziet. Zo bestelde Chávez 100.000 kalasjnikovs in Rusland, veel meer dan er Venezolaanse strijdkrachten zijn.

Castro ziet de opmars van Chávez ongetwijfeld als een enorme kans om zijn ideeën vlak voor zijn dood door te geven aan net zo’n charismatisch leider als hij zelf ooit was. Andere leiders in de regio slagen er vooralsnog in om met Chávez en de VS vrienden te blijven. Een groot deel van hen is zelf links. Daarmee zijn ze vast niet minder bezorgd over Chávez’ polariserende optreden, zijn steun aan radicale bewegingen in hun landen en over het militaire karakter van de revolutie in Venezuela.

Het enige dat wij hier in Nederland kunnen doen is afwachten en hopen dat de positieve kanten van de revoluties, zoals het terugdringen van de armoede en goed onderwijs, tot uitdrukking komen.

De negatieve kanten zoals militarisme, sterk ingeperkte persvrijheid, en een inperking van de democratie mogen dan wat mij betreft achterwege blijven.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

donderdag 19 januari 2006 :: 11.00 uur

30 Comments

30 reacties

  1. sommige dingen worden eenvoudig doodgewegen
    ook hier kennelijk

    Reactie door e.krul — donderdag 19 januari 2006 @ 11.58 uur

  2. Ne[oile]berale politiek

    De wereld beeld is aan het veranderen
    Ogen springen open, oren worden toegespitst
    Dankzij multimedia, eindelijk worden verhalen verteld
    Vuurwapens zijn een teken van onzekerheden en geen wijsheid
    Werkelijk geïnteresseerd opstellen tegen over anderen is pas kennis
    Langzaam worden de valsheden in de berichtengegeven uit gezeefd
    Hou vast aan je moraal en altijd vraag je zelf af “ken dit?”

    Reactie door Gouwerijn — donderdag 19 januari 2006 @ 12.12 uur

  3. Waar ik al ziek van wordt, is al in het verkeer dat ik rechts voorrang moet geven.

    Reactie door Jofel — donderdag 19 januari 2006 @ 12.17 uur

  4. Welke socialistische revolutie heeft ooit voor minder armoede gezorgd?? Het socialisme leidt juist tot enorme armoede.

    Reactie door HenriOsewoudt — donderdag 19 januari 2006 @ 12.19 uur

  5. @5 Henri.
    Het Klassiek liberalisme, neo liberalisme en de libertarische genootschappen hebben gefaald in Zuid-Amerika.
    Niet alleen gefaald, maar een enorme ellende veroorzaakt.
    Tijd voor wat anders

    Reactie door Toergenjev — donderdag 19 januari 2006 @ 12.35 uur

  6. @krul, wat word doodgezwegen, heb je een link ?

    Reactie door Toergenjev — donderdag 19 januari 2006 @ 12.36 uur

  7. @4 Jofel,

    Ja, het is altijd uit kijken als er iemand van rechts komt. ;)

    Reactie door Evert Tigchelaar jr — donderdag 19 januari 2006 @ 12.55 uur

  8. Het verschil tussen Chavez en Castro is dat Chavez de aanwezigheid van multinationals (en minder grote bedrijven) accepteert en dat Castro dat niet toestaat in zijn communistische Cuba. Ook is Chavez de eerste president die zijn bevolking laat meeprofiteren van de grondstoffen die Venezuela beschikt.

    Het is inderdaad te hopen dat de politiek van Castro niet overgenomen wordt daar. Wat ik wel logisch vind is dat Chavez wapens koopt, gezien de geschiedenis van Amerikaanse interventies in het verleden in een groot deel van Zuid-Amerika onder meer Venezuela om niet Amerikaanse gezinde regimes op te ruimen.

    Reactie door Steven — donderdag 19 januari 2006 @ 13.21 uur

  9. @8 Evert T.

    Had gewild dat die opmerking van mij was geweest. Klasse! :P

    Reactie door Anja — donderdag 19 januari 2006 @ 13.58 uur

  10. Goed stuk, of niet?

    Reactie door Ben van der Spank — donderdag 19 januari 2006 @ 17.45 uur

  11. ik ben van mening dat er na de verkiezingen een economiese boycot door amerika zal volgen .want landen waar amerika geen invloed heeft krijgen straf .(zie cuba) natuurlijk zijn ze met een zak vol met geld om te lullen om een illegale gevangenis neer te zetten .de bijdrage van fetse vind ik (althans voor mij) wel leerzaam .

    Reactie door ,texas, henkie — donderdag 19 januari 2006 @ 17.53 uur

  12. @4 HenriOsewoudt: Waar baseer je dat op? Ik weet wel dat een neo-liberale revolutie wereldwijd tot meer armoede leidt. Zelf in Nederland schieten de voedselbanken als paddestoelen uit de grond.

    @5 Toergenjev: Vanzelfsprekend mee eens. Als we (wat mij betreft) de laatste alinea van mijn betoog maar in de gaten houden.

    @8 Steven: Je hebt inderdaad gelijk. Wat me echter zorgen baart, is dat Chavez stapje voor stapje steeds meer het systeem van Castro door gaat voeren. Overigens is het inderdaad niet meer dan logisch dat het land profiteert van haar eigen rijkdommen. Nu wordt alles doorgesluisd naar de bankrekeningen van de olie-multinationals, zoals Shell.

    Wat betreft de militairisering: We moeten inderdaad de VS niet onderschatten en zeker ook de CIA niet. Ik denk alleen niet dat de VS het waagt om zo maar in te grijpen. Ten eerste is het op dit moment niet de prioriteit van de Amerikaanse Regering (ze hebben al zorgen genoeg in Irak, Afghanistan en Iran). Ten tweede zal een groot gedeelte van Latijns Amerika in opstand komen. De situatie wordt dan voor de VS alleen maar ellendiger.

    Reactie door Fetse — donderdag 19 januari 2006 @ 20.25 uur

  13. Dom Helder Camara heeft goed gekarakteriseerd wat er nu met Chavez en de linkse beweging in Zuid-Amerika aan de hand is:
    “Als je de mensen te eten geeft noemen ze je een held, maar wanneer je vraagt hoe het komt dat ze honger hebben, noemen ze je een communist.”

    De media lamenteert dagelijks over de armoede in andere landen – maar zelden over de oorzaken ervan. Toen de 60% armen in Venezuela niet ver van de zwembaden naast de villa’s lagen te kreperen op straat was Venezuela een democratisch en respectabel land. Maar nu Chavez ervoor zorgt dat de armen weer te eten hebben is het opeens een “dictatuur”. Ja, ze kunnen me nog meer vertellen…

    Reactie door Sonja — donderdag 19 januari 2006 @ 20.56 uur

  14. @11
    Volgens Zalm stort Amerika samen met de dollar economisch in als een kaartenhuis.
    Wegens de enorme begrotings tekorten.
    Een land in nood kan rare sprongen maken.
    En wordt dan levens gevaarlijk.
    Zover ze het al niet waren.
    De verloedering is al troef in Amerike laat gewoon 3100 mensen onder het puin liggen te vergaan.

    Reactie door Jofel — donderdag 19 januari 2006 @ 21.01 uur

  15. Interessant, maar wel een ver van mijn bed show. Laten we er maar eerst voor zorgen, dat de omslag in eigen land gaat gebeuren.

    Reactie door ReneR — donderdag 19 januari 2006 @ 22.00 uur

  16. @12 Fetse
    Dat baseer ik op de Sovjet-Unie, DDR, Albanië, Roemenië, Polen, Tsjechoslowakije, Hongarije, Joegoslavië, Bulgarije, Mongolië, Cambodja, Angola, Ghana, Ethiopië, Tanzania, Afghanistan, Cuba, China, Noord-Korea, Vietnam.

    And that’s just to name a few.

    Reactie door HenriOsewoudt — donderdag 19 januari 2006 @ 23.02 uur

  17. Henri, ooit wel eens gehoord van het verschil tussen socialisme en communisme?

    Reactie door Sonja — vrijdag 20 januari 2006 @ 9.32 uur

  18. Henri, zeker ook nog nooit gehoord van armoede in landen met rechtse dictaturen?

    Reactie door Sonja — vrijdag 20 januari 2006 @ 9.33 uur

  19. @17 Sonja
    Behalve het feit dat het communisme haar doelen wil verwezenlijken via een revolutie en het socialisme via democratische weg zie ik geen verschil nee. Kun jij me het verschil uitleggen?

    Ook begrijp ik niet zo goed wat je bedoelt met ‘rechtse dictaturen’. Een dictatuur staat per definitie voor een grote overheid die de economische vrijheden van haar onderdanen aan strikte banden legt, daar is niet veel ‘rechts’ aan dus. Overigens ben ik helemaal niet rechts, dat heb ik hier al vaker uitgelegd, maar alles wat niet links is is blijkbaar rechts (en dus fout).

    Reactie door HenriOsewoudt — vrijdag 20 januari 2006 @ 13.13 uur

  20. @HenriOsewoudt
    Een doel van het communisme was dictatuur,
    de dictatuur van het proletariaat..
    Dat is absoluut geen doel van het socialisme. Als je Bernstein en zelfs Kautsky hierover leest zie ja dat al in 1917 de socialisten een heel andere weg zijn ingeslagen.
    Daarom ook de afkeer van de communisten van socialisme.

    Reactie door Toergenjev — vrijdag 20 januari 2006 @ 16.24 uur

  21. @20 Toergenjev
    In dit land is de helft van de beroepsbevolking voor zijn inkomen afhankelijk van de staat en dat aantal is almaar groeiende. Dat begint al aardig op een dictatuur van het proletariaat te lijken als je het mij vraagt. Ook kom ik op sites van bijvoorbeeld de Internationale Socialisten nog altijd allerlei communistische lectuur en Karl Marx t-shirts tegen. Je kunt toch niet ontkennen dat de stromingen erg met elkaar verwant zijn en alleen op detail met elkaar verschillen. Ook Jan Marijnissen was vroeger een vurig aanhanger van ene Mao die je met de beste wil van de wereld toch geen gematigd sociaaldemocraat kan noemen.

    Reactie door HenriOsewoudt — vrijdag 20 januari 2006 @ 23.02 uur

  22. Bernstein was absoluut niet gematigd,maar wel een voorstander van een meer partijenstaat, verder heeft afhankelijkheid van de staat voor je inkomen niets met een dictatuur te maken,
    het is gewoon een ontwikkeling in een democratie wat zo nu en dan meer of minder is.
    Jeugdzondes hebben we allemaal gehad, zo heb ik anarcho kapitalisten en libertariers gekend die ook verstandig zijn geworden en nu sociaal liberaal zijn.

    Reactie door Toergenjev — vrijdag 20 januari 2006 @ 23.14 uur

  23. @21 HO
    Mijn laatste regel was een grapje overigens.
    Ik ga nog even naar een ander vierkant scherm kijken.
    Goede nacht.

    T

    Reactie door Toergenjev — vrijdag 20 januari 2006 @ 23.23 uur

  24. In dit opzicht is het misschien goed als de film “The Revolution Will Not Be Televised” nog eens bekeken wordt. Deze docu van KIM BARTLEY AND DONNACHA O’BRIAIN handelt over de mislukte staatsgreep door rechts, gesteund door commerciële Venezolaanse zenderds en vermoedelijk de CIA, in 2002.

    Ik heb op het internet geen complete versie kunnen vinden (wellicht wel via BitTorrent of zo, maar dat gebruik ik momenteel niet) maar de eerste 21 minuten, en de belangrijkste stukken uit het resterende deel zijn hier te vinden:

    http://darealjohnito.web-log.nl/log/4632568

    Daarbij tevens een discussie op Democracy Now over de vraag waarom Amnesty International deze film terugtrok van één van hun filmfestivals.

    Reactie door Johnito — dinsdag 24 januari 2006 @ 0.14 uur

  25. Fetse Visser en de SP zijn helemaal idolaat van de linkse antisemiet Chavez. Van hem is de uitspraak dat de afstammelingen van de moordenaars van Jezus Christus de wereld beheersen. Daarom kan Chavez het ook zo goed vinden met iemand als Ahmadinejad.
    Lees hier meer daarover:

    http://keesjemaduraatje.web-log.nl/log/4537109

    De SP laat zich wel kennen!

    Reactie door Rinus Duikersloot — dinsdag 24 januari 2006 @ 13.57 uur

  26. Sure…en “vette vrouw” Margaret Thatcher had het helemaal goed voor met de gewone man en vrouw…

    In de ogen van sommigen ben je al een antisemiet als je begint over Israël’s illegale arsenaal van massavernietigingswapens…Zelfs als je zelf joods bent.

    Reactie door Johnito — dinsdag 24 januari 2006 @ 17.19 uur

  27. @ Johnito

    Is de uitspraak dat de afstammelingen van de moordenaars van Jezus Christus de wereld beheersen soms niet antisemitisch? Je sluit kennelijk liever je ogen daarvoor!

    Op het log van keesjemaduraatje merkt iemand die de TV in dat land volgt het volgende op: “Chavez heeft op de Venezolaanse TV wekelijks een programma dat “Hola Presidente!” heet.
    Een soms drie uur durende tirade tegen alles en iedereen die voor hem zelf een bedreiging zou kunnen zijn.
    Buiten het ook in Nederland (Nova/Netwerk) niet onbekende Bush Bashing (“Bush is erger dan Hitler”), was vooral zijn aanval in 2005 op Condoleezza Rice erg leuk. Rice van wie Chavez hard op vermoedde dat ze hartstikke lesbisch is. Geen wonder met al die slappe Amerikaanse mannen. Hugo had daar wel een oplossing voor, want hij kende nog wel een grootgeschapen vriendje, die Dr Rice wel eens even met de geneugten van een ECHTE man zou laten kennismaken, en haar weer op het goede pad zou brengen.
    Niet in de kroeg dit verhaal, maar gewoon op de TV, vergezeld van allerlei obscene gebaren.”

    Is dit de held van de SP?

    Reactie door Rinus Duikersloot — dinsdag 24 januari 2006 @ 19.44 uur

  28. Interessant stuk Fetse!
    Je conclusie dat links in Latijns Amerika (LA) zeer gevarieerd is is zeer terecht. Je kunt bijv. Lagos, de huidige socialistische president van Chili, helemaal niet vergelijken met Chavez. Ook Bachelet, de nieuwe socialistische president van Chili, kun je niet vergelijken met Chavez of Castro.
    Het is jammer dat dictators als Castro en “hard op weg om dictator te worden” Chavez het beeld over LA in Europa en de rest van de wereld bepalen.
    Het is helaas niet alleen het anti-amerikanisme dat hoogtij viert in LA. Ook nacionalistische gevoelens spelen een hele grote role. Ollanta Humala, een is een mooi voorbeeld van deze tendens: hij is anti-Chili. Daarmee hoopt ie veel stemmen te winnen. Deze ex-militair wordt nu in Peru beschuldigd van het schenden van de mensen rechten toen hij aan het hoofd was van een regiment 14 jaar geleden.
    Mocht ie onverhoopt toch gekozen worden als president dan is het te hopen dat ie een gematigde koers gaat volgen. Zoals Evo Morales die ingezien heeft dat dialoog meer oplevert dan de confrontatie. En zoals Hugo Chavez die een grote mond heeft maar als het erop aankomt er niet voor schroomt aan het eigen belang denkt. Voorbeelden hiervan zijn het kopen van soyabonen van zijn grote vijand de USA en niet van zijn boliviaanse ‘broeders’. Ook probeert ie samen met Brazilie en Argentinie een gas pijpleiding aan te leggen van Venezuela naar Brazilie en Argentinie. En waarom wordt Bolivia, het land met de op een na grootste gasreverses in Zuid Amerika, er niet bij betrokken? Waarschijnlijk vanwege het financiele gewin! Hoezo solidariteit??
    Men stelt dat het neo-liberalisme niet heeft gewerkt in LA en dat dat de ‘ruk naar links’ verklaart. Het is jammer dat men alleen kijkt naar die landen waar het neo-liberalisme niet heeft gewerkt. In landen zoals Chili en in (in mindere mate) Peru heeft het wel gewerkt. In Chili is de armoede in 16 jaar tijd van 40% naar 18% gedaald. Lagos geniet 75% steun onder de bevolking.
    De staat heeft in de 16 jaar na de dictatuur vele sociale programmas ingevoerd.
    Natuurlijk is er nog veel te doen. Met name een verdere reductie van de armoede is van groot belang, een beter verdeling van de inkomens, etc.
    Vorige maand was Evo Morales heel even in Nederland en ik woonde de persconferentie bij. Een van de argumenten van Evo Morales om aan te tonen dat het neo-liberalisme mislukt is in LA is het feit dat landen zoals Cuba, Venezuela, Argentinie en Uruguay, landen die het neo-liberalisme hebben afgezworen, een hogere groei hebben dan de andere neo-liberale landen. Dit argument valt in diggelen als je wat verder kijkt: de methode van Cuba om de groei te bepalen wordt niet erkend door de Cepal, Venezuela heeft de groei alleen te danken aan de olie, Argentinie heeft heel lang geweigerd zijn schuld af te betalen. En Uruguay heeft dezelfde groei gehad als Chili en Peru.

    Nee heren. Het is niet het neo-liberale systeem en de duivelse amerikanen die de schuld hebben aan het mislukken van het neo-liberale model in sommige landen. Het is een eigen ‘prestatie’. Corruptie en onbekwaamheid zijn de enige oorzaken. ‘Mooie’ voorbeelden hiervan zijn de argentijnse regeringen van Menen, en de la Rua. Ook in Bolivia heeft de regerende macht het land kaalgeplukt. Evo Morales maakte terecht hierover een opmerking richting de aanwezige ex-president Jaime Paz Zamora.

    Chavez probeert zich inderdaad te ontpoppen als de leider van links LA maar dat zal hem niet lukken. Hij wordt eerder gezien als een opportunistische clown die voor sinterklaas speelt met het vele geld dat dat Venezuela verdient tegenwoordig.

    Maar ik zie het wel goed komen met LA. Evo Morales zal op een democratische wijze zijn land regeren en zal de samenwerking met andere landen intensiveren. De achtergestelden in Bolvia zullen eindelijk een kans krijgen om aan een betere toekomst te werken. Evo moet wel de tijd krijgen. Het gevaar komt niet vanuit de USA of de rechtse partijen in Bolivia maar van zijn eigen mensen. Mensen die eindelijk aan betere leven willen proeven en kunnen gaan vinden dat het veranderingsproces te traag verloopt. Chili heeft aangetoond dat een substantiele verbetering (in een neo-liberaal model) mogelijk is maar dat het zijn tijd nodig heeft.
    Ik kan me niet voorstellen dat een fascist zoals Ollanta Humala verkozen wordt tot president. Dan liever de conservatieve kandidaat!

    Ivan Saez

    Reactie door Ivan Saez — donderdag 26 januari 2006 @ 12.20 uur

  29. Hallo, ik ben geboren in Peru. Zonder een lang verhaal op te houden wilde ik even reageren.
    feit: puur op resultaten beoordeeld is Peru het onder ‘rechtse’ of (beter gezegd) pragmatische regeringen beter vergaan dan onder linkse regeringen.

    Reactie door Timo — vrijdag 10 februari 2006 @ 23.14 uur

  30. Het is te begrijpen dat links in heel Latijns-Amerika wint. Zeker in het kader van al overheersende aanwezigheid van de VS. Hie in Europa is men tegen de rol van Amerika als heersende hegomonische wereldmacht. Daarom moeten wij hier in Europa met name de EU meer samen werken en zeker samen gaan om het doel te bereiken de VS als leider van de wereld te stoppen. Als tegen verder samen gaan bent in Europa dus Europa om te vormen tot Federatie gaat het nooit lukken. Als we te verdeelt nlijven zagen we de poten onder onze eigen stoel weg. En dat kan nooit de bedoeling. zijn. Als we te verdeelt blijven omdat we bang zijn onze eigen identiteit te verliezen redden we het niet tegen de VS. We moeten offers brengen. een daar van is om in een Federatie te gaan en terglijke tijd onze eigen identiteit te behouden. Dat kan ook als Nederland een regio wordt net als alle andere 26 landen regio’s worden in de EU. Alleen dan bestaat er kans om de rol van VS inte dammen. Zoniet dan zijn we niks. Als we niet willen hebben we geen recht van spreken.
    Samengaan in Europa op rechtvaardige basis kan tegen wicht bieden in de al omvattende hegemonie van de VS. En tevens de rol terug brengen om de wereld naar zijn te hand te zetten.Ook voor Latijns-Amerika. Vergeet niet wij als Europeanen hebben kolonien gehad. Het is onze taak die op te been te helpen tot welvarendheid en niet de VS, dat is zelf een kolonie geweest.

    Reactie door Ronald van den Broek — maandag 11 juni 2007 @ 16.49 uur