De tijd van je leven

Het was op een dag in mei 1969: Keuring voor militaire dienst in Breda. Bij aankomst op de kazerne werden we toegesproken door de dienstdoende kommandant. Het was al meteen ‘van dik hout zaagt men planken’. Dat verhoogde mijn motivatie uit te voeren wat ik me had voorgenomen. Als mijn opzet zou slagen, zou dit de eerste en tevens laatste kennismaking met het Nederlandse leger zijn. Toen de bus ’s avonds de parkeerplaats verliet en de donkere nacht inreed, heb ik stilletjes gejuicht. De missie was geslaagd. Ik had een klein briefje bij me waarop met rode inkt was neergeschreven: voorgoed ongeschikt. Dat was 1969.

Nu is het 1993. ‘Opdracht: stel stuwdam veilig in afwachting van versterking.’ Soldaten komen aanvliegen met heli’s, nemen strategische posities in en kontroleren de dam. ‘De taak is volbracht.’ Daarop verlaten de soldaten op dezelfde wijze als ze gekomen zijn het gebied en ruilen al lachend hun helmen in voor hun rode baretten. De stem zegt tot slot: ‘De Luchtmobiele Brigade… de tijd van je leven.’

De tijd van je leven. Zolang het duurt, ja. Eigenlijk zouden onze advokaten eens moeten kijken of we geen kort geding kunnen aanspannen tegen de Staat der Nederlanden wegens het bewust vals voorlichten van de eigen jeugd. Het is immers schandalig om het lidmaatschap van de Luchtmobiele Brigade voor te stellen als de tijd van je leven. Want het zijn deze jongens die in den vreemde allerlei levensgevaarlijke klussen mogen gaan uitvoeren. Als het aan minister Ter Beek ligt nog veel vaker dan tot nu toe. Dat staat in zijn pas verschenen Prioriteiten-nota. Hij schrijft daarin dat het Nederlandse leger moet worden omgebouwd tot een snelle interventiemacht die overal op de wereld ingezet kan worden.

Nederland kent over een poosje een krijgsmacht van alleen nog maar beroepsmilitairen aangevuld met vrijwilligers. Het lijkt erop dat iedereen daar verschrikkelijk blij mee is. Maar dat dit nieuwe leger vooral zal bestaan uit Rambo’s en mensen die geen andere weg zien om een ‘zeker’ bestaan op te bouwen, wordt er bewust niet bij verteld. Over een poosje beschikken en beslissen de mensen die zelf geen kinderen in het leger hebben over de levens van kinderen van anderen. Kinderen die in het leger terecht zijn gekomen bij gebrek aan beter. De praktijk in de VS en het Verenigd Koninkrijk bewijzen deze stelling. De jongens die in Vietnam en op de Falklands hebben gevochten waren vooral jongens uit de armenwijken. Zij hebben lijfelijk ondervonden hoe ‘romantisch’ het is om in een ver land als een huurling te moeten vechten tegen een tegenstander die je niet hebt uitgekozen en die jou of jouw gezin niets heeft misdaan.

Leden van de Luchtmobiele Brigade mogen niets vragen laat staan weigeren. ‘U hebt toch getekend meneer! Het is uw vak in opdracht van anderen te strijden en desnoods te sterven.’

Ondanks het feit dat de Koude Oorlog al lang en breed ten einde is, wordt er nog steeds ruim 13 miljard per jaar aan ‘defensie’ uitgegeven. Onder andere voor dit nieuwe, verkleinde leger van beroeps dat al die interventies moet gaan uitvoeren. Dat geld kunnen we waarlijk wel beter besteden.

Ik ga minister Ter Beek een brief schrijven.
Beste Relus, Zou het niet veel eerlijker zijn om de spot van begrafenis-ondernemer DELA te laten zien met de tekst van het Ministerie van Oorlog? Of misschien beelden uit Bosnië of Somalië? Kijken of er dàn nog belangstelling is voor jouw Luchtmobiele Brigade!