De definitie van…

‘Een bolvormig hemellichaam in een baan rond een ster. Alleen sterren, manen en objecten die te klein zijn om onder invloed van de eigen zwaartekracht een bolvorm aan te nemen, worden uitgesloten…’

Juist, een planeet. Met een beetje geluk hebben we er straks twaalf in ons zonnestelsel.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

woensdag 16 augustus 2006 :: 11.17 uur

29 Comments

29 reacties

  1. Ik moest er wel even om lachen; in mijn lezingen/cursussen over dit onderwerp heb ik vaak de zaak versimpeld tot deze definitie, denkende dat het de geldende norm was ;-).

    Maar het is goed dat ze eindelijk tot een eenduidige definitie gaan komen.

    Reactie door pablito — woensdag 16 augustus 2006 @ 12.13 uur

  2. De laatste jaren worden in de astronomie steeds meer revolutionaire ontdekkingen gedaan die afwijken van het sinds lange tijd bekende patroon, dankzij de sterk verbeterde waarnemingsmethoden (satellieten, Hubbletelecoop e.d.) en computertechnologie. Diverse als min of meer als “vaststaand” beschouwde uitgangspunten moeten worden velaten.

    De nieuwe definitie van planeten is wel logisch. Het gevolg daarvan is dus dat nu ook een planetoïde als Ceres (die met talloze andere planetoïden in een gordel tussen Mars en Jupiter om de zon draait) tot planeet is gverheven. Daarnaast ook de nieuwe ontdekking Xena, waaraan nog wel nieuwe “plutonen” zullen worden toegevoegd.
    Wel heel merkwaardig is, dat Charon nu met Pluto als “dubbelplaneet” wordt bestempeld, terwijl Charon als een maan om Pluto draait. (Rond andere planeten draaien nog talloze manen. De definitie van een “maan” is nu juist, dat die rond een planeet draait).

    Kort geleden is op grote afstand ook een dubbelplaneet ontdekt. Deze hemellichamen draaien om elkaar, maar niet….om een ster, wat heel curieus is!

    Op 24 augustuss a.s. gaan de atsronomen stemmen. Nog even afwachten, dus…..

    Reactie door Olav Meijer — woensdag 16 augustus 2006 @ 14.10 uur

  3. Beetje vaag verhaal elsevier, en waarom geen link naar de bron.

    Je gaat sterren toch geen planeten noemen als ze in een baan om een andere ster draaien.

    Wat moet moet je dan met een tweeling ster?
    Misschien kom je wel een ster tegen die om een reuzenplaneet draait.
    Bestaan er wel sterren zonder bolvorm.?
    Onder invloed van niet eigen zwaartekracht zie ik geen bol vormen.

    Reactie door Kakel — woensdag 16 augustus 2006 @ 14.52 uur

  4. Jij bent mijn zon.
    Als een planeet draai ik om jou heen.

    Als twee hemellichamen razen wij innig verbonden door de zwaartekracht van onze relatie door het heelal van het leven, in de zwaartekrachtvelden van andere zonnen en planeten en hemellichamen.

    Ik stuur af en toe komeetjes met een slinger van mijn zwaartekracht naar jou toe, als cadeautjes en getuigenis van mijn liefde voor jou.

    Wiie weet maken wij samen een maantje dat misschien ooit zelf een planeetje zal worden. Het zal groeien en groeien.
    En dan zal het ooit ingevangen worden door een andere planeet die misschien ook weer een zon zal blijken te zijn.

    Wij zullen aan het eind van ons bestaan dan samen onder gaan in de peilloze nacht van het bestaan. Een nieuwe ochtendgloren voor een andere zon, een andere planeet, een andere maan.

    …Wat maakt het uit hoe het heet- Kijk gewoon omhoog en geniet eenvoudig van de intense schoonheid…!

    Reactie door haby — woensdag 16 augustus 2006 @ 15.58 uur

  5. Ik gok dat we er acht gaan krijgen…

    Reactie door Struikel — woensdag 16 augustus 2006 @ 19.16 uur

  6. Als je de trend van de ontwikkelingen ziet van de afgelopen tijd, zou het mij niks verbazen als we de komende jaren nog te lezen krijgen dat er naast Xena nog meer polaire planeten ronddraaien. Ook zou het mij niks verbazen als ergens aan de buitenrand van de Oortwolk nog een soort herders-planeet of zelfs een bruine dwerg ingevangen blijkt met een omlooptijd van een paar 1000 jaar in een elliptische baan die schuin staat op het planetaiere vlak in het zonnestelsel die verantwoordelijk is voor het af en toe richting zon afbuigen van rotsblokken.

    We kennen ons zonnestelsel nog steeds niet. Het is complex. Zelfs een aantal mechanismen uit de binnenste regionen kennen we nog niet of we begrijpen ze nog steeds niet. Bewegingen die nog niet doorgrond zijn, processen die slecht te vangen zijn- Verdomd, het lijkt af en toe net een weerspiegeling van onze aardse Nederlandse politiek…

    Reactie door Jan — woensdag 16 augustus 2006 @ 20.03 uur

  7. Pluto werd voor het eerst waargenomen in 1930 door Percival Lowell. Noemde deze planeet X. Na zijn dood werd het onderzoek overgenomen door Clyde Tombaugh. Hij kreeg op een of andere manier Pluto in de kijker, een vaag lichtpuntje aan een schitterend firmament. Het leek in niets op de planeet die Lowell verondersteld had. Maar vanwege de euforie werd hier aan voorbij gegaan. Dit was de eerste planeet door Amerikanen ontdekt en daar mocht niet meer aan getwijfeld worden.(iets dat weinig meer was dan een verafgelegen ijskoude stip.)
    De planeet werd ondermeer Pluto gedoopt omdat de eerste twee letters een momogram van Lowells initialen vormden. Postuum werd hierdoor Lowell overal erkend als een buitengewoon groot genie en Clyde Tombaugh werd vrijwel vergeten. (Behalve onder planetaire sterrenkundigen die eerder geneigd zijn hem de eer toe te kennen.)

    Informatiebron: “Een kleine geschiedenis van bijna alles”. Bill Bryson.

    Gezien het chauvinisme van Amerika zal het vast een planeet blijven. Wie niet voor is, is tegen! Zouden de sterrenkundigen hierin meegaan? Ben benieuwd!

    Tom

    Reactie door Gloria — woensdag 16 augustus 2006 @ 20.10 uur

  8. @ 7 Gloria

    Sorry, dat “Tom” is ergens blijven hangen in verband met Tom..baugh (Clyde).
    Ik ben echt helemaal doorzeefd van vrouwzijn. Believe me!

    Reactie door Gloria — woensdag 16 augustus 2006 @ 20.16 uur

  9. Als je door je eigen gewichtigheid bolvormig bent geworden, wordt je dan een mini-ster?

    Reactie door Gekke Gerrit — woensdag 16 augustus 2006 @ 20.19 uur

  10. Misschien moeten we inderdaad, zoals Olav Meijer schrijft, het ‘feit’ van negen planeten loslaten en eraan wennen dat er meer zijn, ook al zal het een voor discussies vatbare situatie blijven.

    Overigens vind ik het niet merkwaardig dat Charon en Pluto nu als dubbelplaneet worden gezien. Charon is namelijk zeer massief ten opzichte van Pluto en daardoor ligt het centrum van het zwaartekrachtveld tussen beide lichamen in. De twee draaien dus om elkaar heen, in plaats van dat de een om de ander draait, zoals bij de Aarde en ‘onze’ Maan.

    Maar wat te doen met Sedna, Quaoar en andere vrij recent ontdekte lichamen? Zijn dat dan ook planeten?

    Ik ben in ieder geval benieuwd hoe de heren astronomen stemmen op 24 augustus. En veel uitgevers van boeken over astronomie met mij, denk ik. Die zouden wel eens veel werk te verzetten kunnen krijgen…

    Reactie door Marco Prins — woensdag 16 augustus 2006 @ 23.05 uur

  11. Voor degenen die zich afvragen waarom Charon geen maan van Pluto is maar dat ze samen een dubbelplaneet vormen terwijl onze eigen maan wel een maan blijft:
    Het criterium is: als het gemeenschappelijk zwaartepunt binnen de planeet ligt is er sprake van een maan.

    Er waren al verschillende ‘soorten’ planeten. Hieraan wordt nu toegevoegd de ‘plutonen’, criterium: omlooptijd > 200 jaar.

    Criterium voor een ster is dat die via kernfusie zijn eigen energie opwekt of ooit opgewekt heeft.

    Het aantal planeten komt hiermee op minimaal 12.

    @9: het moet wel onder invloed van *eigen* zwaartekracht zijn, hoor!

    Reactie door Hermie Kreeft — woensdag 16 augustus 2006 @ 23.48 uur

  12. @ 9 Gekke Gerrit

    Wat een mooie woordspeling. Klasse!

    Reactie door Gloria — donderdag 17 augustus 2006 @ 1.03 uur

  13. Persoonlijk gaat mijn belangstelling meer uit naar zwarte gaten. Vraag mij af wat er gebeurt met objecten die van een onmetelijke afstand worden aangetrokken door de zwaartekracht van een zwart gat en vervolgens gaan versnellen.
    Ok, ik weet dat bij benadering van de lichtsnelheid massa word omgezet in pure energie. Maar dan? Ook de kleinste deeltjes zullen onder de invloed van zwaartekracht versnellen.
    Gaan deze terug in tijd?

    Bijvoorbeeld; stel men gaat in een rondje rond de aarde, maar men blijft eindeloos versnellen. Komt er dan niet een punt waar men aankomt voordat men vertrekt?

    Als de kleinste deeltjes werkelijk door tijd en ruimte kunnen reizen, leven we dan niet in een continuum?

    Zijn er dan geen voorbeelden van zwarte gaten waarbij vanuit de kern energie ( converteerd naar ) massa wordt uitgestoten die uit de toekomst afkomstig is?

    Reactie door rob de kuster — donderdag 17 augustus 2006 @ 2.48 uur

  14. @Gloria

    Ik zag gisteren een zeker tweede kamerlid op TV en deze definitie kwam als een gammaflits in mij op… Ik schaam me eigenlijk diep ;)

    Reactie door Gekke Gerrit — donderdag 17 augustus 2006 @ 7.56 uur

  15. @ Gloria (7):

    Ooit heb ik ergens gelezen dat de naam “Pluto” afkomstig is uit een prijsvraag over de naam, gewonnen door een meisje, dat deze naam van de Romeinse god van de onderwereld voorstelde.
    Dit kan overigens goed samengaan met de door jou genoemde historie (initialen van Lovell).

    @ Marco Prins (10):

    Charon draait wel degelijk om Pluto, al is het een relatief heel grote maan.
    Het enige bijzondere is daardoor, dat het gemeeschappelijke zwaartepunt zich tussen beide hemellichamen bevindt.
    Alle planeten hebben een gemeendchappelijk zwaartepunt met hun maan/manen, zoals ook de aarde en haar maan. Alleen ligt dat gewoonlijk binnen de massa van de planeet. Ik vind dat niet zo’n principieel verschil. Veel zwaarder weegt m.i.: een maan draait om een planeet (en een planeet om een ster), zoals ook in dit geval.
    Charon blijft schijbaar stil aan de “hemel” van Pluto staan, omdat de omlooptijd even snel is als de omwentelinmgstijd van Pluto(stationaire baan).

    @ Kakel (3):

    Je onderkent niet het principële verschil tussen sterren en planeten.

    Reactie door Olav Meijer — donderdag 17 augustus 2006 @ 12.18 uur

  16. Is het zoeken naar nieuwe definities van hemellichamen als planeten niet een beetje hetzelfde als het wijzigen van het Groene Boekje, waardoor nu ook al het Witte Boekje is ontstaan?
    Soms denk ik wel eens dat begrippen worden aangepast om het gelijk te kunnen behouden of te krijgen.

    Reactie door Ramses — donderdag 17 augustus 2006 @ 13.30 uur

  17. @ 16 Ramses

    Precies! En denk maar niet dat Amerika hun eerst ontdekte planeet laten varen…
    De tegenstanders zullen het waarschijnlijk niet gaan winnen.
    En trouwens, wat maakt het uit. Wij zijn het die aan alles en allen naam hebben gegeven. Het blijft een onhandig symbool van de werkelijkheid. En daarbij hoe hoog verheven dit ook schijnt: het is alles kinderspel.
    Verder kijken dan je neus lang is… levert hoogstens theorieen op. De praktijk is hier op Aarde en dit ‘huis’ is door de bewoners tot een krot gemaakt. We zijn te dom voor woorden…
    Maar goed dat onze ‘buren’ op gepaste afstand blijven. Zo kunnen zij het virus van de mens niet oplopen en blijft daar alles zuiver werkelijkheid.

    Reactie door Gloria — donderdag 17 augustus 2006 @ 16.10 uur

  18. @ Olav Meijer (15):

    Puur technisch gezien draait Charon niet om Pluto en draait Pluto niet om Charon, maar worden beide lichamen naar het gemeenschappelijke zwaartepunt toegetrokken dat zich tussen hen in bevindt. Dit volgt direct uit de tweede wet van Newton. Het feit dat ze daarbij niet tegen elkaar botsen, volgt weer uit de eerste wet van Newton. (Bij bovenstaande ga ik ervan uit dat Nix en Hydra, de twee recent ontdekte minimaantjes van Pluto en Charon, qua massa te weinig voorstellen om deze situatie te kunnen verstoren.)

    Ik vind dat wel een principieel verschil met hoe de Maan om de Aarde draait. Daar kunnen we best van mening over verschillen. Wel vind ik het vreemd dat je het begrip dubbelsterren wel accepteert (wat blijkt uit je reactie op Kakel), maar dat je het idee van een dubbelplaneet verwerpt. Voor beide systemen gelden toch echt dezelfde bewegingswetten.

    Dat Charon schijnbaar stilstaat aan de hemel van Pluto, betekent dat Pluto schijnbaar ook stilstaat aan de hemel van Charon! Dus we zouden dan eveneens kunnen stellen dat Pluto in een stationaire baan om Charon draait! (Zowel rotatietijd als omlooptijd bedraagt voor beiden lichamen circa 6 dagen en 9 uur.)

    @ Gloria (17):

    Ik ben het volledig met je eens dat de mens van de Aarde een verschikkelijke zooi heeft gemaakt. Het had een paradijs kunnen zijn. Eventuele buitenaarde volkeren zouden er goed aan doen de destructieve mens te vermijden. Misschien doen ze dat welbewust al…

    Reactie door Marco Prins — donderdag 17 augustus 2006 @ 22.37 uur

  19. @17 Gloria- “Maar goed dat onze ‘buren’ op gepaste afstand blijven. Zo kunnen zij het virus van de mens niet oplopen en blijft daar alles zuiver werkelijkheid.” Pech dame, maar die vervuiling van de buren is al reeds aan het plaatsvinden. de NASA heeft een tijdje terug alweer vastgesteld dat alle voertuigjes die zij hebben laten landen op andere hemellichamen niet volledig steriel waren van aards leven. Er zijn altijd bacteriën meegelift die de sterilisaties hebben overleefd die vooraf gaan aan een lancering. Afgezien daarvan zijn die voertuigjes en capsules opgebouwd uit de meest gore milieuverontreinigende materialen die je maar kunt voorstellen omdat dat nou net de materialen zijn die de extreme omstandigheden kunnen overleven waaran die voertuigjes en capsules worden blootgesteld. En dan de brandstoffen voor de stuurraketjes, de hoofdraket en de gebruikte soort batterijen- Allemaal hoog-oxiderende materialen waar we hier op onze planeet een berg vergunningen en ontheffingen voor nodig zouden hebben die eerder zou leiden tot gevangenisstraffen dan tot daadwerkelijke vergunning. Als de Space-Shuttle omhoog raast, pompt hij een hoeveelheid troep onze atmosfeer in om in de ruimte te komen die ongeveer zo vervuilend is als een aantal van die chemische bommen bij elkaar waarvan ze Saddam verdachten dat hij ze had. Wel- Elke raket gebruikt dergelijke troep om in de ruimte te komen. En dat sturen we dus ook naar andere planeten om te verkennen of daar leven is… Ironisch, niet? Maar troostje- Ze hebben ook net ontdekt dat de huidige atmosfeer van Mars zo alkalisch is en zo vol troep van zichzelf is dat de kansen op leven daar hoe dan ook al erg magertjes zijn op dit moment…

    Reactie door haby — vrijdag 18 augustus 2006 @ 9.05 uur

  20. @ Marco prins (18):

    In mijn reactie op Kakel heb ik het in het geheel niet over “dubbelsterren” gehad.
    Maar goed, die bestaan inderdaad, evenals “dubbelplaneten”, zoals ik zelf ook al in nr. 2 heb aangegeven!.

    Het is niet zo dat een planeet en een maan daarvan lettrlijk om één gemeecshappelijk zwaartepunt draaien. Je hebt een evrkeerd beeld daarvan. Dan zouden ook de aarde en de maan om één punt draaien, terwijl toch niet te ontkennen valt dat de maan om de aarde draait, en wel door de relatief sterke zwaartekracht van de aarde. (Net zoals de aarde om de zon draait door de zwaartekracht van de zon). Hetzelfde verhaal geldt voor Pluto en Charon.

    Reactie door Olav Meijer — vrijdag 18 augustus 2006 @ 13.28 uur

  21. Sorry. Weer vergeten de getypte tekst te corrigeren…..

    Reactie door Olav Meijer — vrijdag 18 augustus 2006 @ 13.29 uur

  22. Da maan is zich aan het verwijderen van de aarde. Met iets van 3,8 centimeter per jaar of zo. Op den duur zal er dus wel degelijk een situatie kunnen ontstaan waarin beide hemellichamen draaien rond een gemeenschappelijk zwaartepunt.

    Voor zover ik de bewegingen van Pluto en Charon begrijp, is die beweging tweeledig: Charon draait om Pluto met Pluto als middelpunt. Maar door de massa van Charon beweegt Pluto ook en daardoor is er weer een gemeenschappelijk middelpunt aan te wijzen waar beide hemellichamen omheen draaien. Dat is voor zover ik heb begrepen iets anders als een gemeenschappelijk zwaartepunt. Je zou dat eerder kunnen vergellijken met een Lagrange-punt waar de zwaartekracht van beide hemellichamen met elkaar in balans is en elkaar dientengevolge lijkt te neutraliseren. En zo hebben wij er tussen aarde en maan ook 1.

    Reactie door haby — vrijdag 18 augustus 2006 @ 16.46 uur

  23. @ 19 Haby

    Ja dat is zeker waar! Maar toch is het de mens zelf die zoveel slechts uitdenkt.
    Wat ze overal achterlaten is al erg genoeg, maar beter dan zo’n planeet betrekken. De mens is goed ingeschat door God! Goed dat Hij tijd en ruimte allereerst heeft ingezet en op planeet Aarde de atmosfeer zo tot stand heeft laten komen dat wij hier kunnen leven. Noem het een soort oefentuin en hoe zijn we niet aangewezen op elkaar?
    Wat erg dat we zoveel grootheidswaanzin hebben opgebouwd op die Aarde. Je hoeft toch alleen maar naar boven te kijken om te zien hoe klein we zijn. Ruimte: onnoemelijk, onmeetbaar en waarschijnlijk grenzeloos? Licht: met zo’n 300.000 km per SECONDE raast het licht als een veertje door het heelal. Het is toch wonder boven wonder?
    Een schitterend toeval? Ik denk het niet!
    Dagelijks kijk ik mijn ogen uit en het is niet de kerk die mij kon laten geloven, maar die wonderbare werken om mij heen!
    Het heeft vast met die snelheid van het licht te maken en al die golven en trillingen waarom ik begrijp dat ik gehoord wordt, voordat ik zelfs gevraagd heb. De gedachten kwamen eerder aan! Geloof maar dat God de enige GENIE is, die precies weet hoe om te gaan met zijn Natuurkunde. Als de mens al kan internetten en mobiel de wereld afbellen dan begrijp ik dat het allemaal voor God een eitje is en daardoor zo persoonlijk de mens kan leiden. Het is allemaal terug te vinden in de natuur, alles is voorzien van 3. Geest, ziel en lichaam. Ook God is 3.
    Ik bewonder Zijn formules en dit aanrechttype snapt er niets van, maar begrijpt het wel.
    Iemand die de tijd ‘zo ver vooruit is’, daar wil ik van leren en gezien het onbegrensde heelal zal ik wel de ‘eeuwige student’ zijn. Graag! Want leven = leren.
    Genoeg stof…komt geen einde aan.
    Wonderbaarlijke God…I love Him.

    Reactie door Gloria — vrijdag 18 augustus 2006 @ 23.56 uur

  24. @ Olav Meijer (20)

    Excuus, bericht 2 was alweer uit mijn korte-termijngeheugen gewist…! Akkoord, we zijn het erover eens dat er dubbelplaneten zijn.

    Inderdaad valt niet te ontkennen dat de Maan om de Aarde draait. Maar de Maan heeft massa (ook dat valt niet te ontkennen), dus oefent de Maan ook een kracht uit op de Aarde, want actie = reactie. De Maan ‘trekt’ dus ook aan de Aarde, wat we in het dagelijks leven bijvoorbeeld merken aan de getijden. Dus heel simpel gezegd (te simpel wellicht) draait de Aarde ook een beetje om de Maan.

    Net zo trekt de Aarde ook een beetje aan de Zon. De kracht die de Aarde uitoefent op de Zon is uiteraard extreem klein omdat de Zon nou eenmaal veel massiever is, maar bij Jupiter is dat effect duidelijk meetbaar (al is duidelijk hier een relatief begrip).

    Als we het stiekem toch even letterlijk nemen, dan denk ik inderdaad dat de Aarde en de Maan om één punt draaien, ook al ligt dat punt in de Aarde zelf. Er is tenslotte niets mis met een lichaam dat om een zwaartepunt draait dat in het bewuste lichaam zelf ligt, ook niet als er andere lichamen bijdragen aan de locatie van dat punt.

    Reactie door Marco Prins — zaterdag 19 augustus 2006 @ 0.03 uur

  25. Amen Gloria. Ik hoop alleen dat wij als mens en deel van Zijn schepping ooit het benul kunnen vinden om te beseffen dat we als wij het werk van De Grote Klokkenmaker die God is, willen Eren en Respecteren, wat natuurvriendelijker methoden zullen moeten vinden om dat te doen.

    Want met al onze kleinheid en onbeduidelndheid zijn we wel erg had bezig om een verdomde hoop troep te maken, hier en buiten onze planeet.

    Ik heb heel erg het gevoel dat wij dan wel ooit het Paradijs zijn uitgegooid, maar dat niemand ooit beseft heeft dat de voortuin van het Paradijs amper minder mooi en perfekt was dan het Paradijs zelf- in wezen dus een Paradijs in zijn eigen recht. En ik ben een beetje bang dat wij heel erg hard ons recht aan het verspelen zijn om zelfs maar in die Voortuin te mogen vertoeven.

    En dan heeft het weinig nut meer te praten over definiëring van hemellichamen en kunnen we het beter gaan hebben over waar wij dan heen zouden moeten als we die kans tenminste nog krijgen.

    @20 / @24 Voor zover ik heb begrepen is dat de basis van het ontdekken van planeten op dit moment- De Indirekte methode van meting van slingerbeweging van het hoofdlichaam. Dat lichaam bewwgt in haar baan. Het wordt door de lichamen eromheen als het ware rondgeslingerd en die slingering is meetbaar- aansluitend bij mijn @22. En in die zin bewegen dus alle hemellichamen die in elkaars zwaartekracht vertoeven, om elkaar heen, met het middelpunt van die draaibeweging als van een wip naar het zwaarste object toe om evenwicht te krijgen.

    Reactie door haby — maandag 21 augustus 2006 @ 12.24 uur

  26. @ Marco Prins (24):

    Daarmee ben ik het geheel eens. Natuurlijk wordt wederzijds zwaartekracht uitgeoefend. (Vandaar de getijdenwerking: eb en vloed op aarde).
    Waar het mij om gaat is: wat is het uiteindelijke effect van de krachten?
    (—> maan draait om een planeet).

    Reactie door Olav Meijer — maandag 21 augustus 2006 @ 13.39 uur

  27. Zojuist is bekend geworden:

    De astronomen hebben internationaal besloten dat Pluto geen gewone planeet meer is, maar nog slechts een “dwergplaneet”. Ook geen “dubbelplaneet”, dus…..

    Reactie door Olav Meijer — donderdag 24 augustus 2006 @ 18.07 uur

  28. Ben ik nu gek geworden?
    Ik probeer als een idioot de nieuwe definitie te vinden in allerlei nieuwsberichten. Zelfs het journaal bracht wel het nieuws dat Pluto geen planeet meer is, maar wat is dan *wel* een planeet???? Wat een oppervlakkige nieuwsgeving is dit zeg….
    Gelukkig vond ik de nieuwe definitie daarnet in de Volkskrant.

    Reactie door Gekke Gerrit — vrijdag 25 augustus 2006 @ 8.24 uur

  29. Terugkomend op de definitie:
    Als je door je eigen gewichtigheid bolvormig bent geworden, wordt je een mini-ster.
    Dit kan dus alleen als je je eigen loopbaan hebt schoongeveegd.

    Reactie door Gekke Gerrit — vrijdag 25 augustus 2006 @ 9.29 uur