Geëngageerde rechters

Deze middag was ik uitgenodigd om te spreken op het jaarlijkse bezinningsweekend van de rechters van de rechtbank Haarlem, dat werd gehouden in een voormalig Capucijner klooster in Biezenmortel, in de buurt van Den Bosch. Omdat ik nog niet eerder de kans had gehad om met een hele zaal vol rechters van gedachten te wisselen heb ik de uitnodiging graag aangenomen. Wie de laatste tijd een beetje het nieuws heeft bijgehouden, weet dat er genoeg is om over te praten.

Ons rechtssysteem is gebouwd op een volledig vertrouwen in de rechter. Die is onafhankelijk van de overheid en de politiek en wordt door niemand gecontroleerd. Rechters worden voor het leven benoemd. Ik heb het daarom in mijn gesprek met de Haarlemse rechters uitgebreid gehad over de beroepseer van de rechter. Als daar iets mee mis is, wordt het vertrouwen in de rechter geschonden en valt de bodem uit onze rechtsstaat weg. Ik vind dan ook dat alles waardoor die beroepseer onder druk komt te staan, aangepakt moet worden. Of dat nu gaat om te hoge werkdruk of belangenverstrengeling. De SP hamert daar al jaren op.

Problemen binnen de rechtbanken komen alleen onder de aandacht van de politiek als rechters aan de bel trekken. Ik heb vanmiddag de rechters dan ook uitgedaagd om niet gelaten te accepteren wat het ministerie hen aan werk en middelen toeschuift. Als je als strafrechter je rechtszaken wegens tijdgebrek niet goed kunt behandelen of als je als kinderrechter een kind met ernstige gedragsproblemen alleen maar in een jeugdgevangenis kunt plaatsen omdat er nergens anders opvang is, moet je zorgen dat Den Haag dat niet kan negeren.

Ook vangen rechters signalen op uit de samenleving waarvan het goed is dat we ze horen. Een rechter die schuldsaneringszaken behandelt, vertelde me dat ze heel veel mensen voor zich krijgt die door te weinig inkomen en te gemakkelijke leningen in de ellende zijn geraakt. Dat soort geluiden moeten we horen van rechters, zeker op een moment dat wordt nagedacht over het aanpakken van die misleidende leenreclames overal.

Vanmiddag hoorde ik van de rechters dat ze het moeilijk vinden zich in zulke politieke discussies te mengen omdat het óók bij hun beroepseer hoort om boven de partijen te staan. En natuurlijk moeten rechters zorgvuldig zijn in wat ze zeggen. De vraag is dus: waar eindigt de noodzakelijke onafhankelijkheid van de rechter en begint het wegkijken?

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

vrijdag 24 maart 2006 :: 20.37 uur

26 Comments

26 reacties

  1. Hoewel rechters emotie en begrip kunnen hebben, de wet, zwarter lettertjes op witte pagina’s, hebben dat niet.
    Derhalve zal iemand zijn >100 jarige schuld dienen in te lossen als het juridich klopt.
    De uitdaging ‘waar begint het wegkijken’ is een loze, daarvoor kennen we blinddoek en de weegschaal, dat beeld.

    Reactie door Baarend — vrijdag 24 maart 2006 @ 20.59 uur

  2. Dat is aanmerkelijk beter dan een georkestreerd reisje naar India! :)

    Hoewel de scheiding der machten natuurlijk niet ter discussie mag staan, denk ik dat daarbinnen wel enige ruimte zit voor het naar buiten brengen van bepaalde zaken. Het simpelweg ‘vaststellen’ van een verschijnsel of misstand binnen de rechtsspraak moet, los van de politieke discussie, mogelijk zijn.

    Wellicht zou de beroepsgroep hiervoor een commisie in het leven kunnen roepen die als een soort rekenkamer de politiek meldt wat de implicaties van het gevoerde beleid voor de rechtspraak zijn.

    Reactie door J3roen — vrijdag 24 maart 2006 @ 21.07 uur

  3. Wegkijken en beroepseer horen sowieso toch niet samen te gaan. Kunnen rechters niet nadat ze een zaak afgehandeld hebben anoniem op een meldpunt gewoon feitelijk melden tegen welke problemen ze aan lopen. Zodat er een lijst met cijfertjes naar de regering kan gaan?..

    Reactie door Patrick — vrijdag 24 maart 2006 @ 21.25 uur

  4. In mijn ogen is een belangrijk probleem dat dor de hoge kosten zeer veel mensen geen toegang tot de rechter hebben. Sommigen zullen dan vast met de opmerking komen dat je je dan maar had moeten verzekeren voor rechtsbijstand. Maar er zijn dan nog situaties dat je geen beroep kunt doen op een rechtsbijstandsverzekering.

    Een staat waar mensen geen toegang tot de rechter hebben, kan geen rechtsstaat zijn.

    Reactie door Drob — vrijdag 24 maart 2006 @ 22.11 uur

  5. Het is in het publieksbelang dat de rechters altijd en compleet onafhankelijk bijven. Rechters dragen niet alleen de wetteksten maar vooral het geëist van de wet(het recht). Het uitspreken van recht is iets anders dan het dragen en toepassen van door de ministers voorgeschreven en haastig door de coalitiepartners ingevoerde wetteksten. Een rechter kan alleen boven de partijen staan als hij alle partijen inclusief de regering en de ministers ter verantwoording roept. Op dit moment heb ik de indruk dat de rechters laten zich sturen door normen en waardeloze bestuurders. Ik dacht dat de regering ter dienst stond van de rechtstaat. De rechters hebben de macht om verschillende rechten tegen elkaar afwegen en waar nodig sommige belangenverstrengelende achterkamerwetten naar de prullenbak te verwijzen. Op dit moment heel veel burgers krijgen hun rechten niet, vooral in de civiele en bestuurlijke zaken is het omvang van onrecht en belangenverstrengeling door de overheden het grootste. Is het niet schandalig dat de ambtenaren en ministers die liegen en het belang van de burgers verstrengelen worden nooit vervolgd en nooit gestraft? Zijn de waardeloze ministers boven de wet of hebben ze het recht in eigen handen genomen. Ik denk dat het rechtstaat is gegijzeld door wanbestuurders en hun jaknikkende ambtenaren.
    Khosrow

    Reactie door Khosrow — vrijdag 24 maart 2006 @ 22.19 uur

  6. @ 4(Drob), wat u zegt klopt inderdaad. Een staat waar de burgers geen toegang tot rechter hebben is geen rechtstaat.

    Reactie door Khosrow — vrijdag 24 maart 2006 @ 22.25 uur

  7. Letterlijke en openbare tekst van de President van ‘t Arrondissement te Groningen

    De zelfbenoemde rechters

    Het heeft er alle schijn van dat wij (rechters) gedurende de laatste jaren geduchte concurrentie hebben gekregen van een grote groep nieuwe rechters, de zogenaamde zelfbenoemde rechters. Hoeveel het er zijn, weet ik niet. Ik heb niet de indruk dat het er al evenveel zijn als het aantal zelfbenoemde bondscoaches, maar hun aantal kan nog groeien.

    Het fenomeen de zelfbenoemde rechter doet zich in vele gedaanten voor. Het kan een lid zijn van het koninklijk huis, het kan een minister zijn, ook een Kamerlid en uiteraard ook een verslaggever. Sommigen van deze zelfbenoemde rechters hebben zichzelf ook benoemd tot aanklager, een enkeling combineert dat ook nog met de functie van zelfbenoemd rechter-commissaris.

    Zo hadden we een prins die als zelfbenoemd rechter impliciet de straffeloosheid van twee medewerkers van een zelfbedieningswinkel vaststelde, een minister met een zelfbenoeming die de straf van Volkert van der G. te laag vond, een kamerlid met een zelfbenoeming die meende dat de Samir A. ten onrechte was vrijgesproken, we hadden vele zelfbenoemden met een oordeel over de vervolging en de uitspraak van de rechter in de zaak van Eric O. en onlangs hebben we het mogen meemaken dat vele zelfbenoemden die we tot de media mogen rekenen, vaststelden dat in de Schiedammer parkmoord sprake is van een rechterlijke dwaling.

    Diezelfde zelfbenoemden zou het uiteraard ook zonder meer zijn toevertrouwd om harde kritiek op de rechter te hebben indien waarde was toegekend aan de ontkenning door Kees B. ter terechtzitting, gevolgd door een vrijspraak.

    Daarmee bagatelliseer ik op geen enkele wijze de fouten die in die procedure zijn gemaakt. U kunt zich echter wel voorstellen dat, waar vroeger de klachten van justitiabelen gingen over onjuiste beoordelingen door de rechter, dat vandaag de dag al gauw rechterlijke dwalingen zijn.

    De procedure van de zelfbenoemden die behoren tot de media beslaat drie stappen: de zelfbenoemde rechter wéét dat er iets fout is gegaan, wéét ook dat er dan altijd iemand verantwoordelijk is en beperkt zich tot de vraag wat er met de verantwoordelijke gaat gebeuren. Die volgorde lijkt logisch en legitiem, ware het niet dat bij de zelfbenoemde rechters in het algemeen de behoefte ontbreekt om te onderzoeken op welke wijze de fout is ontstaan.

    Om het maar eens in een strafrechtelijk voorbeeld uit te drukken: een doodgestoken slachtoffer en een man met een bebloed mes ernaast, leidt voor de zelfbenoemde rechter tot aanwijzing van de verantwoordelijke, zonder dat de vraag naar moord, doodslag, mishandeling de dood tengevolge hebbend, noodweer of andere bijzondere omstandigheden wordt beantwoord.

    De vraag is of wij rechters last hebben van deze zelfbenoemden. Het antwoord is ja. Ja, met de toevoeging dat het niet echt belangrijk is dat wij rechters er last van hebben en met de constatering dat we er tegen moeten kunnen.

    Belangrijker is de maatschappelijke schade die de zelfbenoemde rechters kunnen aanrichten. Schade die op basis van een redenering die uitblinkt door simpelheid en die vaak gevoed wordt door hijgerigheid, electoraal opportunisme of simpelweg door de microfoon die voor iemands mond wordt gehouden, wordt toegebracht aan het vertrouwen dat burgers moeten kunnen stellen in de overheid en in het bijzonder de overheidsrechtspraak.

    Dat betekent niet anders dan dat diegenen die in Den Haag en elders in het land dagelijks in de kloof (een woord waarop een absoluut verbod zou moeten komen) tussen overheid en burgers zitten te staren, zich eens de vraag moeten stellen welk belang (electoraal of het feit dat men belangrijk genoeg lijkt om in beeld in een microfoon te praten) het rechtvaardigt om een belangrijke basis, het vertrouwen in de rechtspraak te verzwakken. En diezelfde vraag geldt natuurlijk voor diegenen die camera, microfoon en pen bedienen: wat is de maatschappelijke betekenis (en dus niet de kijkcijfer- en oplagebetekenis) van die soms hijgerige rol van vaak zelfbenoemde aanklager en zelfbenoemde rechter tegelijk.

    De gebruikelijke reactie: wij, media, hebben het altijd gedaan, is bekend. Een reactie: wij moeten ons die vraag eens stelen, zou in mijn ogen passender zijn.

    In het kamerdebat over de Schiedammer parkmoord en de onjuiste oordelen van rechtbank en hof zei de minister van justitie op enig moment dat hij de kwestie met de Raad voor de Rechtspraak zou gaan bespreken.

    Ik zat meteen recht overeind.

    Een kamerlid vroeg wat hij dan zou bespreken.
    De minister zag in dat hij nog maar één stap van zelfbenoeming was verwijderd en zag kans om van deze dwaling terug te keren.
    Laat hij een voorbeeld zijn.

    Mr. W. Duitemeijer

    Reactie door Lezer — vrijdag 24 maart 2006 @ 22.29 uur

  8. jan marijnissen,

    ik heb bijzonder veel moeite gehad als niet blijvende moeite met het gepolder van politici rond fatsoen, europoese excuses rond de cartoonrellen.
    Ik begrijp natuurlijk best dat men geen olie op politiek vuur dient te gooien, er mensen levens mee gemoeid zijn.

    Waar zit het probleem dan dan?

    Waarom rechters niet gevraagd of de cartoons qua wetgeving strafbaar waren?

    Moge rechters nog in keer ere hersteld
    en gesteund worden door de politiek?
    Mag er vervolgens steeds meer ruimte onstaan vanwege politiek gepolder om met verworven rechtsbeginselen en rechters te gaan sollen?

    Het is mij bijster.

    Reactie door mona — vrijdag 24 maart 2006 @ 22.46 uur

  9. Raadsel: Als een ambtenaar in functie zich bedient van onwaarheid in woord en/of geschrift wat kan een gewone Burger dan (nóg) doen om dít officieel aan de orde te stellen ?

    Reactie door Lezer — vrijdag 24 maart 2006 @ 23.01 uur

  10. @9,Lezer,
    Volgens mij zijn er procedures voor:Klachtencommissies, Ombutsman.

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — vrijdag 24 maart 2006 @ 23.29 uur

  11. ‘Ons rechtssysteem?’ wanneer was dit ook alweer?
    Ik ben niet zo goed in geschiedenis

    Reactie door Wattenstaafie — zaterdag 25 maart 2006 @ 0.10 uur

  12. Wat is wijsheid? Luisteren en niets doen of luisteren en handelen?
    Goh, heeft de rechtspraak toch een politiektintje al willen ze het niet!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — zaterdag 25 maart 2006 @ 0.14 uur

  13. Jan

    Rechters zijn ook een deel van onze maatschappij, zij krijgen niet het slagen maar juist de misdragingen en het falen van die maatschappij onder ogen. Daarom zou het goed zijn dat eens in de zoveel tijd sessies worden gehouden met alle politieke partijen over de bevindingen van de rechters. Niet om hen iets te zeggen, maar de politiek te wijzen op dat gene wat en waarom zaken mislopen.

    Ook vind ik dat in verschillende zaken, park moord en de puttense moordzaak oa, de rechters zijn misleid tot een snelle veroordeling met geenceneerde feiten. ook dat dient de politiek zich aan te trekken, daar het vaak een combinatie is van het volk tevreden en snel gerust te stellen en geld om de onderzoeken zo kort mogelijk te houden. Waarheidsvinding dient de motor te zijn, beroepseer in alle lagen van de justitie.

    Reactie door Wim Deenik — zaterdag 25 maart 2006 @ 0.15 uur

  14. Vertrouwen in de rechter…….bij mij is het er niet meer.
    Officier van justitie en de rechter maken een dealtje en het varkentje is gewassen. Schuldig bevonden en afgehandeld in een half uurtje. Volgens mij heeft de rechter er nog minder tijd voor uitgetrokken om het dossier door te lezen.

    Reactie door Martin — zaterdag 25 maart 2006 @ 1.41 uur

  15. rechterlijke onafnakelijkheid en scheiding der machten impliceert niet monddood zijn. Dat de rechterlijke macht terughoudend is t.a.v. politieke discussie is verdedigbaar. Primaat van de politiek e.d. Dit geldt echter niet bij brede maatschappelijke discussies. Juist daar is de inbreng van de rechterlijke macht vanwege hun ervaringen gewenst en allicht onmisbaar. Ben het ermee eens dat rechterlijke macht moet staan voor voldoende middelen en mankracht, vanuit hun eigen verantwoordelijkheid

    Reactie door paardebloem — zaterdag 25 maart 2006 @ 12.40 uur

  16. Onafhankelijke rechters.
    Kijken we naar het Amerikaanse systeem, waarin de hoogste rechters door de politiek worden gekozen, dan blijkt het (dus) mogelijk dat de rechtspraak ‘politiek’ zo gekleurd kan worden, dat de rechtsgang daardoor sterk kan worden bepaald. Het toont aan dat er meerdere ‘soorten’ rechters bestaan en er dus niet zoiets bestaat als ‘n volkomen onafhankelijke rechter. Het feit dat er in ons systeem geregeld wordt toegestaan dat ‘n advocaat op de stoel van de rechter gaat zitten, letterlijk, maakt ons systeem nog eens extra kwetsbaar. Ik ben beslist tegen het Amerikaanse systeem, maar het onze is eveneens verre van ideaal.

    Reactie door Boudewijn Pleines — zaterdag 25 maart 2006 @ 12.40 uur

  17. Jan Marijnissen stelt de vraag: Waar eindigt de noodzakelijke onafhankelijkheid van de rechters en begint het wegkijken? Is dit wel de goede vraag die gesteld moet worden? Ieder systeem is gemaakt met een bepaald doel. En ieder systeem heeft voor- en nadelen. Om een systeem nog een ethisch verantwoord sociaal systeem te laten zijn zal dit systeem zélf doorlopend bespreekbaar moeten zijn omdat de omgeving (de maatschappij) waartoe het behoort doorlopend aan veranderingen onderhevig is. Ons rechtssysteem heeft alles te maken met recht en daarmee met rechtvaardig handelen.
    Kunnen rechters nog rechtvaardig handelen?
    Je kunt rechtvaardig handelen als je een keus hebt.
    Kunnen rechters in hun beroep nog rechtvaardig zijn?
    Je kunt rechtvaardig zijn als je een keuze hebt én als je weet wat je doet, m.a.w. weet wat de gevolgen zijn van je handelen.

    Antwoorden worden zoals zo vaak gegeven in een negatie
    Rechters handelen niet onrechtvaardig omdat ze geen keus hebben binnen het systeem
    Rechters kunnen niet onrechtvaardig zijn omdat ze geen keus hebben ofschoon ze weet kunnen hebben van de gevolgen van hun handelen.

    Als rechters als ervaringsdeskundigen meer naar buiten zouden treden in hoe het binnen het rechtssysteem in zijn werk gaat, de procedures waaraan beantwoord moet worden en de problemen waarmee ze te maken hebben, kan er door meer disciplines, waaronder de overheid en de politiek meegedacht worden aan oplossingen. Rechters hebben een verantwoordelijkheid. Indien ze deze verantwoordelijkheid niet meer kunnen dragen door een te hoge werkdruk of door belangenverstrengelingen, is zwijgen in ieder geval onrechtvaardig t.o.v. al diegene waarover ze als onafhankelijk rechter beslissingen vellen.
    Zich beroepen op hun beroepseer om boven de partijen te staan is daardoor van ondergeschikt belang.
    Liesbeth

    Reactie door Liesbeth van Duin — zaterdag 25 maart 2006 @ 15.28 uur

  18. Onafhankelijkheid bestaat niet.
    De rechtspraak wordt gedaan door mensen en mensen hebben altijd last van paradigma’s.

    Wat men kan doen is het verkleinen van de afhankelijkheid van de rechtspraak door het zo op te bouwen dat dwalingen/voorkeuren zoveel mogelijk eruit gefilterd moeten worden. Meer is niet haalbaar

    De beïnvloeding van personen in een samenleving is veel groter dan men zich realiseert. Rechters maken daar ook deel van uit. Zij worden beïnvloedt en beïnvloeden zelf daar mee ook.
    Als de politieke wind uit een andere hoek waait, zullen de rechters de laatste zijn die om gaan, maar uiteindelijk gaan ze mee. Ze moeten wel.

    kijk maar naar Amerika en Duitsland (WO2). Daar is/was de rechtspraak zo krom als wat.
    Rechters die het er niet mee eens waren ‘verdwenen’ en er kwamen andere rechters met afwijkende ‘waarden en normen’ in de plaats.

    Rechtspraak en regering gaan uiteindelijk hand aan hand. De regering controleert uiteindelijk de rechtspraak terwijl ‘het volk’ niet de regering controleert.

    Ik geloof niet aan een totaal onafhankelijke rechtspraak. Rechters leven niet in een vacuüm. Wel geloof ik dat de Nederlandse rechtspraak nog niet aangetast is.
    Maar dit zal bij BE3 wel eens anders kunnen worden.
    Daarbij ben ik het helemaal eens wat al eerder geschreven werd in dit toppik. Dat als niet iedereen toegang heeft in het rechtssysteem het geen rechtstaat is.

    Reactie door alexander — zaterdag 25 maart 2006 @ 15.53 uur

  19. @12 Sabineke van Schie-Pleines, dat de rechters misschien toch door de politiek beinvloed worden vrees ik ook. Ik denk dat bij uitleveringszaken naar Amerika er meer verzoeken worden gehonoreerd dan normaal. Ik bedoel dat er meer mensen aan de VS worden uitgeleverd dan als men strict juridisch het bewijs had gewogen. Iemand als Wesam al D. bijvoorbeeld had gewoon in Nederland berecht kunnen worden.

    Op dit punt vind ik rechters dus veel te streng, op het punt van de ‘gewone’ misdaad juist niet. De straffen zijn soms zo laag dat ik me afvraag of het nog als straf aanvoelt voor de misdadiger. Als strengere straffen de recidive niet doen verminderen, dan begrijp ik dat. Maar soms moet je ook kiezen voor bescherming van de maatschappij. Door iemand langer te laten zitten zal de ‘roulatie’ van de misdaden die diegene begaat langzamer zijn, dus minder misdaden. Met name bij gevaarlijke misdaden als doodslag en gewelddadige roof vind ik de straffen te laag vergeleken de dreiging die van de misdadiger uitgaat voor de maatschappij. Het logisch verstand van rechters lijkt soms weg, eerlijk gezegd.

    Reactie door Ellen — zaterdag 25 maart 2006 @ 16.56 uur

  20. De democratie wordt weggevaagd door het twee dimensionale economische getallen geweld.

    Ook voor rechters is het een hele lastige maar noodzakelijke uitdaging om tot een meer integrale aanpak te komen.

    Een dispuut tussen twee partijen is belangrijk, maar wanneer chronisch op vrijwel ieder niveau van de samenleving wordt geschonden is er werk aan de winkel voor mens en samenleving en du ook rechters!

    Reactie door Peter Hoopman — zaterdag 25 maart 2006 @ 17.24 uur

  21. Mijn schrikbeeld, nominering beste rechter op SBS6 voor de Gouden Weegschaal….

    Reactie door Emiel — zaterdag 25 maart 2006 @ 19.34 uur

  22. De Rechter

    Ter overpeinzing.
    Boete en genoegdoening.

    Het gaat mis in je leven.
    OK, je bent zelf verantwoordelijk maar geen mens zonder fouten. Soms niet eens, soms alleen keihard geraakt door de omstandigheden.
    Je gaat kapot.
    En nee, je kunt niet meer betalen.
    Maar de rekeningen stapelen zich op en de bijkomende kosten zijn verhoudingloos.
    Je hebt geen leven meer en hulp is slechts een abstractie.
    Voor de gewone mens geen besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid.
    Nee, je staat voor alles en voor altijd.

    Schuldsanering, afkopen, je hebt misschien altijd hard gevochten, ja, en ook hard gewerkt en daarmee geen ervaring kunnen opbouwen.
    Veel erger want je verliest ook al je sociale contacten.
    Paria.

    De rechter;
    Hij kan slechts veroordelen en mag niet oordelen
    Jou tot de strop zonder alternatief.

    Boete en genoegdoening
    Je kunt je levensboete niet betalen en bent ook niet in staat tot genoegdoening.
    Onbeperkte aansprakelijkheid zonder beperking.

    Ook in Nederland is nog zeer veel sociaal te doen.

    Reactie door Bertoli — zaterdag 25 maart 2006 @ 21.15 uur

  23. Precies wat ik bedoel Bertoli!

    Reactie door Martin — zaterdag 25 maart 2006 @ 22.14 uur

  24. Wetgeving komt voort uit de moraal.
    Verandert de moraal, dan verandert uiteindelijk de wetgeving
    (heksenverbranding, jodenvervolging enz.).
    Rechtspraak toetst binnen de bestaande wetgeving en is daarmee de barometer van de moraal.
    Wat doe je met barometers ?
    Goed naar kijken (en luisteren), goed onderhouden, op gezette tijden ijken en vanaf blijven.
    Maar met het ijken van de barometer wordt ook de moraal geijkt.

    Slechts algemene morele voorschriften met min of meer ‘constante’ waarde kunnen als basis dienen voor het ijken van de moraal, bv zoals de geschiedenis leert:

    1. Doodt geen levend wezen.
    2. Spreek geen onwaarheid.
    3. Bemin niet de vrouw van de buurman.
    4. Drink geen bedwelmende dranken.
    5. Neem niet wat U niet gegeven wordt.
    6. Doe niet een ander wat U zelf niet aangedaan wilt worden.
    7. Bedenk dat de moraal van de groep de uitdrukking is van de wil van de groep tot voortbestaan.

    De wetenschappelijke theorievorming omtrent de grondslagen van algemene morele voorschriften is dermate omvattend en complex, en in ontwikkeling, dat op deze plaats de ruimte en de gelegenheid ontbreken.

    Onafhankelijke rechtspraak is een mooi en benaderbaar ideaal maar zal oa. vanwege de naar tijd en plaats variabele moraal, strikt gesproken, een illusie blijven.

    Reactie door hendrik dieks — zondag 26 maart 2006 @ 17.31 uur

  25. Rechtspraak in Nederland is naadje.
    Onvoldoende transparant, er is nog altijd geen inzage in tuchtrechtspraak. Ook zijn er gevallen waarin zelfs gevraagde inzage in (normale) rechtspraak, ter ondersteuning en voorbereiding in een lopende zaak, is geweigerd.
    Verder is het schering en inslag dat advocaten in het ene hof (hulp)rechter zijn in een ander hof. Daar zit h/zij dan voor in een hof waar een gewaardeerde advocaat-collega van dat hof ‘toevallig’ de (hulp)rechter is in zijn hof.
    Natuurlijk is elke zweem van belangenverstrengeling en/of vriendjespolitiek een illusie en het produkt van de bevooroordeelde wantrouwige hersenen van de toeschouwer.
    Ook leuk: De rechter, in een rechtzaak waarin u als gedaagde / eiser (u mag kiezen) tegenover bijv. een energiebedrijf staat, is óók commissaris binnen datzelfde energiebedrijf.
    Of juridisch adviseur. Het kan heus hoor, want rechters kunnen ondanks die drukke agenda wel tijd vinden voor een of meer bijbaantjes.
    En dan rest nog het procuraat. Een schimmig overblijfsel uit de betuttelende tijd van regenten en simpele luyden.
    Op zijn minst moet dit antieke stelsel onder de loep èn gewijzigd.
    Er moet veel gebeuren om ten mìnste deze poot van de Trias Politica weer enig steun aan de alsmaar wankeler maatschappij te laten bieden.

    Reactie door Jo-Anne — maandag 27 maart 2006 @ 3.34 uur

  26. Het systeem klopt niet want er wordt teveel verdient aan misdaad. Dankzij misdaad zoveel advocaten/rechters/politie agenten en beveiligers/marechaussee

    Reactie door cynthia — maandag 10 april 2006 @ 20.45 uur