Tomatengevecht

tomatoes2.jpg

Gisteren vond de jaarlijkse tomatenoorlog in de Colombiaanse hoofdstad Bogota plaats.

Wat ‘n lol…

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

dinsdag 20 juni 2006 :: 18.49 uur

19 Comments

19 reacties

  1. We moeten een hier organisren. Met Verdonk er bij.

    Reactie door khosrow — dinsdag 20 juni 2006 @ 18.52 uur

  2. Wat zullen ze daar weer gauw in de puree zitten, vrees ik …..

    Reactie door Olav Meijer — dinsdag 20 juni 2006 @ 19.26 uur

  3. persoonlijk vind ik het zonde van die tomaten…

    Reactie door Inge — dinsdag 20 juni 2006 @ 19.48 uur

  4. Getuigd van weinig respect voor het voedsel dat moeder Aarde ons geeft.

    Een enorme soepsooi dus.

    Groet,
    Amita

    Reactie door Amita — dinsdag 20 juni 2006 @ 19.54 uur

  5. @3, ja, maar alleen een keer voor de lul. We kunnen toegangskaartjes verkopen en de opbrengst aan een goede doel besteden.

    Reactie door khosrow — dinsdag 20 juni 2006 @ 20.02 uur

  6. Indertijd toen bijv. Biafra grote hongers-
    nood had, lagen de sloten bij de veilingen
    vol met doorgedraaid voedsel, zo werd mij
    ooit meegedeeld. Niemand die vond dat het
    toch nodig anders moest. Nee, ‘de markt’
    moest geen geweld worden aangedaan, en nu?
    Hoeveel en in hoeverre zijn we gevorderd in
    ‘zindelijk denken, én doen’?

    Reactie door Madelief — dinsdag 20 juni 2006 @ 20.23 uur

  7. Ik dacht dat er in Columbia nog heel veel mensen zijn die niet te eten hebben dus niet doen dus.
    Het is niet anders dan het doordraaien van voedsel hier. Verzin dan maar iets anders voor de lol.

    Reactie door Henny — dinsdag 20 juni 2006 @ 21.08 uur

  8. Kunnen we de hele 2e kamer niet vullen met TOMATEN (SP)

    Reactie door dromer — dinsdag 20 juni 2006 @ 21.08 uur

  9. @ 3, 4, 6 en 7. Jullie hebben gelijk. Ik gooi bijna nooit een tomaat weg.

    Reactie door Khosrow — dinsdag 20 juni 2006 @ 21.36 uur

  10. Ieder land kent wel een traditie waarin mensen elkaar graag op een andere manier in ‘contact’ willen brengen met de vruchten van een rijke oogst of met de producten die ze zelf gemaakt hebben (taarten of vlaaien). Minder massaal dan in Colombia of Spanje, en meer gedaan vanuit een individuele actie als teken van protest dan van spel, komen ook in Nederland de vruchten van eigen bodem wel eens als een heel glibberige en smurrieachtige regen van protest neer op de lichamen van (vooral) bewindspersonen. Het verschil zit ‘m natuurlijk in de aantallen, en in de massaliteit van het gebeuren. En niet alleen in het feit dat men in Nederland liever met eieren dan met tomaten gooit.

    Misschien is het massaal tomatengooien van de menigte naar zichzelf ook wel een uiting waarin mensen hun fundamentele waarde van gelijkwaardigheid naar de ander toe willen overbrengen. Een dag waarop het is toegestaan om elkaar naar hartelust te besmeuren zonder elkaar echter fysiek pijn te doen (want dan zou er beter met meloenen gegooid kunnen worden), zonder dat er gevreesd hoeft te worden dat de tomatengooiers met elkaar daardoor op de vuist gaan. Elke tomatengooier is zich er immers van bewust dat het recht dat iemand zich toeëigent om de ander te bekogelen en besmeuren wederkerig is. Zoals het alleen in een spel kan zijn. Een spel dat na een dag ook weer ten einde loopt, en dan zal een late, onaangekondigde ‘treffer’ van een tomaat naar een ander toe wél als een belediging worden opgevat.

    En hoewel die vele duizenden tomaten misschien niet op de meest verdiende wijze aan hun eind komen, de tómaat heeft het binnen de cultuur en traditie van deze landen wel geschopt tot die ene vrucht die naast het bewijzen van z’n culinaire diensten ook kan fungeren als een symbool. Een welke heel tastbaar aanwezig is tijdens die ene dag of weekend in het jaar dat dit feest gehouden wordt en verbondenheid brengt en uitdraagt binnen lokale gemeenschappen van een zo door guerrilla’s geteisterd (en verscheurd) land als Colombia.

    Reactie door David Tompot — dinsdag 20 juni 2006 @ 21.57 uur

  11. wanneer begint de tomatenoorlog in nederland .in het nieuwe log hebben we wel een heel lief tomaatje .toch?

    Reactie door ,texas,henkie — dinsdag 20 juni 2006 @ 22.30 uur

  12. Ik heb echt een hekel aan verspilling van goed voedsel. En Clara Sies al helemaal. Haar motto is: Het ergste is de verspilling!

    Dus nee, niet lollig wat mij betreft. Saai ja, sorry,ik ben saai. Nou, en?

    Reactie door L.M. Lembeck — dinsdag 20 juni 2006 @ 22.36 uur

  13. Leuke boy’s.
    Gay parade?
    Goedemorgen overigens.

    Reactie door Gandalf — woensdag 21 juni 2006 @ 7.08 uur

  14. Zonde…….

    Reactie door Rudy Nordhausen — woensdag 21 juni 2006 @ 8.00 uur

  15. @10, Hoewel er leuke aspecten aan jouw vi-
    sie zitten David, is de hoofdmoot toch ge-
    woon het feest, het plezier, en is het nog
    maar helemaal de vraag of je er een poli-
    tieke wending aan mag/moet geven.
    De schade die men door te veel tomaten te
    eten nauwelijks kenbaar wordt gemaakt bete-
    kent toch dat met een dergelijk uiterlijk
    vertoon de ‘honger’ elders hier ogenblikke-
    lijk om de hoek doet kijken/denken.
    Welke prioriteiten stelt ook Colombia zich?
    Ik vraag me toch werkelijk af hoe de boeren
    er hier over zouden denken als Nederland
    elk grootwinkelbedrijf niet alleen zou voor
    zien van een ballentent voor kleuters om in
    te wentelen en te keren, te springen en te
    verstoppen, maar ook buiten op het parkeer-
    terrein een aardappeltent zou neerzetten
    met hetzelfde doel voor volwassen kerels!
    Zouden niet allereerst de boeren, die pro-
    beren er een zo goed mogelijke oogst van te
    maken, gewoon op hun kop gaan staan, hún
    haren kunnen dan al niet eens meer ten
    berge rijzen, maar wel die van overig toe-
    kijkend Nederland, die zich al allereerst
    afvraagt of de patates dan ook niet weer
    kunnen zakken in prijs, want die prijzen
    zijn niét leuk meer.
    Colombia zou zijn omzet van tomatensoep in
    blik kunnen vermeerderen en uitdelen.
    Die omzet betekent misschien niks maar dit
    verbrassend signaal pijnigt iedereen die
    met honger, armoede en stille armoede te
    maken heeft, en verliest daarom het predi-
    kaat: feest! Juist omdat het om voedsel
    gaat! Zeker ben ik ervan dat je in Neder-
    land in ieder geval een miljoen mensen niet
    zult zien/horen zeggen:lollig,maar löllig!

    Reactie door Madelief — woensdag 21 juni 2006 @ 9.10 uur

  16. Reactie op 15 (Madelief)

    Maar wat als je als westerling je begeeft in deze menigte van tomatengooiend publiek? Kies je er dan voor om gewoon mee te doen met het spel, of ga je direct af op je doel, een gestorte berg van tomaten, en vult de tas die je toevallig bij je hebt tot de rand toe vol met tomaten?

    Natuurlijk kun je om meerdere redenen kiezen voor de tweede optie. Laten we aannemen dat dé reden om voor de tweede optie te kiezen is om daarmee je verontwaardiging over te brengen over een zo’n grote, volstrekt onnodige verspilling van voedsel. De vraag is dan of die boodschap ook aan zal komen bij de mensen die aan dit festijn (wat het voor hen toch zal zijn) deelnemen. Het zal misschien voor een moment zijn dat ze even perplex staan van die nog niet eerder vertoonde actie en even een adempauze inlassen, de ontlading zal zich vervolgens snel richten op de vreemde eend in de menigte. Wat dan heel snel ook een rode eend zal worden.

    De morele verontwaardiging die wij ten overstaan van een traditie van een tomatengevecht hebben, zal waarschijnlijk een reactie van onbegrip bij die mensen teweeg brengen, en van hun kant een morele verontwaardiging oproepen als reactie op de wijze van verontwaardiging waarmee wij de grootschalige tomaten(weg)werpactie in hun jaarlijkse festijn zouden veroordelen.

    Misschien moeten we accepteren dat bepaalde diepgewortelde tradities nu eenmaal deel uitmaken van bepaalde culturen, dat maakt het ook makkelijker (en wellicht ook interessanter) om ook vanuit een ander gezichtspunt dan alleen het morele(zoals in mijn vorige bijdrage is gepoogd) culturele gebruiken binnen bepaalde landen te belichten.

    Waarmee ik niet wil zeggen dat we in het algemeen beschouwd culturele tradities en gebruiken niet vanuit morele principes zouden kunnen veroordelen (of positief beoordelen). Sterker nog, het bestaan van sommige in bepaalde culturen verankerde tradities (zoals het houden van stierengevechten) staan (ook) in de landen waar ze nog mogen voortbestaan voortdurend ter discussie, en de groeiende aanhang van tegenstanders van deze traditie brengt wellicht ook het einde dichterbij van een spel waarbij het doden van dieren als een vorm van volksvermaak mag worden uitgeoefend.

    Reactie door David Tompot — donderdag 22 juni 2006 @ 2.22 uur

  17. Reactie op @16 (David), Nog voor ik halver-
    wege was, dacht ik: maar David hoe denk je
    dan over die stierengevechten?
    Je stelt het zelf al:…”Misschien…t/m..
    belichten”. Je belandt dan mogelijk onwille
    keurig in een twilightzone, die je niet bedoelde, mogelijk ook in een vacuüm.

    Het voorbeeld van de Vredespijp roken geënt
    op roken van oudsher. Zo langzamerhand in onbruik geraakt,maar ongetwijfeld door het weer propageren van wiet straks weer in zwang, de atmosfeer verziekend,nochtans de zweem van zwoele sfeer met zich meebrengend
    Wat weegt dan zwaarder: het ongezonde, ver-
    stikkende element inge(roest)teerd en wel,
    of het quasi sfeertje van “smoke gets in
    your ice”, het óndeugend vragen om ‘dat
    vuurtje’, het ‘bind’middel om communicatie
    van de grond te krijgen?

    Misschien, David, moeten we maar eens wat nuchterder gaan denken en niét tot cultuur
    menen te moeten verheffen datgene wat we
    er niet toe moeten rekenen.

    In dat verband lijkt het mijtoe, dat jouw
    laatste alinea haaks staat op de voorlaat-
    ste, oftewel lichtelijk ontkracht.
    Je lijkt op twee benen te hinken en niet
    te (willen?) kiezen voor wat dan werkelijk
    essentiëel zou moeten zijn.

    Gelukkig is niet elk onderwerp gebonden aan
    het stellen van duidelijke prio’s maar men
    zal dat wel moeten durven en de voet dwars
    zetten daar waar ‘ingeroeste’ vooroor-
    delen en gebruiken hun ONwaarde hebben be-
    wezen en zelfs schade hebben berokkend, hoe
    zeer men dat dan ook niet verwachtte.

    Het aanhangen van nieuwe denkbeelden draagt
    ook risico’s in zich, maar kunnen nu toch
    meer en meer onderzoekenderwijs worden be-
    studeerd, waarbij er diverse zijn die poli-
    tiek, religieus en ethisch direct kunnen worden afgewezen als behorende tot de ab-
    jecte soorten, laat ik daarin pertinent
    duidelijk zijn.

    De flexibiliteit die je aan de dag legt is
    zeker van toepassing in ‘diplomatieke’zaken
    maar zou niet de schijn mogen wekken voor
    noch vlees noch vis te kiezen als het er
    wél op aankomt te moeten veroordelen wat
    eerst een grondige beoordeling onderging.

    Er is al te veel bloed gevloeid door zgn
    ‘culturele’ handelingen te verbinden aan
    ethische zienswijzen, die én mens én dier
    zwaar beschadigd hebben, niet zelden tot de
    dood erop volgde, als ritueel en als sanc-
    tie. Cultuurbarbaren worden we niet als we
    de culturen positief besturen, dacht ik.
    Met vriendelijke groet, Madelief.

    Reactie door Madelief — donderdag 22 juni 2006 @ 4.47 uur

  18. @17 Oh, David, ik rook echt niet hoor,
    maar ‘t is al laat, of hoor ik de vogels al weer? Natuurlijk weet ik dat het is:
    Smoke gets in your eyes en daar is vermoe-
    delijk niets ingevrorens aan te vinden !!
    Prettige dag verder, want deze is ook al
    weer begonnen en het cultuurgoed dat de
    merels me nu brengen is gróót goed !

    Reactie door Madelief — donderdag 22 juni 2006 @ 4.51 uur

  19. vechten met eten in de westerse landen, terwijl er in afrika hongersnoden uitbreken. dan heb ik echt zoiets: “Breng dat overvloed van tomaten naar die landen, zodat er geen honger in de wereld meer hoeft te bestaan. dat is nou juist het kromme van het beleid.

    Reactie door maayke jong-doppen — maandag 17 juli 2006 @ 15.13 uur