Over wetenschap en onafhankelijkheid

Symposium

Ze kunnen niet zonder elkaar.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

maandag 13 februari 2006 :: 15.32 uur

13 Comments

13 reacties

  1. we kennuh ook nie zonder jou,Agnes..
    you do uh good jop !! veel sterkte !

    Reactie door eric — maandag 13 februari 2006 @ 16.27 uur

  2. Waar je ook kijkt wringt het met onafhankelijkheid, heel goed om hier voor op te komen, maar Agnes is ook een Kanjer!
    De rol van Professoren heeft me altijd verbaasd en lesgeven en moeten publiseren een heel lastige combi want 2 dingen tegelijk goed uitvoeren is zelfs voor een
    ‘knappe kop’ lastig te doen!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — maandag 13 februari 2006 @ 17.30 uur

  3. Mijn respect Agnes! Het vraagt moed om de macht van een mastodont als de farmaceutische industrie ter discussie te willen stellen.

    Reactie door anna — maandag 13 februari 2006 @ 17.37 uur

  4. Op zich lijkt academische/intellectuele vrijheid min of meer noodzakelijk voor wetenschappelijke vooruitgang. Toch is dat niet altijd even voor de hand liggend:

    http://www.earlham.edu/~peters/fos/2006_02_12_fosblogarchive.html#113983558993074691

    Reactie door Gideon — maandag 13 februari 2006 @ 18.00 uur

  5. Goed zo, Agnes!!! Weg met belangenverstrengeling ten koste van de patiënt! Artsen komen nu te vaak in conflict met wat de wet voorschrijft: de patiënt zo goed mogelijk en met de beste middelen te behandelen, de invloed van de farmaceutische industrie breekt in op de mogelijkheid voor arsen om zich “zonder meer” aan die wet te houden, maakt naleving van die wet te ondoorzichtig en te complex.
    Succes!!

    Reactie door Madelijne Pleines — maandag 13 februari 2006 @ 18.46 uur

  6. Willens en wetens (nee, niet off topic!)

    Het karakter van wat vroeger ‘vooruitgang’ heette is grondig gewijzigd. Voorheen profiteerde lang niet iedereen van vooruitgang, modernisering en ontwikkeling, maar dat was de collateral damage van de groei, geen opzet, hoogstens een systeemfout. De slachtoffers vielen als het ware ‘per ongeluk’. Men kon proberen het aantal slachtoffers te minimaliseren en de overigen te helpen. Dat kon op twee manieren: door de maatschappelijke bijstand op te schroeven en het maatschappelijk systeem zelf intact te laten dan wel door dat systeem grondig te veranderen. Dat laatste was het credo van de sociaal-democratie. Dat kan nu niet meer. Degenen die de vooruitgang in haar huidige verschijningsvorm – de globalisering – sturen, de wereldwijde middenklasse, maken de slachtoffers willend en wetens. Zij kunnen niet anders. Als zij dat niet zouden doen, zouden zij zelf niet kunnen profiteren. Hulp – dat wil zeggen maatschappelijke bijstand, maar ook internationale ontwikkelingshulp – helpt onvoldoende. De noden zijn te omvangrijk en de kosten te hoog. Het alternatief, systeemverandering, is strijdig met de belangen van degenen die de economische vooruitgang sturen en ervan profiteren. Politieke veranderingen ten gunste van een buitengesloten onderklasse komen steeds verder weg te liggen als gevolg van het succes van de globalisering zelf.

    Jan Pronk, Willens en wetens: gedachten over globalisering en politiek, 2005.

    Reactie door Simon — maandag 13 februari 2006 @ 19.35 uur

  7. Dit is de prijs die betaald wordt voor de dwang die de universiteiten gekregen hebben om financiering door de industrie te vragen. Ook het ontbreken van een carriereperspectief voor onderzoekers dwingt hen rekening te houden met de belangen van bedrijven waar ze mogelijk willen solliciteren. Het dwangmatig imiteren van Amerikaanse toestanden heeft tot een aantasting van onderwijs en kwaliteit geleid. Maak de universiteiten weer onafhankelijk van de industrie. Dat levert op lange termijn grote voordelen.

    Reactie door Drob — maandag 13 februari 2006 @ 21.32 uur

  8. Volkomen terecht wat Madelijne en Drob op-
    merken. Echter intussen doen zich nog enke-
    le andere omstandigheden voor, daar waar
    die wetenschap dringend dient te worden toe
    gepast, al is in een aantal gevallen de
    daartoe bedachte medicatie nog niet vrij ge
    geven en blijft soms te lang in een experi
    menteel stadium hangen: heeft dat mogelijk
    ook met die belangenverstrengeling te ma-
    ken? Vervelend om evt. die conclusie te moe
    ten trekken en het féit dat láng niet altijd elke specialist zijn vakgebied blij-
    vend beheerst, vernieuwd of zich laat bij-
    scholen.
    Mijn erváring is helaas dat ook internisten
    behoorlijk áchter zijn in hun manier van
    diagnosticeren en lang niet altijd de uit-
    slagen van onderzoeken weten te vertálen in
    een juiste diagnose.
    Zo durven zelfs internisten te zéggen aan
    patiënten dat ze voor hun klachten niet zo
    veel artsen moeten bezoeken.
    Ook door falend diagnosticeren worden kan-
    jers van fouten met de patiënt gemaakt en
    bij twijfel zou een second opinion gewoon
    dringend aanbevolen moeten worden, om fou-
    ten door falen béter te voorkomen.
    Als bijv. een specialist, de hem uitgelegde
    röntgenfoto’s – door een röntgenoloog – niet au serieux wil nemen, zou er een
    klacht intern bij de staf moeten worden in-
    gediend. Zo zijn er natuurlijk ook de ver-
    schillen van interpretatie in bloedonder-
    zoeken, etc.

    Een wéreld apart, die eens grondig onder
    de loupe moet in organisatorisch opzicht
    en waarvan het ergste is, dat patiënten
    soms binnen HUN boekjaar niet meer worden
    geholpen en over de drempel getild worden
    van het nieuwe jaar, nog nét voor het mo-
    men dat ‘de dood’ erdóór volgt.
    Al velen, die dát niet meer kunnen naver-
    tellen.
    AFHANKELIJK WORDEN VAN BUDGETTEN DOOR DE
    ZORGVERZEKERAARS AFGEDWONGEN EN NOG OOG-
    LUIKEND TOEGESTAAN OOK DOOR REGELGEVING
    VAN UIT DE OVERHEID, BETEKENT INDIRECT OOK
    EEN AANDEEL IN ‘DOOD DOOR SCHULD’ VAN DE
    PATIÉNT DIE WÉL WAS BLIJVEN LEVEN INDIEN OP
    TIJD BEHANDELD.
    Nee wij spékken defensie en de burger is
    gemakkelijk af te slachten achter geslóten
    deuren en een veelheid van taboes.

    Ik herhaal van maanden terug:
    MEDICI MAAK EEN VUIST.
    EED AFLEGGEN EN NIET NAKOMEN IS ONJUIST !

    Reactie door Madelief — maandag 13 februari 2006 @ 22.24 uur

  9. 6, Simon. Dank je voor het super-heldere citaat uit Willens en Wetens, van Jan Pronk. Het citaat stemt exact overeen met mijn visie op de keerzijde van globalisering en marktwerking.

    Reactie door Jan-Peter — dinsdag 14 februari 2006 @ 5.36 uur

  10. Het recht van het individu kan straks alleen nog via Brussel gehaald worden, zo sprak een verontruste hoogleraar in Buitenhof!!!!Dat is de globalisering en marktwerking ten voeten uit! Er is niets maar dan ook niets verandert sinds de Middeleeuwen:geld krijgt recht en de andere ploeteren in de modder!
    Dit EU zou voor meer veilgheid moeten zorgen; mag ik even huilen!Sukkels!!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — dinsdag 14 februari 2006 @ 9.17 uur

  11. Ik huil even met je mee.

    Reactie door Jan-Peter — dinsdag 14 februari 2006 @ 21.06 uur

  12. Ik heb inmiddels de 25 voorstellen, de ‘medicijnen’, goed op me laten inwerken. En wil hier Agnes Kant en Ineke Palm mijn complimenten geven voor het diepgravende onderzoek naar de rol van de farmaceutische industrie op het wetenschappelijke onderzoek naar geneesmiddelen en op het voorschrijfgedrag van (huis)artsen. Duidelijk is dat ook de actualiteit van de laatste jaren wat betreft, bijvoorbeeld, de bekendwording van gevaarlijke bijwerkinggen van bepaalde anti-depressiva (bij kinderen) en uitzendingen, gewijd aan de werkwijze en strategie van farmaceuten om hun middelen maar zo veel mogelijk op de markt te krijgen, een aandeel in de totstandkoming van deze 25 aanbevelingen heeft gehad.

    De aandacht in de nota voor de positie van proefpersonen zou misschien ook nog wel in een (aparte) aanbeveling kunnen worden vertaald.

    Proefpersonen die zich midden in een onderzoek bevinden en te horen krijgen dat het begonnen onderzoek wordt beëindigd, hebben niet alleen het recht om dan, op dat moment, geïnformeerd te worden over de redenen van stopzetting (zoals wordt voorgesteld). Belangrijk is ook dat proefpersonen, op het moment dat ze willen gaan deelnemen voor een onderzoek, door een overheidsinstantie goed geïnformeerd worden over de risico’s die zo’n onderzoek van nog niet geregistreerde medicijnen op hun gezondheid kan hebben (in het bijzonder in de situatie dat een onderzoek plotseling kan worden stopgezet). Informatie die nu veelal alleen wordt verschaft door de onderzoeksinstituten zelf, die voor hun onderzoek betaald worden door de geneesmiddelenfabrikanten. Informatie waarvan de objectiviteit, betrouwbaarheid, volledigheid en transparantie natuurlijk ook ter discussie moet staan. Immers, het is niet alleen een aardige vergoeding die mensen doet overhalen zich als proefpersoon aan te melden voor medicijnonderzoek, het zijn ook de vaak misleidende vooruitzichten dat de bij dat onderzoek vereiste goede gezondheid elk mogelijk risico zou elimineren. A fortiori geldt dat nog meer voor onderzoek waarbij mensen gezocht worden mét een aandoening (depressie, overgewicht). Dan zijn situaties niet ondenkbaar dat het te testen middel erger blijkt te zijn dan de kwaal, met alle risico’s die dat heeft op de verdere gezondheid van deze proefpersonen.

    Informatie dus naar de mensen toe die zich voor een medicijntestgebruik-onderzoek opgeven, maar dan wel van de kant van een onafhankelijke overheidsinstantie (via een toetsingscommissie bijv.).

    Uiteindelijk is het ook in het belang van de wetenschap dat de positie van proefpersonen via objectieve informatieverstrekking wordt versterkt. Het is bovendien een extra (noodzakelijke) drempel die farmaceuten ervan bewust moet maken dat niet elk nieuw ontwikkeld ‘medicijn’ zonder meer kan (en moet) worden getest op mensen (en, daarvoor, op dieren, maar dat is weer een andere discussie).

    Reactie door David Tompot — dinsdag 14 februari 2006 @ 23.47 uur

  13. @David Trompot, ja, goed stuk maar jouw punt omtrent proefpersonen ook zeer belangrijk!Goed dat je daaraan dacht!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — woensdag 15 februari 2006 @ 0.35 uur