Sexy

dinsdag 15 juli 2014 :: 10.57 uur

De baas van ondernemend Nederland, Bernard Wientjes, neemt afscheid van VNO­-NCW. Daarom ging de Volkskrant bij hem langs. Het werd een ontluiste­rend gesprek.

Je zou verwachten dat de werkgevers­voorzitter bij deze gelegenheid zou reflecteren op de crisis die ons al vanaf 2008 in haar greep houdt. Je zou ver­wachten dat hij de manco’s van het systeem zou benoemen. Op z’n minst zou hij kunnen komen met suggesties om het graaien aan de top te beteugelen, een van de oorzaken van de crisis. Niets van dit alles. Wel doet hij de volgende vaststel­ling: ‘Solidariteit is niet meer sexy.’ Welja, moet je horen wie het zegt. Als Wientjes de afgelopen jaren één ding met alle mogelijke vastberadenheid heeft gedaan is het de solidariteit afbreken. Hij heeft er mede voor gezorgd dat de inkomens­ en vermogensverschillen in ons land fors zijn toegenomen. Hij heeft eraan bijgedragen dat alle sociale wetten zijn verslechterd, dat de sociale werkvoor­ziening wordt afgebroken, dat de ontslag­bescherming is geminimaliseerd en de
WW is bekort.

Het was ook deze Wientjes die het Nederlandse volk meende ernstig te moeten waarschuwen voor het gevaar dat ons land bedreigt: de SP. Het was aan de vooravond van de Tweede Kamerverkie­zingen in 2012 dat hij hel en verdoemenis voor onze economie voorspelde wanneer het programma van de SP zou worden doorgevoerd. Gezien de grote sympathie die de SP ondervindt, was dat namelijk helemaal niet ondenkbeeldig. Wientjes luidde de noodklok.

VNO-­NCW blijkt steeds meer de beschermheer van de zelfverrijkende CEO’s, en steeds minder de belangen­behartiger van de échte ondernemers, de mensen die werkzaam zijn in het mid­den-­ en kleinbedrijf.

Op een bijeenkomst november vorig jaar zei de voorzitter van MKB ­Nederland, Michaël van Straalen: ‘De SP is de enige partij die écht mkb-­minded is.’ Wientjes is niet sexy. Goed dat hij weg is.



Sexy

maandag 23 juni 2014 :: 13.36 uur

De baas van ondernemend Nederland, Bernhard Wientjes, neemt afscheid van VNO-NCW. Daarom ging de Volkskrant bij hem langs. Het werd een ontluisterend gesprek.
Je zou verwachten dat de werkgeversvoorzitter bij deze gelegenheid zou reflecteren op de crisis die ons al vanaf 2008 in zijn greep houdt. Je zou verwachten dat hij de manco’s van het systeem zou benoemen. Op z’n minst zou hij kunnen komen met suggesties om het graaien aan de top te beteugelen, één van de oorzaken van de crisis. Niets van dit alles.
Wel doet hij de volgende vaststelling: ‘Solidariteit is niet meer sexy.’ Welja, moet je horen wie het zegt. Als Wientjes de afgelopen jaren één ding met alle mogelijke vastberadenheid heeft gedaan is het de solidariteit afbreken. Hij heeft er mede voor gezorgd dat de inkomens- en vermogensverschillen in ons land fors zijn toegenomen. Hij heeft eraan bijgedragen dat alle sociale wetten zijn verslechterd, dat de sociale werkvoorziening wordt afgebroken, dat de ontslagbescherming is geminimaliseerd, en dat WW is bekort.
Het was ook deze Wientjes die het Nederlandse volk meende ernstig te moeten waarschuwen voor het gevaar dat ons land bedreigt: De SP. Het was aan de vooravond van de Tweede Kamerverkiezingen in 2012 dat hij hel en verdoemenis voor onze economie voorspelde wanneer het programma van de SP zou worden doorgevoerd. Gezien de grote sympathie die de SP ondervindt was dat namelijk helemaal niet ondenkbeeldig. Wientjes luidde de noodklok.
VNO-NCW blijkt steeds meer de beschermheer van de zelfverrijkende CEO’s, en steeds minder de belangenbehartiger van de échte ondernemers, de mensen die werkzaam zijn in het midden- en kleinbedrijf.
Op een bijeenkomst november vorig jaar zei de voorzitter van MKB Nederland, Michaël van Straalen: ‘De SP is de enige partij die écht MKB-minded is.’
Wientjes is niet sexy. Goed dat hij vertrekt.



Flexibel, -er, -st

vrijdag 13 juni 2014 :: 11.53 uur

‘Ik was veertien en zo klein dat ik de portier aan de andere kant van de balie niet kon zien’, aldus mijn oude overbuurman. Hij vroeg om werk bij Zwanenberg. Het was nog de tijd van de dagloners, en van het stukloon. Veel strijd is er sindsdien geleverd om arbeiders fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden te geven, bijvoorbeeld een vast dienstverband na een proeftijd van twee weken.

Het was oud-minister van Sociale Zaken Melkert (PvdA) die in de jaren negentig van de vorige eeuw – de paarse periode – de wet ‘Flexibiliteit en zekerheid’ door de Kamer loodste. De wet verschafte weinig tot geen zekerheid; het ging er vooral om zogenaamde ‘flexibiliteit’ van werknemers te eisen. (meer…)



Flexibel, -er, -st

vrijdag 30 mei 2014 :: 13.35 uur

‘Ik was veertien en zo klein dat ik de portier aan de andere kant van de balie niet kon zien’, aldus mijn oude overbuurman. Hij vroeg om werk bij Zwanenberg. Het was nog de tijd van de dagloners, en van het stukloon. Veel strijd is er sindsdien geleverd om arbeiders fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden te geven, bijvoorbeeld een vast dienstverband na een proeftijd van twee weken.
Het was oud-minister van Sociale Zaken Melkert (PvdA) die in de jaren negentig van de vorige eeuw – de paarse periode – de wet ‘Flexibiliteit en zekerheid’ door de Kamer loodste. De wet verschafte weinig tot geen zekerheid; het ging er vooral om zogenaamde ‘flexibiliteit’ van werknemers te eisen.
Flexibiliteit. Wie wil er nou niet flexibel zijn? Het tegenovergestelde is immers star en stram. Daarom is die term zo geraffineerd gekozen. Alleen nog contracten voor bepaalde tijd; oproepkrachten; min-max contracten; nul-uren contracten; payrollcontracten; werken als uitzendkracht, gedetacheerde of zzp’er. Dat is wat onder ‘flexibiliteit’ op de arbeidsmarkt wordt verstaan. Vooral van jonge mensen wordt verwacht dat ze dit soort werk accepteren, werk zonder enige zekerheid. Eigenlijk is ‘flexibel’ werken: klaar staan als je baas dat wil.
(meer…)



Nu op naar 22 mei

dinsdag 06 mei 2014 :: 16.37 uur

Het heerlijk avondje was gekomen, de avond van 19 maart. De dag van de raadsverkiezingen was weer net zo onwerkelijk als al die andere verkiezingsdagen die ik heb meegemaakt. Een rare stilte valt over het land en de partij. Het werk is gedaan, de campagne gevoerd, het woord is nu aan de kiezer. Het werd een verdubbeling van het aantal raadszetels! Wie had dat gedacht? (meer…)



In memoriam: Nelson Mandela

zondag 08 december 2013 :: 23.43 uur

Nelson Mandela is donderdagavond op 95-jarige leeftijd overleden.

Nelson Mandela
Nelson Mandela in ons land snel na zijn vrijlating

Op 11 februari 1990 zaten miljoenen mensen wereldwijd vastgekluisterd aan de televisie toen de beroemdste gevangene van de wereld zijn cel verliet en onze huiskamers binnen kwam. Zijn vrijlating betekende het begin van de bevrijding van Zuid-Afrika van het ondraaglijke juk van de Apartheid, een Nederlands woord voor een schandelijk stelsel van genadeloze onderdrukking op basis van huidskleur.

Die dag mochten we voor het eerst het geheim gehouden gezicht zien van Nelson Mandela, toen 72 jaar oud, na 27 jaar gezichtsloos opgesloten te zijn geweest door het barbaarse Zuid-Afrikaanse apartheidsregime. Bijna drie decennia leven in een cel van twee bij twee meter laat zijn sporen na. Mandela’s lijf was stram, zijn haren grijs. Maar zijn gezicht betoverde. Vriendelijk lachend liet Nelson Mandela de wereld zien dat het goede het slechte overwonnen had. Deze man was zo lang gevangen geweest maar nooit gebroken. Hij had zijn onderdrukkers onderuit gehaald.

(meer…)



Is er meer? Bolder75-avond over kerk en geloof

dinsdag 12 november 2013 :: 15.11 uur

Onlangs was ik te gast in de talkshow Bolder75, waarin gesproken wordt over kerk en geloof. Samen met andere gasten bespreek ik de vraag ‘Is er meer?’. De talkshow werd live gestreamd op de site, maar is ook terug te kijken. Gemist? Klik hier!

Bolder75



Hans Galjaard: ‘Het totale leven is niet uit te drukken in formules’

maandag 11 november 2013 :: 14.44 uur

De code van het leven is ontrafeld, het DNA blootgelegd. Wat betekent dat voor de toekomst, voor zwangerschap en foetus, voor ziekte en genezing, voor leven en dood? Wordt het vermindering van menselijk leed of gaan de verzekeraars met de nieuwe kennis aan de haal?

Het valt me elke keer weer op: wij hebben in Noordoost-Brabant natuurlijk de Maas en nog wat slootjes, in het westen speelt het water een veel belangrijkere rol. Op weg naar Hans Galjaard in Krimpen aan den IJssel ondervind ik dat nog weer eens nadrukkelijk. Overal water, rivieren en kanalen, bruggen en sluizen en kruip-door-sluip-door-wegen. Zo’n navigator is echt een aanwinst.
Ik word door Hans en zijn vrouw hartelijk ontvangen en we hebben niet lang nodig om te besluiten ons gesprek buiten op het terras te houden. In de heerlijke nazomerzon drinken we thee, een eindje verderop snort een grasmaaier. De recorder zit in het borstzakje van Hans’ shirt.
Zoals alle mensen die elkaar goed kennen, tutoyeren we elkaar.

Hans Galjaard

tekst Jan Marijnissen foto’s © Margot de Heide

De genetische informatie van de mens en de chimpansee stemt voor 98 procent overeen. Hoe kunnen we dan toch zo verschillen?
‘Het hele DNA bestaat uit drie miljard letters, en dan maal twee, van je vader en je moeder. Honderdduizenden eiwitten. Die verschillende twee procent bevat dus nog heel veel informatie, genoeg om ons fors van chimpansees te doen verschillen.’

Is het DNA inmiddels helemaal bloot­gelegd?
‘In 2001 mocht Clinton meedelen dat de code van het leven was ontrafeld. Het is allemaal veel sneller gegaan dan menigeen destijds dacht.’

Welke ziektes en afwijkingen kunnen we inmiddels via prenatale diagnostiek traceren?
‘Het zijn er heel veel, vooral erfelijke stofwisselingsziektes. Toen ik in 1969 met het onderzoek begon ging het nog om twintig, dertig ziektes. Vervolgens werden het er zestig, toen honderd. Vervolgens kwam de DNA-analyse, waardoor het een paar duizend ziektes werden die we daadwerkelijk kunnen vaststellen.’

Veel is dus al vroeg vast te stellen. Zullen we daardoor niet steeds kritischer worden?
‘Die kans bestaat. Je ziet het schuiven: bij de professionals, de mensen en de media. Mensen willen steeds meer weten, en laten zich daarbij nauwelijks weerhouden.’

Is straks het einde zoek?
‘Nee, want er zijn tal van sociale redenen waarom dat prenatale onderzoek niet zo’n grote vlucht is blijven nemen. Het aantal vrouwen dat vraagt om vruchtwateronderzoek is vrij stabiel. Bijvoorbeeld door het feit dat vrouwen op steeds hogere leeftijd zwanger worden van hun eerste kind. Na je dertigste neemt de kans op een kind snel af, waardoor die eerste zwangerschap dus extra kostbaar is. En een vruchtwaterpunctie is niet geheel zonder risico.
De meeste onderzoeken hebben nog steeds betrekking op het meest voorkomende syndroom van Down, één op zeshonderd. We kunnen dat met zekerheid vaststellen. Het einde is zoek wanneer we het prenataal onderzoek zouden uitbreiden met onderzoek naar risico’s op ziektes of afwijkingen, zeker op latere leeftijd. Daar ben ik dan ook tegen, omdat er geen rem meer is.’

Maar zullen onze morele waarden en daarmee onze opvattingen zich niet vroeg of laat voegen naar de technische mogelijkheden die er zijn?
‘Nee, dat geloof ik niet. Ik heb veel gereisd en ik heb in de Unesco gezeten. Ik weet hoe er op wereldschaal wordt gedacht: uiterst conservatief, zelfs de evolutieleer is nog lang geen gemeengoed, net als het recht van vrouwen om kinderen te krijgen. En let wel: ik heb het over hoogopgeleide mensen, vooral afkomstig uit Latijns-Amerika en het Midden-Oosten. De stand van de technologie heeft zeker invloed op de moraal, maar onderschat niet hoe traditioneel heel veel mensen zijn.’

Misschien worden de maatschappelijke kosten wel een motief om meer te willen weten over de risico’s. Ik kan me voorstellen dat de zorgverzekeraars graag meer willen weten.
‘Ik ben lang niet altijd positief, maar ben dat wel over de overheid en de verzekeraars en het samenspel tussen die twee. Tot op heden is er door geen van beide op dit vlak druk uitgeoefend.’
(meer…)



Tineke Ceelen: ‘Waardige mensen die de moed hebben het goede te doen zijn onze hoop’

maandag 16 september 2013 :: 21.20 uur

Ontwikkelingshulp en noodhulp ondervinden steeds meer scepsis onder de bevolking. Hoe komt dat? Met welke dilemma’s is het werken aan vooruitgang in den vreemde omkleed? ‘Een samenleving is een ingewikkeld organisme. Ontwikkelingshulp moet praktisch en effectief zijn. Kennis van zaken over de omstandigheden en bescheidenheid als instelling zijn noodzakelijk. Dan werkt het’, aldus de directeur van Stichting Vluchteling, Tineke Ceelen.

Tineke Ceelen
tekst Jan Marijnissen foto’s Raymond de Vries

Mijn ontmoeting met Tineke Ceelen vindt plaats op het kantoor van Stichting Vluchteling aan de Stadhouderslaan in Den Haag. Op de kamer van Tineke staan de balkondeuren wagenwijd open; het is immers heerlijk weer buiten. We worden door een medewerker verblijd met koffie, thee en heerlijk vers fruit. Mijn oog valt op een apparaatje dat ik toevallig die week voor het eerst op tv had gezien. Een apparaatje dat zijn energie vergaart door middel van een zonnecel en gebruikt kan worden als lichtbron en telefoonoplader. Tineke vertelt enthousiast dat er tienduizenden van deze apparaatjes – Waka Wakas worden ze genoemd – worden uitgedeeld onder de vluchtelingen uit Syrië. ‘Het is een buitengewoon praktisch hulpmiddel wanneer je berooid op de flank van een berg zit en dus verstoken bent van elke vorm van comfort. En zon is daar volop.’
(meer…)



Eeuwigh gaat voor Oogenblick

maandag 31 december 2012 :: 15.05 uur

Vrijdag werd het programma Eeuwigh gaat voor Oogenblick uitgezonden. Ik werd daarin geïnterviewd door Antoine Bodar. Met hem sprak ik over zingeving, het katholieke geloof en de politiek.

Bekijk hier de uitzending terug.

Jan Marijnissen



Corine de Ruiter: ‘Verantwoordelijkheid nemen, verantwoording afleggen, dat maakt ons tot mensen’

donderdag 06 december 2012 :: 14.50 uur

De roep om strenger straffen klinkt nog steeds, hoewel wetenschappelijk onderzoek aantoont dat het niet effectief is. Hoogleraar Corine de Ruiter heeft de moed luid en duidelijk te zeggen wat anderen ook weten, maar slechts achter een hand durven te fluisteren.

Tekst Jan Marijnissen Foto’s Suzanne van de Kerk

Corine de Ruiter

Waarom zijn die campussen van onze hogescholen en universiteiten toch vaak van die kille, kale plekken? Op zoek naar mijn gesprekspartner zag ik ergens The Maastricht Forensic Institute staan. Daar moet het zijn, dacht ik. Ik werd ontvangen door een beeldscherm, een touchscreen. Ik tikte, tikte nog eens, geen reactie. Ik besloot zelf maar het gebouw te gaan verkennen. Op de tweede verdieping bood iemand aan me te wijzen waar ik moest zijn. Het was honderd meter verderop.
Even later word ik door Corine de Ruiter opgehaald in de hal van het universiteitsgebouw. Ze neemt me mee naar haar kamer. Ook daar weer die verbazing: wat is ze klein gehuisvest. Een kille campus, een klein kamertje voor de hoogleraar, maar een warm en diepgaand gesprek. (meer…)



Voor de klas in Haarlemmermeer

donderdag 18 oktober 2012 :: 20.07 uur

Haarlemmermeer1

Afgelopen dinsdag stond ik weer eens voor de klas: deze keer voor een groep van zo’n twintig leerlingen van het Haarlemmermeer Lyceum die het leuk vinden om te debatteren. Ze doen ook aan wedstrijden mee. Anderhalf uur hebben we gesproken over het werk in de Tweede Kamer en de kunst van het goede debat. Ik vond het erg leuk om te doen, de leerlingen waren erg geïnteresseerd.
Jason, een van de leerlingen, had me gestrikt op het politiebureau van Den Haag, toen Sharon Gesthuizen daar onterecht vastzat en wij samen met anderen haar vrijlating kwamen bepleiten. Jason, lid van de VVD en de JOVD, kwam ook zijn solidariteit betuigen (had een en ander via Twitter gezien). Als dank heb ik ‘ja’ gezegd op zijn uitnodiging.

Haarlemmermeer2
Samen met Jason op de foto, achter ons zitten de twee betrokken leerkrachten.

Haarlemmermeer2