Dageraad

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

maandag 10 april 2006 :: 11.08 uur

25 Comments

25 reacties

  1. Bij de Franse bevolking is de dageraad aangebroken in de strijd tegen Villepin.

    Hier hebben de strijders tegen het afbreken van de verworvenheden gewonnen.

    Vive la France!

    Reactie door Ouwe Dirk — maandag 10 april 2006 @ 11.17 uur

  2. Nieuwe dag, na een nacht vol piekeren, toch weer terug naar de verzorging, nog weer meer aso beelden op het netvlies,of verder maar weer met solliciteren en dit jaar maar weer niet op vakantie, ik ben moe!

    Reactie door Sabineke van Schie-Pleines — maandag 10 april 2006 @ 11.25 uur

  3. Wat een mooie toevalstreffer, met die kokmeeuw!

    Reactie door L.M. Lembeck — maandag 10 april 2006 @ 13.47 uur

  4. Opmerkelijk dat de katholiek Jan Marijnissen geen enkele aandacht besteedt aan het overlijden van Gerard Reve.

    Reactie door Rinus Duikersloot — maandag 10 april 2006 @ 14.06 uur

  5. Volgens mij is Jan helemaal niet katholiek, als ik het me goed herinner van het programma ‘live op visite bij’ van de EU (klik maar eens op de link hier aan de rechterkant).

    Reactie door Martijn — maandag 10 april 2006 @ 15.14 uur

  6. EU=EO, maar dat zal duidelijk geweest zijn :)

    Reactie door Martijn — maandag 10 april 2006 @ 15.15 uur

  7. Wat heeft dat met katholiek te maken? Moet dan over elke gestorven katholiek een boom opgezet worden? Ik ken er nog wel een paar…:o0

    Reactie door Warrior — maandag 10 april 2006 @ 15.28 uur

  8. Dageraad…..dat doet me aan socialistische strijdliederen denken. En het schip “Aurora”(= dageraad), waarmee in 1917 het sein werd gegeven voor de oktoberrevolutie in Sint Petersburg.
    Ach, af en toe een beetje weemoed mag wel. (Wat niet wil zeggen dat ik naar oude tijden zou terugverlangen, voor alle duidelijkheid).

    Reactie door Olav Meijer — maandag 10 april 2006 @ 15.34 uur

  9. Natuurlijk is Jan WEL Katholiek. Anders had hij nooit misdienaar kunnen zijn in zijn jeugd. En dat is hij wel degelijk geweest. Maar Reve is iets voor liefhebbers. Misschien vindt Jan de boeken van Reve gewoon niet mooi. Vind ik ook niet en ik vind ook dat er te veel aandacht aan gegeven wordt. 82 en dement: dan is sterven toch mooi?

    Reactie door L.M. Lembeck — maandag 10 april 2006 @ 15.39 uur

  10. @ Lydia (9):

    Hier past een ander geluid…..

    Over Reve heb ik altijd een ambivalent gevoel gehad. Met hem is een unieke Nederlandse schrijver, met een heel eigen geluid, heengegaan. Het meeste van zijn werk heb ik gelezen. Met Mulisch ben ik het niet eens, dat het na de eerste werken alleen maar achteruit ging, al verviel Reve wel in herhalingen. (Mulisch was overigens met Reve gebrouilleerd geraakt na “Nader tot U” (1966), waarin hij nogal hard is aangevallen).
    Twee keer heb ik een optreden van Reve meegemaakt, dat altijd heel onderhoudend was. (Hij had ook een goede voordrachtsstem).
    Voor de emancipatie van homoseksuelen heeft Reve veel betekend. Zijn politieke ideeën (al ontkende hij dat die politiek waren) kon ik beslist niet waarderen. Zijn racistisch getinte opmerkingen kon hij maken dankzij zijn superbe ironie, waardoor men het pikte. Want hij meende het wél. Hierin heeft Mulisch volgens mij gelijk.
    Toen ik in 1968 terecht stond wegens belediging van een buitenlands staatshoofd -na mij hebben nog drie andere studenten de tekst “Johnson oorlogsmisdadiger!”aan hun buitenraam geplakt, en we stonden met z’n drieën terecht in een soort proefproces over het desbetreffende strafwetboekartikel- schreef Reve in een ingezonden brief in de NRC: “Bommen op Hanoi!!!” (Voor zover ik mij kan herinneren geen letter méér).

    Maar als schrijver blijf ik hem waarderen. Bij de begrafenis van mijn moeder –die zelf elf jaar lang heeft gedementeerd- heb ik o.a. het volgende gedicht uit “Nader tot U” voorgelezen, dat ik, ontroerend in zijn eenvoud, heel toepasselijk vond.

    DROOMGEZICHT

    Vannacht verscheen mij in een droomgezicht mijn oude moeder,
    eindelijk eens goed gekleed:
    Boven het woud waarin zij met de Dood wandelde
    verhief zich een sprakeloze stilte.
    Ik was niet bang. Het scheen mij toe dat ze gelukkig was
    en uitgerust.
    Ze had kralen om die goed pasten bij haar jurk.

    Reactie door Olav Meijer — maandag 10 april 2006 @ 15.48 uur

  11. Morgenrood……

    Reactie door Diny — maandag 10 april 2006 @ 15.57 uur

  12. @ 10 (vervolg):

    Correctie: “met z’n drieën” moet natuurlijk zijn: met z’n vieren!
    (Zo ver gaat mijn hoofdrekenkunde nog wel…..).

    Reactie door Olav Meijer — maandag 10 april 2006 @ 15.58 uur

  13. @ Martijn #5

    Jan Marijnissen is wel degelijk katholiek zoals je kunt lezen bij Keesjemaduraatje

    Reactie door Rinus Duikersloot — maandag 10 april 2006 @ 16.06 uur

  14. Jan Marijnissen leest zeker geen boeken van onze ‘volksschrijver’. Dat is wel te merken!

    Reactie door AVe — maandag 10 april 2006 @ 16.20 uur

  15. Wat zou dat betekenen?
    De Dageraad was een vrijmetselaars loge. En die hebben weinig op met katholieken. Verder kan ik er niets van maken.

    Of Jan was in een romatische stemming. Zou natuurlijk ook kunnen.

    Reactie door Sprut — maandag 10 april 2006 @ 17.36 uur

  16. Dat is nog ‘ns een mooie foto!

    Reactie door J3roen — maandag 10 april 2006 @ 17.39 uur

  17. mooie foto met een ,vrije,vogel als middelpunt .

    Reactie door ,texas,henkie — maandag 10 april 2006 @ 17.57 uur

  18. Het ochtendrood, ja, dat is mooi. Vanuit mijn flat aan de rand van Groningen Stad kan ik iedere dag de zon zien opkomen boven de uigestrekte Oost-Groningse vlakten. Helaas, komt dat er niet zo vaak van; als mijn wekker gaat, is de zon er al weer een poosje.

    Reactie door Fjodor — maandag 10 april 2006 @ 19.34 uur

  19. Olav, ik heb een bloedhekel aan Van ‘t Reve en heb na drie bladzijden ellende het boek, weet echt niet meer welk, weggegooid. Nooit weer. Wat een zeikerd! Literatuur is trouwens aan mij niet echt besteed. Kan het zelden aantrekkelijk vinden. Maar dat betekent niet dat je mij in Boeketboekjes ziet snuffelen. Mijn laatste boek was de Da Vinci Code. Daarvoor de Celestijnse Belofte en daarvoor De Hobbit en In de Ban van de Ring. P.G. Woodhouse is enig. En ik heb twee jaar geleden alle “Schaduws” weggegeven. Havank schreef virtuoos en vol humor. Pearl S. Buck heb ik nog staan en een aardige verzameling SF.

    Reactie door L.M. Lembeck — maandag 10 april 2006 @ 23.05 uur

  20. 2 sabineke, heel veel sterkte gewenst!
    Olav: een mooi gedicht en onbenoembaar gegeven om dementie van een ouder om te gaan.Ik heb voor het eerst begrepen dat je aan ook aan dementie kan overlijden gezien Reve niet meer wilde etenof drinken.
    Ik vind het zelf overigens ook jammer dat
    deze site geen melding van het overlijden van Reve is gemaakt.
    Zelf vond ik De Avonden erg mooi.
    met groet en beste wensen
    mona

    Reactie door mona — maandag 10 april 2006 @ 23.47 uur

  21. excuses voor deze gedachte: het is een eend die nadenkt over vogegriep!
    bless him!

    Reactie door mona — dinsdag 11 april 2006 @ 0.05 uur

  22. het mooie aan de avonden vind ik de beklemming van geluid binnen zijn ervaringen.: de radio die familie contact bepaalden,geluid van gezamenlijke in opgelegde stilte eten.
    never ending story

    Reactie door mona — dinsdag 11 april 2006 @ 0.29 uur

  23. @ Lydia (19):

    Iedert z’n meug, natuurlijk. Boeketreeks mag ook, hoor, al gun ik eenieder wel wat meer dan dat. :)

    Zal ik je toch iets aanraden om te proberen? De zwarte Amerikaanse auteur James Baldwin (overleden in 1989), een van m’n favorieten. (Vorige zomer heb ik de titellijst van hem in de “Wikipedia” twee maal zo lang gemaakt. Die was erg incompleet. Zie dus verder daar).

    Hij schrijft met een rijke woordenschat en groot invoelingsvermogen wat betreft intermenselijke, waaronder seksuele en raciale, relaties. Proberen, hoor! :)

    Reactie door Olav Meijer — dinsdag 11 april 2006 @ 14.43 uur

  24. @ Mona (20 t/m 22):

    Zeker, “De avonden” is zo’n beetje onverwoestbaar. “De ondergang van de familie Boslowits”, “Werther Nieland”, de “brievenboeken” “Op weg naar het einde” en “Nader tot U”…..: stuk voor stuk parels. Maar ook in z’n latere werken is genoeg te beleven, al verviel Reve inderdaad nogal eens -zoals ik heb gezegd- in herhalingen.

    Reactie door Olav Meijer — dinsdag 11 april 2006 @ 14.48 uur

  25. Momenteel lees ik De Dikke Dame van Hanneke Groenteman… Daarvoor het boek van Fadoua Bouali: Bevrijd door Allah.

    Reactie door L.M. Lembeck — dinsdag 11 april 2006 @ 22.28 uur