Margriet Twisterling: De toekomst van dak- en thuislozen

Afgelopen zaterdag hebben een twaalftal cursisten hun twee-jarige SP Masterclass afgerond. Ter afsluiting moesten ze een toespraak houden voor een volle zaal over een relevant en tevens controversieel onderwerp. De toespraken staan de komende tijd één voor één ter discussie op dit log.

Margriet Twisterling – Welke toekomst is er voor de dak- en thuislozen in Nederland?

Margriet Twisterling

Met de terugtredende overheid rijst de vraag waarvoor de overheid zich in hoofdzaak in moet spannen. Eén van de onderwerpen waarover geen verschil van mening lijkt te bestaan tussen partijen, is wel de daklozenproblematiek. Iedereen is ervan overtuigt dat hier iets aan moet veranderen. Mensen hebben recht op voldoende zorg. Is het dan niet vreemd, dat men niet in staat blijkt te zijn om instroom en uitstroom op een adequate wijze aan te pakken?

Al zolang als ik in Zwolle woon, nu 22 jaar, zijn er zwervers. In 1983, toen ik op kamers ging, was het er ééntje. Iedereen kende hem wel, hij sliep vaak op een bankje in de buurt van het station. In de 20 jaren die volgden, werden het er almaar meer en meer, tot ruim 300 mensen in de regio van Zwolle op dit moment. Was een dakloze zwerver vroeger altijd een aan lager wal geraakte alcoholist, tegenwoordig is de groep enorm divers van samenstelling geworden. Jongeren, ouderen, mannen en vrouwen, zelfs gezinnen slapen tegenwoordig op straat alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. De overheid lijkt niet in staat om deze mensen op te vangen of beter nog, te voorkomen dat zij in deze situatie geraken. Er gaan miljoenen subsidiegelden naar diverse opvangorganisaties, maar het blijft dwijlen met de kraan open.

En dagelijks sterven er mensen aan onvoldoende zorg.

In Zwolle heeft de SP-fractie regelmatig contact met enkele mensen binnen de daklozengroep. In oktober 2002 verscheen naar aanleiding van het rapport van Agnes Kant ‘Iedereen Onder Dak’ een Zwolse variant: ‘Iedereen Onderdak in Zwolle’. Voor dit rapport werden diverse gesprekken gevoerd met hulpverlenende instanties, vrijwilligersorganisaties en daklozen zelf. Met een foto-expositie die bestond uit foto’s die door de daklozen zélf gemaakt waren, werd het rapport succesvol in de publiciteit gebracht. Het rapport bestond niet alleen uit een analyse van de problematiek in Zwolle, maar bevatte tevens een groot aantal aanbevelingen die is samenspraak met de geinterviewden tot stand waren gekomen. De gemeenteraad was vol lof over de notitie, maar vervolgens werd met de aanbevelingen niets gedaan. Geen geld, was de respons. Een zeer machteloos gevoel voor de fractie, maar echt triest voor de groep mensen waarover het gaat. Zij komen geen stap verder.

Nu, 3 jaar later, is er eigenlijk nog niet echt heel veel veranderd. Positieve ontwikkelingen waren de komst van dagopvang Bonjour en de gebruiksruimte. Tevens wordt er nu een oplossing gezocht voor de jarenlang gedoogde miserabele opvang achter de WRZV-hallen, in een nieuw te realiseren ‘Sociale Herberg‘. Maar een écht antwoord op de instroom van nieuwe daklozen en resocialisatie van mensen binnen de doelgroep is er nog steeds niet.

Het feit dat onze samenleving niet in staat blijkt te zijn om de mensen die ver onder de armoedegrens leven op te vangen en te helpen, raakt onze beschaving in haar hart. Is het niet zo dat beschaving van een land kan worden afgelezen aan de armoede onder haar bewoners? En mag je de overheid niet aanspreken op de grondwet, waarin zij aangeeft een zorgplicht te hebben voor haar burgers? We praten hier over leven een dood in enkele gevallen. Dan kan het toch niet zo zijn dat verschillen van mening in de politiek een adequate oplossing in de weg staan?!
Waarom ontvangen de opvanginstanties almaar subsidies, terwijl zij niet in staat blijken te zijn om hiermee concreet mensen uit hun bizarre situatie te helpen? Vanuit het Leger des Heils zélf bereiken ons signalen dat er teveel wordt vergaderd en te weinig écht geholpen. Kan een overheid zomaar wegkijken als zij middels subsidies haar schuldgevoel heeft afgekocht? Is er dan helemaal geen controle hoe het gemeenschapsgeld wordt besteed en of dit functioneel en juist wordt aangewend?

De Algemene Rekenkamer stelt in haar onderzoek in 2005 over het subsidiebeleid bij het Ministerie van VWS het volgende: “Ook in 2004 zijn er onrechtmatigheden in het subsidiebeheer, omdat de subsidievoorwaarden onvoldoende worden nageleefd. Complexe regelgeving en ingesleten werkwijzen leidden tot fouten en onzekerheden. Conclusie: Er is sprake van een ernstige onvolkomenheid. Ondanks inspanningen om het beheer te verbeteren en de eerste aanzet om het beleid te vereenvoudigen, blijkt dat er veel tijd nodig is om de tekortkomingen weg te nemen. De Algemene Rekenkamer heeft op 8 april 2005 bezwaar gemaakt tegen deze ernstige onvolkomenheid.”
In het rapport staan ook aanbevelingen ter verbetering opgenomen, zoals meer transparantie van de besluitvorming en betere dossiervorming, maar vooral ook structurele maatregelen zoals het ontwerpen van een goede wetgeving en een adequaat (toegepast) sanctiebeleid. Men dringt aan op een plan van aanpak en een tijdspad. Inmiddels zijn er door de minister toezeggingen gedaan waardoor de effecten in 2007 meetbaar moeten zijn. De Rekenkamer heeft daarmee haar bezwaren terzijde gelegd.

En dagelijks sterven mensen aan onvoldoende zorg.

Het Rijk voert op dit moment een groot aantal veranderingen door op het terrein van wetgeving en financiering met betrekking tot Zorg en Welzijn. De belangrijkste wijzigingen zijn de modernisering van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) en de nieuwe Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO). Daarnaast is de nieuwe Wet op de Jeugdzorg van kracht. Deze veranderingen hebben mogelijk consequenties voor het beleid en de financiering van maatschappelijke opvang en verslavingszorg. De zorginstellingen vrezen inmiddels dat de effecten vooral merkbaar zijn bij de te besteden budgetten. Bezuinigingen dus! Een inktzwart scenario, want er is structureel al geld tekort voor de hulpverlening.

De vraag is welke keuzes er gemaakt moeten worden om instroom en uitstroom toch aan te pakken.
Waar het gaat om de instroom dienen woningcorporaties, nutsbedrijven en sociale zaken beter samen te werken. In Zwolle kennen we Bemoeizorg, waar diverse instellingen met elkaar proberen om in het voortraject te voorkomen dat mensen dakloos worden. Want eenmaal dakloos, is het niet gemakkelijk om weer in een tamelijk ‘normaal’ leven te geraken. Wat mij betreft wordt hier meer op ingezet, om zo mensen vooral in hun eigen huis, in hun eigen sociale omgeving, hulp aan te bieden. Dit besef lijkt nu ook door te dringen bij de zorginstellingen.

Is men eenmaal op straat belandt, dan zijn er diverse trajecten mogelijk. De crisisopvang van het LdH heeft als doelstelling om mensen weer aan zelfstandigheid te helpen, maar de uitstroom blijft ver achter bij de doelstellingen. Dit is niet alleen een kwestie van geld en menskracht, hoewel dat laatste zeker een rol speelt. Het is ook de manier waarop binnen het LdH wordt gewerkt. Er is een vergadercultuur ontstaan die veel tijd vergt en die weinig echte zorg oplevert. Diverse mensen die in deze opvang hebben vertoeft gaven aan dat het maar goed was dat zijzelf nog zo bij de hand waren om zichzelf te helpen, omdat het Leger eigenlijk weinig voor ze kon betekenen. Men krijgt wel bed, bad en brood en af en toe een goed gesprek, maar concrete hulp om uit de problemen te raken wordt amper aangeboden. Hier blijkt dat het erg belangrijk is wie je vaste hulpverlener is.

Bij de mensen die behalve de problematiek van dakloosheid andere problemen kennen, zoals een alcohol- of drugsverslaving, is het nog veel erger. Zij kunnen tegen betaling overnachten op een slaapzaal met veel lotgenoten (Nel Banninkhuis). Velen slapen met de weinige kostbaarheden die ze nog hebben onder hun kussen, omdat ze bang zijn dat laatste beetje ook nog kwijt te raken. Mensen die wel dakloos zijn, maar geen gebruik willen maken van de crisisopvang (je moet daar je uitkering inleveren en krijgt leefgeld) liggen noodgedwongen tussen de alcoholisten en psychiatrisch patiënten.
Zware drugsverslaafden kunnen voor de nachtopvang bij de gebruiksruimte een pasje krijgen en slapen daar. Een opvang overigens waarover de directrice aangeeft dat zij het een onmenswaardige opvang vindt, niet alleen voor de daklozen, maar ook voor haar medewerkers!

Tot slot is er de opvang achter de WRZV-hallen, alwaar de ‘zorgwekkende zorgmijders’ vertoeven. Na jaren in kale containers te hebben geslapen is daar sinds 1,5 jaar een wat humaner opvang gekomen door de hulp van de woningcorporaties en het RIBW. Zij hebben portacabins geplaatst en nu is er een fatsoenlijk toilet en een wasruimte. Maar het is nog steeds allemaal erg minimaal.

Het lijkt erop dat er opvang genoeg is in Zwolle, maar toch groeit de groep daklozen jaarlijk met tientallen mensen. Preventief is men dus niet in staat dit fenomeen in te dammen. En de uitstroom?

Voor vele daklozen is het resocialiseren een moeizame weg. Naast bed, bad en brood is er vaak een enorme schuldenlast. En drinken ze op straat, dan volgt opnieuw een bekeuring. Daarmee stijgt de schuld die ze moeten aflossen zodra ze eindelijk weer een eigen plekje hebben. Via de WSNP worden schulden vaak gesaneerd, maar de schulden die de rechter heeft toegekend vallen hier niet onder. Een bijna uitzichtsloze situatie voor velen, als zij moeizaam proberen weer hun leven op de rails te krijgen.
Een andere bottleneck is dat de zorg niet op elkaar aansluit. Na de nachtopvang moeten drugsverslaafden bijvoorbeeld tot 14.00 uur wachten voor ze de gebruiksruimte in kunnen. In de tussentijd zoekt men een dealer of probeert men aan geld te komen. Sommigen slenteren door woonwijken en veroorzaken overlast door drankmisbruik. Dit zou gemakkelijk kunnen worden voorkomen als er meer geld werd uitgetrokken voor de opvang en de openingstijden werden verruimd.

In Zwolle ontwikkeld men het idee van de Zorgboulevard, om eerstelijnshulp bij elkaar te centreren. Het wonen dient gedecentraliseerd te blijven en verspreid over de stad. Wellicht is dit een goede stap om daklozen dichter bij de zorg te brengen en toch midden in de samenleving. Tandarts, dokter, sociale dienst, RIBW, psychiater, etc. allemaal vlak bij elkaar en afspraken centraal gepland op één dag. In de Zorgboulevard zou ook een daklozencafé kunnen worden gehuisvest, omdat drinken op straat en in de meeste instellingen verboden is.

Er is een wereld te winnen. Mensen die dakloos worden zitten in een vreselijke crisissituatie. Het belangrijkste wat men hen kan bieden is een huiselijke omgeving waar men tot rust kan komen. Daarnaast hebben zij hulp nodig bij het oplossen van hun -vaak pluriforme- problemen. Wanneer je dakloos wordt en een uitkering nodig hebt, mag je van het ene loket naar het andere om de papierwinkel rond te krijgen. Velen doen er maanden over om zover te komen, sommigen zijn helemaal niet in staat om dit alles te regelen. Zij zijn dan de vaste klanten bij de soepbus, mensen die echt op straat slapen welke temperatuur het ook is.

En de politiek? Iedereen is ervan overtuigt dat daklozen moeten worden geholpen. Helaas is het vinden van gemeenschappelijke oplossingen vaak een onoverkomelijk probleem voor de partijen.

En dagelijks sterven mensen aan onvoldoende zorg.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

vrijdag 20 januari 2006 :: 10.32 uur

30 Comments

30 reacties

  1. Goed stuk Margriet, je geeft duidelijk aan waar het preventief al fout gaat en komt met oplossingen.
    Dit kabinet kiest echter liever voor symptoombestrijding i.p.v te kijken waar preventief extra geld heenmoet. Niemand kiest er in eerste instantie voor op straat te leven, maar na jaren in de buitenlucht wordt het extreem moeilijk weer terug te keren in de maatschappij. Zelfs in dorpen zie je nu al zwervers en iedereen draait z’n hoofd weg.
    Zorgplicht? Ammehoela, dit kabinet en vele gemeenten moeten zich kapot schamen!
    In onze regio is er binnen een straal van 16 kilometer alleen maar een opvang in Lelystad, ook daklozen uit mijn gemeente moeten daar naar toe zien te komen voor een boterham en een douche; onze gemeente weigert echter hieraan mee te betalen.

    Reactie door kaatje — vrijdag 20 januari 2006 @ 10.57 uur

  2. Dit is een taai probleem. Het ligt niet alleen aan mankracht en onvoldoende geld.
    Er zijn diverse zaken die doorelkaar lopen.

    - hoe groter en bureacratischer een organiatie wordt des te meer energie lekter weg.
    Stel een kleine organisatie (een gezin) neemt een dakloze op zolder. Dan komt de geinvesteerde energie voor bijna volledig ten goede van de dakloze.
    Als een enorm overheidsapparaat dit doet, dan wordt er meer energie verspild met interne procedures, niet willende mensen, ego botsingen e.d.

    In de kleine situatie wordt de actie direct in resultaat omgezet. Bij de grotere organisatie blijft voor veel mensen het resultaat uit, omdat ze maar een stukje overzien en ook verantwoordelijkheid gehouden worden voor dit stukje.
    De valkuil onstaat dan dat je wel goed werk levert in je deelgebied, terwijl dit haaks staat op de doelstelling van de organisatie

    - preventie.
    Er is te weinig oog voor de mensen aan de onderkant van de samenleving. Deze mensen worden ‘vergeten’. Dit is duidelijk te toe te schrijven aan de verrechtsing van het Nederlande politiek klimaat. Ben je arm = vette pech.

    - competitie binnen de organisatie zelf.
    Deze lijkt veel op de eerste stelling, maar heeft toch een aparte vermelding omdat dit veel voorkomt.
    In een grote organisatie vormen zich clusters, die hun eigen belangen beschermen. Soms uit zich dit in niet cooperatief gedrag. Bijvoorbeeld directeuren hebben totaal andere belangen dan de uitvoerden veldmedewerkers, terwijl, in een ideale situatie dit niet zou moeten kunnnen. De bedrijfsmissie is er immers voor iedereen.
    Door de verharding van de maatschappij zijn deze bovenste en onderste partijen steeds verder uitelkaar gedreven. De directeuren begrijpen de medewerkers niet meer en visa versa. De tolk tussen deze echalons heeft (de manager) heeft de kant van de directeur gekozen. Dus strategie vertalen in beleid moet de medewerker maar zelf doen. Dit werkt niet echt kloof verkleinend.

    Reactie door alexander — vrijdag 20 januari 2006 @ 11.46 uur

  3. Alexander, dat is nou precies waarom ik in de grote bedrijven waar ik gewerkt heb altijd een werkroulatie cursussysteem heb opgezet en geimplementeerd. Men begrijpt vaak niet wat een andere afdeling doet of een directeur heeft geen enkel idee wat een medewerker doet. Als je mensen een paar dagen kennis laat maken met het werk van andere afdelingen, komt dit aantoonbaar de efficientie van een organisatie ten goede.

    Reactie door kaatje — vrijdag 20 januari 2006 @ 12.01 uur

  4. Kaatje,

    dit zou wel eens een hele mooie aanbeveling kunnen zijn…

    Reactie door alexander — vrijdag 20 januari 2006 @ 12.08 uur

  5. Dank je Alexander, misschien een leuke aanbeveling voor mij om als ik weer beter ben me op te gaan werpen als organisatiedeskundige a e.300 euro per uur! (geintje)

    Reactie door kaatje — vrijdag 20 januari 2006 @ 12.14 uur

  6. Quote: En dagelijks sterven mensen aan onvoldoende zorg.

    *** Een paar woorden, vormen de zin… maar wat de betekenis er van echt is…

    T is er maar eentje, die niet meer is, dankzij de onvoldoende en inadequate zorg…

    http://www.angelfire.com/tx3/borderline/index5.html

    Reactie door Patrick — vrijdag 20 januari 2006 @ 13.22 uur

  7. Dumpen die handel.

    Laat het geinstitutionaliseerde economisch facisme z’n werk doen.

    Reactie door Peter Hoopman — vrijdag 20 januari 2006 @ 13.22 uur

  8. De sterfte onder daklozen in Europa is 4 x hoger dan normaal. Dit komt overeen met de situatie in Amsterdam.

    Rotterdam belemmert hulp aan daklozen
    http://www.refdag.nl/artikel/1239412/%26bdquo%3BRotterdam+belemmert+hulp+aan+daklozen%26rdquo%3B.html

    Reactie door Sonja — vrijdag 20 januari 2006 @ 13.31 uur

  9. 8. Sonja, dat is echt absurd wat ik dat artikel staat! Kan niet iemand van Nederland 3 met een verborgen camera een documentaire maken van deze praktijken? Dan kan iedereen zien wat de consequenties zijn van dit achterlijke beleid van de stad Rotterdam. Ik zal zelf proberen bij de redactie van Zembla om hieraan aandacht te besteden.

    Reactie door kaatje — vrijdag 20 januari 2006 @ 13.44 uur

  10. @7, Peter Hoopman

    Dat laten we het g.e.f. niet.
    Maar het lijkt er vaak inderdaad op, dat ‘t deze regering een rotzorg zal wezen dat er mensen dik in de problemen zitten.
    Moet wel bij gezegd worden dat de oorzaak van deze problemen een slordige twintig jaar geleden is gemaakt.
    De toenmalige CDA/VVD/D’66- regering was zo verstandig om grote aantallen psychiatrische patiënten de inrichtingen uit te werken. Dat zou beter voor ze zijn, en goedkoper. Dankjewel Van Agt, Wiegel en Van Mierlo.

    Reactie door Jan Nijman — vrijdag 20 januari 2006 @ 14.59 uur

  11. correctie@ 6 T is er maar een van de vele…

    Reactie door Patrick — vrijdag 20 januari 2006 @ 15.22 uur

  12. Heel goed stuk!
    Ik vrees met de nieuwe wetten echter een verslechtering, het staat zo mooi, wet maatschappelijke ondersteuning maar het is een ordinaire bezuiniging!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — vrijdag 20 januari 2006 @ 16.56 uur

  13. Ik denk altijd maar, het kan mij ook gebeuren.
    Ik ben niet goed genoeg thuis in deze materie, maar was dat voorstel van die mevrouw van het leger des heils geen optie ?
    Eergisteren in het nieuws ?

    Reactie door Toergenjev — vrijdag 20 januari 2006 @ 21.54 uur

  14. @ 6 Patrick,

    Afschuwelijk!
    Ik vermoed dat velen niet precies begrijpen wat je met je reactie bedoeld.
    Ik ken mensen -en heb deze gekend- met deze aandoening.
    Borderline, een vreselijke ziekte!
    Het komt idd regelmatig voor dat men niet bij machte is om ze van dit ultima ratio (laatste ‘redmiddel’) te doen afzien.
    Ook uitstekende en goedwillende betrokken hulpverleners kunnen helaas niet altijd voorkomen dat het gebeurt.
    Ik plaats hieronder een bepaalde passage die ik ooit heb gelezen en nu heb opgezocht.
    Deze is me altijd (qua essentie althans) bijgebleven.

    Groet

    ‘Het is een vreselijk lot jezelf als stuurloos te ervaren in een als zinloos beleefd bestaan’

    Reactie door Wattenstaafie — vrijdag 20 januari 2006 @ 22.21 uur

  15. 14:

    Ja, beetje onduidelijk neergezet de link. (had geen andere plek om die foto even neer te zetten…)

    Maar die jongen op de foto is overleden, door gebrek aan zorg… inadequate zorg, door wachtlijsten.. onzekerheid, angst.

    Inderdaad een treffende zin die je er neer hebt gezet!

    Bedankt.

    Reactie door Patrick — vrijdag 20 januari 2006 @ 23.44 uur

  16. Geweldig stuk Margriet!
    Het beleid van nu helpt veel omzeep en doet dit notabene met misleidende zogenaamd sociaal klinkende argumenten. Geen wonder dat al te veel burgers vertrouwen in de politiek verloren.
    Aan ons om dit tij te keren en weer interesse en vertrouwen terug te winnen!

    Inderdaad dirigeren vanaf de top zonder direct contact met de werkvloer en zoveel tussenstations met het nodige ellebogenwerk onderweg kan niet goed en effectief zijn!

    Lichtpuntje? Al weet vaak niemand wat de ander doet, wordt je van het kastje naar de muur gestuurd…. Al die tussenpersonen…. Het kon wel eens goed zijn voor de werkgelegenheid….
    Altijd proberen iets positiefs te vinden in het negatieve. LOL

    Reactie door C.J.Brevoord — zaterdag 21 januari 2006 @ 1.26 uur

  17. Ik zet dit anoniem neer, zonder plaats en namen te noemen, omdat ik de positie van mezelf en mij collega’s niet in gevaar wil brengen.

    Ik heb twee weken ziek thuis gezeten, en de oorzaak is niet alleen maar een griepvirusje.

    Ik werk in een pension voor dak-en thuislozen, en duidelijk is dat we de laatste jaren steeds vaker te maken hebben met harddrugsverslaafden, maar ook met ex-gedetineerden. Sommigen daarvan zijn ooit veroordeeld voor geweldsdelicten (soms met de dood tot gevolg.) Ook psychiatrische stoornissen komen erg veel voor.

    Veel van deze bewoners hebben eigenlijk intensieve begeleiding nodig, begeleiding die wij, door gebrek aan mankracht, maar mondjesmaat kunnen geven. We hebben vaak te maken met agressie, waarbij soms daadwerkelijk gevaar voor bewoners of personeel dreigt. Agressie binnenshuis, en agressie voor de deur (hangjongeren). Ook deze week is een collega van mij bedreigd, door een geschorste ex-bewoner die toch binnen had weten te komen.

    Psychiatrische ondersteuning is er eenmaal per week. Terwijl ik sterk het idee heb dat veel van de jongens dit eigenlijk continu kunnen gebruiken.

    Avond-en nachtdiensten werken alleen, op een populatie van ruim veertig man. We zijn zo vaak bezig met ordebewaking, dat echte persoonlijke aandacht er bij inschiet.De stress is sterk aanwezig, en begint fysiek en mentaal toe te slaan bij het personeel.

    Als de problemen aan het bestuur worden voorgelegd, krijgen we nul op het rekest.

    En dan dit nog:
    Een zekere fractievoorzitter van een partij ter linkerzijde van de PvdA zou eventueel langskomen op werkbezoek. Dit is vanuit het bestuur afgeketst. we mogen ons niet met “politiek” inlaten, dit zou ons tegen kunnen werken, volgens het bestuur.

    “Actie ondernemen” vanuit het personeel zou ten koste gaan van bepaalde bewoners die we niet kunnen laten zakken.

    Ik vraag geen medelijden. Maar ik wil duidelijk maken dat er daklozenwerkers zijn die op het punt van breken staan. Sommigen van hen doen dit werk al decennia, maar zien zich geconfronteerd met een situatie die zelfs hen, ondanks alle ervaring, te veel dreigt te worden.

    En die daarbij met een bestuur te maken hebben die kennelijk een agenda hebben die weinig te maken heeft met het belang van de bewoners en het personeel.

    PS: bezoek is mogelijk tot 21 uur ‘savonds, graag eerst melden bij dienstdoend personeelslid.

    Reactie door Daklozenwerker — zaterdag 21 januari 2006 @ 13.55 uur

  18. @ 10)

    Jan, ik denk dat de problemen ‘dieper’ liggen en zelfs voorbij gaan aan het traditionele links-rechts denken. We stimuleren de scheiding van uit een overlevingsangst. Dit gebeurt door zowel linkse als rechtse mensen. Wanneer we zien dat in de bron dezelfde overlevingsangst hebben, zouden we een brug naar elkaar toe kunnen bouwen.

    Reactie door Peter Hoopman — zaterdag 21 januari 2006 @ 15.03 uur

  19. Oh en aanvulling op mijn bijdrage bij 17: Terwijl we extra personeel nodig hebben, moeten we per 1 maart aanstaande zelfs een formatieplaats inleveren.

    Reactie door Daklozenwerker — zaterdag 21 januari 2006 @ 15.06 uur

  20. @17
    Helder duidelijk stuk wat de problematiek
    schetst, ik hoop dat mensen wakker worden.

    Het kan ons ook gebeuren.

    Reactie door Toergenjev — zaterdag 21 januari 2006 @ 17.48 uur

  21. @ 1

    Welke oplossingen?

    Groeten,

    Reactie door Enrico — zaterdag 21 januari 2006 @ 19.10 uur

  22. Ik heb maar 1wens,
    wij personeel doen er echt alles voor,
    om de daklozen die bij ons komen,
    een goed onderdak tebieden.
    soms draaien wij zelfs dubbelle diensten,
    om er tezijn voor de bewoners.
    ik zo het heel prettig vinden,
    als de heer marijnissen, zelf eens kwam kijken bij ons.
    onze avond dienst, is van 15uur tot 23uur,
    en dan is er 1 man personeel,op 40 bewoners.
    afz
    arno nuchulmans
    van huize cornax.

    Reactie door arno.n — maandag 23 januari 2006 @ 20.14 uur

  23. @Arno, niemand twijfelt volgens mij aan de goede bedoelingen van de werkers binnen het veld!Er dient meer aandacht te komen waardoor er zoveel mensen afglijden tot!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — dinsdag 24 januari 2006 @ 13.15 uur

  24. Dank aan allen die tot nu toe hebben gereageerd. Ik wil nog even reageren op Arno en 17. Ik denk dat er een heleboel werkers zijn die het allemaal graag anders willen. Er is veel expertise op de werkvloer hoe het wel zou moeten. Helaas wordt daar maar weinig naar geluisterd.
    Maar het moet mij ook van het hart dat ik geluiden hoor van daklozen, die vertellen dat er werkers zijn die arrogant zijn, macht uitoefenen, intimideren. Daarom schreef ik dat het zo belangrijk is wie je hulpverlener is.
    In januari 2004 is Jan Marijnnissen in Zwolle geweest en heeft hij een rondetafelgesprek geleid met zorginstellingen. Vooraf hebben we diverse gesprekken gevoerd met daklozen in de dagopvang. De informatie uit die gesprekken werd meegenomen in het rondetafelgesprek. Jan (maar ook Agnes Kant en anderen) zijn regelmatig op locatie te vinden om zich uit eerste hand te laten informeren. Het ontslaat de lokale politici niet van betrokkenheid en actie. De SP in Zwolle doet er alles aan om de zorg naar een acceptabel niveau te krijgen. Binnenkort volgen weer voorstellen om de regeling adreslozen beter te laten verlopen en zijn we bezig met het bizarre geval dat ook daklozen in Zwolle woonpunten moeten sparen om voor een woning in aanmerking te komen (!). Er valt nog erg veel te verbeteren. Waar ik me zo kwaad over maak is dat het allemaal zo lang duurt en zelfs vandaag de dag nog mensen buiten overnachten. Hoe kun je jezelf dan een beschaving noemen?

    Reactie door Margriet Twisterling — donderdag 26 januari 2006 @ 14.21 uur

  25. Hoi Margriet

    Ik ken de geluiden ook als dat sommige daklozenwerkers arrogant en intimiderend kunnen overkomen. Ik doe het werk namelijk ook, en weet dat er situaties zijn waarin het bijna onvermijdelijk is om “hard” op te treden. Dit kan zodanig opgevat worden, als iemand eens zijn zin niet krijgt. Maar sprekend voor onszelf, is er dan van te voren vaak al wel het één en ander voorgevallen. Afspraken herhaaldelijk niet nakomen etc. Dit even ter nuancering.

    Het lijkt me dat jullie in Zwolle goed bezig zijn.

    Reactie door Johnito — dinsdag 31 januari 2006 @ 17.18 uur

  26. Daarmee wil ik niet zeggen dat er geen daklozenwerkers zijn die daadwerkelijk macht misbruiken en intimideren.

    Reactie door Johnito — dinsdag 31 januari 2006 @ 17.22 uur

  27. Goed stuk Margriet!

    Fijn dat er nog mensen/partijen zijn in Nederland die zich sterk willen maken voor de zwakkeren in de “samenleving”. Ik denk dat steeds meer mensen buiten de boot gaan vallen in deze steeds harder wordende maatschappij dus een goede handelswijze vanuit de politiek hebben we wel nodig!!!

    Reactie door Jenni Driessen-Bolink — dinsdag 7 februari 2006 @ 14.36 uur

  28. goed stuk margriet! ook je optreden laatst op radio1 was indrukwekkend. ik volg nog steeds het reilen en zeilen in zwolle een beetje.

    Reactie door benny van der kooi — vrijdag 17 maart 2006 @ 18.28 uur

  29. world cup…

    crystallizes:psychotic Catskill Moravianized repressing.shipwrecks pout online betting http://www.completely-sport.com/

    Trackback door world cup — zaterdag 20 mei 2006 @ 13.02 uur

  30. chase card…

    theatricals shakably gables!antiseptic schemata spasm.aftershocks credit cards http://www.1click-credit-card.com/

    Trackback door chase card — zondag 21 mei 2006 @ 18.41 uur