WK doet leven

In onze huisartsenpraktijk bieden wij zorg aan een woongroep van lichamelijk gehandicapten. Zo ook aan een 37-jarige man die vanaf zijn geboorte wordt geplaagd door steeds toenemende spasmen. Voor zijn mobiliteit is hij afhankelijk van zijn voetbediende rolstoel. Zijn spraak is ernstig belemmerd en in zijn dagelijks leven is hij volledig afhankelijk van de hem omringende verzorgenden.

Als een van de eersten in deze woonvorm heeft hij er expliciet voor gekozen zijn levenswensen voor de toekomst onder woorden te brengen in een ‘wilsverklaring’. Hierin staat een zo comfortabel mogelijk bestaan centraal, zonder nog verdere aftakeling. ‘Wanneer er geen reëele kans bestaat op behoud van kwaliteit, dient te worden afgezien van medisch (be)handelen, anders dan gericht op maximaal comfort. Reanimeren en (kunstmatig) beademen zijn uit den boze.’

De mate van ‘invoelbaarheid’ van deze heldere wens nadert bij mij zonder al te veel moeite de 100 procent. Het is nu al bewonderenswaardig hoe hij zich mentaal staande weet te houden met zijn onwillige lichaam. Humor en zijn liefde voor voetbal zijn wellicht een essentieel onderdeel, lettende op de voetnoot bij deze wilsberklaring: ‘Kan deze wilsverklaring van kracht worden na het WK in 2006?’

Uit ‘Praktijkperikelen’: Medisch Contact 16 juni

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

zaterdag 17 juni 2006 :: 10.36 uur

7 Comments

7 reacties

  1. Humor is hierin een mooie manier om de boel een beetje te relativeren, jammer dat er nog zo’n taboesfeer omheen hangt…

    Reactie door Patrick — zaterdag 17 juni 2006 @ 15.04 uur

  2. Voor mij is dit soort humor kenmerkend voor iemand die het leven in al zijn facetten heeft geaccepteert. Het leven begrijpt doordat hij vooruitkijkt en terugziet en alles accepteert inclusief zijn vroegtijdige dood.
    Doet me onwillekeurig herinneren aan een passage uit Janis Joplin’s Ball and Chain (Live version); So you gonna, when you wanna hold somebody, You gonna hold him like it’s the last minute in your life’
    Dit besef zou gemeengoed mogen zijn.

    Reactie door Wattenstaafie — zaterdag 17 juni 2006 @ 22.02 uur

  3. @ 1. Patrick, het knappe van velen van hen
    is, dat zij zelf de eersten zijn die met ‘n
    onvoorstelbare, onverklaarbare humor om de
    hoek komen kijken en daartoe zelf het ini-
    tiatief ontplooien.

    @ 2. Wattenstaafie.
    “Dit besef zou gemeengoed mogen zijn” en
    drukte je je eufemistisch uit, want zeg
    maar gerust dat mogen, moéten zou moeten
    (=niét: ‘mógen’) betekenen.
    Sommige mensen zien kans tijdens hun léven te werken aan een toekomst waarop zij rots
    vast vertrouwen met een innerlijke, wezen-
    lijke rúst, die praktisch onaards overkomt
    maar hun funktioneren absoluut een buiten-
    gewone inhoud weten te geven:de moeilijk-
    ste opgave die er is. Wat moet er danook
    veel goede begeleiding, waaraan zo gemakke
    lijk voorbij gegaan wordt, en zorg geweest
    zijn om ménsen zich zó te kunnen doen voe-
    len ! Buitengewoon bewonderenswaardig in-
    dien mensen voor elkaar krijgen hun per-
    soonlijke pijn in prikkels tot presteren
    weten om te zetten en passief, maar ook ak-
    tief hun aanwezigheid een voorbeeldfunktie
    doen zijn in onze samenleving.

    Reactie door Madelief — zondag 18 juni 2006 @ 6.19 uur

  4. Madelief, lieve vrouw…
    Aanvankelijk wilde ik moeten neerzetten.
    Maar moeten is dwang en dat zou ik wie dan ook niet willen opdringen, niet willen aandoen.
    Beter had ik geschreven ‘Ik gun een ieder dit besef…’

    Reactie door Wattenstaafie — zondag 18 juni 2006 @ 20.02 uur

  5. Madelief, knap is het zeker, het maakt het ook gewoon draaglijker. Alleen jammer dat weinig mensen hier maar mee om kunnen gaan, zelfs moeite hebben met de humor en er daarom van wegkijken.

    Reactie door Patrick — maandag 19 juni 2006 @ 0.20 uur

  6. Ik ken mensen die zonder die humor geen dag door zouden komen. Mijn bewondering voor deze mensen is groot. Ze zijn een lichtend voorbeeld voor mij. In het vooruitzicht van zoveel tegenspoed de moed hebben om door te gaan met leven. Chapeau. Ze zullen nooit tevergeefs een beroep op me doen.

    Reactie door abo — woensdag 21 juni 2006 @ 10.40 uur

  7. Wij hebben ook zo’n heerlijk humoristische spast van 18 jaar. Hij kan motorisch haast niets maar zit in 5 VWO hebben jullie niet een plekkie vrij daar over een jaar of 2,3?
    Hij wil graag met anderen wonen die ook van een geintje houden, niet betuttelen en ziet een grote woonvorm niet zitten.
    Of weet je nog andere goede plekken voor slimme humoristische spasten?

    Reactie door loes — maandag 10 juli 2006 @ 23.27 uur