Kerstverhaal 2006

Twee jaar geleden nam ik plaats in de jury voor de ‘strijd’ om het beste Kerstverhaal. Een samenwerking van FOK!, Sp!ts en de NCRV. Dit jaar werd het voor de derde keer gehouden, en de winnaar is inmiddels bekend. Je kunt ‘Papieren vleugels (en een gebroken duim)’ hier lezen.

Mijn zusje hield op met eten omdat ze kerstengel wilde worden. Dat was op zich niets nieuws. Zolang ik me kon herinneren deed ze pogingen om engel te worden. Het begon onschuldig; kriebeltjes in de kantlijn van harkenpopjes met vleugels en lange, blonde krullen, die ze in grote cirkels over het papier heen kraste. Later, diezelfde poppetjes geknipt uit papier, tientallen, door de hele kamer.

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

dinsdag 26 december 2006 :: 13.12 uur

26 Comments

26 reacties

  1. Leuk verhaal!
    Mijn zoon wilde vroeger ook leren vliegen, door met een te grote badjas een aanloop te nemen en flink met de badjas te wapperen.
    Het is hem nooit gelukt, dit meisje heeft het verder geschopt.

    Reactie door Bert — dinsdag 26 december 2006 @ 13.21 uur

  2. Ik heb gedroomd dat het Generaal Pardon onder de kertboom ligt en dat deze wens helemaal in vervulling ging.
    Zou deze wens ook onder de kerstbomen van het CDA liggen?

    Reactie door Ben tarici — dinsdag 26 december 2006 @ 13.58 uur

  3. Leuk zou ik het niet willen noemen WEL goed geschreven :)

    Hoe licht moet je wegen wil je kunnen vliegen ( 2ons?), is dat vliegen een metafoor voor overlijden omdat ze niet meer at? Ik denk teveel ;)

    Reactie door Lisette — dinsdag 26 december 2006 @ 14.01 uur

  4. Hmm..Dit is wel echt een verhaal met een open einde. Wat is de moraal? “Met een ijzersterk geloof in jezelf kan je alles bereiken?” Mij bekruipt me toch het gevoel van “annorexia met droevige afloop”..

    Reactie door ToN — dinsdag 26 december 2006 @ 14.26 uur

  5. Dit verhaal doet mij denken aan de nachtmis in 1996 toen ik met mijn mijn toen 4-jarige dochter uit de kerstviering liep omdat ze ontroostbaar was vanwege het feit dat er kinderen bij het altaar verkleed als engel stonden en zij ook zo graag een engel wilde zijn. Een paar weken later met carnaval zag ze haar kans en verkleed als batman sprong ze de hele dag van tafels en stoelen. Helaas was het moeder niet gelukt om een cape te maken die haar langer als één tel in de lucht kon houden.
    Vliegen is denk ik een metafoor voor vrijheid. Het niet gebonden zijn aan het aardse. Kinderen staan nog dicht bij de bron, dat waaruit het leven ontstaat. Heb je je dat weleens afgevraagd? Iedereen stelt zich de vraag “is er een leven na de dood?”, maar moet je je dan ook niet afvragen of er een leven voor de dood is? Kinderen laten vaak een verlangen zien naar verbinding met die bron. Mijn dochter heeft zich gelukkig kunnen verbinden met de aarde. Misschien een beetje zweverig voor velen onder u, maar er is nog nooit wetenschappelijk bewijs geleverd dat het niet zo is en vooral kinderen zetten je aan het denken!

    Reactie door Elsemie — dinsdag 26 december 2006 @ 15.20 uur

  6. @5 Elsemie

    Mooi beschreven.
    En ja, leven voor de dood… waarom niet? Het is alsof ‘luiken’ zijn dicht gevallen achter ons en we kunnen er niets van weten. Ook over het hierna is geen mogelijkheid om eens even over ‘de muur’ te blikken.
    We zitten hier blijkbaar op een bepaalde frequentie en daarmee valt al het andere weg. Te vergelijken met de radio afstemmen op een bepaalde zender. Al die andere zenders zijn er wel maar die hoor je dan niet. Zoiets…?

    Reactie door Gloria — dinsdag 26 december 2006 @ 17.02 uur

  7. provinciale staten en alweeer vervroegde parlementsverkiezingen;;;; op naar meer dan 30 procent voor de SP

    Reactie door whiting van der veen — dinsdag 26 december 2006 @ 19.35 uur

  8. @7 whiting
    Klinkt goed!!!

    Helaas blijkt dat veel mensen niet beseffen wat de Provinciale Staten allemaal doet (http://www.limburg.sp.nl/nieuws.stm) en daarom niet inzien waarom men zou moeten gaan stemmen. Ik hoop echter, net als jij, dat de SP-stemmers massaal komen stemmen!!

    Dan krijgen we eindelijk op dat niveau (en natuurlijk in de Eerste Kamer) meer invloed op zaken als openbaar vervoer, ruimtelijke ordening, risicokaarten, etc.

    Reactie door Irma — dinsdag 26 december 2006 @ 22.19 uur

  9. De meeste kerst verhalen van kinderen op de wereld zijn het niet willen eten, maar graag wel willen eten.

    Reactie door De Hakker — dinsdag 26 december 2006 @ 22.41 uur

  10. @5 en 6,

    We leven, het enigste wat zeker is in je leven is dat je dood gaat. En dus is er in alle gevallen leven VOOR de dood (of je moet dood geboren worden).

    Maar ik begrijp wat je bedoelt.

    Reactie door Lisette — dinsdag 26 december 2006 @ 23.19 uur

  11. Het verhaal deed me denken aan “het meisje met de zwavelstokjes” maar dat is mijn interpretatie.

    Reactie door Lisette — dinsdag 26 december 2006 @ 23.21 uur

  12. @5/6 en 10

    Ja, inderdaad neem ik het zomaar over en we bedoelen hetzelfde, maar het is niet goed uitgedrukt.
    Het moet zijn of we ergens vandaan komen voordat we op Aarde geboren werden.
    Dus leven voor dit leven ipv leven voor de dood.

    Reactie door Gloria — woensdag 27 december 2006 @ 0.29 uur

  13. @12 Gloria,

    Maar op die manier wordt het wel een “wat was er eerder de kip of het ei verhaal” :)

    Ik geloof wel dat er meer is tussen “hemel” en aarde. B.V.B mijn moeder kreeg 3 januari 1975 een hersenbloeding en heeft 5 dagen in coma gelegen voor ze overleed.
    Ik heb 3 jaar geleden op 3 januari een hersenbloeding gehad en na 5 dagen zette de genezing in verlamming was weg ( had nog wel krachtverlies maar het werkte weer).

    Reactie door Lisette — woensdag 27 december 2006 @ 7.48 uur

  14. Lisette, hoe triest ook voor je moeder, maar
    voor jou lijkt het waarschijnlijk, aangeno-
    men dat je wel bij bewustzijn bent gebleven,
    een heel angstig terugzien naar die periode,
    niet wetende of jezelf wél zou overleven.
    Mensen die op medisch gebied iets ernstigs
    meemaken, hebben, achteraf bezien, ‘de dood’
    in de ogen gekeken en vormt dat gebeuren ook
    een ijkpunt in hun leven, en relativeren van
    af dat punt veel situaties veel beter nog in
    hun persoonlijk leven. Zij stellen priori-
    teiten een stuk genuanceerder nog en zien
    veel om hen heen ‘met heel andere ogen’ wetende hoe betrekkelijk eigenlijk alles in
    dit aards bestaan is. Je leest hetvoorgaande
    dan wel door anderen beschreven, maar zoiets
    zélf ondergaan geeft regelmatig het gevoel van hérkenning en daardoor ook érkenning.
    Enerzijds is er het gejaagde gevoel mogelijk
    ‘nog maar wéinig tijd’ te hebben en ander-
    zijds die soms vanuit het niets optredende
    ‘enórme rust’ vanuit een gevoel van, dat de
    wereld inderdaad ook wel doordraait zonder
    ons. Inzicht krijgen om het overzichtelijk te houden van de tijd die dan evt. nog rest
    is een leerschool die, afhankelijk van….,
    voor een ieder verschillend uitpakt en zo’n
    periode duurt voor de één wat langer dan de
    de ander. IK hoop dat JIJ intussen je in een
    beter vaarwater op kabbelende golven bevindt
    en zie het ook als jouw kerstverhaal met een
    uitzicht op nieuwe kansen….en mogelijk
    schaar je je in de rij van mensen die weer
    opnieuw moesten proberen béter te bewegen,
    incl. het ‘spraakcentrum’. Mocht dat laatste
    het geval zijn, houd dan in ieder geval goede hoop op vooruitgang, al gaat die mis-
    schien te langzaam naar jouw zin. Voor ál de
    op die manier getroffenen, misschien ook hier lezende, dat zelfs een herstel tot soms
    uiteindelijk wel 96 % mogelijk is, maar heel
    veel geduld (van jezélf) vraagt: véél oefe-
    ning maar ook véél rúst! Internetten dwingt
    tot het moéten formuleren en wordt ongemerkt
    een oefening die zich spelenderwijs weer aan
    mensen voltrekt en het zoéken naar woorden begint ongemerkt als een TV-spel (3 letter-
    grepen, ‘klinkt als’ enz.). Voorzover je nog
    in de herstelfase bezig bent wens ik je alle
    moed en doorzetting die je nodig hebt om zo
    goed mogelijk algehéél te herstellen en zo
    laat je ook zien dat ‘wonderen’ in en buiten
    de mens om met medewerking van positieve
    energie aan je voltrokken kunnen worden.
    Daarmee mag eigenlijk iedereen met een her-
    kansing, indien men i.d. toch positief weet
    te incasseren, zich ‘gefeliciteerd’ voelen!
    Niet omkijken, maar moed houden en doorgaan!
    Met een hartelijke groet, Madelief.

    Reactie door Madelief — woensdag 27 december 2006 @ 10.04 uur

  15. Het Kerstverhaal 2006, lees ik, door een technisch mankement aan mijn p.c., pas vandaag en roept verschillende reakties op,
    waardoor ik het verhaal, dat vele wendingen
    kan hebben, buitengewoon kan waarderen.
    Voor mij heeft het idd nog evt. diepzinniger
    kant, dan mogelijk ooit de schrijver heeft
    bedoeld, of júist??
    Ik zie er onder meer een groep geïsoleerde
    mensen in, tegen hun wil beknot in de eigen
    bewegingsvrijheid. Mensen die wachten tot ze
    een ons wegen om ‘regelgeving’ om hen heen te zien verbeteren. Alles bedenken, uitpro-
    beren, dwars door alle tegenslagen heen zich een weg banend om het doel van de vrij-
    heid te bereiken. Geen berg is hen te hoog
    om dat te bereiken, veronderstellend dat daar het uitzicht (óp) overzichtelijker zal
    zijn. Een trachten het eigen nog aanwezige
    gedachtegoed in ‘hoger sferen’ de ijle ruim-
    te te geven die het extra nodig heeft door
    een dreigend gebrek aan die zo allesbelang-
    rijke frisse lucht en kijk op de samenle-
    ving. Dan komt ná al die inspanning ineens
    die bries, die er ‘de wind onder heeft’ en
    de samenleving die gewaar wordt dat mensen
    met hulp van ons allemaal uit hun isolement
    getild dienen te worden en opgenomen dienen
    te worden in die samenleving.
    Echter tot op heden heeft dit Kerstverhaal 2006 nog geen happy end en het ‘duimen’ om
    betere tijden af te wachten, leverde nog ex
    tra schade op. De heling, het genezen, werd
    in de illegale sfeer opgepakt door de goede geest van het wél allemaal te begrijpen.
    Als wij dus niet alleen ons broeder’s hoeders dienen te zijn, danook wel een heel
    speciale aandacht daarin voor onze zusters
    in de samenleving, die nog altijd tot het
    ‘zwakkelijk geslacht’ gerekend worden maar inmiddels ook hun ‘mannetje’ staan in mentaal opzicht. De evolutie is al heel wat
    eeuwen verder en is het zaak geworden om aangeboren gaven van zowel man als vrouw ge-
    heel te leren erkennen en de eigenheid ervan te respecteren, maar dan zónder elkaar te willen overheersen.
    Op vleugelen van een dergelijk te zingen lied komen we allemaal veel de ánder in het nieuwe jaar veel béter tegen, en als het een
    beetje wil van diverse kanten, némen we zelf
    dát initiatief en gaan elkaar vast tegemoet.
    Voor elke verzorgende, in de allerbreedste
    zin van het woord, dien m.i. het motto te
    zijn: niét berusten, maar beredderen.
    Van oogst moeten we uitdelen en mogen zelfs
    niét bewaren daar waar aan alle kanten (óók
    gééstelijk) honger en gebrek is, de sfeer
    ook aan het oorspronkelijke midwinterfeest
    verbonden.
    Veel werkgevers weten intussen dat afgezien
    van een salaris er indirect goed gedaan kan
    worden door personeel een uitermate goed overdacht Kerstpakket te verstrekken en men
    sen mét banen, délen daarvan uit, geven door van wat hen in ruime mate ten deel viel en velen zijn zich er uitermate goed
    van bewust dat zij het geluk van de gezond0
    heid hébben en ook hun leven aan een zijden
    draadje zou kunnen hangen, maar gedragen zich in een geest van medeléven en stellen
    het eigen strakke leefritme niét op de eer-
    ste plaats….iets om véél van te leren én
    te respecteren!.
    Voor wie dan nu eindelijk een vakantie toch
    nog mogelijk is/was: van hárte gegund en ge-
    niet ervan! Voor wie nog, juist door het af-
    sluiten van een boekjaar, nog extra aan de
    slag moeten veel sterkte gewenst. Al die ex-
    tra inspanningen worden wel degelijk opge-
    merkt door mensen die daar ‘oog’ én ‘oor’
    voor hebben maar na hun eigen inspanningen
    om deel te hebben aan een bredere samenle-
    ving toch in de vergetelheid raakten: zij
    denken aan U en jou, en jou. Reken daar op!
    In gedachten met vélen verbonden, Madelief.

    Reactie door Madelief — woensdag 27 december 2006 @ 10.56 uur

  16. Een processie in het internaat.
    Kinderen uit het dorp deden ook mee.
    Voor, of naast mij liep een meisje uit het dorp. Verkleed als engel.

    Mooie grote witte vleugels.Van een zwaan
    Ik geloofde, dat het meisje nu echt kon vliegen. Iets, dat ik zelf ook altijd heel graag had willen kunnen.

    Wat ik precies tegen haar zei, dat weet ik niet meer. Maar het kwam er op neer, dat ik haar mooie vleugels bewonderde, en haar voorstelde, of vroeg om eens te vliegen.

    “Dat kan niet!” zei het meisje. “Die zitten alleen maar aan mijn kleed vast. Ik kan ze niet bewegen.”

    Ik drong aan dat zij het toch eens zou proberen. Maar zij probeerde niet eens of het wel zou kunnen.

    Ik was teleurgesteld. Maar ja: meisjes durfden nou eenmaal minder dan jongens!

    Als ik zo’n jurk met vleugels aan had gehad, dan zou ik beslist hebben geprobeerd om wat men er ook over zei, anders dan in mijn dromen, echt te vliegen.

    Dan zou ik met mijn vleugelkleed aan, van het dak springen en dan: Zoef! Vlieg, vlieg, vlieg.

    En dan? (BOEMMM! AUW!)

    Ik weet nog altijd niet waar ik naar toe had willen vliegen.

    Ik zag ze toen toch wel vliegen.
    En nu heb ik dat weer.

    Condesstrepen in de lucht en AWACS, die met veel lawaai heel laag in de lucht langs denderen.
    Daar wil ik niet in mee vliegen.

    Engelen, zelfs als zij vliegen maken minder lawaai. Die hoor je niet en die zie je niet.
    NOOIT.

    Groeten van Haras.

    Reactie door haras — woensdag 27 december 2006 @ 11.26 uur

  17. Gloria,
    Het zou een frequentie kunnen zijn zoals in de kwantumfysica wordt uitgelegd. Ik ben niet wetenschappelijk onderlegd hoor, maar ik smul van documentaires over dit soort onderwerpen. Het nieuwste wat ik heb ontdekt is nanotechnologie, heeft iets met sterkte, kracht te maken. Waar het om gaat is dat ik me kan verwonderen, ik heb niet altijd een antwoord nodig. Zoals dit verhaal je aan je kinderen doet denken of aan je eigen kindzijn zoals Haras in zijn reactie schrijft , dat vind ik heerlijk. Je als kind kunnen verwonderen.

    Reactie door Elsemie — woensdag 27 december 2006 @ 16.19 uur

  18. Nu het nieuwe jaar nadert en kerstmis voor bij is, is een analyse/overdenking/fylosofie over 2007 en de toekomst interresant.
    Als wij bepaalde trendlijnen doortrekken, uit filosofisch oogpunt, dan voorzie ik een toenemende macht van bedrijven en grote aandeelhouders.
    Bedrijven bepalen straks zelf waar ze hun arbeidskrachten vandaan halen en aan welke regering ze belasting betalen. De concerns krijgen meer macht dichtbij de regeringen en leiders via lobbyisten, de lonen van de grote massa blijven laag, door de strategie van het kapitaal en de E.U.top via uitbreiding van de E.U. en import van goedkope arbeidskrachten. De winsten worden hoger en aan ondergrondse (niet bewijsbare)kartelvorming wordt niets gedaan. Topbestuurders van multi-s,managers,top regeringings functionarissen gaan nog meer verdienen.Er ontstaan kapitaal en (partij-regeringsmacht) netwerken. Er komen nog meer koppelingen van (financieele,internet,telefoon,gedrags)bestanden en camara informatie. Banken krijgen het moeilijker, doordat minder gespaard wordt,vanwege het steeds duurder worden van het levensonderhoud en de achterblijvende koopkracht/hypotheekschulden.De consument wordt prijsbewuster, via internet info.Op een sluipende manier gaan vooral de gemeentelijke belastingen verder omhoog,doordat de centrale overheid steeds meer kostbare taken overhevelt en daartegenover in verhouding, minder uitkeert via het gemeentefonds, hetgeen weerstand en protesten uitlokt.Eerste levensbehoeften zoals gas,electra,wonen,medische verzorging,vervoer,medicijnen en zelfs supermarkt artiekelen stijgen onevenredig hoger dan de “koopkracht”compensatie via de salarissen.Vooral ouderen met een eigen,hypotheekvrije woning worden gelijkgesteld met ouderen met een hoog pensioen en dus fiscaal aangepakt.Door de inkomensongelijkheid. ontstaat uiteindelijk binnen tien jaar een gewelddadige ommekeer/sociale onrust,mogelijk in een vorm van revolutie, waardoor het geld nog waardelozer wordt.HET WORDT TIJD DAT DE SP EEN TOEKOMSTSCENARIO ONTWIKKELD. De SP heeft een behoorlijke uitdaging voor zich en kan zijn borst natmaken.Een schrale troost is, dat de SP een zonnige toekomst tegemoet gaat, doch het is twijfelachtig of de grote massa er voordeel aan heeft.De SP kan wellicht haar strategie over de EU grenzen exporteren en allianties sluiten met (opgerichte)zusterpartijen in de EU landen.
    IK WENS JULLIE ALVAST EEN GEZOND EN GEZEGEND 2007 TOE!!!!

    Reactie door Maan ArkenboschFin.ec ann.Marktonderzoek/strategie — woensdag 27 december 2006 @ 20.19 uur

  19. @17 Elsemie

    Ja, boeiend hoor! Hele interessante materie. Ik lees er graag over.
    Ook de franse Jezuitenpater en filosoof Pierre Teilhard de Jardin kwam op metafysische gronden al tot de uitspraak dat de psyche verbonden moet zijn met de kleinste materiedeeltjes. Dit werd hem destijds in Rome niet in dank afgenomen. Maar in Rome is men inmiddels ook wijzer geworden.
    Tja, wat een boeiende wereld die atoomwereld waaruit wij bestaan.
    Te bedenken dat ons lichaam is opgebouwd uit 3 materiedeeltjes op microschaal: het proton en het neutron als kern, waar omheen het electron cirkelt. En dan de fotonen (lichtdeeltjes) die zich binnen het electron afspelen… een wereld op zich.
    Moeilijk hoor om dit alles te doorgronden.

    De franse fysicus en informaticadeskundige: Jean E. Charon ontwikkelde wat hij noemde: De complexe relativiteitstheorie. Hiermee was hij onbedoeld en tot zijn verrassing terecht gekomen op de plaats waar geest en materie onverbrekelijk met elkaar verbonden zijn… het electron!
    Daar dit deeltje ongeschonden blijft, kan je het zien als een ‘harde schijf’. Als het electron bijvoorbeeld een gestorven mens verlaat, blijft het ervaringsniveau bestaan dat opgeslagen is in het geheugen van het electron.
    Professor Hubert Reeves schrijft in zijn boek ‘De evolutie van het heelal’:
    Leven is gebaseerd op scheikunde, dus op uitwisseling van electronen.

    Het zou mij niets verbazen als God daarom zo heel dichtbij is…
    In de gedaante van het electron blijkt het leven onverbrekelijk verbonden te zijn met de materie waaruit ons leven is opgebouwd.
    De consequentie daarvan is dat het GEWETEN, waaruit ons sociale gedrag voorkomt, persoonlijk bezit is. Het maakt ons verantwoordelijk voor onze gedragingen.

    Zo zegt Charon: De schepping is een sprookje, te schrijven door de wetenschap en te vertellen door de Kerk.

    Een en ander genomen uit:
    “Wereld zonder grenzen”, door Sybout Jager.
    Leuk boekje om eens te lezen, Elsemie.

    Reactie door Gloria — woensdag 27 december 2006 @ 22.47 uur

  20. @18 Maan Arkenbosch

    Hmmm… als jouw filosofische analyse/overdenking uitkomt is het maar de vraag wie nog over zijn gebleven van deze ‘recht van de sterkste’ politiek.
    Het toppunt van armoede is nu wel zo’n beetje bereikt. Of neem je automatisch al aan dat deze groep dan het leven heeft gelaten binnen die 10 jaar?
    Enfin, zoals je hierboven (@19) kunt lezen: ik neem het allemaal mee in mijn electron en die geldwolven zijn nog niet van mij af.
    Ellendelingen!

    Reactie door Gloria — woensdag 27 december 2006 @ 23.07 uur

  21. @14 Madelief,

    Angst, onzekerheid…Overleef ik dit? Vooral angst en pijn definieerden een hersenbloeding of elke aandoening die levensbedreigend is.Ik train mn hersenen nog elke dag zoals sudoku en bookwurm en ook mahjong ( traint je hersenen)

    Ik heb geleerd dat het leven echt kort is en dat ik me door niemand meer laat belediggen op welke manier dan ook.

    Ik zou graag mn moeder hebben gekend….nog steeds….maar ik ben voor mijn kinderen de moeder die ik zelf graag had gehad. Dus ik denk dat ik het wel goed komt of dat het goed is :)

    Prettig nieuwjaar iedereen.

    Reactie door Lisette — donderdag 28 december 2006 @ 0.33 uur

  22. @13 Lisette

    Ja, wat bijzonder he? Moeder en dochter allebei hetzelfde op 3 januari!! Wel heel bizar.
    Wat een schrik zal dat geweest zijn, Lisette! Maar wat een goede afloop voor jou. Heb je nog wel een beetje jeugd gehad zonder moeder dat laatste deel?
    Schreef je ook niet over dat je diabetes was? Wat een pech heb jij nou toch. Je bent wel sterk volgens mij. En heerlijk voor de kinderen dat je een goede moeder bent.
    Lisette, als je uitgetraind bent laat het dan mooi achter je. Ontspanning en rust is belangrijk en probeer zo min mogelijk te stressen. Relax and take it easy!
    En ja, je zei: “ik geloof wel dat er meer is tussen hemel en aarde”
    Dit klinkt zoiets als tussen de wal en het schip. Tussen… snap je? Ik bedoel zo: laten we aannemen dat je moeder lekker IN de hemel is. Wie weet zit ze nu ergens aan het strand met palmboompjes en in een heerlijke strandstoel gezellig te ‘bomen’ met allerlei mensen. Tja, waarom niet? Als het hier al kan, dan zal het daar zeker kunnen. Ze zal je niet in de steek hebben gelaten, alleen je kon haar niet meer zien…
    En dat vind ik ook zo erg sinds mijn moeder is overleden vorig jaar. Ik heb wel moeite met afscheid nemen als mensen gaan hemelen.
    Het voelt toch anders dan toen mijn zoon op wereldreis ging… terwijl je elkaar dan ook niet ziet.
    Lisette, ik wens je een heerlijk nieuw jaar toe.

    Reactie door Gloria — donderdag 28 december 2006 @ 2.00 uur

  23. @21 Lisette, ik vind jouw eigen visie en aan
    pak buitengewoon goed, verstandig en zoals je voor jouw kinderen wilt zijn, kan het niet beter dan met die achtergrondgedachte.

    Vast heb ik niet genoeg berichten van je ge-
    lezen en het archief hiér is voor mij wat om
    slachtiger zoeken geworden, maar schreef je
    al eerder dat je jouw moeder nooit gekend hebt?

    Wel schreef je dat ook zij 3 jaar ge-
    leden ook op 3 jan. een hersenbloeding had
    gehad en 5 dagen in coma lag, waarna ze over
    leed! Kan het zijn, dat je ook wat van je
    geheugen kwijt bent?

    Ook dat kan nl. weer vlaagsgewijs terugkomen
    maar vergt veel tijd en dát kan je ook in
    verwarring brengen en regelmatig moeten ant-
    woorden “weet ik niet”, is een bijkomend ver
    schijnsel waar je in jouw gedáchten lúchtig over moet denken: laat het je niet in beslag
    nemen hoor, álles heeft nu tijd nodig.

    Al weer te lang geleden hoorde ik iets van
    het gedrag van vogeltjes in de zoveelste ge-
    neratie die in een betrekkelijk korte tijd
    gedrag vertoonden, dat ze verhoudingsgewijs
    niét snel aangeleerd konden hebben, het zat
    als het ware al ingebákken en betrof hun wel
    zijn en veiligheid, zoiets als bij het zien
    van een poes, direct weg te vliegen!

    Op een gegeven moment mérk je vanzelf of je
    je kinderen extra lief behandelt, uit een
    begrijpelijk angstgevoel of jij ze wel genoeg meegeeft in het leven (nadat je moge
    lijk constateerde dat je wat twijfels had/
    hebt m.b.t. het =jouw= verleden)of…..dat je dat ‘als van nature gegeven’ (een aange-
    boren aanleg) doet om ze prettig te willen
    ‘verzorgen’….Misschien dat je het ook zo
    mag ervaren en er een stukje van zien als
    zijnde één van de eigenschappen van de níét
    door jou gekende moeder! Zet dat óm in een
    gevoel van blijdschap iets van haar genen te
    hebben mogen ervaren en wees er blij mee!

    Oudere en nog oudere mensen betrappen zich-
    zelf er regelmatig op te handelen naar een
    hen ooit gegeven voorbeeld en dat kunnen álle dagelijkse gewóne dingen zijn en zijn er dan feitelijk soms verbaasd over.

    JIJ hebt gelijk: je doét het goed en uitein-
    delijk zal het op één of andere manier ook
    goed komen!
    De angsten en verwarring zullen afnemen als
    je tracht die te negeren. Hoe ongeruster jij
    je zou maken, hoe langer je in die cirkel
    blijft draaien. Daar léér je doorheen bréken
    en zaken van een afstand bezien, een afstand
    die jou je eigen lévensruimte zal (her-)ge-
    ven, daarvan ben ik féitelijk rótsvast van
    overtuigd. Goed van jou dat je ons dit liet
    wéten om er in mee te délen en tevens een
    enorm compliment dat je genoeg levensmoéd be
    zit om ook hier je te laten zien, want ook
    een p.c. besturen met hérsens is een niet ge
    ringe inspanning, dus zie je zelf wat er evt
    nog intact is en hoé je vóóruit gAAt!

    Vermoei je dus zoveel mogelijk met dingen die JIJ préttig vind en graag doet, dát zal
    zeker medewerken ten goede en je lijkt dus
    ook een aangeboren sterk plichtsbesef te be-
    zitten en ook daarin leer je je achtergrond
    kennen!
    Hoop ik toch van harte, dat je ménsen in je
    eigen buurt hebt die jou voetje voor voetje
    weer helpen naar betere tijden!

    Overigens was het dan eigenlijk wel tijd
    voor je om te gaan slapen, maar mogelijk ont
    span je je zó vóór de nacht en slapen de
    kinderen uit (?). Welterusten dan, of goéde
    morgen gewenst. Mét vriendelijke groetjes!

    Reactie door Madelief — donderdag 28 december 2006 @ 2.17 uur

  24. @22 Gloria en @23 Madelief,

    Ik was bijna 7 toen ze overleed (nee hoor ik ben geen jaren kwijt) Qua opvoeding is de fundering toen gelegt denk ik. Ik hoor vaak dat ik op mijn moeder lijk qua doen en denken en ook qua humor.

    Ik weet nog veel dingen van toen hoe ze de trap afgedragen werdt op een brancard en dat ze heel stil in een ziekenhuisbed lag.
    Maar ook dat als sinterklaas in het land was en wij onze schoen mochten zetten er vaak een briefje in de schoen zat dat piet de kadootjes had verstopt en we ze moesten zoeken. Dat was leuk :)

    Ik heb ondanks de korte tijd veel goede herinneringen aan haar.

    En ja ik heb diabetes en ik heb me ertegen verzet (zoals tegen alles in mn pubertijd)aan de andere kant kwam ik er al snel achter dat ik daar alleen mezelf mee had en dan heb je zoiets van “Het is wat het is”.

    Pech? een beetje MAAR Diabeten leven erg gezond globaal dan.Geen geraffineerde koolhydraten niet teveel vet en 6x per dag een kleine maaltijd. Ik kreeg diabetes toen de eerder genoemde dingen een must waren.

    Mijn kinderen slapen lekker uit ze hebben vakantie en ze zijn 15 en 13 jaar inmiddels.We hebben ze goed opgevoed, ik heb tot nogtoe geen politie of andere boze ouders aan de deur gehad.
    Buiten je eigen bijdrage kun je alleen maar hopen en ze voor zichzelf na laten denken “Hoe zou ik het vinden als?”

    Er zijn zeker mensen die ons helpen en bijstaan in deze moeilijke tijden (gelukkig)
    Het is bijna 2007 en dan laat ik de negatieve dingen uit 2006 achter me en knal ik de virtuele deur dicht.

    2007 kan alleen maar beter worden wat ons betreft.(klopt wel ff op ongeverft hout)

    Reactie door Lisette — donderdag 28 december 2006 @ 11.50 uur

  25. Doet me erg goed te lezen Lisette dat jou
    nog heel levendige goede herinneringen zijn
    bijgebleven en één van de kinderpsychologen
    van náám uit de vorige eeuw stelde, dat kin-
    deren voornamelijk in de eerste 6 jaar van
    hun leven de basis gelegd krijgen voor een
    later funktioneren, dus kun je er heel trots
    op zijn dat je weet te roeien met de riemen
    die je hebt, en mogelijk dat er nog omstan-ders uit die tijd waren die jou dat nog meer
    in detail weten te bevestigen.
    Wat zal jij gelukkig zijn, dat jij jouw kin-
    ders intussen zoveel méér hebt kunnen mee-
    geven, dan jouw moeder mogelijk was. Jijzelf
    hebt die basis intussen verdubbeld en hoop
    ik dat jullie er geen van drieën nog een te
    grote stress aan hebben overgehouden, toen
    zij als 10- en 12-jarigen jouw ziektebeeld
    moesten verwerken en hun schrik (door het
    bekende voorbeeld) uitermate groot moet zijn
    geweest! Ja, met diabetes moet je jezelf ze-
    ker goed in de gaten houden, zeker ook als
    het caloriegebruik zich zo plotseling moet
    laten wijzigen, als de buitentemperatuur in-
    eens veel te snel zakt, of stijgt! Sterkte!
    Bedankt voor het meerdere inzicht en wens ik
    je alle goeds om goed met de situatie te kun
    nen blijven omgaan en vergeet niet aan moge-
    lijk meer water te moeten drinken, voorbij te gaan, zelfs dat kan hoofdpijn helpen voor
    komen. Groetjes, Madelief.

    Reactie door Madelief — vrijdag 29 december 2006 @ 16.58 uur

  26. Verlaat en te laat Kerstverhaal van Haras.

    (Drastisch ingekort)

    In een arm stadje met veel arme mensen zonder werk werd, toen er oorlog kwam met land, dat Verwegisstan werd genoemd, een mooie, schone, bommenfabriek gebouwd.
    Nu was er werk voor iedereen, die wilde werken. Vooral om zodoende God en het land te kunnen dienen!

    De mensen waren erg blij dat het door de bommenfafriek, nu heel goed met hen ging. Zelfs mensen die eerst heel arm waren, die konden nu met Kerstmis mooie cadeautjes voor elkaar kopen. En natuurlijk ook lekker eten. Thuis of in een restaurant.

    In de fabriek was een hele mooie kerststal opgezet. Van bommen, granaten, kogels en zo, had men die kerststal gebouwd, met een bom-jezusje erin. Dat zag heel mooi uit, al die bommen en bommetjes met benen en pootjes!

    De bommen moesten worden gezegend, voor zij in vliegtuigen op weg zouden gaan, om in het land van de vijand vernielingen aan te richten en er een heleboel akelige mensen en hun kinderen, dood te kunnen maken.

    Maar terwijl die bommen door een priester werden gezegend met wijwater, ontplofte het mooie, lieve Jezusbommetje. En daardoor ging ook de fabriek de lucht in. Heel veel huizen, en ook de kerk werden verwoest.

    Er gingen ook nog heel veel mensen dood.
    En dat was toch wel zielig hoor. En wat heel oneerlijk was: De zielen van mensen die in de fabriek hadden gewerkt en altijd naar de kerk gingen, die werden door Petrus niet toegelaten in de hemel.

    En zij hadden zich ook nog ingespannen om met hun werk God te dienen!

    Zielen van lui die niet in de fabriek hadden willen werken en zelfs niet naar de kerk toe gingen om er te bidden, waar er wel de muren hadden beklad, die mochten, ondanks al hun andere zonden, wel naar binnen.

    De verschoppelingen hadden beter een ander geloof kunnen hebben. Maar het was voor nu te laat om daar nog van te kunnen profiteren, en zich te kunnen overgeven aan een godsdienst die hemelse hoeren had beloofd.

    Omdat de oorlog bijna was ofgelopen, kwam er geen nieuwe bommenfabriek. Daardoor werden weer heel veel mensen arm, en die gingen van alles doen wat niet mag.

    En in Naam van hun Koning werden er ook nog een hele boel mensen uit hun huis gezet. Want die konden de rekeningen niet meer betalen.

    Het is voor die arme mensen maar te hopen, dat er omwille van de wereldvrede of vrede op kleinere schaal, weer heel vlug oorlog komt. Het geeft niet met wie. Dan komt er misschien weer een nieuwe bommenfabriek, en dan heerst er weer welvaart en welzijn in het stadje, En dan kunnen de mensen weer fijn kerstvieren en mooie cadeautjes kopen voor elkaar!

    Haras

    Reactie door haras — vrijdag 5 januari 2007 @ 12.25 uur