Onze zorg

De ziekenhuizen staan deze week in de spotlights, en niet bepaald op een positieve manier.

Eerst was er het nieuws dat artsen in opleiding er in avond- en weekenddiensten vaak alleen voor staan, vaak oververmoeid zijn en het werk moeilijk aan kunnen.

Vandaag kwam het nieuws dat er jaarlijks meer dan 1.700 mensen onnodig overlijden als gevolg van vermijdbare fouten. Afgezet tegen het aantal patiënten, 1,3 miljoen, dat zich elk jaar in een ziekenhuis laat behandelen, valt het misschien mee.

Maar 1.700 mensen, ik vind het heel erg veel. En ik vind dan ook dat tot op de bodem moet worden uitgezocht waar en waarom de fouten gemaakt worden. Is het door personeelsgebrek, is het laksigheid, is het onkunde, bestaat er een wegkijkcultuur? Op al deze vragen moet een antwoord komen. De patiënten hebben daar recht op.

Let wel: Elk mens maakt fouten. Op de werkplaats waar ik eens werkte hing een spreuk met de tekst ‘Wie werkt, maakt fouten. Er zijn mensen die geen fouten maken…’ Dat bedoel ik. Maar onnodige fouten in de zorg met fatale afloop, door blijvende schade en in meer dan 1.700 gevallen per jaar zelfs een dodelijke afloop, moeten – kost wat kost – vermeden worden.

Ik nodig je uit, als je ervaringen hebt op dit terrein, me te vertellen wat er fout ging en hoe het te voorkomen zou zijn geweest. De SP-fractie kan met die gegevens aan de slag.

Mocht je het liever niet op dit weblog vertellen, dan kun je je verhaal ook mailen. Zie ook het SP-Nieuwsbericht: SP pleit voor medische ongevallenraad

Opties voor delen:
  • NuJIJ
  • eKudos
  • del.icio.us
  • Digg
  • Google Bookmarks
  • email

woensdag 25 april 2007 :: 20.38 uur

146 Comments

146 reacties

  1. En hoeveel mensen,lopen blijvende schade op door medische blunders ?

    en verliezen daardoor werk,en inkomen,huis en haard., en gaan helemaal naar de verdommenis door Judas Balkenende?

    Reactie door Gerrit — woensdag 25 april 2007 @ 20.39 uur

  2. Als je tegenwoordig in het ziekenhuis lig en je bent niet goed gebekt dan is de kans groot dat je veel slechter uitgaat dan dat je er in kwam.

    Reactie door De Hakker — woensdag 25 april 2007 @ 20.46 uur

  3. Dat het gebeurd dat mensen fouten maken is een gegeven,maar op zo een grote schaal in één branche?
    Het zou niet mogen gebeuren.

    Fouten maken in ziekenhuizen kost duizenden mensen hun leven op één of andere manier!

    schandalig!

    Reactie door Lo — woensdag 25 april 2007 @ 20.49 uur

  4. en de clienten staan central!
    wijk integratie in de gehandicapten zorg is ook een ramp geweest,prikkel draad tegen autisten,muur om MCG mensen heen,wil jij bewijzen?,e mail me maar…
    ik heb 3 jaar gevochten tegen het,ben ziek en uiteindelijk als een ouwe sock in de WW beland,ik zal het nooit vergeten,de zorg is nu een fabriek geworden,ik denk dat ik in een wapen fabriek gaat verhuizen(wijk integratie)

    Bozo de boze clown

    Reactie door Guess/bozo — woensdag 25 april 2007 @ 20.52 uur

  5. In de eerste plaats “petje” af voor het geven van openheid over deze hekele kwestie.
    Ik weet dat hiervoor veel heilige huisjes omver zijn gehaald!
    Ik vind het een grote stap in de goede richting.
    Overal waar mensen werken worden fouten gemaakt. Als je van deze fouten leert, door ze duidelijk in kaart te brengen en daar maatregelen op neemt dán ben je professioneel bezig.

    Reactie door Elsemie — woensdag 25 april 2007 @ 21.00 uur

  6. De marktwerking is hier voor een heel groot deel verantwoordelijk voor. Opeens heten patiënten cliënten en moeten ziekenhuizen en zorginstellingen de concurrentie met elkaar aan en winst maken… Als dat moet gebeuren ga je geld besparen en zet je de jonge arts-assistenten op de nachtdienst. Dat kan natuurlijk niet. Doe er wat aan!

    Reactie door Thomas — woensdag 25 april 2007 @ 21.06 uur

  7. Als Timmerman had ik in de werkplaats graag de radio aan.
    Toen ik in het Schieland/ziekenhuis geopereerd moest worden leek het wel of ik een disco binnengereden werd….muziek,en ik dacht als dat maar goed gaat.
    Toen ik na de operatie bij kwam voelde ik aan mijn mond…..opgezwollen lippen,tanden door mijn lip…..hoe kan dat?,ik werd aan mijn kloten geopereerd,was ik soms van de tafel gevallen,of een hamer op mijn mond gehad……?

    Reactie door fred — woensdag 25 april 2007 @ 21.13 uur

  8. IK BEN OOK TWEE KEER IN HET fRANCICUS ZIEKENHUIS AAN MIJN HERNIA GEOPEREERD.
    TOEN IK na de tweede operatie bijkwam stond mijn bed tussen de vuilcontainers in de kelder.
    ………Niemand te zien of wat te vragen mijn eerste iedee was,ze hebben me op gegeven.
    Toen sliep ik weer in,maar vergeten doe je dat nooit.
    Wat,als er met mij complicaties waren ontstaan? niemand was in de ,,parkeergarage”

    Reactie door fred — woensdag 25 april 2007 @ 21.21 uur

  9. “Uw zorg ” zal ons een rotzorg zijn ; wij willen alleen winst maken en zijn geholpen door een mooie wet : dus kunnen rekenen op continue geldbron , want geen premie betalen betekent een forse bopete : Dit is een mentaliteit dat sterk overeenkomt met MAFFIA ; de “klant “heeft weinig te zeggen : door geraffineerde regeljes in de Polis kunnen ze bepaalde kosten weigeren te betalen :vaak moet de klant voorschieten , omdat de zorgverzekeraar te traag is met betalen”:worstcase situatie ; slechte hulp /medicijne EN problemen met incasso bureau’s .

    Reactie door Fred — woensdag 25 april 2007 @ 21.25 uur

  10. Medische blunders verlopen geheel in lijn met die in het maatschappelijke leven equivalent daaraan.
    Zolang je nog kunt lullen leef je en bij gebrek daaraan ben je tegenwoordig goed verzekerd zo goed als dood.
    Ik bedoel maar, artsen in opleiding worden net zo goed uitgezogen. En een foute maatschappij-critische diagnose is ook vlug gesteld, met alle gevolgen van dien ,nietwaar?
    Laat de markt maar zijn werk doen.

    Reactie door Alex — woensdag 25 april 2007 @ 21.29 uur

  11. mijn vader is onlangs overleden, 82 jaar oud.
    tijdens één van mijn laatste bezoeken aan hem hoorde ik ‘bij toeval’ dat de dokter had besloten dat mijn vader niet gereanimeerd zou worden bij hartstilstand e. d.: zinloos medisch handelen werd dat genoemd.
    Ik vroeg de zuster, zeer verbaasd als ik was: “wie heeft datr besloten, weet iemand van de familie hiervan of heeft de dokter besloten voor al;machtige te spelen?!”
    Er werd kort gecommuniceerd met mijn zus, niemand wist van iets……
    Ik ben in alle fatsoen het gesprek met de arts aangegaan. Inderdaad, wegkijkcultuur, foutje…bedankt. Ik heb hem gewezern op de jridische risiko’s die hij neemt door op zo’n slordige manier met medemenselijkheid, familiegevoelens en de daaruitvoortkomende reacties om te gaan.
    ” ik heb dat met uw vader besproken en DACHT dat u wel op de hoogte was…” ” Maar meneer de dure doctor, mijn vader was al dementerend toen hij in uw dure ziekenhuis kwam. U moet niet DENKEN, u moet maar één ding DOEN: HANDELEN en de familie informeren!”
    Beschaamd boog de dure doctor zijn rode hoofd.
    Einde verhaal. De zorg was goed, fijne verplegers maar juist dit soort van (nog niet eens meest) schrijnende voorvallen doen mij erg scherp van tong worden.
    We doen (denk ik) uiteraard allemaal ons uiterste best maar….. het moreel bewustzijn en daarmee het verantwoordelijkheids besef als zodanig is in dit land wel tot een erg twijfelachtig niveau gedaald als ik alle berichten zo hoor.
    Dan heb ik vooral dat verhaal van die moeder in gedachten wiens dochter na een operatie kwam te overlijden, blunder maar geen excuus of enigerlei soort van genoegdoening (voor zover dat mogelijk is trouwens)
    In mijn optiek moet er op de artsenopleiding meer aan intervisie en supervisie worden gedaan.
    Dáár zou ik graag een keer over willen praten met deze en gene.
    De bezem erdoor zou ik zeggen.

    André

    Reactie door andré smeding — woensdag 25 april 2007 @ 22.08 uur

  12. Waarom mag je geen euthanasie als je het leven zo wel mooi genoeg vind. Zo best is de zorg niet, voor pijn bestrijding moet je wachten tot er tijd is, en er is weinig tijd omdat er te weinig verpleging is. Je bent in de aap gelogeerd als je zelf niet naar de WC kunt. Je moet in leven blijven al is het maar in een dwangbuis, vastgebonden. Is het soms zo dat elke dag dat ze een onwillig persoon in leven laten de kassa rinkelt zonder dat er veel werk aan het object besteed hoeft te worden. Ik heb zo twee dierbare op een wrede manier zien sterven, de ergste was mijn broer, drie maanden heeft hij gesmeekt of het afgelopen mocht zijn. Nu zit ik nog steeds met mijn geweten dat ik hem niet heb geholpen, maar ik was te laf.

    Reactie door Antoon — woensdag 25 april 2007 @ 22.12 uur

  13. De ziel is uit de samenleving weg.,

    vervangen door de geile euro.

    Reactie door Gerrit — woensdag 25 april 2007 @ 22.23 uur

  14. En waarheen moet ik dat sturen? Of moet ik het hier vertellen?

    Reactie door Lisette — woensdag 25 april 2007 @ 22.28 uur

  15. Er overlijden dus twee keer zoveel mensen door een medische (menselijke) blunder dan dat er mensen overlijden door een verkeersongeval. Ongelofelijk! Er mag wel heeeel veeel geld naar het terugdringen van het aantal verkeersdoden (en terecht), maar niet naar een kwalitatief betere gezondheidszorg. Dat lijkt me toch meten met twee maten. Wel marktwerking in de gezondheidszorg (zie hierboven het bedroevende resultaat) en (gelukkig) niet in de verkeersveiligheid. Marktwerking (neoliberalisme) kost dus blijkbaar levens. Dat willen we toch niet op ons geweten hebben.

    Reactie door André van der Velden — woensdag 25 april 2007 @ 22.28 uur

  16. Ik heb 3x hier een poging gedaan om mijn trauma inzake de behandeling van mijn ouders in het ziekenhuis hier ‘op te schrijven’, maar ik kan het niet. Het verdriet is nog niet verwerkt blijkbaar. Het is nu bijna 2 jaar geleden dat mijn moeder daar op ellendige wijze is gestorven. (Mijn vader een paar jaar daarvoor idem)

    Kortom:
    Ik heb daarna een uitgebreide klachtbrief geschreven en tot in detail aangegeven hoe onzorgvuldig het personeel te werk gaat, inclusief die asociale wereldvreemde autistische specialisten.
    Met beide ouders heb ik in datzelfde ziekenhuis ervaren dat ze geen zin meer hebben in mensen boven de 80, die niet in staat waren zelf te alarmeren en/of te eten en te drinken. Veel te intensieve zorg!
    Ik logeerde zo’n beetje in het ziekenhuis en werd geboycot omdat ik niet naar de specialist luisterde. Ik vroeg hem aan het werk te gaan met mijn moeder, maar hij had besloten niets meer te doen.
    Mijn moeder raakte uitgehongerd en ik ook. Ik kreeg geen eten en zij kon niet eten. Dit heeft een week geduurd.
    Ik mocht maar naar EEN ding luisteren… morfine! Maar was bang dat ik dan geen contact meer met haar zou hebben. Na 7 dagen zwichtte ik en men adviseerde mij maar eens te gaan rusten thuis. Ik zei “no way’! Want volgens mij leek het erop dat ik moest waken die nacht. De verpleegkundige, die nachtdienst had (de enige op die afdeling!!) verzekerde mij dat dit niet nodig was. Het kon nog dagen/ weken duren. Met grote moeite en tegenzin ben ik gegaan.
    Doordat ik met mijn dochter thuis telefonisch in gesprek was konden ze mij niet direct bereiken. Toen dat na enige tijd wel het geval was, vroegen zij mij direct te komen. Mijn moeder was in haar eentje in een donker kamertje gestorven toen ik bij haar binnen kwam rennen…

    Nou ja, het is mij toch een beetje gelukt en ik kan het niet opbrengen om op de fouten in te gaan.
    Nou een dan: mijn vader is zowat gestorven op de postoel omdat hij niet kon alarmeren en ze hem vergeten waren. Uren hebben ze hem laten zitten en daar kreeg hij een beroerte.

    Oud en naar het ziekenhuis? Je dood!

    Ik heb laksheid gezien, grote discommunicatie, ondeskundigheid en bovenal desinteresse naar de stervende. Zelf heb ik het meest voor haar gezorgd die week. Heb 1x een specialist gezien! En regelmatig werden belangrijke zaken (zoals vochtzakken die verwisseld moesten worden) genegeerd. Heb extra opgelet wanneer ze reageerden op het alarm… erbarmelijk!
    Voor later hoop ik dat ik ergens tijdens een kop koffie op een terras voorgoed ga moven.
    Ik ben bang geworden van ziekenhuizen.

    Reactie door Gloria — woensdag 25 april 2007 @ 22.30 uur

  17. Om te beginnen kan ik zeggen dat ik blij ben dat ik geholpen ben in Antwerpen (voor een viervoudige bypass – nu kan dat eenmaal in Vlissingen niet, waar overigens de diagnose gesteld is en de verzorging op IC uitstekend was).
    Ik zou graag weten hoe die cijfers in de ons omringende landen liggen, bv. België en met name ook Frankrijk met zijn reputatie van excellente gezondheidszorg. Dan pas kun je zeggen hoe erg het hier is.

    Reactie door jk — woensdag 25 april 2007 @ 22.39 uur

  18. In mijn vele contacten met ambtenaren krijg ik steevast te horen van hun, wij maken geen fouten, ondanks dat zij koploper zijn in het fouten maken maar het SYSTEEM dekt hun fouten af als je je gelijk probeert te halen met onderbouwing en feiten

    Reactie door K.B.Bosman — woensdag 25 april 2007 @ 22.39 uur

  19. Mijn vader van 76 had darmkanker. Na een een operatie werd hem verteld dat hij nog twee jaar te gaan had.
    Enfin, na anderhalf jaar werd hij doodziek opgenomen in een verpleegkliniek.
    Ik bezocht hem daar in een kale kamer.
    Op een plank boven zijn bed stond een verdord en levenloos plantje. Het was het eerste wat me daar opviel. Ik gaf het plantje water.
    Gedurende de week daarna waarin mijn vader uiteindelijk stierf, bloeide het plantje op.
    Na zijn dood vroeg ik me af hoe het met dat plantje zou gaan. Of het weer zou verdorren.
    En ik realiseerde me het gebrek aan aandacht.

    Reactie door Alex — woensdag 25 april 2007 @ 22.55 uur

  20. Het blijft vreemd dat iedereen in elke branche verantwoording moet afleggen voor het werk dat hij of zij levert. Blijkbaar geldt dit nog steeds niet voor de medische branche. Hoe hoger je daar op de ladder staat des te onaantastbaarder je blijkbaar bent. Laten we wezen, dit wordt door het beleid in Den Haag in stand gehouden! Als chirurg draag je veel verantwoording, daar is iedereen zich van bewust. Voor die verantwoording verdien je echter ook een TOP salaris van enkele tonnen per jaar. Je bent dan vervolgens ook verplicht deze verantwoording te nemen, ook als het eens fout gaat. Openheid van zaken wordt door iedereen nog altijd veel meer gewaardeerd dan het verzwijgen of nog veel erger het volledig ontkennen van aantoonbare gemaakte fouten. Nu is er inmiddels een systeem ontwikkeld waar fouten op vrijwillige basis kunnen worden gemeld. (was pasgeleden in een aktualiteitenprogramma) Ik ben benieuw wie hier vrijwillig aan mee gaat werken…..

    Reactie door Gerrit — woensdag 25 april 2007 @ 23.08 uur

  21. Lag in het vu te amsterdam.moest zakken met antibiotica hebben,na een wisseling van zakjes zag ik dat er iets niet klopte.de kleur van de tekst was anders.men had er water neer gehangen.na een woordewisseling met de zuster weigerde zij mij verder te behandelen en lag twee dagen verstoken van antibiotica.niemand van het andere personeel wees haar op de gevaren of nam haar taak over.gevolg,operatie mislukt en kon weer over gedaan worden.ik moet hier bij zeggen dat er 1 zuster voor 6 tot 8 kamers was.je zou al in de stres schieten bij de gedachte dit te moeten dragen.ik heb er vrij lang gelegen en weet uit ervaring dat het iedere dag weer een gevecht was om de volgende dag genoeg personeel op de werkvloer te krijgen.personeel kon vrije dagen niet opnemen en werden zelfs van een zeilvakantie terug geroepen om de afdeling draaiende te houden.het vu heeft een stuk of 8 directeuren met ieder zijn eigen staf.het stikt er van de managers.maar handen aan het bed,ho maar.mijn specialist had een quota aan snij uren.en op was op. jammer voor de mensen maar het buget bepaalde.hij ging dan maar naar afrika om in zijn vrije tijd en eigen geld mensen te helpen.wachtend op de volgende ronde waarin hem weer O.K werd toebedeeld.

    Reactie door rafstal — woensdag 25 april 2007 @ 23.15 uur

  22. Mijn vrouw werkt als arts in ziekenhuizen en weet al jaren van deze wantoestanden, we hebben het er dikwijls over, maar gelukkig zijn er ook nog menselijke collega’s en menselijke verplegers/ters.

    Mensen vergeet niet dat artsen ook vast zitten aan de regeltjes van een ziekenhuis en zorgverzekering en managers enz. enz.
    hun werken wordt ook per dag gecontroleerd opdat er geen overschrijdingen van het budget plaats gevonden heeft e.d.

    Nee,.. het beroep van arts/specialist heeft zijn glans verloren, het is nu een koude kille job, gebonden aan financiele regeltjes, regelgeving en managerscultuur waardoor het beroep geen roeping meer is maar, een boekhoudkundig fenomeen, waarin alleen de euro’s tellen en niet de patienten.

    Maar het kan nog erger,…. er zijn ook ziekenhuizen waar je binnen wordt gebracht met een longonsteking en daar ook overlijd aan longonsteking m.a.w. er wordt bijna geen donder aan je gedaan, alleen maar …. KASSA.

    Reactie door Pool — woensdag 25 april 2007 @ 23.33 uur

  23. @ 16. Reactie door Gloria — woensdag 25 april 2007 @ 22.30

    Vreselijke dingen heb je meegemaakt, Gloria. Ik heb met je te doen. Meer krijg ik er niet uit !

    Reactie door franslj — woensdag 25 april 2007 @ 23.46 uur

  24. Bij mij op het werk hing vroeger een spreuk: Beter een foute beslissing dan geen beslissing. Ook een goeie, maar niet als je als patiënt onder een chirurgenmes ligt…

    Reactie door Hans Langbroek — woensdag 25 april 2007 @ 23.48 uur

  25. Off topic maar beregoed

    http://www.nu.nl/news/1056618/11/Hele_PvdA-bestuur_overweegt_aftreden.html

    Het bestuur is inmiddels afgetreden las ik op teletekst

    Reactie door Pool — donderdag 26 april 2007 @ 0.09 uur

  26. Nu nog het kabinet opstappen en dan hebben we gelukkig snel weer verkiezingen.

    De PvdA is z’n bestuur en z’n kiezers kwijt, kunnen ze dan nog wel in de regering blijven zitten, moeten ze niet aan de zijlijn staan en wachten totdat er weer mensen zijn die mischien let wel mischien hen een beetje steun geven.

    Hun politieke rol is toch uitgespeeld of zie ik dat verkeerd, dus oprotten uit het kabinet en begin maar een datum te plannen voor nieuwe verkiezingen.. en dan nu nooit meer Bakellende, die komt onderhand m’n neus uit.

    Reactie door Pool — donderdag 26 april 2007 @ 0.18 uur

  27. Dus is Wouter Windvaan ook niet langer geloofwaardig en krijgen we verkiezingen na de zomer dit jaar. Die zomer begint vroeg overigens.

    Reactie door MijnZus — donderdag 26 april 2007 @ 0.26 uur

  28. @ 17 JK
    Nog meer onderzoek? Wat zeggen cijfers?
    Is één verhaal niet voldoende?
    “Pas dan kun je zeggen hoe erg het is”.
    Hoe erg wil je het hebben,
    Moet ik ook nog twee verhalen vertellen?

    En er werden géén wonderen verwacht, een menswaardige behandeling is vaak al te veel gevraagd!

    Reactie door Elsemie — donderdag 26 april 2007 @ 0.32 uur

  29. Onderzoek na fraude,gat(hollow) in de markt,de clienten staan centraal!!!!!!!!
    Yeppeeee!!!!!!!!

    Reactie door Guess/bozo — donderdag 26 april 2007 @ 0.45 uur

  30. Over dit topic:
    Mijn vader; z’n leven lang gerookt en beroepshalve boven lijmpotten/oppervlaktes gehangen in slecht geventileerde ruimtes; komt met klachten van o.a. heesheid/kortademigheid bij de dokter.
    U bent geen dokter, maar waar denkt u als eerste aan dan? Juist: longkanker.
    Maar niet de geneesheren en dames in zijn ziekenhuis, hoor! Dat zou nog wel eens amylodose kunnen zijn! Een ziekte die 1 op de 6 miljoen mensen krijgen. Alle pijlen gericht in het streekziekenhuis op deze ziekte. Want het streekziekenhuisje had een punt gescoort om zo een zeldzame ziekte te ontmaskeren! Behandeling dan maar in een academisch ziekenhuis en daar wisten ze wel beter na enig heronderzoek waarbij eerder afgenomen weefsel niet meer beschikbaar bleek te zijn.
    Resultaat: Longkanker en wel kleincellig wat snel uitzaait.
    Vertraging: enkele maanden.
    Het schijnt na de operatie gunstig te zijn en dat hij de dans is ontsprongen.
    Maar een teken aan de wand is het doktertje spelen van mindere goden.
    Dit land heeft kwa-li-teit nodig op medisch gebied en systemen waarbij de voorhoede (streekziekenhuizen, huisartsen) snel en kwalitatief kunnen toetsen bij deskundigen.

    Wie nu over roken gaat zeuren: in 1960 was het gezond om te beginnen met roken. Hij rookt niet meer. Al enkele jaren. En die lijmtroep is zwaar vergif verklaard later.
    Vraag het maar aan stoffeerders, dakdekkers, zeefdrukkers, etc. hoe dat ging in die jaren.

    Reactie door MijnZus — donderdag 26 april 2007 @ 0.54 uur

  31. Ontmythologiseer de medische wereld,Het is een zeer verantwoordelijke dienstverlening,waarbij ook eigen materieele belangen een rolspelen. Teveel wordt de aandacht gelegd op externe factoren als burocratie i.p. v. een kritische analyse van eigen belangen en funktioneren. Overdiagnostiek medicatie en overcontrole dienen ook belangen met soms rampzalige gevolgen voor patienten.Fouten maken is niet te voorkomen. Medisch handelen is niet zonder risico. Erkenning van beperkingen eerlijkheid en meer openheid kan geen kwaad. Niet de dokter geneest , hij schept kondities en de natuur hersteld.

    Reactie door m de boer — donderdag 26 april 2007 @ 1.01 uur

  32. Overigens heeft mijn vader onnodig veel pijn geleden door een slecht aangesloten drain na een klaplong ten gevolge van een longpunctie in weer een streekziekenhuis in het traject van onderzoek na de “diagnose” amylodose. 3 dagen lang voor het werd serieus genomen en ontdekt.
    De man stikte bijna en was opgezwollen als een Michelin-mannetje.
    Ik dacht dat een diagnose trouwens een wetenschappelijke, onomstotelijke vaststelling was…
    Dit blijkt in 2007 ook door te kunnen gaan voor “redelijke verdenking”. Ik hoop dat deze trend zich niet in de rechtspraak gaat voortzetten….

    Reactie door MijnZus — donderdag 26 april 2007 @ 1.04 uur

  33. Oh, ja: ga u al vast maar verdiepen in de wondere wereld der marktwerking van de maaltijd-leveranciers en andere thuishulp-bedrijfjes als u enigzins van uw graat bent gelazerd, want dat geneuzel wil u er niet bij hebben als het lijf het niet meer doet en u de kop vol zit met andere dingen.
    Kan de laatste het licht uit doen in ons voormalig leefbare land waar je nog MENS was en geen consument?

    Reactie door MijnZus — donderdag 26 april 2007 @ 1.19 uur

  34. @ 29 Mijn Zus
    Een diagnose is zelden onomstotelijk, dat kun je niet verwachten, dokters weten veel maar er er is nog veel meer dat ze niet weten. Dat weten ze zelf ook maar dat is soms moeilijk uit te leggen. Een arts/dokter kan hier goed mee omgaan. De laatste jaren zijn er echter zoveel reorganisaties geweest met als voornaamste doel kostenbeheersing. Het valt mij op dat er zoveel VVD-gehalte bij de bestuurders is. Alarm!

    Reactie door Elsemie — donderdag 26 april 2007 @ 1.22 uur

  35. @32 Elsemie
    Iemand doorverwijzen met de “diagnose” amyloidose, hetgeen niet eens is aangetoond door een lab wat de allerbeste kennis van zaken heeft, is een doodzonde.
    Deze betreffende artsen/doktoren zijn wat mij betreft charlatans.
    Amyloidose is een ziekte waar slechts enkele specialisten in de USA en het UMCG in Nederland werkelijk echte kennis van zaken over hebben.
    De arts van het streekziekenhuis kan dan niet met een geschreven “diagnose” komen.
    De praktijk wees dat wel uit: hij had longkanker.

    Reactie door MijnZus — donderdag 26 april 2007 @ 1.39 uur

  36. Daarnaast, als streekziekenhuis, weefsel uit een punctie gewoon “kwijtraken” bij zo’n onderzoek….
    Kwam ze achteraf wel goed uit misschien.
    Er was in dat traject ook sprake van dat mijn vader de arts niet te zien kreeg omdat deze met vakantie was en de vervanger weer van niks wist. Dan maar wachten tot de vakantie-arts weer terug kwam…

    Reactie door MijnZus — donderdag 26 april 2007 @ 1.45 uur

  37. (19)hoe leg je een drama simpel uit .met een plantje!blijft in mijn geheugen gegrift .bedankt en sterkte.

    Reactie door h.verbeek — donderdag 26 april 2007 @ 1.47 uur

  38. Nog eens iets:
    Ik ben in 2001 de website http://www.melanoom.nl begonnen omdat er vrijwel geen aandacht was voor de meest dodelijke vorm van huidkanker welke meestal onstaat uit een moedervlek.
    Zelf was ik vrijwel doodverklaard toen ik na 5 jaar met een groeiende, van kleur veranderende, bloedende moedervlek bij een chirurg kwam. Mijn toenmalig huisarts, herkende het niet als een potentieel gevaar en stuurde mij door na een 2 jaar eerdere suggestie tot cosmetische verwijdering.
    Zoals vele huisartsen.
    Sinds de oprichting van de site heb ik afscheid moeten nemen van vele bezoekers die ook WEL aan de bel trokken bij de huisarts maar ook NIET serieus genomen werden.
    Ik denk dat je als huisarts op je donder krijgt van de verzekeraars als je iedereen met een rommelend moedervlekje naar een specialist stuurt. Kost geld!
    Jarenlang zijn door de farmaceutische industrie flutmiddelen als Interferon ontwikkeld en in de markt gedrukt om de investering er uit te halen terwijl deze patiënten een rad voor ogen wordt gedraaid. Kosten van tienduizenden Euro’s, terwijl het effect alleen maar ziekmakender is. Ontwikkelkosten moeten er uit en dus worden de artsen gepaaid; het middel gepromoot (“het is nog niet perfect, maar experimenteer er mee”) en is de patiënt een levende proefkonijn.

    Mensen, zelfs uw dood is nog geld waard in onze huidige maatschappij…

    Reactie door MijnZus — donderdag 26 april 2007 @ 2.29 uur

  39. Nou dan nog maar een keer een reactie. Wanneer er een ziekenhuis opname is voorgesteld aan personen wie nodig een behandeling moet doorstaan is het een normale zaak dat er een overdracht plaats vindt, en dit laatste dient te gebeuren al vanaf de huisarts. Dit gebeurt dus niet zeker niet in de grote centra’s. De broeder die de nacht overgeeft aan de dag of middag weet vaak niet eens wat er aan medicijnen gegeven dient te worden. Zelfs als er een MRSA bacterie in een ziekenhuis rond hangt hoeft deze verpleger zich zelf niet eens te testen.
    Maar als wij de SP al lange tijd raadplegen op dit forum wordt dit niet serieus genomen waarom zou er nu wel gereageerd worden het gaat teneinde om veel geld en dat is dan ook het enige wat nodig is dat weet iedereen inmiddels. Vraag dus een budget aan wat strookt met de aandacht die nodig is. En een ding zou nu nog zeker veranderd moeten worden. De claims versturen naar de patiënten en niet rechtstreeks naar het verzekeringsbedrijf. Ten eerste is er dan een controle mogelijkheid en ten tweede doet de arts wel beter zijn best anders ziet hij of zij zijn geld niet meer.

    Reactie door Henk — donderdag 26 april 2007 @ 2.36 uur

  40. Jan, kijk maar even de andere kant uit; Ik leen even je podium. Ik wil dat mensen op tijd naar de dokter gaan.

    HEEFT U EEN MOEDERVLEK MET EEN OF MEER VAN DEZE KENMERKEN:

    *onregelmatig oppervlak
    *onregelmatige kleuren
    *a-symmetrisch
    *groter dan 1 centimeter
    *ontstaan op latere leeftijd

    GA DAN BIJ TWIJFEL ALTIJD NAAR UW HUISARTS EN VRAAG OM EEN ONDERZOEK DOOR EEN DERMATOLOOG/DESKUNDIGE!

    http://WWW.MELANOOM.NL

    Reactie door MijnZus — donderdag 26 april 2007 @ 2.37 uur

  41. Schandalig! Mensen maken fouten, okay, maar 1700 mensen de pijp uit per jaar? Holala

    Reactie door Karel — donderdag 26 april 2007 @ 4.23 uur

  42. het begint toch al in “het voorportaal” van het ziekenhuis. voorbeeld:

    Mijn dochter heeft een blindedarm ontsteking. De huisarts verwijst ons naar de spoedeisende hulp, waar dit soort gevallen eerst bekeken wordt. Als we er aankomen is de wachtkamer leeg. geen patienten, niemand achter de balie, je moet even bellen. De papieren van de huisarts en het patientenkaartje worden aangenomen en ergens neergelegd.

    De wachtkamer wordt wat voller, telkens dezelfde procedure.Er zitten nu 5 mensen, na een half uur wachten ben ik gaan vragen of er zicht op was hoe lang het ging duren. Antwoord: we hebben het erg druk, dus het kan wel even duren. Op dat moment vraag ik de papieren terug, met de mededeling dat ik dan wel naar het ziekenhuis 25 km verderop ga.

    Antwoord…..: komt u allemaal maar naar binnen!

    In de onderzoeksruimten is het leeg! naast verpleegkundigen en een arts is er niemand te bespeuren! Vanaf dat moment werd er adequaat en snel gewerkt en doorverwezen. Goed er waren geen levensbedreigende zaken, als je die meneer met die ingeklapte long niet meerekent.

    Let op: als je niet met de ambulance wordt binnengebracht is je kwaal niet urgent!

    is dit een medische fout? nee zeker niet. Maar, met alle respect voor al die hard werkende verpleegkundigen en artsen, er is in de loop van de jaren in sommige ziekenhuizen een cultuur ontstaan waarin de patiënt een vervelende onderbreking van het werk is geworden. ondanks allerlei patientenrechten laten deze patienten zich alles aanleunen. lange wachttijden bij de poli’s, bepaalde gegevens van je ziekte krijg je alleen als je er, soms met verwijzing naar de wet, om vraagt, enz.. Let wel ik ken ziekenhuizen waar niet drie afspraken op dezelfde tijd gepland zijn en alles verteld wordt. En als mij verteld wordt dat de arts een spoedgeval heeft, waardoor de boel uitloopt, ben ik de laatste die klaagt. Alleen moeten de assisitentes dan wel bereid zijn het even te zeggen. Uiteindelijk ben ik de klant en als ik naar mijn premie kijk een goed betalende ook!

    Reactie door ipuntje — donderdag 26 april 2007 @ 7.51 uur

  43. ik wil best een verhaal kwijt over een medische misser die mijn vrouw van de ene dag op de andere van goed gezond (op een kapotte meniscus na) in een rolstoel deed belanden. heb je een of ander meldpunt?

    Reactie door ipuntje — donderdag 26 april 2007 @ 7.59 uur

  44. @28. Elsemie
    … gaan we weeer.
    Wat Gloria heeft meegemaakt overschrijdt alle grenzen. Ikzelf heb geluk gehad doordat ik bij een vervangend arts terecht kwam. Mijn eigen huisarts was op de hoogte van de acute problemen, ik had het tot twee keer toe gemeld, onderzoekje, maar deed niets. Hij huist wel in een paleis van twee miljoen. Een fietstochtje heeft me gered.
    Een broer van me – terminaal ziek – lag in een ziekenhuis, waar in maanden niet was schoongemaakt, leek het.
    Een ander familielid, wordt in december 100, wordt verzorgd alsof ze de koningin is.
    Hemeltergende verhalen hebben we allemaal.
    Maar is het in bv. België of Frankrijk beter? In Antwerpen, waar ik was, was de hoofdzuster totaal overspannen – geen personeel. Die werkte al een week zonder vrije dag. Dat kan toch niet goed gaan?

    Reactie door jk — donderdag 26 april 2007 @ 8.52 uur

  45. Het is puur slordigheid in ziekenhuizen. Ik weet twee gevallen die niets te maken hadden met de drukte of de comlexiteit.

    Zeventien jaar geleden had mijn buurmeisje door een klein ongelukje haar linker voet en enkel was beschadigd. Het was heel duidelijk te zien. Ondanks het feit dat de wond en de bloed zo duidelijk te zien was, probeerde de ziekenhuismedewerker een foto van haar rechter voet en enkel te maken. Gelukkig was de moeder van het meisje daar aanwezig en wees de medewerker om van de juiste voet foto te maken.

    Ook tien jaar geleden genbeeurd: mijn collega lag op de operatietafel in een ziekenhuis. Haar klacht betrof de linker borst ( zij was bij bewustzijn, gedeeltelijk verdoofd gelukkig). Zij zag de chirurg de verkeerde borst te proberen te snijden. Zij stond gelijk op van de operatietafel en weggegaan omdat zij geen vertrouw meer had in dat ziekenhuis, Zij liet haar operatie in een kleine kliniek uitvoeren.

    Hoe groot een ziekenhuis is hoe slordig het ziekenhuispersoneel met de patienten omgaan.

    Reactie door Birten Lostar — donderdag 26 april 2007 @ 9.02 uur

  46. Volgens mij is Balk.IV de grootste medische misser.
    Ik kan er ook nog persoonlijke vertellen, maar om hier alles publiekelijk te maken, néé!
    Weinig zin om mijn gezondheidstoestand hier aan de grote klok te hangen.

    Reactie door bijdehandje — donderdag 26 april 2007 @ 9.14 uur

  47. Sinds de geboorte van mijn jongste zoon ben ik door de medische fouten toen gemaakt, nu al ruim 16 jaar volledig invalide.
    Denk maar niet dat je iets kan beginnen tegen die ziekenhuizen, ze houden elkaar allemaal de hand boven het hoofd.
    Zo is het nu, maar zo was het vroeger ook.
    Artsen, verloskundigen en aanverwante artikelen, ze denken dat ze alles beter weten ondanks dat je aangeeft dat het niet goed gaat.
    Luister naar je eigen lijf en trek je mond open, één van de weinige manieren om te “overleven”, ook al is het met een handicap.

    Reactie door Anja — donderdag 26 april 2007 @ 9.20 uur

  48. @28. Elsemie
    Deze hele discussie heeft zich letterlijk twee jaar geleden afgespeeld op het NOVA-forum – vóór de invoering van de Zorgwet.
    Intussen ben ik dan zelf aan de beurt geweest, maar voor de rest schijnt er niets veranderd. Kingma ten spijt.
    De salarissen van de artsen in België zijn 2/3 van die in Nederland, maar inzet en toewijding zijn 100% – althans in mijn geval.
    Van vrienden met slechte ervaringen hoor ik ook: “Wat is er dan zo goed daar?”

    Reactie door jk — donderdag 26 april 2007 @ 9.35 uur

  49. 34. Elsemie in deze ben ik het niet met je eens. De meeste artsen kunnen daar niet mee omgaan zijn te arrogant vertellen niet dat ze iets niet weten, geven hun fouten amper toe en excuses kun je helaaml vergeten,doen juist als ze niet meteen iets vinden of er niets aan de hand is en jij gek bent.Dat is niet enkel van deze tijd.

    Ik heb wel te stellen 7 jaren rondgelopen met pneumathoraxen werd zelfs op dieptepunt afgedaan als hyperventilatie werd verwijsbrief geweigerd etc… etc…kreeg bloeddrukverlagende medicijnen…(omdat mijn hart door zuurstofgebrek als een gek tekeerging)
    Werd uiteindelijk naar de fysiotherapie gestuurd en die heeft gezegd dat ik gewoon naar het ziekenhuis moest gaan omdat de dyagnose niet klopte.Ik zal je besparen wat dat me gekost heeft. Na twee jaar ellende kwam het eruit. Moest naar de internist die luisterde en hoorde iets, liet foto maken en meteen doorverwijzing naar de longarts, mocht niet meer naar huis, longarts was vreselijk kwaad op huisarts, ontplooid en geplakt. Door de ellende woog ik nog maar 48 kilo. Wat gebeurt er vervolgens. Krijg het terug maar dat kan niet volgens huisarts als de long geplakt is, er wordt wederom verwijskaart geweigerd en ik ben wederom psychisch ziek bevonden blijkbaar. Uiteindelijk ga ik toch. Ook in ziekenhuis op moment van screening onduidelijk. Naar VU Amsterdam geweest professor Stam.
    Daar kreeg ik een histamine provocatietest als onderdeel van onderzoek, er kon niets gebeuren er lag een injectie klaar mocht het nodig zijn.
    Gevolg ik kreeg een ademstilstand en niets injectie de verpleegkundige liep weg liet mij alleen. In paniek kwam arts en assistenten met haar terug die me op de kop hebben gehouden en verder weet ik niet meer wat er gebeurde. Werd naar huis gestuurd toen het gevaar geweken was met de trein. Niet een die me gewaarschuwd heeft, geen pijnstillers meegegeven danwel toegediend. Weet niet hoe ik thuis gekomen ben. Ik heb een hoofdpijn gehad in de trein die niet te beschrijven is en was doodziek. Geen excuses, geen uitleg, niets. Weet hoe het voelt niet te kunnen ademen al zou je het willen. Later heb ik begrepen dat er te weinig bloed in de hersenen kwam en het gevolg was dat het ademhalingscentrum in de hersenen stil kwam te liggen. Dit door te grote verwijding van de bloedvaten door de histamine. Na nog jaren longklachten en niet zo weinig en niet onderkend, ontdekten ze eindelijk wat er was, je moet nl. op het juiste moment naar het ziekenhuis gaan en niet wachten op een afspraak. Het plakken was niet goed gegaan, de gaatjes zaten er nog, de long zat scheef waardoor het geperforeerde deel vrij lag etc.. en ben toen geopereerd vijf jaar na de eerste behandeling, 7 jaar na eerste keer. Sindsdien geen last meer gehad, heb er wel longfibrose aan overgehouden omdat ze de long eerst los moesten maken wat littekens veroorzaakte.
    Normaal schrijf ik niet graag persoonlijk maar hier komt zoveel los aan ellende. De eerste pneumathorax was nl. in het kraambed van mijn tweede zoon. Omdat niemand me geloofde ging ik mijn ellende pijn etc. verbergen en heb ik rare zaken gedaan om ook als het niet kon dingen toch te doen omdat ik het de kinderen beloofd had etc…

    Ik had een knobbeltje in mijn borst, was 39 jaar, maar de huisarts vond het niet nodig het na te laten kijken.
    Tot twee maal toe geweest. Uiteindelijk heb ik zolang gewacht tot het zichtbaar was en ben ik gegaan en bleek ik borstkanker te hebben.

    Mijn schoonmoeder werd in het ziekenhuis behandeld evenals wij en zij als een of andere idioot.Ze was opgenomen voor iets aan haar been. Ze at op een gegeven moment niet meer, kon het niet meer en was doodziek, praatte ernaast etc…Er was niets aan de hand volgens het ziekenhuis. We moesten maar een flesje port meebrengen dan mocht ze ‘s avonds een glaasje hebben omdat ze dat ‘gewend’ was. Bleek ze een darmafsluiting te hebben. Dit terwijl bekend was dat ze een darmbreuk had. Ze is toen overleden. Naar onze zorgen werd niet geluisterd.

    Mijn zus heeft borstkanker gehad. Kreeg 16 maanden geleden een hersenattack. Werd gediagnostiseerd nog voor er een MRI was gmaakt (grote wachtlijst voor MRI) als hebbende een hersentumor. Heel de familie in mineur. Bleek het een herseninfarct te zijn geweest waar aan een eventueel stolsel de hele week geen aandacht was besteed, geen medicatie toegediend danwel overwogen. Haar man en wij hadden al zo goed als afscheid genomen. Ze is heel boos geworden toen de beloofde MRI ter bevestiging steeds maar uitbleef en heeft uiteindelijk zo’n stampij gemaakt(normaal een zeer rustig persoon) dat uiteindelijk na een week die alsnog gemaakt werd en toen bleek dat ze geen hersentumor had maar een infarct.

    Het verhaal van mijn moeder kan ik haast niet vertellen.
    Ze had aangegeven als ze weer een herseninfarct kreeg niets meer te willen, geen onderzoeken, behandeling en het liefst thuisblijven.
    Toen het zover was heeft de huisarts mijn zus omgepraat en haar naar het ziekenhuis laten brengen daar was ze beter af.
    Ze lag daar al drie dagen (week-end) de plaatsvervangend neuroloog had al gezegd dat het niets meer werd en als ze niet meer wilde het een week zou duren.Wij hadden daar vrede mee.
    Maar nee maandag kwam de ziekenhuisneuroloog en wilde vanalles onderzoeken. Wij voldeden aan haar wens dat niet te willen. We mochten in eerste instantie veel bij haar totdat ze overgebracht werd naar de afdeling waar ze hoorde de neurologie.
    Daar wilden ze kunstmatige voeding geven dit terwijl mijn moeder vantevoren al bijna niet kon eten vanwege een aneurisma van de aorta die drukte op de maagingang. Wij weigerden wilden enkel vochttoediening in lijn met dat wat mijn moeder wenste.
    Mijn moeder lag op zaal n.b. Wij mochten alleen komen tijdens het bezoekuur.Mijn zussen werden gehersenspoeld. Als ze niet toestemden hadden ze de dood van mijn moeder op hun geweten. Ze gingen overstag. De kunstmatige voeding liep al meteen mis. Wij waren op het bezoekuur zagen het en zeiden dat het niet goedging en ze stervende was. We werden op een vreselijke manier buiten de deur gezet na het bezoekuur, mochten niet blijven, noch werd ze alleen gelegd, terwijl de medepatienten dat ook liever hadden. Om vier uur diezelfde middag, we waren net thuis, werden we opgeroepen en ‘s avonds om ongeveer 7 uur is ze overleden.Maar nog steeds worden wij uitgemaakt voor…… ze willen niet weten. Wat zo waardig had kunnen zijn, bij je moeder blijven in haar laatste dagen en haar met rust laten sterven is haar en ons ontnomen, het is nu een nare herinnering geworden. Dat hadden wij haar niet gegund en ook onszelf niet, zeker gezien het feit dat wij toen ze thuis was altijd bij haar waren zodat ze zelfstandig, serviceflat, kon blijven wonen.

    Mijn andere zus is plotseling gestorven na een bloeding na een halsslagaderoperatie. Die specialist was heel eerlijk en menselijk en daar hadden wij vrede mee.Er kan nu eenmaal iets fout gaan maar behandel mensen zoals jezelf behandeld wil worden zou ik zeggen.

    Weer een andere zus had Parkinson al vanaf de leeftijd van 50 jaar. Zat op den duur in verpleeghuis. Kon ‘s avonds bed niet uit. Werd afgedaan als aandachttrekken door de nachtzuster. Geen verstand van de ziekte niet beseffend dat de motoriek het dan wel dan niet doet en kan stoppen.Als ze haar bed niet uitkon had ze geen drinken etc…
    Breek me de bek niet open over…….Gelukkig is ze nu overleden 15 jaar ellende was wel genoeg dunkt me.

    Ik kan doorgaan maar stop hier maar mee.
    Ik heb het helemaal gehad met de heren medici, met mijn vertrouwen is het slecht gesteld kan ik wel zeggen.

    Reactie door Henny — donderdag 26 april 2007 @ 10.15 uur

  50. @ 35 MijnZus
    Ongelooflijk om zo’n diagnose te stellen.
    Dat slaat echt nergens op.
    Verhaal halen kun je wel vergeten, dat is ook mijn ervaring. Alles wordt weggemoffeld, dan wordt er ineens wel goed onderling gecommuniceerd en samen ‘tegen’ gewerkt.
    Belangenverstrengeling met de farmaceutische industrie bestaat zeker wel.
    De ramp voltrekt zich iedere dag aan het bed van zieke en afhankelijke mensen.
    Belangenverstrengeling en bezuiniging.
    Laatst één uur moeten wachten op een overdracht omdat er maar één gediplomeerd verpleegkundige op de hele afdeling was.

    Een fout kan ik best vergeven, maar de waardeloze houding van sommige artsen en verpleegkundigen is ‘onvergeeflijk’.

    Reactie door Elsemie — donderdag 26 april 2007 @ 10.24 uur

  51. @ 44 jk
    Hallo, goedemorgen. jk wat een toestand!
    Toch ben ik ‘blij’ dat het op deze manier naar buiten is gebracht. Niet alleen een papieren onderzoek, maar de feiten in het licht gezet en zelfs een paar ziekenhuizen die al aan het werk zijn met het ‘leren’ van fouten.

    De hele sector moet goed aangepakt worden als ze zelf niet met maatregelen komen.
    Dit op de eerste plaats.
    Onderzoek naar hoe de resultaten zich verhouden tot een land als België komt voor mij op de tweede plaats. Daarom mijn reactie.
    Laat de feiten voor zich spreken.

    p.s. Stuur een mail naar Jan (zie boven)
    als je verhaal privacy gevoelig is.

    Reactie door Elsemie — donderdag 26 april 2007 @ 10.43 uur

  52. Interessante blog!

    Kijk ook eens op mijn blog over fouten van jeugdzorg die ik zelf bij mijn pleegbroertje zie!

    meanderjuf.blogeiland.nl

    Reactie door Daisy — donderdag 26 april 2007 @ 10.58 uur

  53. @50. Elsemie
    Ik heb een habit dat ik bij een verschijnsel onmiddellijk naar de context kijk en relativeer (in de letterlijke betekenis). Zo kwam vorige week ook dat 17e-eeuwse koopmanshuis van die huisarts weer boven met rolstoelvriendelijksaffaire van Agnes Kant: het heeft binnen wel een gave wit-marmeren vloer in een wachtkamer van 80 m2, maar niet een rolstoelopgang. Die dingen dus.

    Natuurlijk is de daadwerkelijke zorg No. 1, maar ‘t helpt soms om het in perspectief te zien van het grotere geheel.

    Voorbeeldje nog: het Rijnhaeve in Arnhem legt de patienten (diezelfde familie-mevrouw die toen 95 was met een longontsteking) na twee dagen gekleed òp het bed – dan zijn ze eerder weg, of …? Wat moet het anders zijn.
    Dat mens was doodziek.
    Het verhaal van rafstal over het VU-Z is uitgebreid in een documentaire geweest: een dapper chirurg, moet ik zeggen. Als gevolg van het budget moest hij met patient, OK-personeel en assistenten naar Woerden – hij deed dat ook.
    (In de wandelgangen in UZA waren er overigens dezelfde klachten herinner ik me nu – ik kan er van daar voor mezelf ook wel een paar noemen; zo werd de slagader na de catheterisatie niet goed gedicht, zo’n bloeduitstorting heb je je leven niet gezien, en werd ik, nog geen 48 uur daarvoor opengezaagd, bij echografie – alleen in onderbroek op een harde bank gelegd met een kluns van een a.i.o in een air-conditioned tussenkamertje, waar continue andere mensen heen en weer liepen – ik dacht dat ik dood ging).
    “Tegenspraak brengt ons verder” gaf Rudy Koopmans zijn boek de titel.

    Reactie door jk — donderdag 26 april 2007 @ 11.32 uur

  54. Of is het Rijnstaete?

    Reactie door jk — donderdag 26 april 2007 @ 11.35 uur

  55. Hebben jullie ook een paar keer in jullie arm moeten knijpen? Dit kan toch niet waar zijn dacht ik meteen. Dokters in opleiding die de zorg van 80 en meer patienten hebben en de supervisor en daarmee deskundige die het verdomd om te komen als er een crisis of vraag is!!! Ondertussen vangen zij wel salaris! Vreselijk

    Reactie door cynthia — donderdag 26 april 2007 @ 11.39 uur

  56. Waar is Hoogervorst gebleven ???????????

    Reactie door Fred — donderdag 26 april 2007 @ 11.55 uur

  57. het is schandalig, zoals de regering bak ellende met de gezondheidszorg omspringt. in het amphiaziekenhuis te breda worden er 255 mensen ontslagen, gedwongen of niet. ze zijn juist heel hard nodig. waar ik de ontslagen zou laten vallen is bij de topambtenaren in de zorg, maar zeker niet in de zorg zelf. er zijn toch ambtenaren te veel. dan zou ik zeggen: “Gooi hen buiten en zorg dat het geld, wat dan vrij komt in de zorg wordt besteed, want er is al een schrijnend tekort aan verpleegkundigen. nou wordt het eens hoog tijd, dat die topambtenaren in de zorg fors gaan inleveren en dat geld besteed wordt in de zorg zelf. er schijnt al een flink tekort te zijn in de gezondheidszorg. ik zou ook die Hoogervorst terug willen fluiten, want ik zal er niet van staan te kijken, als hij met dat geld er van door is, maar ook, die bezuinigingen, die hij heeft door gevoerd heeft ons klauwen vol met geld gekost, zoals bijv. die no-claim. dat had nooit ingevoerd mogen worden. daarmee werden de mensen, die afhankelijk zijn van medicijnen door hun {chronische} ziekte gewoon gestraft werden. in dat opzicht vind ik, dat Hoogervorst hier verantwoordelijk voor blijft en alles terug moet betalen aan het ministerie van gezondheidszorg. laat daar maar eens een onafhankelijk onderzoek naar komen. geblunder van Hoogervorst en topambtenaren in de zorg, waar wij voor op moeten draaien. niets ervan. nu wordt het hoog tijd, dat Hoogervorst de rekening gaat betalen en niet de burgers.

    Reactie door maayke jong-doppen — donderdag 26 april 2007 @ 12.25 uur

  58. het stomme is, dat ab klink de rotzooi van Hoogervorst kan opruimen en rechtzetten. onbegrijpelijk, dat de vvd Hoogervorst dan laat gaan. als ik ab klink was, had ik Hoogervorst terug gefloten en hem stevig aan de tand gevoeld, waar dat geld is gebleven.

    Reactie door maayke jong-doppen — donderdag 26 april 2007 @ 12.33 uur

  59. @51 Elsemie
    Na wat me overkomen is anderhalf jaar geleden en mede gezien mijn leeftijd heb ik besloten geen tijd meer te steken in zaken als “privacy gevoeilgheid”.
    Ik heb – nog in het ziekenhuis – mijn klachten in een paar uitvoerige notities neergelegd en overhandigd aan de verantwoordelijke afdelingsarts – een kei van een dokter èn manager.
    Met mijn cardioloog heb ik het probleem van de huisarts besproken, compleet met notities en tijdschema’s; hij bagatelliseerde het niet, maar zei dat hij niet collega’s ging afvallen. “Bespreek dat maar met je huisarts zelf.” Dat hebben we (mijn vrouw en ik) dus gedaan. We zeiden dat we problemen hadden en dat we een andere huisarts wilden. Binnen twee minuten stonden we, onder de verbaasde blik van de assistente, weer buiten. Wat denk je wat hij zei? Niets! Niets als: dan zal ik mijn assistente vragen de stukken op te sturen.
    Of zijn collega in de maatschap, ‘s daags nadat ik thuis was. “Heeft u medicijnen?” Ja, vier. “En dat slikt u allemaal zomaar?”
    Je huisarts, je hoop in bange dagen.
    Nee, als je echt iets voelt aankomen, net als de Indianen rustig de heuvel op lopen en gaan liggen.

    Reactie door jk — donderdag 26 april 2007 @ 12.49 uur

  60. Toch moet je uitkijken met dit soort berichtgeving. Mensen zouden kunnen denken dat ze beter niet naar een ziekenhuis kunnen gaan omdat ze daar dood gaan door fouten van het personeel. Of dat ze beter naar het buitenland kunnen gaan, maar ik begrijp dat Nederland gunstig afsteekt met dit cijfer. Mijn advies: altijd gaan!

    Reactie door Gerrit (die andere) — donderdag 26 april 2007 @ 12.59 uur

  61. @ 34 Henny
    Woorden schieten tekort als ik je verhaal lees.
    Wat een harteloosheid en een compleet gebrek aan respect, slechts blinde zelfingenomenheid.
    Wat voor ongewisse toekomst gaan we tegemoet als zorg is verworden tot willekeur.
    Ik moet weer denken aan een reclamespotje; ik denk van apothekers, een graai in de ballenbak á lá lingo en ja mevrouw dit wordt de behandeling, take it or leave it!

    Ik heb zelf goede (vooral afgedwongen door mijn eigen mondigheid) én slechte ervaringen,
    maar sinds 2002 is de hele zorg gaat het snel bergafwaarts. Ik hoop dat de onderste steen boven komt!
    Dankjewel Henny dat je het op kon brengen om je verhaal te doen. Er is maar één manier om hier een einde aan te maken en dat is als iedereen zijn verhaal bij de SP doet!

    Reactie door Elsemie — donderdag 26 april 2007 @ 13.36 uur

  62. @60. Gerrit
    (Sorry, ik zit hier nou toch achter m’n toetsenbord).
    Ik ben dat ten dele wel met je eens. Ik had een tante die zo sprak. “Ik ga niet naar het ziekenhuis, want daar maken ze je dood!”
    Toch ben ik van mening dat het met het rigide medisch geheim van dokters afgelopen moet zijn. Om meerdere redenen, bijvoorbeeld de kindermishandeling. (Misschien komt dat onderwerp nog eens aan bod).
    Dokter zijn is een vak, net als alle andere beroepen, het aureool van tovenaar-medicijnman ligt al eeuwen achter ons. Steen en been klaagden ze over het invullen van de DBC’s, kregen halve krantenpagina’s voor hun klachten, maar frustreerden daarmee van bovenaf de uitvoering van de nieuwe Zorgwet.

    Reactie door jk — donderdag 26 april 2007 @ 13.40 uur

  63. Lieve mensen, ik wil jullie allemaal met deze tekst een knuffel geven voor het verdriet, de pijn de angsten die jullie hebben moeten doorstaan.
    Het heeft mij heel veel gedaan om jullie ervaringen te lezen en ik weet dat het niet gemakkelijk is geweest om weer ‘diepzee’ te moeten duiken en boven te komen met de ‘schamele’ woorden die ons ter beschikking staan. Zij dekken de lading niet…
    We hebben een poging gedaan en het is ons gelukt in de wil ons met elkaar hier te durven delen.
    Dank Jan voor dit weblog, waar aandacht is voor de HELE mens.
    Leven doet pijn… kom op heroes! We moeten verder!!

    Reactie door Gloria — donderdag 26 april 2007 @ 13.48 uur

  64. @ 59 jk
    Gelukkig heb je de mishandeling overleeft, maar wat een blammage voor de gewetenloze ‘zorg’verlener’.
    Bingo, stikken of slikken is het motto!

    Omdat je graag zaken in perspectief zet, zijn hier wat cijfers:
    Het Nivel, gezondheidsinstituut heeft in opdracht van de Orde van Medisch Specialisten dit onderzoek verricht. Het eerste onderzoek tot nu toe. (Daarom mijn ‘petje’ af).
    Tot nu toe werd op basis van buitenlandse cijfers altijd een schatting gemaakt van de Nederlandse situatie. Het aantal fouten wat uit dit onderzoek naar voren komt is lager dan het buitenlandse gemiddelde (tussen 2,9 en 16,6 procent) Nederland heeft een percentage van 5,7 patiënten die te maken krijgen met schade door vermijdbare en onvermijdbare fouten.
    Wat moet je met deze cijfers als je niet weet hoe (zorgvuldig) ze tot stand komen.
    SP wil een onafhankelijk landelijk meldpunt
    opzetten. Het lijkt erop dat de zorg zelf aan een behandeling toe is!

    Reactie door Elsemie — donderdag 26 april 2007 @ 14.13 uur

  65. Ja , maar gaan wev nu weer zeggen dat de specialisten het werk overlaten aan hun assistenT, om vervolgens hun tarief weer te verlagen!
    Vanmorgen in het ziekenhuis geweest en de assistend en de specialist herkene hier niets in .heel wat nachten dat de specialist opgepiept wordt in de nacht en naar het ziekenhuis gaat om zelf polshoogte te nemen.
    nee maar pak nu de bureautie eens aan want het loopt echt de spuigaten uit .
    ik moet opgenomen worden daarvoor vuld de specialist al twee formuliezen in vervolgens moet je als patient weer 4 a viertjes invullen , dan moet je naar de verpleegkundige die veer 4 a viertjes invuld dan nog naar de anastesist die ook weer formulieren invuld en ben je de hele morgen kwijt met het invullen van formulieren.
    dit gelt dus ook voor de specialist, verpleegkundige , anastesist die meer met de papieren bezig zijn als met de zorg.
    De verzieking in de zorg , de doorgeslagen bureaucratische gekte .
    En Den Haag vergeet erbij te zeggen dat er veel ouderen geopereerd worden en dat onder deze groep mensen , ook veel mensen van overlijden, niet gek als je 90 jaar bent , maar ook de specialist moet deze mensen als het nodig is opereren.
    de beste schippers staan aan wal , en zoeken steeds weer slachtoffers .
    wie volgt, nu eindelijk eens de graaiers, nee daar kunnen we niets aan doen want dan moeten we onszelf aanpakken .
    wat een akelig land is dit tegenwoordig.

    Reactie door r — donderdag 26 april 2007 @ 14.20 uur

  66. Het spijt me zo’n lang verhaal geschreven te hebben en zo persoonlijk maar kon het even niet latem er is geen betere manier om te laten zien hoe het vaak gaat.

    Ook heb ik een goed voorbeeld gegeven ondanks het overlijden van mijn zus, dat wil ik benadrukken. Die arts was altijd al heel betrokken en dat bleek ook uit zijn reactie na overlijden van mijn zus. Het was een integer en betrokken mens. Die zijn er ook maar steeds meer met een lampje te zoeken.

    Elsemie het was juist mijn mondigheid, maar wel op een nette rationele manier, die me destijds de kop kostte. Artsen zijn daar niet altijd van gediend en sommigen vertonen juist dan afwerend gedrag.Hij had in eerste instantie een enorme fout gemaakt niet goed geluiterd naar longen, had dit nooit mogen missen volgens longarts. Het was overigens als persoon altijd een heel aimabel mens maar dat maakte het juist moeilijker en gecompliceerder. Ik kan nog niet zeggen dat hij als persoon geen aardig mens is.
    Ik denk ook niet dat het allemaal van deze tijd is en ik begrijp niet geheel de verbazing in de reactie van Cynthia.
    Ik wist allang dat de ziekenhuizen gerund werden door arts-assistenten en dat de specialist lekker thuis zit ‘s avonds en in week-enden en gebeld kunnen worden en meermaals niet komen opdagen. Ik begrijp dan ook niet helemaal de verontwaardiging. De exorbitante uren die arts-assistenten moeten draaien is al tientallen jaren bekend en regelmatig in het nieuws geweest, dus ook hier begrijp ik het nieuwe van het nieuws niet.
    Het zal de macht van het getal wel zijn die ineens indruk maakt.
    Kijk eens naar de medische tuchtcolleges; Het ons beschermt ons gehalte is bijhoorlijk groot. Het is altijd een in zichzelf gekeerde beroepsgroep geweest die goed verdiende en het zo wel goed vond. De overheid heeft ze die kans ook altijd gelaten.
    Verpleegkundigen of mensen lager in rang worden vaak de fouten in de schoenen geschoven. Als je als verpleegkundige per minuut afgerekend wordt gaat dit steeds meer ten koste van veiligheid. Fouten kunnen overal gemaakt worden nmaar worden niet zelden anders beoordeeld of veroordeeld. Ik vraag me reeds lang af waarom een verpleegkundige die een fatale fout met medicijnen maakt meteen strafrechterlijk vervolgd wordt terwijl specialisten en ziekenhuizen zelden veroordeeld worden en al zeker niet strafrechterlijk danwel er met een berisping van het tuchtcollege vanafkomen. Daar begrijp ik helemaal niets van. Maar ja een verpleegkundige heeft minder status en dus minder rechten blijkbaar en patienten staan onder aan de rangorde.

    Reactie door Henny — donderdag 26 april 2007 @ 14.39 uur

  67. @ 60 Gerrit (die andere)
    Het is goed als mensen eindelijk eens wakker worden en met hun neus op de feiten worden gedrukt! Nu is er dan eindelijk de mogelijkheid om deze schandalige praktijken aan te pakken en niet af te wentelen op ‘lastige’ patiënten.
    Nu is de kans om politici te confronteren met de effecten van hun normeloze en waardeloze liberale politiek!
    Nu is de kans om ook de kiezers te confronteren met hun hypocriete oogkleppen stemgedrag! Ik hoop dat het voor de oudere CDA-stemmer nog niet te laat is!

    Reactie door Elsemie — donderdag 26 april 2007 @ 14.59 uur

  68. @60 andere Gerrit,

    Je hebt gelijk, altijd gaan, anders waren ik en mijn kind (als ik niet naar mijn eigen lijf had geluisterd en stronteigenwijs tegen het advies van de verloskindige in) niet meer op deze aarde geweest.

    Reactie door Anja — donderdag 26 april 2007 @ 15.36 uur

  69. @55 Cynthia,

    Och zo gaat het nu, maar vroeger niet veel anders.
    Als ze maar vangen verder zal het hun een rotzorg zijn.

    Reactie door bijdehandje — donderdag 26 april 2007 @ 16.22 uur

  70. weet je het wordt met de dag gekker
    Het CIZ indiceerd wat voor zorg je nodig hebt.
    De gegevens indicatie , medische gegevens en privegegevens worden o phet AZR gezet.
    Het zorgkantoor zet deze gegevens dus indicatie, medische gegevens privegegevens op een internet site ZMO waar zorgaan bieders op kunnen inloggen en zo alle gegevens kunnen inzien.

    Heeft een zorgvrager een voorkeurszorgaanbieder dan kan deze alleen daarop inloggen.
    heeft een zorgvrager geen voorkeursaanbieder kan iedere zorgaanbieder op alle overige zorgvragers de gegevens inzien.
    mensen met een PGB staan niet op het ZMO.
    de zorgvrager wordt gevraagt of het zorgkantoor de voorkeursaanbieder de gevens mag verstrekken met betrekking tot de zorgvraag , maar het zorgkantoor vraagt geen toestemming om de gegevens (incl) medische gegevens op een internet site te zetten.
    waar blijven we met de wet op mendische geheimhoudening.
    en wil je daar iets mee doen , gaat dit je weer tijden durenQ

    Reactie door r — donderdag 26 april 2007 @ 16.23 uur

  71. @64. Elsemie
    «Wat moet je met deze cijfers als je niet weet hoe (zorgvuldig) ze tot stand komen.»

    Goeie vraag.
    Antwoord: altijd terdege beseffen dat dat voor de meeste cijfers geldt die ze je voorschotelen. Zo staat er (gedrukt) in een doktersfolder dat overgangsklachten vroeger niet voorkwamen, omdat vrouwen niet ouder werden dan 45 jaar … Daarmee impliciet voorbijgaand aan de vraag hoe je dan aan een gemiddelde verwachte eindleeftijd komt van 45 jaar.

    Welbedankt voor de informatie!

    Reactie door jk — donderdag 26 april 2007 @ 16.38 uur

  72. In 2006 werden 16,3 miljoen manuren besteed aan het bekeuren van 8.874.080 snelheidsboetes die de schatkist totaal
    772 miljoen op hebben geleverd.
    Van de 811 verkeersdoden zijn naar schatting 350 daarvan onvermijdelijk snelheidsgerelateerd.

    In 2006 werden 788.536 ziekenhuisopnames
    ( ex.policlinic ) geregistreerd daarbij vielen 1700 doden.
    Er vonden 122 ziekenhuisinspecties plaats waarbij 2 boetes werden uitgedeeld.

    Als deze cijfers kloppen zijn we dan met zijn allen niet ongelooflijk verkeerd bezig ????.

    Reactie door ACE — donderdag 26 april 2007 @ 17.01 uur

  73. @72. ACE

    Duidelijke cijfers, ACE. Die komen waarschijnlijk van Vektis (wat die ziekenhuisopnames betreft) en zijn dus betrouwbaar.
    De nazaten van Willem van Duvenvoorde, ook bekend als Willem Snickerieme (= roeispaan, dus hij nog geluk gehad), tegenwoordig voornamelijk bekend als de familie Van Oranje te Den Haag bezitten ±10% van de aandelen Shell.
    De maximum snelheid voor auto’s tergbrengen naar 90 km/u (zoals in USA) levert een besparing aan brandstof op van 30%, daarmee eenzelfde vermindering aan CO2-uitstoot (dat even terzijde) maar ook in omzet van de Shell. Dat krijg je nooit voor mekaar.

    Wel erbij aantekenen dat een ziekenhuisinspectie geen sinecure is – snelheidscontrole gaan voor 95% automatisch.

    Reactie door jk — donderdag 26 april 2007 @ 17.28 uur

  74. Juist in de ziekenhuizen waar doktoren worden opgeleid en waar zij hun specialisatie doorlopen zie je dat de fouten zich opstapelen. 1 dagje op de Plastisch Chirurgie Afdeling van het Dijkzigt Ziekenhuis in Rotterdam en ik schrok me rot van de fouten die daar gemaakt werden ! Mensen die toch al complexe gezondheidsproblemen hadden waren na een operatie nog erger af door geexperimenteer van de proffessor en door onkundig handelen van artsen in opleiding. En dan denk je in een Academisch ziekenhuis beter af te zijn…. Na die eerste opname dag waarbij ik diverse gesprekken had gehad met de artsen over de operatie die zou gaan plaats vinden heb ik besloten om van het gehele operatie-traject af te zien, want ik had er totaal geen vertrouwen meer in. Zelfs de assistent van de proffessor gaf me groot gelijk dat ik van de operatie afzag, want die voorzag ook alleen maar grotere problemen. Als je wil weten waar de fouten gemaakt worden ga dan maar eens een praatje maken in de Academische ziekenhuizen met de patienten die op de afdeling aanwezig zijn, je schrikt je rot wat je dan allemaal hoort !

    Reactie door Carolien — donderdag 26 april 2007 @ 17.35 uur

  75. @63 Gloria
    Wat ben je toch een lieverd…

    Reactie door MijnZus — donderdag 26 april 2007 @ 17.37 uur

  76. Miljarden om het aantal vekeersslachtoffers terug te brengen, relatief een klein aantal en voor de broodnodige zorg nihil??

    De wereld op zijn kop, ethiek een vergeten hoofdstuk??

    Zoals Ciske ooit zei, “krijg toch allemaal de kolere”.

    Reactie door Shaman — donderdag 26 april 2007 @ 18.09 uur

  77. Gehoord dat de SP ervoor is dat er een groot landelijk meldsysteem komt( bij monde van van Gerwen) waar missers gemeld kunnen worden ZONDER mogelijkheid tot sancties.

    Ik ben het hier NIET mee eens.
    Stel dat er een melding is waarbij er niet een foutje gemaakt is maar waar grove nalatigheid in het spel is. Indien dit gemeld zou worden zouden er geen repercussies volgen? Waar blijft de patient dan in dit systeem?
    Kan de SP mij uitleggen wat hiervan de bedoeling is.

    Reactie door Henny — donderdag 26 april 2007 @ 18.26 uur

  78. Henny, ik heb het geluk gehad niet zo vaak naar het ziekenhuis te hoeven. Toen ik 6 was ben ik 3 weken opgenomen geweest en verder 2 keer bloedprikken en een keer een onderzoek..ik wist echt niet dat het zo`n kolerezooi is geworden.

    Reactie door cynthia — donderdag 26 april 2007 @ 18.45 uur

  79. ik kwam dit tegen,toen ik op zoek was naar informatie over kanker.
    het begon als volgt.
    3 week terug kregen mijn vader in ik te horen, bij een kno arts dat mijn vader longkanker heeft,verder kon zei ons weinig vertellen, een behandeling had geen zin meer volgens de arts,dat was alles.
    als we iets meer wilden weten moesten we maar contact op nemen met de huisarts.
    nu 3 week later hebben we eindelijk een gesprek met een longarts.
    lees hier een artikeldat ik tegen kwam op het net.even scrollen dan lezen Gevaren van klasieke kanker behandelingen.
    http://dealternatievegazet.netfirms.com/

    Reactie door emmo — donderdag 26 april 2007 @ 21.24 uur

  80. Toen Balkenende zijn poot aan het rotten was, is hij met alle egards verzorgt. Er worden van de geen die deze zorg niet krijgen heel wat benen afgezet, er is wel degelijk klassen verpleging

    Reactie door Antoon — donderdag 26 april 2007 @ 21.31 uur

  81. weet iemand hier dat het aantal in Nederland zón beetje het laagst is in heel Europa…

    zeurpieten ;)

    Reactie door klaas — donderdag 26 april 2007 @ 21.55 uur

  82. @ 77 Henny
    De SP kan nooit sanctie’s uitvoeren.
    Daar is het tuchtcollege voor, maar daar komen alleen de indianenverhalen ter sprake.
    Om deze ‘elkaar de hand boven het hoofd houden’ cultuur te doorbreken heeft de orde van specialisten dit onderzoek laten doen en zijn er pilots gestart met interne foutmeldingsprocedures die als doel hebben de werkwijze zo aan te passen dat de betreffende fouten in de toekomst voorkomen worden. Het niet melden wordt bestraft. Ik denk dat het niet verkeerd is als de Sp een vinger aan de pols houdt om druk uit te oefenen zodat deze sector en beroepsgroep weer op het goede spoor komt!

    Reactie door Elsemie — donderdag 26 april 2007 @ 22.50 uur

  83. @ 79 emmo
    Wat erg om zo’n bericht te krijgen, dan staat de wereld helemaal op zijn kop. Heel veel kracht gewenst.
    Ik heb even op de site gekeken en ik moet bekennen dat ik onvoldoende thuis ben in deze materie. Goede informatie is wel belangrijk, een huisarts zou ook behulpzaam moeten zijn en jullie steunen bij het vinden van antwoorden. Sterkte.

    Op de site vond ik ook een ‘oud’ gezegde: ‘Cijfers zijn betrouwbaar maar ook leugenaars kunnen cijferen’.

    Reactie door Elsemie — donderdag 26 april 2007 @ 23.17 uur

  84. Ik wil hier ook even mijn verhaal kwijt,
    Mijn moeder werd opgenomen met spoed om dat mijn vader haar s;morgens niet meer wakker kreeg.Toen ik bij het ziekenhuis aankwam(na een reis van 250 km)waaren ze al volop met onderzoeken bezig.Nog dezelfde avond wisten wij dat zij acute leukemie had.Wij hebben toen om een gesprek gevraagt met de arts.En dat kregen wij ook,maar alles wat hij zei was en bleef een groot raadsel.Ik wou niet aandringen omdat mijn vader er bij was en dat was een zwaar hartpatiend dus heb ik op dat moment mijn mond gehouden.
    Die avond stond ik op de gang te huilen,ik wist dat dit het einde zou betekenen.Een broeder van de afdeling kwam bij mij staan en vroeg of de arts duidelijk was geweest,ik zie dat hij heel veel had verteld maar ook weer helemaal niets.Ik vroeg toen aan de broeder of hij wist wat haar stond te wachten.Eerst zei hij dat mag ik u niet vertellen dat moet de arst doen,maar na enig aandringen heeft hij mij verteld dat het nog een kwestie van enkele weken zou zijn.Vanaf die dag zijn wij constand bij haar gebleven.
    Ik ben die broeder nog steeds zeer dankbaar dat hij de moed had om mij in te lichten.
    Wij als familie kregen volop te eten en te drinken,mijn vader kreeg een aparte kamer zodat hij gewoon kon gaan slapen.En zo werden die laatste weken toch nog heel biezonder zowel voor ons maar zeker voor mijn moeder
    Dus beste mensen er is ook nog steeds verplegent personeel die wel een hart op de juiste plaats hebben.Dat mag ook wel eens gezegt worden.Dit alles was in Almelo

    Reactie door Tineke — vrijdag 27 april 2007 @ 0.18 uur

  85. Slimmerds!

    Waarom komen de ziekenhuizen negatief in het nieuws? Vraag je dat eens af.
    Onnodig overlijden van patienten is altijd een issue geweest. Ik kan hier zelf over meepraten omdat zowel mijn moeder(41) als mijn broertje (27) door medische fouten zijn overleden.

    Men probeert ons te conditioneren zodat wij allemaal negatief over ziekenhuizen denken. Dit “serves” enkel 1 doel, ons klaar maken voor privatisering.Ik weet niet goed hoe ik het in het Nederlands moet zeggen, maar GVD, ziet iedereen pas de stront wanneer het iedereen raakt!?
    Het ligt niet aan de kwaliteit van de ziekenhuizen, we laten ons piepelen op weg naar privatisering.

    Stap voor stap…

    Reactie door kaatje — vrijdag 27 april 2007 @ 0.23 uur

  86. 84. Een mooi en roeren verhaal, gelukkig hebben mensen ook nog gewoon fijne ervaringen met ziekenhuizen te melden. Jouw verhaal spreekt voor zich en ik weet zeker dat nog legio andere mensen hele goede verhalen hebben te vertellen over onze ziekenhuizen, maar dat is niet zo relevant meer lijkt het. Zie 85.

    Bedankt in ieder geval voor je bijdrage; het bracht een tevreden glimlach om mijn lippen.

    Reactie door kaatje — vrijdag 27 april 2007 @ 2.32 uur

  87. @85 Kaatje

    “Het ligt niet aan de kwaliteit van de ziekenhuizen, we laten ons piepelen op weg naar privatisering”

    Dat zou best kunnen.

    Reactie door Birten Lostar — vrijdag 27 april 2007 @ 6.36 uur

  88. @83 Elsemie

    «Op de site vond ik ook een ‘oud’ gezegde: ‘Cijfers zijn betrouwbaar maar ook leugenaars kunnen cijferen’.»

    Benjamin Disraëli, Brits staatsman van ±1860 – 1890 zei: “Je hebt gewone leugens en je hebt statistieken.”

    Reactie door jk — vrijdag 27 april 2007 @ 7.48 uur

  89. Eén van de grootste fouten die er door medici
    gemaakt worden is het naar de patiënt of
    diens nabestaande toe géén excuus te willen
    maken voor gepléégde (inschattings-)fouten,
    die overduidelijk aantoonbaar waren.
    Bij de meerdere missers die ik in de loop der
    jaren tegen kwam kan ik om privacyredenen wel
    deze vermelden.
    Veertig jaar terug: verpleegster heeft de
    ‘nachtdienst’ over een ‘baby-afdeling’ en een
    aantal óperatiepatiënten.
    Monter als ik was na een evengoed zeer zware
    ingreep, lag ik apart met iemand op een kamer. De geagiteerde verpleegster, die het
    veel te druk zei te hebben vroeg MIJ of IK
    even wilde waarschuwen als de infuus, met
    vocht, verwisseld moest worden voor een
    nieuwe…..want de patiënt was nog niet ge-
    heel bij kennis of sliep!.
    Vrágen om een ‘steek’ werd niet gehonoreerd,
    omdat dat niet ‘nodig’ zou zijn, maar….
    daarna….(ook geen excuses van háár kant).
    Bij ‘n huisarts meegebrachte urine (die niet
    door een laboratorium maar in zijn behandel-
    ruimte in 2 minuten werd bekeken) leverde een
    ‘kalkarm’ dieet op, dat al 8 jaar duurde,
    voordat ik door rugklachten bij een orthoped.
    chirurg belandde, die er onmiddellijk een eind aan maakte, maar mijn osteoporose komt
    dus o.m. dáár vandaan.
    Ooit een kind gehad, wiens geelzucht onder-
    schat werd, en hoe ik ook beweerde dat de
    baby praktisch apatisch was, pas na 5 dagen,
    n.b. toen nog in een ziekenhuis verblijvend,
    nadat ik volgens huisarts en vroedvrouw 36
    uur – zonder vruchtwater – thuis werd gehou-
    den, wilde deze hoofdzuster (heringetreden
    en zelf moeder van een aantal kinderen) er
    pas een kinderarts bijhalen, die de baby nog
    net op tijd van geheel ‘nieuw bloed’ voorzag,
    en de twijfels uitgesproken over het in leven
    blijven van de baby, blijven als de de dag
    van gisteren hángen.
    Een volgende baby, onderging bijna hetzelfde
    lot, maar wist ik mét krácht én hulp in te
    grijpen en heeft dus een langere opnametijd
    gehad om met ‘lamp’ te herstellen!
    Bij een miskraam op vrijdag wilde de eigen
    dienstdoende huisarts niét komen.
    Kwam wel vaker voor was zijn mening, maar de
    reden was vermoedelijk zijn eigen rijgedrag,
    dat ‘onder invloed’ onder druk stond.
    Bij een ándere huisarts, daarna, heb ik thuis
    niet afgewacht hoe het met de volgende mis-
    kraam zou aflopen, maar liet me dus vrijwel
    acuut in het ziekenhuis opnemen….opnieuw de
    angst moeten ondergaan van nabloedingen thuis
    zat er grondig in.
    Sommige ziekenhuizen willen graag een formu-
    lier ingevuld zien m.b.t. evt. klachten/ver-
    anderingen en zo liet ik dus een keer weten,
    dat op een kraamafdeling géén flesjes melk
    moeten worden uitgedeeld aan moeders, die dan
    moeten ontdekken, dat er in de spenen van zo-
    juistgeborenen en ándere opgenomen grotere
    baby’s géén verschil in speengat zit, waar-
    door soms de hele voeding van 40 cc daarna
    werd teruggespuugd, door te snel te moéten
    drinken, zich te verslikken, etc….dráma’s!
    De pas bevallen vrouw naast me, eigenlijk ‘n
    operatiepatiënt, door keizerssnede, die ge-
    acht werd zichzelf maar te wassen bij de was-
    tafel en dat écht niet kon, 2 dagen later….
    Bij een nichtje van me werd (na acute ob-
    stipatie) kanker geconstateerd die de hele
    buik zou hebben aangedaan en niet meer te
    helpen zou zijn, maar bij wat ik over en van
    haar weet en het hierboven gelezene, vraag ik
    me af of ook bij haar een darmafsluiting to-
    taal onderschat werd en houd nog altijd mijn
    twijfels omdat al haar directe familieleden
    nooit iets dergelijks hadden meegemaakt en ook kérngezond zijn.
    Moet men niet alleen aandringen op het beschikbaar houden van een codicil, maar ook
    eens meer gaan nadenken of er niet vaker een
    patholoog-anatoom worden ingeschakeld, als
    de familie dat zou willen?
    Intussen maken wellicht al die gezonde fami-
    lie zich onnodig zorgen over hun eigen con-
    ditie, en als het dan opnieuw een medische
    misser zou zijn t.a.v. diagnosticeren?
    In een ziekenhuis zag ik ook een buitenlandse
    opgenomen, n.a.v. een gebroken enkel, waarbij
    de hersteloperatie pas mocht plaatsvinden,
    nadat het consulaat met het thuisland in orde
    had gemaakt en dat was erbarmelijk om aan te
    zien….en zo is er nog wel meer….en pro-
    beer ook ik met gemaakte fouten te blijven
    leven, fouten, die me nog vrijwel dagelijks
    of pijn bezorgen of onvoldoende funktioneren
    blijvend tengevolge heeft.
    Gezonde mensen tonen vaak pas inlevingsvermo-
    gen, als ze een sneetje in hun vinger oplie-
    pen, dat niet snel genezen wil….en willen
    dan ook nog wel eens geïnteresseerd zijn.
    Respect ontvangen van diegenen die wéten hoé
    je met onvolmaaktheden moet omgaan en er af
    en toe hun waardering over uitspreken, doét
    enorm goed en vijzelen bij tijden het inkas-
    seringsvermogen (na te veel en langdurige
    pijn) weer op en daar valt dan weer moed en
    kracht uit te putten….gelukkig!

    Reactie door Madelief — vrijdag 27 april 2007 @ 10.48 uur

  90. Als een zorgverlener niet geschikt is/blijkt, mag hij of zij dat vak helemaal niet uitoefenen. Deze mag dan wel die (geplaatste) affiniteit hebben, hopelijk (nog) in staat is om dat op te kunnen brengen, maar als diegene geen toegevoegde waarde of meerwaarde kan geven, dan kan ik daar niet achter staan. Geldt overigens ook voor mij; je hebt hier per slot van rekening direct met anderen te maken.

    Duidelijkheid van mens tot mens, is noodzakelijk, in een levensreddende situatie. De People’s Party for Freedom and Democracy speelt hier ook inherent, concessies zijn dus zwangsläufig; laten wij dan zorgen voor schoon water, en toenadering doen toekomen. (Maar ik geef ze wel een gedichtenbundel naar keuze .)

    Sterkte voor iedereen, laat maar horen.

    Reactie door Bas Schoutsen — vrijdag 27 april 2007 @ 11.54 uur

  91. Mijn dochtertje van 5 was heel ziek en geen een arts wilde naar mijn verhaal luisteren. Zij had meningitis. Ik bracht haar zoveelste keer naar het ziekenhuis, ze werd gelijk geopereerd maar helaas haar oren waren al zeer aangetast en nu is ze doof . Als de artsen beter hadden geluisterd, was ze nu niet doof. Er zou zoveel leed gespaard zijn als de artsen adequaat zouden handelen.

    Ook was ik 10 dagen ziek en lag in bed. Uiteindelijk werd ik naar het ziekenhuis gebracht waar ze nog niet eens een voor onderzoek deden. Mijn maag werd onnodig geopereerd want ik had geprefereerde appendix. En de verzorging in het ziekenhuis was zo slecht dat ik met open wond in mijn buik naar huis vluchtte.

    Reactie door Fatma Sanlimeral — vrijdag 27 april 2007 @ 12.27 uur

  92. Hoi Madelief,

    Zoals uit jouw verhaal blijkt is het met kinderen krijgen ook niet voorspoedig gegaan.
    Ik zal proberen eens wat duidelijker uit te leggen hoe of wat bij mij, al is het wel een lang verhaal.

    Mijn 2e zoon zou in januari geboren moeten worden zo rond de 28e nu ruim 16 jaar terug.
    De zwangerschap was zeer zwaar en het werken had ik er al aangegeven voordat ik met zwangerschapsverlof ging al mijn vrije dagen en vakantiedagen opgenomen, omdat ik niet meer kon bewegen en verrekte van de pijn.
    Bekkeninstabiliteit (symfisiolyse)
    In de zwangerschap waren er dus al de nodige problemen, ik ben een vrij tenger mensje en beslist geen brede heupen.

    Het geval wilde, dat mijn 2e zoon (zo bleek achteraf) ruim 4 kg. woog en bijna 3 weken te laat geboren werd.
    Met controle’s, echo’s etc. zeiden ze tegen me, mevrouwtje bevalt u maar lekker thuis, u heeft immers uw brevet.

    Ja ik had een brevet, mijn oudste was ruim 2 jaar daarvoor geboren in het ziekenhuis, 3 weken te vroeg, nog geen 2 kg. (dus de jongste was ruim dubbel zo zwaar) een erg stresvolle zwangerschap vanwege het plotselinge overlijden van mijn vader, en dat heeft dus ook zijn tol geëist.
    Op een vrijdagnacht om 1 uur precies braken de vliezen (bij nr.1) maar de ontsluiting 0,0
    Op eindelijk zondagmorgen vroeg naar het ziekenhuis Diac. Eindhoven, waar ik aan het infuus ging om de weeën op te wekken.
    Tot bijna 18.30uur ‘s-avonds en zo’n infuus is een complete weeënstorm, dus ik was kapot, ook van het inscheuren, (toen al) kind te licht bevonden en een week couveuse.
    En een ADHD-kind.
    Deze oudste heeft ruim 6 maanden gehuild, 2 jaar lang minimaal 8 á 10 keer in de nacht eruit om hem rustig te krijgen, het breekt een mens.

    De 2e dus net zo, alléén had ik dus wel medicijnen gehad tijdens de zwangerschap om de ontsluiting wat soepeler te laten verlopen, maar t’kind zat waarschijnlijk lekker bij z’n moeder.
    Op (alweer) een vrijdagnacht, precies om 1 uur braken de vliezen, weeën gingen en kwamen en andersom, maar meneer had schijnbaar nog geen zin.
    Toen zaterdagnacht de hele nacht in een flink warm bad gezeten om de weeën op te vangen en manlief laten slapen. (achteraf maar goed geweest)
    Om 6 uur ‘s-morgens kwamen de ontsluitingsweeën en meteen diezelfde verloskundige van de vorige keer weer gebeld.

    Ja hoor, het was nu spontaan op gang gekomen en een medische indicatie was er niet, dus GEEN ziekenhuis. Omdat ik mijn eigen lijf vrij goed ken besloot ik wèl naar het ziekenhuis te willen en dat gaf al énige wrijving, want aangezien de verloskundige een stagiaire bij zich had, wilde ze zelf graag bewijzen.

    Ik kwam om 8 uur in de ochtend op de verloskamer aan en 15 minuten laten had ik volledige ontsluiting en persweeën.
    Nou toen begon het gelazer pas goed, even op uw zij gaan mevrouwtje, even een randje wegwerken, even dit en even dat, maar alles gaat goed hoor, we kunnen het hoofdje al zien.
    Om 10 uur nog steeds hetzelfde ritueel, ik heb toen zelf aan moeten geven dat ze een gynecoloog moest roepen en toen die er was, moest er even geprobeerd worden met de vacuumpomp of er iets van beweging inzat.
    En já hoor, en zat wat beweging in, maar tegelijkertijd, hadden ze dus niet door dat het kind hartstikke vast zat in dat te smalle bekken van mij.

    Een HEEL UUR zijn ze met die vacuumpomp aan het hannessen geweest en is er minstens een keer of 15 afgeschoten, voordat ze eens ergens anders op over gingen.
    Intussen, (ruim ervoor) toen ik nog redelijk bij mijn positieven was, had ik gevraagd om een epiduraal omdat het een keizersnee zou worden, niet nodig!!!!!
    Van de pomp zijn ze op de tang over gaan en toen na bijna een half uur werd mijn jongste geboren.
    Flink zuurstofgebrek en met spoed naar de couveuse.
    Al die tijd heeft er een verpleegkundige achter mijn man gestaan, mocht hij onderuit gaan om hem op te vangen.
    Ik had in dat laatste half uur al afscheid van hem genomen in de veronderstelling dat mijn tijd gekomen was en hij had zoiets van, ik ga hier alleen naar buiten i.p.v. met zijn drieën.
    Maar goed, na 3.5 uur persen hadden we dan toch onze 2e zoon.

    De verloskundige wilde er meteen tussen uitpiepen maar werd tegengehouden door de gynecoloog, ze moest helpen hechten.
    Hechten, jawel met z’n tweeën en dat 3 kwartier lang.
    De stagaire heb ik bont en blauw geknepen tijdens het hechten.
    Ze wilde van haar verdere studie afzien.
    Die heb ik toen nog omgepraat, omdat niet alle gevallen zo verlopen zoals bij mij. Mijn man was naar de kinderafdeling gegaan om de zoon weg te brengen en eerlijk, elke moeder vind zijn kind het mooiste kind wat er is, maar ik heb nog nooit, in mijn hele leven niet, zo’n ontzetten lelijk kind gezien.
    Hoofd zwaar beschadigd van pomp en tang, maar gelukkig is dat allemaal vrij snel bijgetrokken en 2 dagen laten, het was een beauty en nog steeds.
    Met mij is het helaas minder afgelopen, door al die onnodige fouten, heb ik vele operaties achter de rug om de de boel beneden te fatsoeneren, maar functioneren doet het niet meer.
    Op mijn 36e is alles weggehaald, omdat ik al aan de overgang begonnen was en na deze bevalling heel zeker wist, voor mij geen kinderen meer, had ik het gewild, hadden ze het me sowieso verboden.
    Daarna heb ik een maand of 6 niet kunnen zitten, alles was compleet kapot, zenuwen door/afgescheurd, één groot gapend gat, darmen kwamen naar buiten zetten en nog wat meer van datgene wat binnenin hoort.
    Bijna 3 jaar gezinshulp gehad, maar ook dat wil je toch weer zelf over gaan nemen als het maar even kan.

    Mijn kinderen zijn inmiddels leuke kerels aan het worden, ik zeg wel eens gekscherend, de kinders zijn uit de luiers, maar sinds ik die heb, zit moeders erin.

    Je snapt dat ze bij mij niet aan moeten komen met verhalen over een bevalling, goh, het was zo zwaar, alles bij elkaar heeft het was 6 uur geduurd en ik heb een knip met wel 3 hechtingen.
    Dan ga ik echt over m’n nek.
    Komt zo ong. er op neer wat jij zegt, het inlevingsvermogen wat iemand heeft, het is voor een ander niet te begrijpen, ook al doet een sneetje in een vinger zeer, voor hun blijft dat sneetje in die vinger altijd het ergste.

    Zelf heb ik me erover heen gezet, ik moet door, al is het voor de kinderen niet altijd even leuk, voor mijn man trouwens ook niet, want weggaan, kampeervakanties etc, stedentrips, moeders kan niet meekomen en altijd moet er gelegenheid zijn om metéén een WC in te kunnen schieten.

    Sorry dat het een heel epistel is geworden, maar het bevallen duurde langer.

    Reactie door Anja — vrijdag 27 april 2007 @ 13.00 uur

  93. @85. kaatje
    «Men probeert ons te conditioneren zodat wij allemaal negatief over ziekenhuizen denken. Dit “serves” enkel 1 doel, ons klaar maken voor privatisering.Ik weet niet goed hoe ik het in het Nederlands moet zeggen, maar GVD, ziet iedereen pas de stront wanneer het iedereen raakt!?»

    … daar is anders geen woord Frans bij. En dat “serves” komen we wel uit. Maar het verhaal is paranoïde bull shit (daar weet ik dan weer geen Nederlands woord voor).

    Reactie door jk — vrijdag 27 april 2007 @ 14.01 uur

  94. 1. OPLOSSING: VOORLICHTING VIA RADIO, TV EN INTERNET
    Medische fouten kunnen volgens mij sterk verminderen als alle burgers, medici en ander zorgpersoneel véél beter worden voorgelicht over de preventie en behandeling van medische aandoeningen.

    2. VOORDELEN VAN VOORLICHTING
    Goed voorgelichte patiënten en goed voorgelichte familieleden en zorgpersoneel zijn veel beter in staat om de artsen te voorzien van informatie over de medische klachten en voorgeschiedenis. En ze zijn veel beter in staat om adviezen van medische behandelaars te begrijpen, op te volgen en eventueel te controleren via internet.

    Goed voorgelichte mensen zullen bovendien gemiddeld minder vaak ziek worden, doordat ze verstandiger omgaan met hun lichaam. En zo zal de werkdruk van artsen volgens mij verminderen en zullen er minder medische fouten worden gemaakt.

    3. UITVOERING
    Die voorlichting kan volgens mij het best door in álle amusementsprogramma’s op radio en tv een klein beetje voorlichting te verwerken. En door een zeer groot aantal instructiefilms op internet te zetten en uit te zenden via tv. En door veel radioprogramma’s over medische onderwerpen.

    Die instructiefilms kunnen bovendien gebruikt worden in het reguliere onderwijs op allerlei niveaus. Dat geldt zowel voor algemene als voor zorgopleidingen.

    Die films kunnen worden aangekocht in het buitenland en worden ondertiteld. Of ze kunnen in eigen land worden gemaakt en verkocht naar het buitenland.

    Dit plan is volgens mij betrekkelijk goedkoop en zeer effectief. En gezonde mensen zijn de bouwstenen voor een gezonde samenleving.

    Reactie door j — vrijdag 27 april 2007 @ 14.14 uur

  95. jk@93,

    Ik snap je bedoeling, maar je opmerkingen over stront, ik zeg het ook maar even grof, lijken me voor de reactie van @92 Anja
    nou niet bepaald fijngevoelig overkomen.

    Reactie door bijdehandje — vrijdag 27 april 2007 @ 15.05 uur

  96. SECUNDAIR OOGLETSEl

    Gedurende de tijd dat ik in 1997 in coma lag (8+ weken) na te zijn aangereden, en ook de periode daaropvolgend, zijn de artsen zo druk geweest met mijn hersen-, long- en inwendigletsel dat ze ‘vergeten’ zijn voldoende tijd te besteden aan mijn rechter en enige oog (ik ben met één oog geboren). In die tijd is mijn hoornvlies (cornea) uitgedroogd. Nu ondervind ik dagelijks pijn aan mijn oog. Wind, airco’s en droge lucht zijn voor mij niet ideaal.

    Omdat in de winter meestal de verwarming aanstaat, ben ik blij als in maart het zonnetje weer begint te schijnen. Hoewel, transpiratie dat bij tè veel zon in mijn oog druppelt veroorzaakt – net als douchewater – helse pijnen. Daar ik direct na het ongeval leed aan orgaan uitval, trad er aan mijn oog een bindweefselontsteking op. Deze is echter nooit goed behandeld. De verpleegsters die mijn oog ‘s nachts moesten druppelen, druppelden soms mijn glazen oog. En ja, dat helpt natuurlijk niet. Voor beademing had ik een tracheostoma, ingebracht middels een kleine snede onder mijn adamsappel. Praten kon ik dus niet. Bovendien zat ik onder de morfine en andere pijnstillers. Iets zinnigs was er toch niet uitgekomen.

    Aan die bindweefselontstekeing of het ongeluk kon het ziekenhuis niets doen, maar ze hadden het verplegend personeel wel beter kunnen INSTRUEREN.

    het zelfde geldt voor de behandeling van het spoelgat van mijn pancreas. door slechte verpleging (COÖRDINATIE) ontstond hiet later een fistel waardoor ik weer 7 weken naar het ziekenhuis moest.

    Maar ik denk steeds: ‘Ze hebben toch mooi mijn leven GERED alleen is de kwaliteit soms kut!’ Die had beter kunnen zijn als ik naast alle andere hinder minder pijn aan mijn oog zou hebben.

    Echer, als ik hier de verhalen van vrouwen lees welke samenhangen met zwangerschap en geboorte, dan word ik helemaal stil. Dan heb ik niets meer te klagen. Want leed dat je deelt met een (ongeboren) kind moet inmens veel ondragelijker zijn dan die paar blauwe plekken die ik had. Dames, Chapeau!

    Groet Erik ScC

    Reactie door erik — vrijdag 27 april 2007 @ 15.38 uur

  97. @95. bijdehandje
    ik zie niet hoe 85. een respons kan zijn op 92.

    Reactie door jk — vrijdag 27 april 2007 @ 16.17 uur

  98. Madelief;

    Wat te denken van de volgende opmerking. Toen ik in het ziekenhuis kwam met mijn 3e zwangerschap omdat ik constateerde met 8 weken dat er m.i iets niet goed was kreeg ik een echo. Alles was prima hartje klopte en ik voelde me anders dan anders eerder echt zwanger en was reuze blij.
    Met 4 maanden maakte ik me zorgen en ging terug weer een echo en jawel. Foute boel. Opmerking van de arts. Heb je al kinderen Ja. twee zonen. Antwoord: Oh dan is het niet zo erg!!!!!!! Heb nog twee weken moeten wachten alvorens het weggehaald werd en deze zin echoode door mij heen.
    Wat ik op dat moment ervoer aan botheid is met geen pen te beschrijven.

    Elsemie; Natuurlijk kan de SP geen sancties opstellen. Maar de politiek is toch verantwoordelijk voor wet-en regelgeving, kan toch maatregelen nemen op hoe wij dit organiseren in Nederland? De SP is voor een regeling waar ik niet voor ben als die regeling dermate ver doorgevoerd wordt dat verantwoordelijkstelling van grove en min of meer bewuste nalatigheid met een melding alleen kan worden afgedaan, dan heb ik het niet over enkel een fout maken.

    Wat ik boven geschreven heb is wat ik kwijt wilde en kon maar ik kan nog veel meer zaken aanhalen daar is dit echter niet de plaats voor. Alles hangt af van de manier van omgaan met elkaar, respect en het elkaar serieus nemen op een volwassen manier. Dan zal eerst de arrogantie van vele artsen moeten verdwijnen.

    Reactie door Henny — vrijdag 27 april 2007 @ 16.51 uur

  99. @63, Gloria.

    Meid.. je bent een kanjer. wat jij kan, kan ik niet.
    Wil alleen kwijt, dat alle verplegend personeel zich letterlijk voor je doodwerkt, en sommige artsen ook.. eerlijk is eerlijk… maar ja…
    Ik ben het vertrouwen, in het algemeen, kwijt.

    Reactie door Leftfoot — vrijdag 27 april 2007 @ 17.20 uur

  100. @96 Eric Sc.

    Ja Eric, ik zal eerlijk zijn, het was beslist geen pretje en dat is het nog steeds niet. Het leven is een stuk beperkter geworden, veel sociale contacten vallen weg.
    Maar dat wil nog niet zeggen dat je datgene wat jij nu hebt en hebt meegmaakt af moet doen als niet terzake doende.
    Ieder mens beleeft het op zijn eigen manier en als je een bepaalde kwaliteit van leven hebt gehad en deze kwaliteit verandert ten nadele, dan is het énige wat je volgens mij kunt doen het accepteren.
    Ik op mijn beurt ben al lang blij dat mijn jongste zoon van deze martelgang (want dat moet het voor hem ook geweest zijn) geen blijvende schade ondervonden heeft en dan ben ik op mijn manier daar toch weer dankbaar voor.
    Ik wens je bij deze sterkte toe.

    Reactie door Anja — vrijdag 27 april 2007 @ 17.36 uur

  101. @93 jk,

    Maak je maar niet druk om de opmerking van stront, van mij mag je het beestje gewoon bij z’n noemen.
    Ik pies en poep nu éénmaal niet meer zoals voorheen, gelukkig voel ik het de laatste jaren weer aankomen als ik moet “lozen”.
    Ik heb jaren gehad dat dit niet het geval was, dus wat dat betreft, ook al zal het nooit goedkomen, zie ik het toch als een vooruitgang, ook al blijf ik levenslang in de luiers vastzitten ik hoop ze zo min mogelijk vol te maken.

    Reactie door Anja — vrijdag 27 april 2007 @ 17.41 uur

  102. @101. Anja

    Ik denk dat er hier toch een misverstand opgetreden is. Ik heb jouw stukje niet gelezen, Anja (dat ga ik nu wel doen!). Ik reageerde op de opmerking van kaatje waarin ze een complot suggereert van de ‘vrije markt’-jongens en het kabinet (of wie “ze” dan ook mogen zijn). Dat noemde ik paranoïde bull shit.
    Maar afgezien daarvan zie ik nog steeds niet hoe 85. een respons kan zijn op 92., maar daar ben ik misschien niet bijdehand genoeg voor.

    Reactie door jk — vrijdag 27 april 2007 @ 18.53 uur

  103. … en dat zou dan volgens kaatje moeten lopen via negatieve publiciteit over de ziekenhuizen? Daar hou ik m’n ogen niet droog bij …

    Reactie door jk — vrijdag 27 april 2007 @ 19.07 uur

  104. Beste mensen

    Ik heb al jullie ervaringen met de medische wereld doorgestuurd naar m’n vrouw met het verzoek of zij dit wil doorsturen naar haar collega’s hier in het land, die nog menselijk zijn en ook nog een hart voor de patient en werk hebben, misschien dat er wat gebeurd, ik hoop het van harte dat er iets gaat gebeuren om deze onmenselijke toestanden naar de desbetreffende verantwoordelijken te brengen.

    Hier moet echt wat gebeuren, het begint onherstelbare vormen aan te nemen al die misstanden.

    Reactie door Pool — vrijdag 27 april 2007 @ 20.40 uur

  105. @104 Pool,

    Dank je heel hartelijk, dat is een mooi gebaar van jou, in mijn geval zal het geen nut meer hebben, maar om in de toekomst zulke toestanden te voorkomen dat is altijd meegenomen.
    Alle hulp op dit gebied is welkom.

    Reactie door Anja — vrijdag 27 april 2007 @ 22.36 uur

  106. ik lees hier veel negatieve berichten , maar ik denk dat we ook wel lof mogen spreken over de mensen in de zorg die dagelijks met liefde en plezier hun werk doen,en waaronder er veel mensen wekren die niet krijgen financieel wat ze verdienen en er teveel mensen zijn die krijgen wat ze niet verdienen!
    Mijn petje af voor al de mensen die in de zorg werken, in deze verharde maarschappij!

    Reactie door r — vrijdag 27 april 2007 @ 22.43 uur

  107. Gaat het alleen over fouten of bijvoorbeeld ook over botte of bewust vernederende houdingen van artsen?
    Als je met intieme vrienden doorpraat weet je niet wat je hoort. Aan een jonge vrouw, voor een kleine cyste in haar borst geopereerd, vlak voor de narcose: “Als het niet goed gaat is ie er af.” Bij een acute miskraam, die de huisarts bij de vrouw thuis “opknapte”, de foetus liet zien en het toen door de wc spoelde. Bij de curettage, voor de reiniging, dat de arts als een priester met de wijwaterkwast zwaaiend van een afstandje “sprenkelde”, onder luidruchtige pret van het hele team. De dermatoloog tegen een meisje van 12: “als je nog een keer krabt scheer ik je hele kop kaal.” Een ruggendokter tegen een jonge vrouw met ernstige herniaklachten: “Gaat u nou eerst eens recht staan.” En zo kan ik nog uren doorgaan.
    Al 40 jaar geleden zei een collega tegen me: “Je moet tien slagers langs om één dokter tegen te komen.”

    Ik ben wel zo stabiel dat ik bepaalde neigingen kan onderdrukken, maar ik denk er wel aan.

    Reactie door jk — zaterdag 28 april 2007 @ 9.55 uur

  108. De PvdA zijn er voor twee doelgroepen, voor de -veelal niet werkende- noord-afrikaanse allochtonen en zogenaamde asielzoekers en voor zichzelf. Deze hele kliek hangt van nepotisme, links lullen rechts vullen, knevelarij en draaikonterij aan elkaar.
    Samen met het CDA hebben ze dit land verrijkt met de multi-culturele nachtmerrie en het dogma van afhankelijkheid.

    Nu moeten we weer 1 miljard Euro ophoesten om 30.000 fraudeurs (Generaal Pardon) van alle gemakken te voorzien terwijl hun adepten in de Rechterlijke Macht het ene monster na de andere monster op de kinderen afstuurt.

    Het is een partij die haar eigen (NL’se) kinderen opvreet.

    En wat gebeurt er nou.
    Plots zijn de AOW’rs een blok aan de been, de gezondheidszorg en met name het onderwijs is een volstrekte puinhoop.
    Maar wat doet de SP, jawel ook mijn partij.
    Die gooit de poorten weer open voor buitenlandse fraudeurs.
    Dweilen met de kraan open zei Fortuyn.
    Maar ach, zolang we ons maar moreel verheven worden.
    Onze ouderen durven de straat niet meer op en worden bizar slecht verzorgd.
    Maar ach het zijn maar de mensen die met keihard werken dit land hebben opgebouwd.
    En die tellen niet mee.
    Kennelijk ook niet in de optiek van Jan.
    Immers hoe wil meneer Jan de 2 miljard ophoesten die aan de Generaal Pardon fraudeurs besteed moet worden.

    Blijf maar lekker dweilen Jan.
    Ik zal ongetwijfeld wel weer op je stemmen omdat Wilders te rechts voor me is maar ik besef weldegelijk terdege dat ik, een onlangs overleden kameraad van me (geweld), een onlangs overleden kameraad van me (nek gebroken en daarna geen zin meer in ‘t leven) of mijn moeder ook geen reet aan je hebben zolang je de prioriteiten niet op een rijtje hebben.
    Maar gelukkig staan de poorten voor allerlei ‘zielige gevallen’ weer wagenwijd open.

    En waarom hoor ik je godverdomme nooit over de fuckin’ TBS of die hyper onrechtvaardige D’66 rechterlijke macht. Die lekkere gastjes die 12 jarige meisjes verkrachten.
    Jij bent er kennelijk nog niet in aanraking met geweest dus kun je lekker zwijgen.

    Reactie door Twain — zaterdag 28 april 2007 @ 11.07 uur

  109. @107 jk,

    Dat eerste wat je aanhaalt van die cyste herken ik, maar dan op een iets andere manier.
    Vanwege ernstige rug en nekklachten heb ik een borstverkleining ondergaan, omdat dit niet in verhouding stond met de rest van mijn lichaam.
    Vrij smal en slank en dan die “bos hout voor de deur” dat leverde de nodige ellende op.

    In het ziekenhuis werd er net voor de operatie door de chirurg de opmerking gemaakt, hoe ik het wilde en toen ik dat aangaf, was zijn opmerking:
    Ik kan ze natuurlijk ook metéén amputeren.

    Als ik daar achteraf over nadenk kan ik me nog kwaad maken, op het moment zelf ben je met stomheid geslagen, maar wel in en in diep op je ziel getrapt.
    Heb je eindelijk de moed bij elkaar geraapt om de problemen aan te pakken, (want het ging hier uitdrukkelijk NIET om een schoonheidsoperatie) krijg je zoiets voor je kiezen.

    Na de operatie heb ik de bewuste man nooit meer gezien, alleen een zaalarts die zich boven alles en iedereen verheven voelde.
    Daags na de opratie kon ik naar huis vertrekken met onder elke arm een fles, waarin de drains op uit kwamen.
    Twee dagen later weer terug naar het ziekenhuis om dat te laten verwijderen, een week later voor de hechtingen en that’s it.

    Ik heb geen idee van welke planeet sommige artsen komen, maar elke vorm van menselijk en inlevingsvermogen is hen vreemd.
    De goede daargelaten, want uit ervaring weet ik dat die er ook zijn.

    Reactie door Anja — zaterdag 28 april 2007 @ 11.34 uur

  110. @109. Anja

    Nog een dan, want het is een gebed zonder end. Hij zou ook van Freek de Jonge kunnen zijn – maar hij is echt (overigens ook FdJ zei: “dat verzin je niet!”
    Vrouw van man wiens been gebroeken was op ‘n zaterdag: “Dokter, moet mijn man nou niet naar het ziekenhuis?” Dokter: “Die poot is maandag ook nog gebroken ..”

    In Vlissingen liep ook zo’n godmajoor over de afdeling een toeziend oog te houden.
    Als ik aan de cardiochirurg in Antwerpen terugdenk: “Ik ben dokter N. en ik ga u maandag opereren. En als er in het weekend complicaties zijn, zondag.” Zoveel gedecideerdheid en empathie heb ik hier in Nederland nog nooit meegemaakt.
    Hij zorgde er daarmee wel voor dat ik geen seconde bang ben geweest of getwijfeld heb, dat het goed zou aflopen.

    Reactie door jk — zaterdag 28 april 2007 @ 12.20 uur

  111. @109. Anja

    «[...]op het moment zelf ben je met stomheid geslagen[...]»
    Sterker, je bent volkomen aan ze overgeleverd, je kan geen kant op.
    Wat ik hier vertelde over mijn huisarts – die wissel je niet zomaar. Want je denkt natuurlijk anticiperend: als die volgende ook weer niet goed is, moet je weer. Eerst heb je al 20 brieven geschreven in zorgvuldig gekozen woorden, en niet verstuurd, dan trek je uiteindelijk de stoute schoenen aan, en hij vraagt niet eens, waarom, of wat is er dan aan de hand, &c. Kortom er is met die specie geen land te bezeilen, geen dialog.

    Reactie door jk — zaterdag 28 april 2007 @ 12.30 uur

  112. @104,

    Prachtig initiatief Pool. Als ik zo vrij mag zijn – er kunnen misschien nog waardevolle verhalen bijkomen – dat annoniem melden ook mag, met een fictieve naam. (Uitgaande van dit forum zelf, en Jan’s aanbod om het naar jan@janmarijnissen.nl te sturen.) Daar heb ik verder niets aan toe te voegen.

    Reactie door Bas Schoutsen — zaterdag 28 april 2007 @ 12.37 uur

  113. Wat betreft Jan’s email adres, waardoor het bij de SP-fractie terecht komt, is het misschien handig om in het onderwerp-regel ‘Onze-zorg’ bij in te sluiten.

    Ook niet relevante reclame-makers vormen een probleem in het uitzoeken van mail (dus ik zal het bondig houden), in dit voorbeeld moet u even Jan’s email adres corrigeren (jan ipv xxx). U bent daar overigens volstrekt vrij in.

    Ik verwijs u wederom naar Jan’s inleiding op deze pagina.

    Reactie door Bas Schoutsen — zaterdag 28 april 2007 @ 13.27 uur

  114. Noot; als u dit voorbeeld volgt (daar bent u wat mij betreft vrij in, zie 111), wel even xxx vervangen door jan, dat het wel aankomt.

    Reactie door Bas Schoutsen — zaterdag 28 april 2007 @ 13.33 uur

  115. Aan de andere kant, al mijn vrienden en familieleden die ooit zijn opgenomen zijn (met uitzondering van ome Jan in eerste instantie) extreem goed opgevangen en verzorgd.
    Nog steeds heeft NL een van de aller aller beste gezondheidssystemen ter wereld. Weliswaar niet zo goed als Belgie maar je kunt een koe ook niet altijd in de kont kijken.

    Overdrijven en jengelen is ook een kunst.
    En de kaaskop is wel de beste jodelaar.

    Reactie door Twain — zaterdag 28 april 2007 @ 15.06 uur

  116. @115 twain,

    Ik vrees dat je je verwachtingen wat Belgie betreft toch wat bij moet stellen.
    Ook daar maken ze de (on)nodige fouten.

    Reactie door Anja — zaterdag 28 april 2007 @ 16.20 uur

  117. Ik zal mijn verhaal even kort proberen uit te leggen:
    1.bedrijfsongeval-gescheurde hiel (diepe vleeswond)Oktober 2005
    2.1e hulp ziekenhuis
    3.+/- 1 1/2 wachten op behandeling open wond.
    4 Er was 1 arts aanwezig op de 1e hulp die eerst snel naar boven moest voor een spoedgeval dat meer haast had.
    5.Verdoving was na anderhalf uur natuurlijk uitgewerkt dus kreeg ik een nieuwe.
    6.Arts aan het hechten(20 stuks) en ik heb een tetanis injectie gehad .
    7.Naar huis met vrouw want lopen kon ik niet.
    8.Huisarts zou de zaak in de gaten houden.
    9.Krukken gehuurd,want ik kon alleen kruipen.
    10.Na maand was wond nog niet dicht.En ik kreeg een dik been.
    11.Naar ziekenhuis(3 assistent chirurgen):kijken,kijken:ze dachten dat ik last had van een bacterie.Mijn vrouw antwoordde daarop of het niet misschien trombose kon zijn met zo’n dik en glimmend been.Antwoord: Nee,dat is uitgesloten,volgens de arts,het is een ontsteking en inderdaad,na het lab onderzoek bleek dat er een gelukkig ”ongevaarlijke bacterie” zat,die goed te behandelen was.
    12. Wond werd schoongemaakt,verbonden en naar huis.
    13.Weer 1 maand later was de wond nog niet dicht en kreeg ik last van pijnaanvallen in mijn hele lichaam.
    14.Weer naar de dokter,en ik moest mij niet druk maken,inmiddels had ik een olifantenbeen.
    15.Bij regelmaat kreeg ik aanvallen over een periode van 1 maand totdat ik niet meer in bed kon slapen en beneden in de luie stoel in slaap probeerde te komen.
    16.Huisarts gebeld voor pijnstillers en die zijn eigenlijk mijn geluk geweest,want daar reageerde ik helemaal verkeerd op.De aanvallen werden alleen maar erger.
    17.Uiteindelijk na 3 maanden ben ik in het ziekenhuis beland met een Trombose been en longembolie nadat ik in de slaapkamer in elkaar gezakt was door zuurstofgebrek.
    18.Tot de dag van vandaag is het blijven tobben met het hoofd, been en andere dingen.
    19.Ik ben na een 2e aanval van een embolie door het stoppen met bloedverdunners op recept van het ziekenhuis,mijn leven lang veroordeeld tot die bloedverdunners en een paar kousen om de bloedsomloop op gang te houden.
    Maar goed, je leert er mee te leven.Mede ook dankzij de goede steun op mijn werk.
    Alleen worden de artsen bedankt voor hun inzet,doorzettingsvermogen,kundigheid,doortastend vermogen om de zaak tot een goed einde te brengen.
    Natuurlijk begrijpen jullie wel dat de voorgaande regel bullshit is.
    Groeten van deze kant,en ik hoop dat je er wat aan hebt ,Jan.

    Reactie door Eric — zaterdag 28 april 2007 @ 16.56 uur

  118. Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel. Een alleenstaande buur had last van hartritmestoornissen. Ik bracht haar naar Vlissingen voor catherisatie (dagopname). Die werd in alle opzichten voorbeeldig uitgevoerd. Vakkundig de slagader weer afgesloten. Deskundige toelichting tijdens de behandeling.
    De van te voren geschatte tijd was een uur en ik ben even gaan wandelen. Bleek het binnen een half uurtje klaar te zijn, hebben ze me via de intercom omgeroepen, en zelfs een verdieping lager in de kantine opgezocht.
    Ik weet niet of dat in elk ziekenhuis het geval is, maar daar liggen voor de bezoekers genieten bundeltjes A-4 met de tarieven van alle mogelijke behandelingen – niet ter inzage, maar om mee te nemen.

    Reactie door jk — zaterdag 28 april 2007 @ 18.09 uur

  119. Wat ik een beetje raar vind is dat Lucie de B. levenslang krijgt voor 7 slachtoffers, terwijl reguliere artsen voor 1700 vrijuit gaan.
    Of is dat een rare opmerking?

    Reactie door jk — zaterdag 28 april 2007 @ 21.00 uur

  120. Hoi jk,

    Het wordt inderdaad een gebed zonder einde.

    Ik kan hier ook nog wel wat gaan opsommen, maar ik vrees, dat als we elke keer aan de gang blijven we hier met onze toestanden en belevenissen van artsen en ziekenervaringen we op gaan naar richting @1000.

    Lijkt me ook weer niet de bedoeling. ;) ;)
    Jammer dat de smiley’s het niet meer doen.

    Ik ben het met je eens dat er ook genoeg goede artsen en ziekenhuizen zijn, dat mag ook vermeld.
    Het is niet alleen maar kommer en kwel.

    Goed weekend gewenst.

    Reactie door Anja — zaterdag 28 april 2007 @ 21.41 uur

  121. Ja, zo hoorde ik ook dat 5000 mensen te vroeg sterven omdat zij te zout eten!
    Mensen eten al te veel vet.
    En dan al die rokers nog.
    Je vraagt je soms af, waar alle moeite voor wordt gedaan.
    Of ben ik nu erg bitter..

    Reactie door Mary — zondag 29 april 2007 @ 0.50 uur

  122. @121. Mary

    Mensen eten zich dood, ze roken zich dood, ze drinken zich dood, ze vechten zich dood, de rijden zich dood, ze werken zich dood, ze schrikken zich dood en af en toe lachen ze zich dood.
    Doodgaan is een natuurlijk proces dat bij het leven hoort, als onderdeel van de voedselketen.
    “Je gaat dan naar een feest, niet waar je eet, maar waar je gegeten wordt” (Emil Zola)

    Reactie door jk — zondag 29 april 2007 @ 9.04 uur

  123. Ik weet een ding zeker. Wat ik weleens op de TV zie aan artsenprogramma’s, de polikliniek, de huisartsenpost of het programma op SBS6 ik heb die alomvattende vriendelijkheid en uitgebreide aandacht voor zelfs een splinter danwel sneetje danwel pijn aan voet van collega nog nooit meegemaakt bij zaken die heel wat erger waren. Is dat omdat er een camera bijstaat?

    En natuurlijk zijn er ook zeer goede bejegeningen maar over het algemeen. En dit is m.i. echt niet van de laatste jaren het was er al maar door de toenemende druk en toenemende hebzucht wordt het alleen maar erger erger en erger.

    Reactie door Henny — zondag 29 april 2007 @ 10.06 uur

  124. @123 Henny,

    Nee, dat is niet omdat er een camera bijstaat, je hebt werkelijk ook goede, vriendelijke artsen die nog alle tijd voor je nemen. Zoals jk ook al aangaf, het is niet alleen allende, maar dit topic nodigt natuurlijk wel uit om de rotste ervaringen neer te zetten.

    @121 Mary,

    Ik heb het hier laatst nog ergens gelezen (weet niet meer wie het was) maar ken je het nummer van Robert Long? Angst.
    Daarin komt het er ongeveer zo op neer, mensen zijn bang voor alles, krijgen overal kwalen van, maar de slotzin is het belangrijkste: en van leven ga je dood.
    Snap je?
    Je kunt alles wel laten staan, alles waar té voor staat is natuurlijk slecht, maar met mate kan het geen kwaad, of het moet je natuurlijk door artsen verboden zijn.
    Genieten van het leven zover dat binnen je mogelijkheden ligt, zoniet, dan leef je maar half, ondanks beperkingen.
    Ik bedoel te zeggen, haal er uit wat er in zit en GENIET.

    Reactie door Anja — zondag 29 april 2007 @ 12.06 uur

  125. @123. Henny
    «danwel sneetje danwel pijn aan voet van collega nog nooit meegemaakt bij zaken die heel wat erger waren. Is dat omdat er een camera bijstaat?»

    Yep!
    Artsen – in het echt – hebben volgens mij in het algemeen meer belangstelling voor hun proefschrift en de afbetaling van de financiering van hun praktijk dan voor de patient en zijn klachten.
    Nog niet zo lang geleden lag ik vel over been te bed. De huisarts wist het niet; hij zegt: “Wat denken jullie zelf?” Echt bemoedigend. Achteraf bleek het Guillain-Barré – komt zelden voor – als gevolg van een bacterie in het eten bij een min of meer obscuur eethuisje in de Utrechtsestaat.
    Mijn vrouw zegt: waarom neem jij altijd van die moeilijke ziekten?
    Als je iets ergs hebt worden ze soms enthousiast – niet geïnteresseerd, nee, enthousiast! Een keer hoge koorts, vlak voor
    een weekendje Parijs. Dat ging niet door, m’n oog groeide dicht, ik had de meest valse spookpijnen, mes in je oog, prikkeldraad langs je gezicht en meer van dat. ‘s Maandags de dokter erbij.Echt enthousiast: “maar weet u wat dat is? Dat is gordelroos!” Zes weken mee zoet geweest.

    Reactie door jk — zondag 29 april 2007 @ 12.36 uur

  126. 93. Dat kun jij best vinden, dat vind ik nu weer naif.
    Fouten zijn er altijd gemaakt. Leg mij dan eens uit vanwaar de plotselingen interesse voor deze fouten. Het is heus niet zo dat er meer fouten worden gemaakt.
    Het overdragen van ziekenhuizen aan de vrije markt is net als met de europese superstaat niet iets dat van de een op de andere dag geimplementeerd kan worden. Stap voor stap worden we voorgekneed.
    Ik verwacht dat nog binnen deze kabinetsperiode zo ‘n beetje een kwart van de behandelingen geprivatiseerd zullen zijn.
    In eerste instantie zal dit mensen heel gelukkig maken daar de kwaliteit van de zorg in de eerste jaren sterk zal toenemen. Eenmaal in te tang komen de absurde prijsverhogingen waar je dus op geen enkele manier onderuit komt.
    Het stemvee van Pvda en het CDA zal dan weer verzuchten:” Hadden we hier maar nooit mee ingestemd.” Tja, beetje laat he….

    Blijf vooral geloven dat de eurofielen het beste met ons voor hebben. Zo’n positieve houding is aan mij al lang niet meer besteed.

    Reactie door kaatje — zondag 29 april 2007 @ 12.36 uur

  127. 121. Ik rook ook, daardoor ga ik 10 jaar eerder dood en kost dus veel minder aan AOW. In de tussentijd heb ik een eventuele behandeling aan longkanker al lang zelf betaald door de accijnzen en de achterlijk hoge zorgpremie.

    Er is wel een oplossing voor hoor, een mooi chipje waarop automatisch wordt bijgehouden wat we eten, drinken en gebruiken aan genotsmiddelen. Op grond daarvan kan dan vastgesteld worden wat onze maandpremie moet worden. Dankzij het chipje kunnen we dan ook nog fijn op elk moment van de dag getraceerd worden.

    Waarom niet! Onze vrijheid is toch al schijn, dat kan best nog een beetje meer ingeperkt worden.

    Het zou toch wel zielig zijn als de aandeelhouders van de verzekeraars dit jaar maar drie boten de man zouden kunnen kopen :-)

    Reactie door kaatje — zondag 29 april 2007 @ 12.41 uur

  128. @126. kaatje
    «Ik verwacht dat nog binnen deze kabinetsperiode zo ‘n beetje een kwart van de behandelingen geprivatiseerd zullen zijn.»

    ‘k Zal het doorgeven.

    Reactie door jk — zondag 29 april 2007 @ 12.43 uur

  129. @124. Anja
    Hi Anja,
    Je hebt natuurlijk volkomen gelijk. Dat is ook het gevaar van dit soort onderwerpen – het net staat er vol en bol van.

    Nog een tip ivm die Guillain-Barré. Ik hield er niks in, vandaar na korte tijd vel over been. Bij toeval raspte mijn vrouw een appel. En dat was het enige wat binnen bleef. Neem geen shortcuts, zo van: ik schil wel een appel, of ik neem wel appelmoes; ik heb appel in alle mogelijke vormen geprobeerd, omdat een appel raspen toch het meeste werk is. Dus bij maag- of darmklachten: uitsluitend geraspte appel werkt! — (ook na een kater …).

    Reactie door jk — zondag 29 april 2007 @ 13.01 uur

  130. de gezondheidszorg gaat er zeker niet op vooruit met het beleid en al die bezuinigingen. mensen moeten goedkopere medicijnen gaan slikken, wat juist duurder uit kan pakken, zoals bij mijn man in november 3 jaar terug. hij slikt medicijnen tegen epilepsie, tegretol heeft hij nu, maar kreeg toen carbamazipine, de stofnaam van tegretol. deze had hij van genfarma. het stomme was, dat die medicijnen hetzelfde waren verpakt met een ander medicijn: clozapine, voor mensen met schzinofrenie. wij hadden niets in de gaten, dat wij dat medicijn in huis hadden, want hij heeft dat nooit eerder geslikt, tot op een dag na het eten hij zich niet goed voelde en leek, alsof hij een kratje kasteelbier had gedronken, zo liep hij te zwalken. het tolde in zijn hoofd, was duizelig en ging op de bank liggen. even later stond hij weer op, ging even naar buiten om een frisse neus te halen, even later kwam hij zwalkend binnen en ging struinend de trap op om even op bed te gaan liggen. ik heb hem toen een tijdje op bed laten liggen en ging na een 3 kwartier even kijken, hoe het met hem ging. toen hoorde ik, dat hij met een dubbele tong sprak en ik had toen zoiets: “Sodeju, hij heeft een herseninfarct en ben aan het bellen geslagen. eerst mijn huisarts, niets antwoordapparaat, waar ik al zo’n hekel aan heb. toen heb ik mijn zwager gebeld en is direct gekomen en met hem naar het ziekenhuis gegaan. is door heel die medische mallemolen gegaan. alles was goed. ze konden niets vinden. hij lag al aan het infuus. toen zei de arts, dat het verkeerde medicijnen konden zijn, waar ik nog niet aan gedacht had. en inderdaad, er lagen 2 doosje clozapine in de la met dezelfde verpakking als de carbamazipine. over fouten gesproken in het medicijnenbeleid. mijn man heeft 3 dagen aan het infuus gelegen en kwam de volgende dag er zelf achter, dat er iets niet goed zat met de medicijnen, want die ochtend had hij nog zo’n tablet ingenomen en zag, dat de kleur van de medicijn niet klopte ten opzichte van de medicijnen, die hij eigenlijk had moeten hebben. toen ben ik, ‘s avonds gaan kijken en ik had gelijk bingo. toen heb ik de apotheek gebeld en gevraagd, wat voor medicijnen, die clozapine was en ze schrokken zich rot. tegelijkertijd heb ik mijn man op de tegretollijst laten zetten. ik dwong ze daar om dat te doen. dat is inmiddels gebeurd en heb ook de fabrikant geschreven om die kleuren van de verpakkingen te veranderen. dat is ook gebeurd. onze neuroloog zei, dat mijn man goed is weg gekomen, want, zei hij, normaal gesproken mag je met 25 mg opstarten, als je er aan begint. mijn man kreeg in klap 100 mg., dat was een beetje teveel van het slechte. nu dit gebeurd is, gaan alle medicijnen, die de apotheek over de scanner, wat nooit eerder is gebeurd. daarom ben ik ook zo fel gekant, dat mensen zogenaamde vervangende medicijnen moeten gaan slikken, terwijl de arts altijd tegretol voorgeschreven en geen carbamazipine en die toch mee krijgen van de apotheek. nu zeg ik: “Er komt geen carbamazipine meer in huis, maar gewoon tegretol. het medicijn, wat de neuroloog ons voorschrijft”. ik zeg ons, omdat ik ook epilepsie heb en ook medicijnen slik daartegen. nu ben ik er ook voor aan het vechten, om de medicijnen te krijgen, die de neuroloog ons voorschrijft en niets anders, want dan wordt ik woest. ze doen net alsof er vervangende medicijnen bestaan, terwijl dat niet zo is. dezelfde stof kan er wel inzitten, maar de vraag is: “Is dat wel dezelfde hoeveelheid, als bijv. in de tegretol?” Nee. en als je iemands bloedspiegel goed onderuit wil halen, dan moet je goed gaan switchen met medicijnen. at is de grootste fout, die de regering maakt. dat bleek wel uit het beleid van hoogervorst. die wilde zo graag op de stoel van de arts/specialist gaan zitten, terwijl hij helemaal geen arts is en dan toch willen bepalen, wat voor medicijnen wij moeten slikken. daarom is het medicijnbeleid zo duur. zo heb ik het ook voor elkaar gekregen, de keppra 500 mg. vergoed te krijgen, terwijl je daarvoor moet betalen, maar ook omdat deze goedkoper zijn dan de keppra 250 mg. dat is het kromme in het beleid. je zult 6000 mg. moeten slikken per dag met de keppra van 250 mg. dan heb ik al zoiets van: Jongens, waarom wordt dat niet automatisch omgezet naar 1000 mg.zonder enige bijbetalingen?” want juist met zoveel tabletten per dag moeten er gewoon fouten gemaakt worden en moeten mensen direct opgenomen worden. alsof dat geen geld kost. nee, ik ben echt aan het vechten tegen die gezondheidszorg. ik heb altijd gezegd: “Ze moeten er met de tengels van af blijven.” totdat iemand uit de regering, zoals balkenende toen naar het ziekenhuis moet, dan is er ineens wel geld. hij heeft toen 3 weken in het ziekenhuis gelegen. ik heb er laatst ook 2x ingelegen, maar als het enigzins kan ben je met 3 a 4 dagen er weer uit. volgende patient.

    Reactie door maayke jong-doppen — zondag 29 april 2007 @ 13.45 uur

  131. 128. Ga vooral nergens inhoudelijk op in.
    Mensen fijne dag toegwenst. Ik ga feestvieren. AZ (hopelijk) en koninginnenacht; het kan niet op dit weekend.

    Reactie door kaatje — zondag 29 april 2007 @ 13.55 uur

  132. @131 Kaatje,

    Genieten dan zou ik zeggen. Veel plezier gewenst.

    …….

    @129 jk,

    Ik heb altijd begrepen dat geraspte appel met kaneel erdoor het beste werkte.
    Stopt ook bij diarree, heb het ook uitgeprobeerd bij mijn kinderen en uit ervaring weet ik dus dat het werkt.
    Maar of kaneel erdoor echt nodig is?
    Geen enkel idee.
    Wat is trouwens Gaullain-Barré?
    Om eerlijk te zijn heb ik hier nog nooit van gehoord.
    Ik wacht je antwoord wel af, lijkt me zinniger om van jou te horen als kenner van deze ziekte als dat ik het op moet zoeken.
    Sterkte.

    Reactie door Anja — zondag 29 april 2007 @ 15.31 uur

  133. jk Jaren geleden ontmoette ik iemand die zei
    dat zijn moeder die ziekte had en daar werd
    een medicijn voor toegediend; het vervolg
    erop is mij niet bekend, behalve dan het ge-
    handicapt worden door werkelijk grenzeloze
    vermoeidheid, haast niet overheen te komen.
    Heb jij die ziekte onder contrôle, nu?

    Reactie door Madelief — zondag 29 april 2007 @ 15.38 uur

  134. 130 Maayke, wat moet jij terecht boos zijn ge
    weest en gelukkig wél de leeftijd hebben, dat
    je niet alles meer klákkeloos accepteert,
    echter dat we dat op onze ‘oudere’ dag nog
    steeds niet kunnen overgéven én vertroúwen is
    bij de wilde spinnen af.
    De krant kwam bijna 2 jaar terug met bijv.
    het middel Ana…dat beter vervangen kon
    worden door Selokeen voor hartpatiënten, maar
    vanwege de bijwerkingen zijn wij dan toeval-
    lig de bofferd die een apotheek hebben die
    dondersgoed, met KENNIS van zaken (VAKbekwaam
    heid) CONTROLEREN of de huisarts niet per
    ongeluk een fout zou kunnen maken, als die
    in aanvulling ‘voor ándere zaken’ een medi-
    cijn moet voorschrijven, naast die de cardio-
    loog al om hartredenen heeft gegeven.
    We zijn er zeer gelukkig mee, dat er zo een
    dubbele check mogelijk is.
    Sterkte, Maayke, een mens kan soms niet genoeg achter zijn eigen gezóndheid aangaan
    en dat van de toevertrouwde gezinsleden om
    e.e.a. eens scherp aan de orde te stellen.
    Mijn nageslacht wijs ik er danook stelselma-
    tig op voor hun eigen bestwil en ook de vol-
    gende generatie vaart daar inmiddels wel bij.
    Al zijn we vaak leek, we dienen onze eigen
    hersens er continu op gefocust te houden.
    Daar waar gewerkt wordt worden de fouten ge-
    maakt….begrijpelijk, maar soms rijzen de
    slordigheden de pan uit en moet men beter be-
    seffen dat men met ‘leven en/of dood’ omgaat
    en niet ergens aan de lopende band wérkt!
    Ik heb ergens een schattig kennisje dat een
    baan aangeboden kreeg bij een apotheek, maar
    die met een grondige zelfanalyse afwees, door
    te beseffen dat ze regelmatig té gemakkelijk
    werd afgeleid en mogelijk eerder fouten zou
    maken dan iemand die van nature punktueel is
    of een multivorm van zelfdiscipline al in aan
    leg heeft en ‘perfektie’ dus aangeboren is.
    Dat noem ik nog eens zélfkennis hebben en ik
    heb haar dáárom geprezen, reken maar! Nu
    doet ze ook belangrijk werk en is zeer op
    haar plék, met haar aangeboren ándere kwali-
    teiten! Volhouden hoor Maayke, je behoort
    tot de vrouwen die ik graag een ‘lintje’ voor
    oplettendheid zou bezorgen, bij déze dus!
    Hebben we nog oranjeZOETjes in huis ipv
    bitter??? Blijven lachen, ondanks alles en
    verwen je zelf maar eens met iets dat JIJ
    leuk vindt, heus verdiend!! Groet, Madelief.

    Reactie door Madelief — zondag 29 april 2007 @ 15.56 uur

  135. @132. Madelief
    Vooral vermoeidheid in de benen. Ik werkte in die tijd in Hilversum en kwam met de trein op Hilversum-Noord aan. Dan liep ik een kwartiertje, o.a. over de Insulindeweg, feitelijk de Trompenberg op. Dodelijk vermoeiend. Dat redde ik haast niet.
    Het heeft een paar maanden geduurd voordat ik daar weer gewoon kon lopen.
    Hans Vonk, in leven dirigent van het ResidentieOrkest heeft het gehad en is op een podium in Berlijn een keer in elkaar gezakt.
    Mijn huisarts had het drie keer in zijn praktijk meegemaakt.

    Reactie door jk — zondag 29 april 2007 @ 17.16 uur

  136. @132. Anja

    Guillain-Barré.
    Nou heb ik jarenlang een krantenknipsel bewaard, en een paar weken geleden weggegooid, waar in stond dat ze ontdekt hadden (in het AMC) dat de veroorzaker een bacterie was en niet een virus, wat ze altijd dachten.
    Verschijnselen: koorts; ziek; overgeven bij alles wat je er in steekt, behalve water; hik; bij ernstige vorm verlammingsverschijnselen (Hans Vonk!).
    Maar zoek het toch even op bij Google, Wikipedia heeft er vast iets over.
    Omdat de huisarts het niet wist vroeg ik hem in elk geval iets voor die vervelende maagstornis (hik) – ik dacht dan hou ik misschien iets binnen. Ik kreeg toen largactyl – sterk verdovend en hallucinerende bijwerking (was de arts niet bekend trouwens).
    De geraspte appel werkte alleen zonder extra’s – geen kaneel dus en beslist geen suiker (maar is wel lekker).
    Ik ben bijna twee maanden thuis geweest.

    Reactie door jk — zondag 29 april 2007 @ 18.53 uur

  137. JK, de figuur waar ik het over had, behoorde
    niet tot mijn directe kennissen en ik ontving
    dus het relaas van iemand die er echt ernstig
    door ontwricht werd als één der naasten.
    Deze figuur kreeg dus Prednison, hoe zou ik
    dan de ernst van die zaak moeten kwalifice-
    ren? Ik vermoed dat er dus altijd wel reke-
    ning mee moet worden gehouden, een leven
    lang.
    Zo verbaas ik me over Sven Kramer, de schaat-
    ser, die Pfeiffer heeft, en ongeacht de ernst
    ervan, blijft een mens daar voortaan een le-
    venlang vátbaar voor en is die in het bloed
    vaak microscopisch niet te ontdekken, ter-
    wijl er wél de kláchten zijn!
    Veel en goed slapen zal ongetwijfeld de re-
    serves weer opvijzelen, maar vervelend is en
    blijft het net zoals voor mensen die hepa-
    titus hebben en er altijd met een dieet reke
    ning mee moeten houden, of ze willen of niet!
    Sterkte en leef je uit op alles wat je wél
    graag doet. Fijne avond, Madelief.

    Reactie door Madelief — zondag 29 april 2007 @ 21.39 uur

  138. Ik schreef in 136.
    «hallucinerende»

    wat ik zocht moet zijn hallucinogene
    maar wie daarop let …

    Reactie door jk — zondag 29 april 2007 @ 22.14 uur

  139. @134. Wat lief van je,MadeLIEF. ik ben altijd een vechter geweest op het gebied van gezondheidszorg, omdat ik er al van jongs af aan mee geconfronteerd ben door mijn handicap en epilepsie. gelukkig weet ik voor mezelf op te komen. hoeveel mensen kunnen dat niet? nu dit ons is overkomen vecht ik ook voor mijn man. helaas is hij niet zo’n vechter, omdat hij denkt, dat het toch niet helpt. dat is jammer, want hij ziet wel, dat ik er iets mee bereikt heb met brieven schrijven en de zorgverzekeraar voor de rechter te dagen, wat achteraf niet meer nodig was. zo heeft mijn neuroloog een heel pakket van brieven, die ik had geschreven naar de zorgverzekeraar en hoogervorst. laatst vertelde hij mij, dat ook andere zorgverzekeraars er mee bezig zijn om de Keppra 500- en 1000 mg. in het vergoedingssysteem te krijgen. iets, wat de epilepsievereniging niet is gelukt. ik heb wel wat bezwaarschriften in moeten dienen. nee, wat dat betreft, ben ik wel iets op de hoogte van medicijngebruik. daarom sta ik er ook niets van te kijken, dat het medicijngebruik zo duur is. dat heeft de regering aan zichzelf te danken en niet aan de medicijngebruikers.wat denk je van dat geswitch met medicijnen, terwijl dat niet nodig is. de regering is hier duurder mee uit. als ze gewoon de mensen hun medicijnen, die “de arts/specialist” voorschrijft, geven en geen ander medicijn, wat er op lijkt, dan zullen ze goedkoper uit zijn.want daar gebeuren de meeste ongelukken mee. hoezo zoveel doden door “Verkeerd medicijngebruik???” daarom blijf ik alert en wijs ook andere mensen er op, om alleen dat medicijn mee te krijgen, WAT DE ARTS HEN VOORSCHRIJFT en niet de ministe of apotheek.

    Reactie door maayke jong-doppen — maandag 30 april 2007 @ 13.03 uur

  140. @132. Anja

    Anja, voor je “betere” dagen.

    Koop een mooie goudreinet, bij voorkeur in de natuurwinkel, maar de supermarkt kan ook,
    boor het klokhuis er uit, maak een mengseltje van kaneel en suiker en giet het in de appel.
    Doe ‘m in een schaaltje en sluit het af met magnetronfolie.
    Zet het afhankelijk van de grootte van de appel 3 tot 5 min. in de magnetron – zet er een bordje onder voor “overkoken”.

    Reactie door jk — maandag 30 april 2007 @ 13.15 uur

  141. @140 jk,

    Lief van je, maar ik lust geen appels, maak het wel voor man en kinderen, maar krijg het zelf niet weg.

    Reactie door Anja — maandag 30 april 2007 @ 21.43 uur

  142. Er zijn artsen , die door hun persoonlijke ethiek , de brui hebben gegeven aan hun beroep ; Is dat niet treurig ?

    Reactie door Fred — dinsdag 1 mei 2007 @ 10.02 uur

  143. fred;
    heb je veel zorg nodig, nu ik wel en kan je zeggen dat de meerderheid van artsen hun werk met volle overgaven doen!
    het wordt tijd dat Den Haag eens aangepakt wordt.Want dat zij goed voor zich zelf weten te zorgen ( 30%) erbij daar wordt niet over gesproken!
    Maar dat de verhoging voor WAOers die een uitkering rond het minimum hebben ongunstig kan uitvallen als zij huur/zorgtoeslag , bijzondere bijstand krijgen daar hoor je hen niet over.dat mensen met een dode mus blijgemaakt worden , daar verdiepen ze zich (met uitzondering van U!)niet in !

    Reactie door r — dinsdag 1 mei 2007 @ 17.13 uur

  144. @141 Anja
    Vandaag een fietstochtje over Walcheren gemaakt en in Veere in een snuisterijenwinkeltje een leuk appelstoofpotje gezien, met dekseltje met gaatjes en … met recept. Ze deden er eventueel ook nog honing in en soms ook likeur (dat deed ik altijd – het boorgat opvullen met Grand-Marnier).
    Walcheren is wel van een voorwereldlijke schoonheid! (Het weer ook trouwens).

    Reactie door jk — dinsdag 1 mei 2007 @ 18.52 uur

  145. Ik heb net eens een paar berekeningen gemaakt voor en half miljoen mensen is ziekenhuiszorg over 5 jaar onbereikbaar zodanig niet meer te betalen. Misschien zit er een huisarts bezoekje nog net wel bij maar dan wel onverzekerd. Ziekenzorg is een luxe geworden.
    Voor dit stelsel waren we er al mee bezig om arm er reik te scheiden in dit stelsel dat lukte niet vandaar dat Hogevorst dit heeft ingevoerd het werd te duur. Maar nu is het dan toch zover gekomen. Heb je veel geld kun je proberen je te verzekeren er wordt nog wel even naar je verleden gekeken.

    Reactie door Henk — woensdag 2 mei 2007 @ 14.15 uur

  146. zo zie je maar weer, wat het gestoorde beleid van de voorgangers van ab klink veroorzaakt hebben. ze hebben alles doelbewust de prijzen onbetaalbaar gemaakt in plaats van goedkoper. Fluit ze allemaal maar terug en laat hen maar voor de kosten opdraaien. het is gewoon schandalig, zoals er met onze gezondheidszorg wordt omgesprongen en de burgers mogen er voor opdraaien. dat moet maar eens afgelopen zijn.

    Reactie door maayke jong-doppen — donderdag 3 mei 2007 @ 12.28 uur