Nog erger dan…

Wat is er erger dan een USB-stick verliezen?

De Amerikaanse autoriteiten hebben zelf documenten op internet gezet die uitlegden hoe een kernbom gemaakt kan worden. Dat heeft The New York Times vrijdag gemeld. De informatie is er deze week gehaast weer afgehaald, aldus de krant.

De documenten werden gevonden in Irak na de invasie van maart 2003 en afkomstig van het Iraakse programma van voor de eerste Golfoorlog (1991) om een kernarsenaal op te zetten. Geschokte experts van het Internationaal Atoomenergie Agentschap (IAEA) beklaagden zich volgens anonieme bronnen vorige week bij de VS over de openbaarmaking.

De informatie stond op een website met een grote hoeveelheid buitgemaakte Iraakse overheidsdocumenten. Die waren online gezet in de hoop dat het publiek er bruikbare informatie in zou vinden die Amerikaanse vertalers er wegens tijdgebrek nog niet hadden uitgehaald. (HLN.be)

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

zaterdag 04 november 2006 :: 10.35 uur

28 Comments

28 reacties

  1. en maar gillen dat terroristen informatie zoeken om een kernbom te kunnen maken……
    en als ze in iran nog niet wisten hoe ze zo`n kernwapen moesten maken weten ze het nu wel, met dank aan…..amerika.

    dit is geen blunder meer, hier bestaat geen woord voor…….

    Reactie door rutger — zaterdag 4 november 2006 @ 14.07 uur

  2. Feitelijk schreeuwt Amerika hier gewoon: ASJEBLIEFT, TERRORISTEN, MAAK EEN ATOOMBOM EN DROP HEM ERGENS, HEBBEN WIJ TENMINSTE EEN REDEN OM DE WAR ON TERROR TE VOEREN.

    Alsof vertalers een document voor het maken van een atoombom over het hoofd zien..

    Reactie door Joost — zaterdag 4 november 2006 @ 14.09 uur

  3. lees ook even wat er verder staat?link noord korea!

    Reactie door ad — zaterdag 4 november 2006 @ 14.24 uur

  4. tja, zo kunnen ze de vrijheden van hun bevolking verder beperken, ze weten immers zeker dat er terroristen zullen zijn met kennis over kernwapens.

    al die gewraakte maatregelen, die soms rechtstreeks indruisen tegen de rechten van de mens moeten inderdaad een legitimatie hebben.

    amerika ziet zich als de politie agent van de wereld, als dat zo is is het de meest corrupte diender die ik ooit heb gezien.

    Reactie door rutger — zaterdag 4 november 2006 @ 14.28 uur

  5. @ad

    gelezen, gaat lekker zo he?
    het lijkt erop dat de vs uit zijn op een escalatie van het conflict.

    maar het nucleaire programma van egypte vinden ze wel ok…

    wie het snapt mag het zeggen.

    Reactie door rutger — zaterdag 4 november 2006 @ 14.41 uur

  6. De mogelijkheid om de wereld te vernietigen ligt dus nu nog meer op straat!!!

    Het is bijna geen staatsgeheim meer hoe men de laatste dag op aarde voorbereid!!!

    Met de bijbel of de koran in de hand, zeggen we bij het afscheid, HET IS GODS WIL???????

    Reactie door Angela — zaterdag 4 november 2006 @ 16.13 uur

  7. @6 Angela

    Tja, zo wordt er heel wat van God ‘gewild’… maar zie hoe de mens uit vrije wil in staat is tot alles wat GOD NIET WIL!

    Reactie door Gloria — zaterdag 4 november 2006 @ 18.41 uur

  8. ach dan val het met onze crofty bommen nog wel mee..

    wat een suffe dozen daar…

    Reactie door Marjan — zaterdag 4 november 2006 @ 18.47 uur

  9. Zouden ze (de hoge piefen van Amerika) nou echt denken dan we zo naief zijn dat we in zulk soort dingen trappen. We hebben hersenen hoor!

    Reactie door loesjesnoesje — zaterdag 4 november 2006 @ 19.16 uur

  10. zij alleen niet. :mrgreen:

    Reactie door rutger — zaterdag 4 november 2006 @ 19.21 uur

  11. Dit is nog maar een emmertje vol,
    uit de bagger die nog ooit boven komt borrelen. Alleen willen we (sorry, overheid bedoel ik) daar liever maar niet aan denken, denk IK dan.

    Reactie door kbo — zaterdag 4 november 2006 @ 19.39 uur

  12. tja, zolang het belangrijker is om de sexuele escapades van een president( clinton)uit tezoeken, dan aan waarheidsbevinding te doen ( 9-11), word het nooit wat daar.

    voor de duidelijkheid: het onderzoek tegen clinton kostte 40 miljoen dollar.
    het onderzoek naar 9-11………680.000 dollar!!!

    de prioriteiten liggen totaal verkeerd in dat land.

    Reactie door rutger — zaterdag 4 november 2006 @ 19.55 uur

  13. trouwens hebben jullie het niet gedownlood dan??
    stom hoor we zijn al druk aan het vertalen geweest.bovendien je kan het ook gewoon in het engels downloden.
    zo vlak voor oud en nieuw,moet lukken.

    dus als je een bestelling wildt plaatsen.
    grote paddestoel,,explosie in de lucht,,sterkte 40 vierkante km,met sneeuw effect.
    30 euro.
    kleine paddestoel/voetzoeker type,,sterkte 2 vierkante km .10 euro.
    o ja nauwelijks stralings gevaar,niet meer als een nl/vs bom,met verarmt euranium,dat je naar die tijd misvormde en of geen kinderen meer kunt krijgen,dan doe ik daar de zelfde garantie bij als de nl/us staat.

    leuke kreet bv bij afsteken,,gelukkig nieuwjaar.

    Reactie door ad — zaterdag 4 november 2006 @ 20.11 uur

  14. Na een spoor van stommiteiten en blunders van de VS, kan deze blunder er nog wel bij,want er valt weinig meer te verliezen.

    Reactie door Maan Arkenbosch — zaterdag 4 november 2006 @ 21.16 uur

  15. Een woord. Achterlijk. Mogelijk een poging om je zin te krijgen…Het gooien van een atoombom ofzo is natuurlijk wel de ultieme macht in de huidige wereld.
    Zo was men ook al zo opgetogen over de “madeliefjes-snijder”, toegepast in Afghanistan, en bezinebommen in de grotten…los van de humanitaire schade, hoe groot is de ecologische schade?
    En wat is de rol van de VS in de opiumhandel??

    Reactie door Tomatenklets — zondag 5 november 2006 @ 2.51 uur

  16. @15, Oh Tomatenklets, ze zullen me op DIT log toch wel met rust laten hé?
    Ik laat me ook maar tot op zekere hoogte
    plukken, zo niet weet ik me ijlings te ver-
    meerderen. Gelukkig dan geen ecologische complicaties en weet ik me verzekerd van heel veel emotionele steun. Ik red me wel,
    maar die stakkers in Afghanistan,schande!
    Groetjes van Madelief die niet af laat een
    log te bezoeken waar zoveel van geleerd kan
    worden en plezier aan beleefd. Klats,klonder
    ‘t moet uit zijn daar met dat gedonder!

    Reactie door Madelief — zondag 5 november 2006 @ 7.38 uur

  17. vandaag weer op het nieuws.
    Saddam krijgt doodstraf voor het vermoorden van 145 dorpsmensen,na een mislukte moordaanslag op Saddam.
    Het is niet meer als een verkiezingsstunt.

    Rare mensen die amerikanen.

    De VS heeft 655.000 doden op hun geweten,door Irak in te trekken en de oorlog te verklaren.

    We leven in een wereldje,waar de sterkste het overleeft.

    Nederland moest mee,want anders geen olie meer.
    Laatst ging er een docu over de olie.
    het ging vooral om rusland,iran,hugo Chavez.

    Ik mis de westerse belangen en alweer lijkt het alsof het westen schone handjes heeft.

    We leven in een censuur en propaganda wereldje.
    bangmakerij.

    we gaan toch naar de kloten over 30 40 jaar.
    Dus wen er alvast maar aan.

    Reactie door sander — zondag 5 november 2006 @ 11.21 uur

  18. @17 Sander,

    We kunnen het op zijn minst uitstellen door de grote 3 buiten spel te zetten, we kunnen het in ieder geval een kans geven, al is opgeven inmiddels heel aantrekkelijk geworden.

    Er is niets zo deprimerend voor jezelf als het verliezen van een gevecht die je niet aangaat.

    Je hebt wel degelijk een keuze, een stem, wil je dat deze niet verloren gaat in een machtsstrijd, sluit dan gewoon de grote 3 uit.

    Overtuig iedereen die je kent, op fora of waar dan ook.

    Lukt het, moet jij eens kijken wat voor een signaal wij afgeven.

    Lukt het niet, kun je in ieder geval trots zijn dat je je ervoor ingezet hebt.

    Alleen op deze wijze ben je nooit de verliezer.

    Reactie door Jeroen Westerman — zondag 5 november 2006 @ 15.58 uur

  19. 17.Sander.

    Was dat die serie van de VPRO dar komen nog meer afleveringen van dus daar is alles nog niet over gezegd.

    Ach ja ik zou zeggen aan de intelligentie van Bush af te lezen zal de rest daar wel aan ondergeschikt zijn.
    Ik bedoel dommer kan haast niet, je kunt je tenslotte niet slimmer voordoen dan de president van Amerika, die spreek je nooit tegen als ondergeschikte en angetrokken door hemzelf.

    Reactie door Henny — zondag 5 november 2006 @ 18.46 uur

  20. Vrienden. Het gaat hier om documenten gevonden in IRAK. Alles wat deze documenten aantonen is dat, zo Saddam geen atoombom HAD (wat door tegenstanders van de oorlog in Irak driftig beweerd wordt op grond van het feit dat deze wapens tijdig verstopt/verwijderd zijn) hij toch wel heel dicht bij het ontwikkelen van zo’n wapen was. Om daadwerkelijk zo’n ding te maken heb je nog wel wat meer dan wat documenten nodig.

    Maar ja, lees maar weer en haal er dan maar precies uit wat je toch al dacht. Bias confirmation heet dat in de psychologie. Het is bepaald geen argument om de domheid van een ander aan te tonen.

    Reactie door L1 — zondag 5 november 2006 @ 22.40 uur

  21. Ik wil niet beweren dat Saddam een aardige vent is want het tegendeel is allang bewezen en hij krijgt ook de strop.
    MAAR wat mij wel steekt is dat Israël Libanon heeft gebombardeerd met bommen met een nucleare lading. En daar wordt door de internationale gemeenschap wederom heel eenvoudig over heengestapt.
    Noord-Korea krijgt de grootste problemen doordat ze testen hebben gedaan met een nuclear geladen bom, Israël GEBRUIKT zo’n bom en komt er mee weg… hoe ver gaat vriendjespolitiek nu eigenlijk?!
    Ten tijde van de aanval op het WTC maakte Israël handig gebruik van de afleiding, het aantal Palestijnse doden was extra hoog die dagen…
    Nu is het spannend rond Saddam… en wederom vallen er ineens extra veel Palestijnse doden.
    Wanneer wordt de wereld wakker en wordt er actie ondernomen, sterker dan het ‘foei!’ wat ze nu krijgen?

    Reactie door Monique — zondag 5 november 2006 @ 22.54 uur

  22. Finland heeft zich uitgesproken. Een beschaafd land.
    We laten Saddam niet ophangen, nee daar doen we niet aan mee!!
    Ook Bush niet en Balkenende en Blair… nee ze hoeven niet te hangen.
    En wie weet… vergeving is altijd mogelijk bij jullie Leraar, Jezus Christus!

    Maar owee Balkenende en Bush en Blair… OORDEELT NIET, OPDAT GIJ ZELF NIET GEOORDEELD WORDT.

    Reactie door Gloria — maandag 6 november 2006 @ 1.38 uur

  23. Assadaaka Balistraat 48a
    e.mail: assadaaka@hotmail.com
    Website: http://www.assadaaka.tk

    Gaan we rechts of links om?

    Op woensdag 15 november aanstaande organiseert Assadaaka voor haar buurtbewoners en politici een interactief politiek debat.

    Het is belangrijk om op te komen voor je idealen en je in te zetten voor een veilige multiculturele samenleving waarin elk individu een gelijkwaardige plaats heeft.
    Eén van de manieren om voor jezelf en je medemens op te komen is via de stembus. Nederland is een democratisch bestuurd land en stemmen geeft je als burger de gelegenheid en ook een beetje de macht om op beleidsniveau maatschappelijke ‘wantoestanden’ een halt toe te roepen en ten goede te veranderen.

    Tijdens het debat komen 3 stellingen aan bod:

    1. Wat betekent politiek in het dagelijkse leven van de ‘allochtoonse Nederlander’?
    2. Kan de lokale politiek werkelijk invloed uitoefenen op Den Haag?
    3. Waarom is stemmen belangrijk?

    Inloop / informeel koffie en thee : 19.00 – 19.30 uur

    Openingswoord Ahmed El Mesri : 19.30 – 19.40 uur

    Politiek debat : 19.40 – 20.40 uur

    Afsluiting / informeel koffie en thee : 20.40 – 21.30 uur

    U bent allen van harte welkom en het zou fijn zijn om u in grote getale te mogen ontvangen. Het is zeker de moeite waard. Zeeburg is een mooi stadsdeel dat bruist van de diversiteit en aan de wieg staat van een geslaagde integratie in Nederland.

    Assadaaka ligt 4 minuten lopen van het Muiderpoort Station, te bereiken met de trein, tram 3 en de bussen 15; 22; 37; 40 en 41.
    Bij de uitgang aan de Insulindeweg loopt U langs het spoor richting Javastraat. De derde straat rechts is de Balistraat.

    Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Ahmed El Mesri op Telefoonnummer: 0610112691

    Reactie door Ahmed El Mesri — maandag 6 november 2006 @ 11.10 uur

  24. @22
    Inderdaad, oordeel niet opdat jij niet veroordeelt wordt.

    Reactie door bijdehandje — maandag 6 november 2006 @ 13.25 uur

  25. Ik ben tegen de doodstraf en blijf dat om wie het ook gaat.Ik vind het gewoon gelegaliseerde moord.
    Ik vind dat Balkenende zich hier duidelijk had moeten uitspreken zoals ook Belgie heeft gedaan.
    Bovendien denk ik dat levenslang zeker in een Iraakse gevangenis heel wat erger is voor de persoon die het moet ondergaan.

    Reactie door Henny — maandag 6 november 2006 @ 15.54 uur

  26. @25
    Helemaal met je eens.
    Géén ènkel mens heeft het recht een ander mens het leven te ontnemen.

    Reactie door bijdehandje — maandag 6 november 2006 @ 16.23 uur

  27. 21 monique.

    Waarschijnlijk komt het doordat er bepaalde figuren in de media werken en niet meer als belangrijk word genoemd.
    Je weet toch “ach het zijn maar arabieren”.
    Israel is niet israel maar usrael.
    Vandaar ook dat er alleen maar foei word gezegd.

    Wat als je hardop zegt foei.
    Iedereen zijn slaven van de wapenindustrie en oliehandelaren.
    Dan nog met een cristelijke tint en een dwang om te overheersen.

    Waarom zou de Jaap de Hoop/scheffer in de Navo zitten als hoge ambtenaar.
    Die predikt dat europa meer geld moet stoppen in afghanistan.
    Landje pik is het en niks meer en niks minder.

    Reactie door sander — woensdag 8 november 2006 @ 11.06 uur

  28. “Zonder woorden”
    Verslag van de tweede ontmoeting migranten met een handicap of chronische ziekte en hun families op zondag 17 december 2007.

    Thema:
    Ongewild isolement van gehandicapte/
    chronisch zieke migranten en hun familie.

    Op zondag 17 december jongstleden werd door het comité Onze Hoop in samenwerking met het APCP (Amsterdams Patiënten/Consumenten Platform), MEE Amstel en Zaan, de SGOA (Stichting Gehandicapten Overleg Amsterdam) en het Platform Mantelzorg Amsterdam/Diemen en Assadaaka in buurthuis de Meevaart de tweede bijeenkomst georganiseerd voor gehandicapte en chronisch zieke migranten en hun familieleden.
    Aanwezig van comité Onze Hoop waren:
    Willy Ruloffs, Farah Khadija, Huda moussalik, Brenda Scoop, Sherazaad Rutschke; Mildred Pinas – Platform Mantelzorg Amsterdam/Diemen; Ouafila Allachi – MEE; Fatima Ouariachi – SGOA; Arthur Vreede – APCP en Ahmed El Mesri – Assadaaka.
    Deze bijeenkomst werd voortreffelijk geleid door Najib Taoujni van het APCP.
    Het geheel werd muzikaal omlijst door Midou Akhrif op de Panart (fusion Caribische percussie).
    Rond de klok van één uur druppelden de eerste gasten binnen. Het was de tweede ontmoeting van comité Onze Hoop.Vrijwilligers waren druk doende om tafels te dekken, thee en koffie te zetten voor bij de broodjes en het verwelkomen van de gasten. In de keuken had de catering de eervolle taak om voor de vele gasten een traditionele couscousmaaltijd te bereiden die aan het einde van de middag (17.30) zou worden opgediend. Iets later dan gepland, om 14.00 uur, zaten rond de 100 mensen vol spanning in de grote zaal van buurthuis de Meevaart en nam Najib Taoujni (APCP) het woord.
    Najib refereert aan de eerste bijeenkomst van comité Onze Hoop op 28 mei eerder dit jaar. Het was nodig en dat bleek uit de vaak verdrietige verhalen van mensen die normaliter niet hun verhaal vertellen om de doodeenvoudige reden: het isolement en de dikwijls daarmee gepaarde gevoelens van ontoereikendheid! Hij feliciteert het comité met haar werk dat zij sindsdien heeft verricht en met het grote aantal aanwezige bezoekers en professionals op deze middag. Ook richt hij een dankwoord aan MEE en SGOA voor hun ondersteuning.Vervolgens overhandigt hij de (altijd op de achtergrond krakende, waarvoor excuses) microfoon aan Ahmed El Mesri, de voorzitter van comité Onze Hoop.
    Ahmed El Mesri
    Een ander woord voor isolement is afzondering. Leven in afzondering is iets wat elke dag weer opnieuw een moeilijke opgave is voor veel mensen met een handicap, een chronische ziekte en ook voor hun familie.
    Ik kan spreken uit eigen ervaring.
    Laat ik bij het begin beginnen. Ik leefde eigenlijk al vóór mijn ongeluk in een soort isolement. Je bent hier in Nederland alleen, ik was hier alleen. Een jongeman van zeventien jaar. Ik had alle schepen achter mij verbrand, in zekere zin. Mijn ouders waren niet blij, integendeel, dat hun zoon, nu al weer dertig jaar geleden, vertrok om nooit meer terug te keren in de schoot van hun en mijn geboorteland, behalve dan voor vakanties. Ik wilde de wereld verkennen. Ik was op zoek naar iets. Een diep verlangen. Het heeft geen naam. Ik denk dat elk mens een dergelijk diep verlangen kent, het gevoel dat er meer is dan alleen maar, zoals in mijn geval, de stad Tétouan. Een hele wereld lag aan mijn voeten. Via Spanje, Frankrijk en België kwam ik in Nederland aan.
    Ik was dus zeventien jaar en nog heel teer en het lijkt dan wel alsof iedereen opeens iets van je wil hebben. Dit proces, waarin elke aanraking met een ander mens en elke situatie een spoor achterlaat, heet volwassen worden en tijdens dit proces vult je rugtas zich langzaam totdat hij zó zwaar is dat je bijna niet meer vooruit kunt komen.
    Ik ben hier in Nederland gekomen op doorreis, ik wilde hier niet blijven. Door omstandigheden waren vijf jaar voorbij en ik was er nog steeds. Heel eenzaam. Het was soms een hel. Ik had geen familie en er was ook geen begeleiding. Ik had niemand die mij vertelde van hoe ik het leven moest leven. Ik leefde in een isolement terwijl ik kon gaan en staan waar, wanneer en met wie ik wilde.
    Ik had twee baantjes, één voor overdag en één voor in de avonduren. Ik wilde geld sparen want ik wilde teruggaan naar Marokko; terug naar mijn vader en moeder en ik wilde dat er voor iedereen gezorgd kon worden. Zo kwam de dag waarop ik oververmoeid bij een kennis in de auto stapte om vervolgens wakker te worden in een ziekenhuis.
    Mijn leven stond op z’n kop. Ik had plannen gemaakt, om terug te gaan naar Marokko. En die plannen werden wreed doorkruist. Alles stortte in voor mij. De gedachte om als een gehandicapte man die tevens migrant was door het leven te moeten gaan was ondraaglijk. Ik telde opeens niet meer mee. Mensen zeiden het niet hardop maar je hoorde ze denken: ‘wat heb ik nu aan jou’? In de migrantensfeer was invalide zijn een absoluut taboe. Je was minder waard en dat lieten ze je merken. Je echte familie was ver weg en je surrogaatfamilie in de vorm van zogenaamde vrienden lieten je vallen als een baksteen.
    Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten. Ik ben zeer bevriend geraakt met mijn isolement en door deze innige vriendschap ben ik in contact gekomen met andere mensen die in een dergelijk isolement leefden. Het werd mijn werk, mensen opzoeken in hun isolement en hen vertellen over hoe mooi het leven kan zijn, ook met een handicap of zelfs dankzij de handicap. Dat klinkt misschien raar en toch ervaar ik het dagelijks zo! Ik ben een gezegend mens.
    Om zover te komen heb ik veel wegen ‘bewandeld’. Zo nam ik op een bepaald moment een belangrijk besluit: ‘ik wil leven en dat betekent: ik zal mijn handicap moeten accepteren. Misschien heeft het mij iets te zeggen’. Ik ben gaan luisteren. In het begin hoorde ik niets. Het was stil, donker en benauwd. Doorzetten, dat had ik van mijn vader en moeder geleerd. Doorzetten, wat er ook gebeurt en … ik ben gaan doorzetten. Elke dag opnieuw ging ik luisteren en opeens, ik had de moed al bijna opgegeven, hoorde ik eerst heel vaag en toen steeds duidelijker: ‘Ahmed, Ahmed, ga mensen helpen’. Ik schrok, hoe kon ik nu mensen helpen? Ik kon mijzelf nauwelijks helpen.
    Op een dag kreeg ik bezoek van iemand van het maatschappelijk werk. Ik zei: ‘ik wil mensen helpen’. Dat heb ik geweten (er klinkt gelach van herkenning in de zaal). Sindsdien heb ik geen dag rust meer. Ik werk meer dan twaalf uur per dag. Het maakt mij een blijer mens.
    Elk mens is in wezen een migrant. Dat heb ik gedestilleerd uit alle gesprekken die ik sinds mijn handicap heb gevoerd met duizenden mensen. Of het nu migranten zijn in de ware betekenis van het woord, of Nederlanders die hier al hun hele leven wonen, het maakt in wezen niet zoveel uit. Het gevoel van migrant zijn heeft te maken met een diep naamloos verlangen naar iets buiten jezelf. Je bent ernaar op zoek, dag en nacht om er vervolgens achter te komen dat alles wat je zoekt in je zelf opgesloten zit, klaar om te worden onthuld. Het maakt dan in wezen niet uit waar je woont. Deze wijsheid is als de regen die valt na een lange en dorre periode waarin de gewassen tot stilstand zijn gekomen. Dit is het mooie van de reis die ik heb gemaakt. Het is geen gemakkelijke reis geweest en op de vraag of ik het weer zo zou doen, kan ik geen antwoord geven. Dat zou vreemd zijn, nietwaar! Want wie wil er nu een handicap als hij/zij het voor het uitzoeken heeft? Bij nader inzien zeg ik toch ja. Waarom? Ik zou het weer zo doen, immers ik heb het zo gedaan en het is goed! Ik heb vele gelukkige momenten in mijn dagelijkse bestaan. Momenten die ik samen met mijn dierbare medemensen creëer, elke dag weer opnieuw.
    Als ik het kan, dan kunnen jullie het ook. Ik heb heel veel pijn gehad en nog steeds kan de pijn mij als een dief in de nacht overvallen. Ik heb op zo’n moment twee opties: ‘ik kan het niet accepteren, waardoor het erger wordt. Ik kan het wel accepteren en daarbinnen een weg zoeken om mij zelf te helen. Dat klinkt gek voor iemand in een rolstoel en toch heel ik mij elke dag een beetje meer!
    En ik zeg het nog eens: ‘wat ik kan en wat mij is gelukt, kunnen andere mensen ook!
    Ik dank u voor uw aandacht en ik gun u allen een mooi en werkzaam leven waarin uw handicap u gaat ondersteunen om uw reis, die leven heet, te voltooien. Als u hulp daarbij nodig heeft, kunt u altijd contact opnemen met mij, immers ik sta voor ‘De Hoop’.

    Dank u.

    Najib stelt de aanwezige politici voor: Jesse Bos, gemeenteraadslid PvdA en Marieke van Doorninck, gemeenteraadslid Groen Links. Verder laat hij weten dat Hwa Tjoa, directeur van het APCP helaas niet aanwezig kan zijn in verband met privé-omstandigheden. Adri Siffels van het APCP zal namens Hwa het woord voeren.
    Adri bedankt Ahmed en refereert aan de eerste bijeenkomst van het comité op 28 mei 2006 waarbij Hwa en Ahmed de intentie hebben uitgesproken om op zoek te gaan naar samenwerkingsmogelijkheden. Assadaaka is nu actief lid van het APCP. Uitgangspunt van het APCP is ‘bottum up’ werken. Dat wil zeggen dat de ideeën en wensen van de achterban het beleid inspireert en bepaalt. Er ligt voor Assadaaka een mooie rol om invloed uit te oefenen op onder andere stadsdeelniveau (Zeeburg). Dit geldt ook voor het initiatief De Brug, een multicultureel huiskamerproject voor gehandicapten/ chronisch zieken in West, waarvoor veel lof. Hwa wenst het Comité veel inspiratie toe en een prettige middag.
    Intermezzo:
    Stilte in de zaal. De lichten worden gedimd en het is tijd voor toneel. Esma Abou Zahra speelt een vrouw die door haar omstandigheden in een isolement leeft. Op een tafel staat een koffiepot met twee kopjes. Zij vult de kopjes met koffie. In elke hand houdt ze één kopje vast en ze drinkt beurtelings de kopjes leeg. Het is heel aandoenlijk als je haar beeltenis en haar gebaren op je in laat werken. Zonder woorden … zó veelzeggend.
    Je kunt een speld horen vallen in de zaal. De vrouw loopt naar een tafel waarop twee telefoons staan. Zij draait haar eigen nummer en vervolgens voert ze een tweegesprek. Indrukwekkend hoe zij zichzelf te woord staat en aan haar zelf laat weten hoe goed het met haar gaat … . De menselijke geest in ‘optima forma’ bezig om de mens in haar isolement te redden. Als laatste middel grijpt zij de jas die aan een kleerhanger hangt en danst zij ‘verliefd’ de zaal uit. Muzikale begeleiding door Midou Akhrif op de Panart.
    Applaus en ook opluchting. Er is dus wel iets te doen aan het isolement waarin je verkeert. Je kunt er vriendschap mee sluiten, het accepteren en dan gaat er een wereld voor je open.
    Najib geeft het woord aan het publiek om hierop te reageren.
    Fatima Sannah
    Ik weet dat het leven niet altijd gemakkelijk is en ik weet ook dat er in deze wereld gelukkige en ongelukkige mensen zijn. Men zegt ook dat er voor elk probleem een oplossing is. Ik ben moeder van zes kinderen. Men zegt dat een moeder pas dan gelukkig kan zijn, als haar kinderen gelukkig zijn. Drie van mijn kinderen zijn zwaar gehandicapt. Zij wonen in Marokko en ik woon hier. Ik werk en ik stuur af en toe geld om hen een beetje te ondersteunen.
    Elke dag word ik wakker met dit grote verdriet. Ik kan hen niet naar Nederland halen en als ik naar Marokko ga, dan is er niet genoeg geld om te kunnen leven. Het is een dilemma en ik kan dit als moeder bijna niet verdragen. Het doet verschrikkelijk pijn. Soms heb ik geen zin meer om op te staan. Het leven is zinloos als je kinderen zo ziek zijn en jij zo ver weg bent. Wat moet ik doen? Ik voel mij machteloos en tegelijkertijd waardeloos als moeder. Dit doet verschrikkelijk veel pijn.
    Is er iemand die mij kan helpen? Zijn er andere moeders die hetzelfde meemaken als ik? Waar kan ik naar toe? Ik kan niet meer … ik ben op … help mij alsjeblieft.
    Een mevrouw uit de zaal
    Ik ben herstellende van longkanker en ik ben erg veranderd. Mijn kinderen herkennen mij niet meer. Mijn uiterlijk en mijn innerlijk zijn anders geworden. Ik woon op drie hoog en ik kan heel moeilijk traplopen. Het gaat bijna niet meer. Ik heb een medische indicatie voor een benedenwoning. Ik geloof dat heel Amsterdam een dergelijke indicatie heeft. Dit kan nog heel lang duren.
    Ik ben door de revalidatie geïsoleerd geraakt. Op een dag heb ik vanuit het revalidatiecentrum Najib gebeld. Ik lag daar alleen en zonder hoop. We moeten elkaar helpen, elkaar bellen, met elkaar praten. Daarom ben ik gekomen. Als ik geïsoleerd raak, dan raken mijn kinderen en mijn ouders ook geïsoleerd!
    Najib vraagt aan de zaal wat er gedaan kan worden om mensen uit hun isolement te halen.
    Anna Petrona
    Ik werk als projectmedewerker Steunpunt GGZ (APCP) en ik ben onlangs bij Habiba Mountarcs geweest. Zij werkt als cultureel werker bij Impuls en we hebben gesproken over het opstarten van een lotgenotencontactgroep voor Marokkaanse vrouwen. We willen ook activiteiten organiseren voor bijvoorbeeld vrouwen met een depressie. Verder assisteren wij bij het schrijven van brieven naar instanties of het in kaart brengen van schulden en we bemiddelen tussen onze cliënt en het UWV.
    Raci Topal
    Vanuit het steunpunt GGZ (APCP) fungeer ik als vraagbaak voor mensen met lichamelijke en geestelijke beperkingen. Ik verwijs door naar de betreffende instanties waar adequate hulp wordt geboden. Deze hulpverlening is gratis.
    Gina Braafheid
    Mijn zoon is acht jaar geleden in een psychose geraakt. Hij werd door de politie gearresteerd en hij heeft vervolgens een half jaar in detentie gezeten. Dit mag niet gebeuren. Nooit meer, met niemand. Het is verschrikkelijk. Wij hebben er allemaal vreselijk onder geleden. Mijn zieke zoon in de gevangenis. Vandaar dat ik de stichting “Sriebie Wiekie” heb opgericht. ‘Sriebie wiekie’ betekent zoveel als ‘slaap wakker’! Mensen in nood moeten opgevangen kunnen worden in een laagdrempelige sfeer!
    Najib kijkt naar Ahmed en vraagt of Assadaaka misschien kan voorzien in een ruimte en koffie?
    Ahmed
    Assadaaka biedt een luisterend oor. Wij zijn bezig met het organiseren en uitbreiden van comité Onze Hoop en wij willen graag dagelijks mensen ontvangen en begeleiden. Wij zijn een laagdrempelige organisatie omdat laagdrempeligheid nodig is gezien de roep van de mensen die hier aanwezig zijn en die mij dagelijks aanspreken op straat. Elk mens met een beperking kan bij ons aankloppen. Wij zijn op zoek naar lotgenoten. Tevens hebben wij een spreekuur voor verzekerden en niet verzekerden.
    Najib vraagt aan de aanwezigen of er iets georganiseerd kan worden.
    Belia Snijder
    Ik heb een cursus voor mantelzorgers gevolgd bij Stichting De Zonnebloem en ik heb geleerd om met mensen die een verlies hebben geleden een gesprek te voeren. Er is ook een kaartspel in de handel waarbij je uitgaat van kwaliteiten. Bijvoorbeeld als iemand na verlies wispelturig overkomt is dat de verwrongen kant van de kwaliteit flexibiliteit. Het is voor mij heel verhelderend geweest om op een andere manier naar mensen te kijken.
    Dick A. Van Duren
    Ik ben secretaris van het Groen Links Netwerk Chronisch Zieken en Gehandicapten. Sinds 1984 lijd ik aan een chronische ziekte en ik ben dus ervaringsdeskundige. Waar ik me vooral druk om maak is dat zorgverzekeraars een levensstijlcursus aanbieden waarvan, volgens mij, de patiëntenorganisaties die zich bezighouden met mensen met een chronische ziekte en/of een handicap de dupe gaan worden. Wat gebeurt er als de zorgverzekeraar niet adequaat met je handicap omgaat? Betekent dit voor de toekomst het daadwerkelijk uitsluiten van mensen die niet perfect zijn? Hoe ver gaat dit? De politiek moet faciliteiten bieden en wat zie ik in mijn omgeving? Er wordt meer afgebroken dan opgebouwd.
    Betekent dit een vuist maken naar verzekeraars toe, vraagt Najib?
    Ahmed El Mesri
    Er zijn veel organisaties die ongewild langs elkaar heen werken en die bovendien te hoogdrempelig zijn. De overheid trekt zich meer en meer terug en er komt niets voor in de plaats. Hierover maak ik mij ernstige zorgen. Er is volgens mij geen organisatie die zich laagdrempelig bezighoudt met mensen met een handicap/chronische ziekte die tussen wal en schip zijn geraakt. Overigens, een steeds groter wordende groep! En dan bedoel ik niet alleen migranten.
    Buurtbewoonster
    Ik ben mantelzorgster en ik zorg al meer dan 15 jaar voor mijn man die een progressieve chronische spierziekte heeft. Graag zou ik een cursus willen volgen in het buurthuis. Helaas sta ik dan op een wachtlijst en telkens gaat een jaar voorbij en sta ik weer op een nieuwe wachtlijst. Ik blijf maar achter het net vissen. De moed zinkt me wel eens in de schoenen. Ik word dan boos en verdrietig tegelijkertijd. Ik voel me ergens in een hoek gezet. Hoe kan dit? Ik ben de afgelopen tijd vaak overspannen geweest. Waar kan ik naar toe? Wie kan mij helpen? De overheid denkt dat je als Nederlander je eigen boontjes kan doppen. Ik voel mij geïsoleerd in Amsterdam.
    Nicolet Besemer
    Ik herken dit. Ik ben van de Gehandicapten Adviesraad Westerpark en het verhaal van deze mevrouw is helaas geen op zichzelf staand verhaal maar een veel voorkomend geluid. Isolement is aan de orde van de dag. Wij hebben een convenant gesloten met het stadsdeel waarin staat dat de GAW als dè adviesraad wordt beschouwd. Wij doen ons best om met zoveel mogelijk mensen in contact te komen die het nodig hebben en dan kunnen wij in overleg advies uitbrengen naar het stadsdeel. Het werkt en we zijn hard nodig. Verder hebben wij in het kader van de WMO een klankbordgroep opgericht met een zeer diverse samenstelling: Hiv-patiënten; daklozen; gehandicapten; chronisch zieken, Marokkaanse raad, Turkse raad etc.
    Pauze:
    Genieten van ‘Moroccan delight’ geserveerd met zoete muntthee.
    Muzikale begeleiding door Midou Akhrif.
    Intermezzo
    Esma speelt de gehandicapte Marokkaanse Mina.
    Mijn naam is Mina en ik heb een boek geschreven met als titel: “Zoals de wind waait, zo waait mijn hoofddoek”. Ik kom uit Marokko en ik wil graag vertellen hoe ik hier in Nederland terecht ben gekomen als jonge gehandicapte Marokkaanse vrouw en hoe ik mijn weg heb gevonden in deze maatschappij.
    Een doldrieste eenakter overtuigend gespeeld met zeer veel humor, grappige verwijzingen (naar bijvoorbeeld de ‘dolle Mina’) en zelfspot richting Marokkaanse vooroordelen zoals: uithuwelijken en leugentjes om bestwil (ik rijd naar Marokko met een gehuurde Mercedes en hang daar de bink uit!) Ook komt het isolement van vrouwen door onderdrukking uit onwetendheid aan bod. Een absolute aanrader, zeer verhelderend, om te lachen en ook mooi gespeeld. Muzikale begeleiding door Midou Akhrif.
    Najib geeft het woord aan de zaal om meer verhalen te horen.
    Fatima
    Ik ben gevallen waardoor mijn rug dermate is geblesseerd dat ik er een chronische aandoening aan heb overgehouden. Ik heb veel pijn en moet regelmatig twee weken plat op bed liggen. Ik heb een dochter van acht jaar. Ik kan haar in zulke periodes niet verzorgen en ik zal waarschijnlijk nooit meer een man vinden die met me wil trouwen. Wie wil een invalide vrouw? Het zou een uitkomst zijn wanneer mijn moeder naar Nederland zou kunnen komen om mij en mijn dochter te ondersteunen. Ik leef in een isolement en mijn moeder leeft in Marokko in een isolement. Momenteel lijd ik ook aan depressies.
    Willy
    Ik ben afhankelijk van mijn rolstoel. In april heb ik een aanvraag gedaan voor een nieuwe rolstoel en deze aanvraag is gehonoreerd. Het is nu december en de rolstoel is nog niet in zicht! Niemand kan er iets aan doen. Ik heb al vele malen gebeld. Wat nu?
    Buurtbewoner
    Sinds 1990 in rolstoel door spierziekte. Ik heb gehoord van de komst van de WMO. Ik vraag me af hoe dat in z’n werk gaat. Ik bedoel, is er dan één loket voor alles? Waar is mijn dossier? Moet ik telkens voor elke voorziening en elke (aan)vraag mijn hele medische doopceel lichten? Verder is het zo dat als je iets aanvraagt, het bij voorbaat al afgewezen wordt. Hoe is dit mogelijk. Waarom betaal ik dan verzekeringspremie?
    Mohammed
    Er zijn zoveel organisaties die ik niet ken. Waarom gaan jullie niet een keertje op de Dappermarkt staan?
    Er is veel herkenning in de zaal voor wat betreft het isolement en het afwijzen van hulpmiddelen voor chronisch zieken en gehandicapten. De argumenten schijnen nogal ver gezocht te zijn. De schrijfster van het verslag heeft dit zelf ervaren bij de aanvraag van een leenauto voor een zwaar gehandicapte vriend. De aanvraag werd afgewezen. De argumenten voor de afwijzing waren zeer onrealistisch. Als je het ging uitpluizen dan moest je welhaast een ‘alien’ zijn, die niet in de normale buitenlucht kan overleven, om in aanmerking te komen voor een leenauto! Er is beroep aangetekend tegen deze beslissing. Ergens medio 2007 staat het op de rol voor behandeling in een zitting van de rechtbank.
    Sherezaad Rutschke van comité Onze Hoop wijst erop dat je, wanneer er een stichting achter je staat, wellicht meer kans maakt bij het aanvragen van een hulpmiddel! Als je het persoonlijk doet, wordt jouw verbale doortastendheid nogal eens per abuis als brutaal geïnterpreteerd. Volgens Sherezaad zijn er standaardbrieven in de omloop die de afwijzingen beargumenteren en deze staan niet altijd in relatie met de aandoening van de aanvragende persoon.
    Najib vraagt aan ‘de politiek’ wat ‘zij’ kan betekenen voor deze mensen. Welke uitdagende rol ligt er voor politici?
    Jesse Bos, gemeenteraadslid PvdA
    Op de eerste plaats moet je mensen altijd serieus nemen. Wat ik vooral hoor is dat er op een andere manier naar de situatie van de gehandicapte en de chronisch zieke mens gekeken moet worden. Vanuit de WMO gaat er veel veranderen. Samenwerking door verschillende departementen is aan de orde. Stel dat er een nieuwe bus moet worden ontworpen met een maximale toegankelijkheid, dan is het belangrijk om verschillende wethouders erbij te betrekken: wonen, veiligheid, zorg etc. Wij als politici moeten een andere manier van kijken ontwikkelen. Ik krijg regelmatig de cijfers van klachtenspreekuren en ik zal me sterk maken om daar daadwerkelijk consequenties aan te verbinden. Helaas kan ik niet elke klacht persoonlijk behandelen. Wat ik wel kan doen is toezicht houden op het nakomen van de gemaakte afspraken tussen enerzijds de overheid en anderzijds de cliënt, vertegenwoordigd door belangenorganisaties of als individu. Het is de bedoeling dat wij gezamenlijk een vorm bedenken voor de uitvoering van de WMO waarbij niemand buitenboord mag vallen! Graag wil ik op de hoogte gehouden worden. Het is waardevol en noodzakelijk om naar de verhalen te luisteren van mensen die direct betrokken zijn.
    Najib vraagt aan Ahmed wat Onze Hoop kan betekenen voor mensen.
    Wij zijn mensen met verschillende handicaps en chronische ziektes. Mondig en onmondig ‘vechten’ wij met dezelfde materie. Op 28 mei hebben we al veel verhalen gehoord. Vandaag weer. Nederland is onvriendelijker geworden jegens haar gehandicapten, althans daar lijkt het wel enigszins op. Een rit met de rolstoel naar de stad is te vergelijken met een ‘cross country parcours’ met extra moeilijkheidsgraad. Je kunt het sportief opvatten, maar elke dag een ‘cross country parcours’ afleggen? Ik weet het niet, waar haal ik de energie vandaan? Ik wacht al drie kwart jaar op een sportfiets. Hij staat ergens in een wachtruimte en hij kan niet bij mij komen vanwege onduidelijke redenen. ‘Onze Hoop’ als laagdrempelig crisiscentrum: wij weten waar het over gaat. Het zou fijn zijn om intentieverklaringen uit te spreken waarmee wij steun betuigen aan elkaar.
    Tot slot vraagt Najib wie aan de laatste oproep van Ahmed gehoor wil geven.
    Intentieverklaringen worden achtereenvolgens gedaan door:
    APCP; SGOA; MEE; Assadaaka, GGZ; NOMA, Ahmed Youssef (Nederlandse Bond voor oud-migranten Amsterdam); Groen Links Netwerk CG (Chronisch Zieken en gehandicapten); Stichting “Sriebie Wiekie” (“Slaap wakker”); Regionaal Platform Mantelzorg Amsterdam/Diemen.
    Na gedane zaken is het goed om de innerlijke mens te bedienen en kan iedereen genieten van een voortreffelijke traditioneel bereidde en geserveerde couscousmaaltijd.
    Zondag 17 december 2006 is een goede dag voor de gehandicapte/chronisch zieke mens en zijn familie. Sluit vriendschap met je isolement en een wereld gaat voor je open. Er is steun en hulp en deze middag zijn we allen samen en één voor één even ondergedompeld in een ‘warm bad’ van (h)erkenning. Er wordt besloten om over drie maanden weer bij elkaar te komen. Bedankt aan alle mensen die deze middag aanwezig waren en aan allen die deze middag mogelijk hebben gemaakt.
    In het bijzonder nog een woord van dank aan Arthur Vreede van het APCP en Ahmed El Mesri van Assadaaka, de initiatiefnemers van comité Onze Hoop.
    Aanbevolen om te lezen:
    Kapstok van de Mantelzorg, Veertien mantelzorgers met verschillende culturele achtergronden aan het woord, ISBN-10:90-9020515-2. Te bestellen bij Platform Mantelzorg Amsterdam/Diemen: 020-5216377.
    Werk aan de winkel, 25 jaar belangenbehartiging 1981-2006. Uitgave van Stichting Gehandicapten Overleg Amsterdam (SGOA) ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum. Te bestellen bij SGOA: 020-5216377.
    Voor meer informatie over comité Onze Hoop en/of voor het maken van een afspraak, kunt u contact opnemen met:
    Ahmed El Mesri, voorzitter
    Telefoon: 0610112698
    Dit verslag is met de grootst mogelijke zorgvuldigheid geschreven. Het was een lange middag, van 13.00 -18.00 uur, waarop veel aan bod is gekomen en waarbij veel mensen hun verhaal hebben kunnen doen. Mochten er feitelijke onjuistheden in de tekst staan, schroomt u dan niet om dit aan ons te laten weten.
    Amsterdam, 2 januari 2007
    Tess Jungblut

    © De Multiculturele Europese Vereniging Vriendschap in Nederland Assadaaka en het Amsterdams Patiënten/Consumenten Platform (APCP).

    Dit verslag is te bestellen bij:

    De Multiculturele Europese Vereniging Vriendschap in Nederland – Assadaaka
    Telefoon: 020 6653320 of 06-10112691
    e-mail: assadaaka@hotmail.com
    website : http://www.assadaaka.tk

    Amsterdams Patiënten/Consumenten Platform (APCP)
    telefoon: 020 7525113
    e-mail: post@apcp.nl

    Reactie door Tahiri Nadia — maandag 22 januari 2007 @ 16.16 uur