Het geheim van de Kelten

Het geheim van de Kelten

Al heel lang worstelt de wetenschap met vragen als: ‘Wie waren de prehistorische Kelten nu precies?, ‘’Waar woonden ze? ’, ‘Hoe was hun samenleving gestructureerd? ‘ en: ‘Hoe is mogelijk dat de Keltische cultuur 2.500 tot 3.000 jaar geleden zo’n grote verspreiding over Europa kreeg?’ Door opgravingen en taalonderzoek zijn talrijke vragen beantwoord, maar veel van de geheimen van de Kelten blijven nog wel even een geheim. (uit: aankondiging expositie)

Op 21 mei start in het Limburgs Museum in Venlo de groots opgezette expositie ‘Het geheim van de Kelten‘ die alle museale topstukken uit Nederland, België en het Duitse grensgebied samenbrengt.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

donderdag 18 mei 2006 :: 12.05 uur

24 Comments

24 reacties

  1. kelten hebben in mijn beleving altijd een mystieke, religieuze sfeer om zich heen hangen.

    Reactie door Alexander — donderdag 18 mei 2006 @ 12.32 uur

  2. Ik snap alleen niet wat die foto ermee te maken heeft?

    Reactie door Monique — donderdag 18 mei 2006 @ 12.35 uur

  3. Leuk bericht en op mijn Zinfo website probeer ik ook regelmatig aandacht te besteden aan oude culturen. Zij waren misschien wel veel ontwikkelder dan wij denken. Ze leefden ieder geval in een sociale en spirituele wereld, nauw verbonden met de natuur.

    Reactie door Zinfo — donderdag 18 mei 2006 @ 12.49 uur

  4. Ik mis Marilyn Manson nog op de foto. Zal wel weer zo’n spaanplaat tentoonstelling worden met interactieve games en popmuziek.

    Reactie door Sonja — donderdag 18 mei 2006 @ 12.56 uur

  5. Maretak, afgesneden met een gouden sikkel. De rest van ‘t geheim is met Panoramix begraven.
    Laat toch mooi geheim blijven, alles, weten maakt niet gelukkig!

    Reactie door Jan Nijman — donderdag 18 mei 2006 @ 13.01 uur

  6. Komen ze niet oorspronkelijk uit de omgeving van Roemenië? Die taal schijnt overeenkomsten te hebben met het Keltisch in Bretagne. En die zijn weer verwant aan de Kelten in Wales en Ierland?

    Reactie door L.M. Lembeck — donderdag 18 mei 2006 @ 13.33 uur

  7. Dat soort typetjes kom je hier ook veel tegen.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Ropecon

    Echt zo’n beta ding.

    Reactie door Jan uit Espoo — donderdag 18 mei 2006 @ 13.52 uur

  8. Kelten
    INLEIDING

    Kelten (Gr.: Keltoi, Lat.: Celtae; sedert 3de eeuw v.C. ook Gr.: Galatai en Lat.: Galli), een inheemse naam, waaronder in de oudheid de schrijvers een ‘barbaars’ volk of een groep van volken verstonden met wie zij sedert de 4de eeuw v.C. in nauwere aanraking kwamen. Een jongere aanduiding van de Germanen voor hun Keltische buren in het algemeen, later overgedragen op geromaniseerde Kelten en Romanen (Welshmen, Walen, Walachen, Welschen = Italianen of Fransen), is Walah, waarschijnlijk ontstaan uit de naam van een Keltisch grensvolk, de Volcae.

    1. OORSPRONG

    Het achterhaalbare stamland van de Kelten is het gebied van boven-Rijn en boven-Donau (het tegenwoordige Noord-Zwitserland, Zuid-Duitsland, West-Oostenrijk). Zij bevolkten reeds in de bronstijd het oosten van Frankrijk, waarvan de verovering in de 5de eeuw grotendeels voltooid was, en vervolgens het Iberisch Schiereiland. Omstreeks 400 v.C. (volgens een overlevering bij Titus Livius, V, 31, reeds ca. 600) viel de grote trek naar Boven-Italië, die leidde tot de inneming van Rome in 390. Langs de Donau bereikten zij reeds vroeg Norica (Opper-Oostenrijk) en Pannonië (Hongarije), vanwaar zij in de 4de eeuw stuitten op de Illyriërs (Balkanbewoners) en in contact kwamen met de Macedoniërs. Hun legers drongen toen door in het Balkanschiereiland en plunderden in 279 Delphi; andere afdelingen stichtten rijken in het huidige Servië en in Thracië en in 278 staken zij als huurlingen over naar Klein-Azië, waar zij ten slotte ca. 235 het rijk van de Galaten grondvestten. Over tijdstip, uitgangspunt en route van hun eerste tochten naar de Britse Eilanden bestaat groot verschil van inzicht. Het is waarschijnlijk dat de Britten in de 4de–3de eeuw en de Belgae in de 3de–2de eeuw Albion bevolkten, maar sommige archeologen en ook linguïsten geloven aan een veel vroegere invasie van beide eilanden door Keltische volken.

    Het is twijfelachtig of de Kelten ten tijde van hun grootste ontplooiing, toen zij reeds enige eeuwen Ligurische en Iberische volken overheersten, in antropologisch opzicht nog een eenheid vormden. Wel opmerkelijk is de culturele eenheid van de verspreide Kelten in het La Tène-tijdperk; terwijl er geen twijfel bestaat over hun taalkundige eenheid (zie Keltische talen).

    2. DE ROMEINSE TIJD

    Reeds in de eeuw van de grootste uitbreiding begon het Keltische gebied weer in te krimpen door het opdringen van de Romeinen uit het zuiden, Puniërs uit het zuidwesten, vervolgens van de Germanen uit het noordoosten en Daciërs uit het oosten. Tussen 283 en 191 overwonnen de Romeinen de Gallische volken van Boven-Italië (Senonen, Cenomani, Insubriërs en Boii); na hun overwinning op de Arverni in 121 stichtten zij hun eerste kolonies in het Rhônedal. Het Iberisch Schiereiland werd door de Carthagers (238–219) en vervolgens door de Romeinen (201–133) veroverd. Het Thracische Rijk bezweek in 193; in 196 onderwierpen de Romeinen ook de Galaten, wie zij echter tot 25 een zekere onafhankelijkheid lieten, en in 129 Illyrië. Na de Cimbrisch-Teutoonse volksverhuizingen (113–101) was de Rijn de grens tussen Galliërs en Germanen geworden, waarover ca. 65 de Sueven onder Ariovistus trokken. Caesar wierp hen terug, maar veroverde het gehele Transalpijnse Gallia (58–50). In het oosten drongen de Daciërs ca. 81 de Boii terug, die vervolgens ook voor de Marcomannen uit Bohemen weken. Tussen 19 en 9 bereikten de Romeinen de Donaugrens. Bij het begin van onze jaartelling waren er op het vasteland geen onafhankelijke Kelten meer.

    3. NA DE ROMEINSE TIJD

    Ook in Brittannië werden zij, behalve in het uiterste noorden, door Agricola definitief onderworpen (78–85 n.C.); alleen in Ierland zijn zij nooit onder de macht van het keizerlijke Rome gekomen. Daarentegen zijn de Kelten in Gallië blijvend, in Brittannië (het latere Engeland) oppervlakkig geromaniseerd. Na het einde van de Romeinse heerschappij (410) herwonnen de Britten hun onafhankelijkheid, die zij echter sedert het midden van de eeuw tegen Germaanse invallers hadden te verdedigen. Het laatste bedrijf van deze strijd was de onderwerping van Gwynedd (Noord-Wales) in 1292. Wel hebben de Ierse Dál Riada en de Britse Cornoviërs en Dumnoniërs nieuwe taalgebieden gekoloniseerd in Noordwest-Schotland en in Armorica (Bretagne), doch daar ontstonden geen onvermengd Keltische staten, daar de heersers zich meester maakten van de Germaanse resp. Romaanse randgebieden (Schotse Laaglanden en Haute-Bretagne) en daar hun residenties vestigden. De nauwe politieke betrekkingen met de machtige nabuurstaten (inlijving van Bretagne bij Frankrijk in 1491; personele unie tussen Schotland en Engeland in 1603) accentueerden deze ontwikkeling. Ierland, sedert 1171 in naam onderworpen aan de Engelse koningen, bleef plaatselijk onafhankelijk tot ca. 1600 en is sinds 1921 weer vrijwel zelfstandig en sedert 1938 officieel zelfstandig.

    Kelten
    INLEIDING

    Kelten (Gr.: Keltoi, Lat.: Celtae; sedert 3de eeuw v.C. ook Gr.: Galatai en Lat.: Galli), een inheemse naam, waaronder in de oudheid de schrijvers een ‘barbaars’ volk of een groep van volken verstonden met wie zij sedert de 4de eeuw v.C. in nauwere aanraking kwamen. Een jongere aanduiding van de Germanen voor hun Keltische buren in het algemeen, later overgedragen op geromaniseerde Kelten en Romanen (Welshmen, Walen, Walachen, Welschen = Italianen of Fransen), is Walah, waarschijnlijk ontstaan uit de naam van een Keltisch grensvolk, de Volcae.

    1. OORSPRONG

    Het achterhaalbare stamland van de Kelten is het gebied van boven-Rijn en boven-Donau (het tegenwoordige Noord-Zwitserland, Zuid-Duitsland, West-Oostenrijk). Zij bevolkten reeds in de bronstijd het oosten van Frankrijk, waarvan de verovering in de 5de eeuw grotendeels voltooid was, en vervolgens het Iberisch Schiereiland. Omstreeks 400 v.C. (volgens een overlevering bij Titus Livius, V, 31, reeds ca. 600) viel de grote trek naar Boven-Italië, die leidde tot de inneming van Rome in 390. Langs de Donau bereikten zij reeds vroeg Norica (Opper-Oostenrijk) en Pannonië (Hongarije), vanwaar zij in de 4de eeuw stuitten op de Illyriërs (Balkanbewoners) en in contact kwamen met de Macedoniërs. Hun legers drongen toen door in het Balkanschiereiland en plunderden in 279 Delphi; andere afdelingen stichtten rijken in het huidige Servië en in Thracië en in 278 staken zij als huurlingen over naar Klein-Azië, waar zij ten slotte ca. 235 het rijk van de Galaten grondvestten. Over tijdstip, uitgangspunt en route van hun eerste tochten naar de Britse Eilanden bestaat groot verschil van inzicht. Het is waarschijnlijk dat de Britten in de 4de–3de eeuw en de Belgae in de 3de–2de eeuw Albion bevolkten, maar sommige archeologen en ook linguïsten geloven aan een veel vroegere invasie van beide eilanden door Keltische volken.

    Het is twijfelachtig of de Kelten ten tijde van hun grootste ontplooiing, toen zij reeds enige eeuwen Ligurische en Iberische volken overheersten, in antropologisch opzicht nog een eenheid vormden. Wel opmerkelijk is de culturele eenheid van de verspreide Kelten in het La Tène-tijdperk; terwijl er geen twijfel bestaat over hun taalkundige eenheid (zie Keltische talen).

    2. DE ROMEINSE TIJD

    Reeds in de eeuw van de grootste uitbreiding begon het Keltische gebied weer in te krimpen door het opdringen van de Romeinen uit het zuiden, Puniërs uit het zuidwesten, vervolgens van de Germanen uit het noordoosten en Daciërs uit het oosten. Tussen 283 en 191 overwonnen de Romeinen de Gallische volken van Boven-Italië (Senonen, Cenomani, Insubriërs en Boii); na hun overwinning op de Arverni in 121 stichtten zij hun eerste kolonies in het Rhônedal. Het Iberisch Schiereiland werd door de Carthagers (238–219) en vervolgens door de Romeinen (201–133) veroverd. Het Thracische Rijk bezweek in 193; in 196 onderwierpen de Romeinen ook de Galaten, wie zij echter tot 25 een zekere onafhankelijkheid lieten, en in 129 Illyrië. Na de Cimbrisch-Teutoonse volksverhuizingen (113–101) was de Rijn de grens tussen Galliërs en Germanen geworden, waarover ca. 65 de Sueven onder Ariovistus trokken. Caesar wierp hen terug, maar veroverde het gehele Transalpijnse Gallia (58–50). In het oosten drongen de Daciërs ca. 81 de Boii terug, die vervolgens ook voor de Marcomannen uit Bohemen weken. Tussen 19 en 9 bereikten de Romeinen de Donaugrens. Bij het begin van onze jaartelling waren er op het vasteland geen onafhankelijke Kelten meer.

    3. NA DE ROMEINSE TIJD

    Ook in Brittannië werden zij, behalve in het uiterste noorden, door Agricola definitief onderworpen (78–85 n.C.); alleen in Ierland zijn zij nooit onder de macht van het keizerlijke Rome gekomen. Daarentegen zijn de Kelten in Gallië blijvend, in Brittannië (het latere Engeland) oppervlakkig geromaniseerd. Na het einde van de Romeinse heerschappij (410) herwonnen de Britten hun onafhankelijkheid, die zij echter sedert het midden van de eeuw tegen Germaanse invallers hadden te verdedigen. Het laatste bedrijf van deze strijd was de onderwerping van Gwynedd (Noord-Wales) in 1292. Wel hebben de Ierse Dál Riada en de Britse Cornoviërs en Dumnoniërs nieuwe taalgebieden gekoloniseerd in Noordwest-Schotland en in Armorica (Bretagne), doch daar ontstonden geen onvermengd Keltische staten, daar de heersers zich meester maakten van de Germaanse resp. Romaanse randgebieden (Schotse Laaglanden en Haute-Bretagne) en daar hun residenties vestigden. De nauwe politieke betrekkingen met de machtige nabuurstaten (inlijving van Bretagne bij Frankrijk in 1491; personele unie tussen Schotland en Engeland in 1603) accentueerden deze ontwikkeling. Ierland, sedert 1171 in naam onderworpen aan de Engelse koningen, bleef plaatselijk onafhankelijk tot ca. 1600 en is sinds 1921 weer vrijwel zelfstandig en sedert 1938 officieel zelfstandig.

    Kelten
    INLEIDING

    Kelten (Gr.: Keltoi, Lat.: Celtae; sedert 3de eeuw v.C. ook Gr.: Galatai en Lat.: Galli), een inheemse naam, waaronder in de oudheid de schrijvers een ‘barbaars’ volk of een groep van volken verstonden met wie zij sedert de 4de eeuw v.C. in nauwere aanraking kwamen. Een jongere aanduiding van de Germanen voor hun Keltische buren in het algemeen, later overgedragen op geromaniseerde Kelten en Romanen (Welshmen, Walen, Walachen, Welschen = Italianen of Fransen), is Walah, waarschijnlijk ontstaan uit de naam van een Keltisch grensvolk, de Volcae.

    1. OORSPRONG

    Het achterhaalbare stamland van de Kelten is het gebied van boven-Rijn en boven-Donau (het tegenwoordige Noord-Zwitserland, Zuid-Duitsland, West-Oostenrijk). Zij bevolkten reeds in de bronstijd het oosten van Frankrijk, waarvan de verovering in de 5de eeuw grotendeels voltooid was, en vervolgens het Iberisch Schiereiland. Omstreeks 400 v.C. (volgens een overlevering bij Titus Livius, V, 31, reeds ca. 600) viel de grote trek naar Boven-Italië, die leidde tot de inneming van Rome in 390. Langs de Donau bereikten zij reeds vroeg Norica (Opper-Oostenrijk) en Pannonië (Hongarije), vanwaar zij in de 4de eeuw stuitten op de Illyriërs (Balkanbewoners) en in contact kwamen met de Macedoniërs. Hun legers drongen toen door in het Balkanschiereiland en plunderden in 279 Delphi; andere afdelingen stichtten rijken in het huidige Servië en in Thracië en in 278 staken zij als huurlingen over naar Klein-Azië, waar zij ten slotte ca. 235 het rijk van de Galaten grondvestten. Over tijdstip, uitgangspunt en route van hun eerste tochten naar de Britse Eilanden bestaat groot verschil van inzicht. Het is waarschijnlijk dat de Britten in de 4de–3de eeuw en de Belgae in de 3de–2de eeuw Albion bevolkten, maar sommige archeologen en ook linguïsten geloven aan een veel vroegere invasie van beide eilanden door Keltische volken.

    Het is twijfelachtig of de Kelten ten tijde van hun grootste ontplooiing, toen zij reeds enige eeuwen Ligurische en Iberische volken overheersten, in antropologisch opzicht nog een eenheid vormden. Wel opmerkelijk is de culturele eenheid van de verspreide Kelten in het La Tène-tijdperk; terwijl er geen twijfel bestaat over hun taalkundige eenheid (zie Keltische talen).

    2. DE ROMEINSE TIJD

    Reeds in de eeuw van de grootste uitbreiding begon het Keltische gebied weer in te krimpen door het opdringen van de Romeinen uit het zuiden, Puniërs uit het zuidwesten, vervolgens van de Germanen uit het noordoosten en Daciërs uit het oosten. Tussen 283 en 191 overwonnen de Romeinen de Gallische volken van Boven-Italië (Senonen, Cenomani, Insubriërs en Boii); na hun overwinning op de Arverni in 121 stichtten zij hun eerste kolonies in het Rhônedal. Het Iberisch Schiereiland werd door de Carthagers (238–219) en vervolgens door de Romeinen (201–133) veroverd. Het Thracische Rijk bezweek in 193; in 196 onderwierpen de Romeinen ook de Galaten, wie zij echter tot 25 een zekere onafhankelijkheid lieten, en in 129 Illyrië. Na de Cimbrisch-Teutoonse volksverhuizingen (113–101) was de Rijn de grens tussen Galliërs en Germanen geworden, waarover ca. 65 de Sueven onder Ariovistus trokken. Caesar wierp hen terug, maar veroverde het gehele Transalpijnse Gallia (58–50). In het oosten drongen de Daciërs ca. 81 de Boii terug, die vervolgens ook voor de Marcomannen uit Bohemen weken. Tussen 19 en 9 bereikten de Romeinen de Donaugrens. Bij het begin van onze jaartelling waren er op het vasteland geen onafhankelijke Kelten meer.

    3. NA DE ROMEINSE TIJD

    Ook in Brittannië werden zij, behalve in het uiterste noorden, door Agricola definitief onderworpen (78–85 n.C.); alleen in Ierland zijn zij nooit onder de macht van het keizerlijke Rome gekomen. Daarentegen zijn de Kelten in Gallië blijvend, in Brittannië (het latere Engeland) oppervlakkig geromaniseerd. Na het einde van de Romeinse heerschappij (410) herwonnen de Britten hun onafhankelijkheid, die zij echter sedert het midden van de eeuw tegen Germaanse invallers hadden te verdedigen. Het laatste bedrijf van deze strijd was de onderwerping van Gwynedd (Noord-Wales) in 1292. Wel hebben de Ierse Dál Riada en de Britse Cornoviërs en Dumnoniërs nieuwe taalgebieden gekoloniseerd in Noordwest-Schotland en in Armorica (Bretagne), doch daar ontstonden geen onvermengd Keltische staten, daar de heersers zich meester maakten van de Germaanse resp. Romaanse randgebieden (Schotse Laaglanden en Haute-Bretagne) en daar hun residenties vestigden. De nauwe politieke betrekkingen met de machtige nabuurstaten (inlijving van Bretagne bij Frankrijk in 1491; personele unie tussen Schotland en Engeland in 1603) accentueerden deze ontwikkeling. Ierland, sedert 1171 in naam onderworpen aan de Engelse koningen, bleef plaatselijk onafhankelijk tot ca. 1600 en is sinds 1921 weer vrijwel zelfstandig en sedert 1938 officieel zelfstandig.

    Zie ook Keltische kunst.

    ® Encarta ® – Encyclopedie – Winkler Prins. © 1993-2003 Microsoft Corporation/Het Spectrum. Alle rechten voorbehouden.

    Reactie door schoenmaker — donderdag 18 mei 2006 @ 13.59 uur

  9. 3x artikel is we wat veel

    Reactie door schoenmaker — donderdag 18 mei 2006 @ 14.03 uur

  10. Eventjes mijn Asterix boekjes raadplegen.
    Dan een wiskey.
    Dan een goed stuk Celtic muziek.
    Dan geestelijk terug in de tijd.
    En wat zie’n ik, ?????????????
    De voorouders van Rita Verdonk als Bard.

    Reactie door Sunny Boy — donderdag 18 mei 2006 @ 14.05 uur

  11. Nog iets over de geschiedenis van het keltische kruis?

    Reactie door Sonja — donderdag 18 mei 2006 @ 14.15 uur

  12. @5,
    Komma te veel. Alles weten maakt niet gelukkig.

    @10, Sunny Boy
    Daarom heeft ze een stem als Assurancetourix?

    Reactie door Jan Nijman — donderdag 18 mei 2006 @ 14.19 uur

  13. http://nl.wikipedia.org/wiki/Keltisch_Kruis

    Reactie door schoenmaker — donderdag 18 mei 2006 @ 16.11 uur

  14. O.K., hartelijk dank. Het meeste komt nu weer boven drijven, maar de details zijn nieuw voor me. Die Donau moet me “in” Roemenië geplaatst hebben dan… Interessant volk. De toegeschreven mystiek is ook wel interessant.

    Reactie door L.M. Lembeck — donderdag 18 mei 2006 @ 16.25 uur

  15. dit word me te moeilijk.ik haak af.

    Reactie door ,texas,henkie — donderdag 18 mei 2006 @ 17.42 uur

  16. je kunt lullen wat je wil maar ze maken goeie muziek,tegenwoordig.
    bv within temptation,stevige rock,met een snufje viool en een koortje en dat op standje 6 versterker,tot je oren fluiten,heerlijk.
    en die kleding (zie boven) mag ik ook wel heet dat niet gothic,of ben ik nu in een heel verkeerde richting?

    Reactie door ad — donderdag 18 mei 2006 @ 19.59 uur

  17. De Romeinen waren rare jongens, want ze hebben alle druïden van Brittannië in één keer afgeslacht; daarom heb ik niet zo’n hoge pet op van hun prestaties.

    Reactie door Schaapherder — zaterdag 20 mei 2006 @ 2.11 uur

  18. @17 Europeanen zijn sowieso rare jongens, want behalve elkaar hebben we complete Indiaanse, Afrikaanse en Aziatische stammen uitgeroeid. Misschien hebben we die eigenschap van de Romeinen geërfd?

    Reactie door Pascal Obma — zaterdag 20 mei 2006 @ 14.15 uur

  19. Mooi hé? Ik ga zeker kijken. Het Limburgs Museum ligt per slot van rekening in het park bij mij voor de deur.

    Reactie door Erik Manders — zaterdag 20 mei 2006 @ 15.06 uur

  20. Kelten waren dat socialisten?

    Reactie door Sunny Boy — zaterdag 20 mei 2006 @ 18.59 uur

  21. Jan, heb je dit bericht soms geplaatst
    wegens “de vorst uit Oss”?

    Overigens een heel interesante tentoon-
    stelling. Belangrijk is ook dat men wijst
    op de beïnvloeding en uiteindelijke
    verdringing van de ene cultuur door een
    andere. Vandaag de dag de veramerikani-
    sering van Europa en andere delen van de
    wereld.
    Inderdaad, daarvoor hebben we dan eerst
    de Indianen afgeslacht.
    Maar om nu weer als “Kelt” te gaan leven
    is natuurlijk wel wat overdreven.
    Maar goed, mischien ga ik nog even een
    Asterix lezen of de BBC documantaire
    “The Kelts” in mijn DVD stoppen.

    Reactie door Peter van der Klein — zondag 21 mei 2006 @ 3.16 uur

  22. Erg mooi al die reacties. Als mede-samensteller van de tentoonstelling geniet ik hier ook van. See for yourself zou ik zeggen. Sonja, geen spaanplaat maar veel boeiende voorwerpen en uiteraard ook interactives…
    Jan, er verschijnt over enkele weken ook een boek van Leo Verhart en we willen je graag uitnodigen bij de presentatie. Kun je ook nog op de foto met die andere vorst van Oss….(zie ook http://www.dekelten.nl/webcam)

    Reactie door Wim Hupperetz — zondag 21 mei 2006 @ 21.58 uur

  23. Reactie op 22: Wim Hupperetz

    En heeft Jan toegezegd te komen of heeft hij weer een drukke agenda? Hij is al een keer in het Limburgs Museum geweest, maar ik kan me voorstellen dat hij de andere “vorst van Oss” ook niet wil missen ;-)

    Reactie door Erik Manders — zaterdag 27 mei 2006 @ 20.57 uur

  24. Ik ben er samen met mijn vrouw geweest op 31 oktober. We hebben er erg van genoten en kunnen het iedereen aanbevelen. En wij maar denken dat die romijnen alles uitgevonden hadden. Nee zij waren goed in het overnemen van ideeen van anderen om daarna met de eer te gaan stijken. Lijkt er op dat bakellende zijn geschiedenis goed kent en er zijn voordeel mee doet. :(
    Maar niet als het aan ons licht!

    Reactie door Ben — dinsdag 14 november 2006 @ 18.38 uur