Sorry-democratie

vrijdag 26 juni 2015 :: 9.56 uur

Staatssecretaris Van Rijn mag van een meerderheid van de Tweede Kamer blijven zitten als eerst verantwoordelijke voor de uitbetaling van de PGB-gelden. Zoals bekend is tegenwoordig de SVB de uitvoerder van de geldverstrekking in het kader van het PGB. Ondanks alle waarschuwingen dat de SVB niet klaar was om deze taak per 1 januari jl op zich te nemen, zette de staatssecretaris toch door. Het werd een echec. Meerdere malen informeerde hij de Kamer verkeerd, en nu, in juli, zijn de problemen nog steeds niet opgelost.

Lord Carrington trad ooit af omdat hij als minister van Buitenlandse Zaken van het Verenigd Koninkrijk niet op de hoogte was van de plannen van de Argentijnse regering om de Falklandeilanden aan te vallen. De inlichtingendienst had duidelijk gefaald. De Engelsen werden volledig verrast door de aanval. Carrington trok zijn conclusies en trad af. De Carrington-doctrine was geboren.
Ministers zijn altijd verantwoordelijk: zowel wanneer ze iets niet weten, en daardoor verkeerd handelen, als ook wanneer ze iets wel weten en niet goed handelen op basis van die kennis.

In ons land kennen we sinds Paars de Sorry-democratie: Falende bewindslieden komen naar de Kamer, zeggen ‘Sorry’, en Kamer en kabinet gaan over tot de orde van de dag.
(meer…)



Bij BNR over linkse samenwerking

dinsdag 26 mei 2015 :: 14.04 uur

Vrijdag was ik te gast bij BNR over linkse samenwerking en het SP-congres in november. Gemist? Luister de uitzending hier terug!



Het Middellands Massagraf

donderdag 23 april 2015 :: 10.30 uur

Op de Middellandse Zee speelt zich een groot menselijk drama af, een drama dat nu al jaren duurt en steeds erger wordt. Het totaal aantal vluchtelingen dat verdronken is, beloopt inmiddels vele duizenden, allemaal afkomstig uit Midden en Noord Afrika en het Midden Oosten.

Zoals water naar het laagste punt stroomt, is het ook een wetmatigheid dat mensen in nood zoeken naar een beter bestaan voor hun kinderen en henzelf. En nood wordt er geleden, veel nood: Oorlog, honger, ziekte. De uitzichtloosheid is nog het ergste, er gloort immers geen verbetering aan de horizon. Het is een gekmakende uitzichtloosheid. Het besef dat ook jij maar één keer leeft, maakt je radeloos en redeloos. Alles beter dan initiatiefloos je lot ondergaan: je wilt weg, ten koste van alles. Desnoods met een bootje tegen betaling van een hoop geld de levensgevaarlijke, huizenhoge golven van de Middellandse Zee tegemoet, in de hoop in een betere wereld terecht te komen. Op hoop van zegen. (meer…)



Terug naar vroeger

donderdag 29 januari 2015 :: 11.50 uur

De arbeidersbeweging bestaat bij de gratie van de bereidheid van mensen offers te brengen in de strijd voor fatsoenlijk loon, dito arbeidstijden en menswaardige arbeidsomstandigheden. En, er zijn wat offers gebracht….

Vakbond De Unie heeft laten weten dat zij de staking uit haar wapenarsenaal heeft geschrapt. ‘De kracht van onze argumenten moet in het gesprek met de werkgevers de doorslag geven’, hoorde ik een Unie-bestuurder zeggen. Hoe naïef kun je zijn? De kwaliteit van argumenten hebben nog nooit de doorslag gegeven, simpelweg omdat de werkgevers altijd de bovenliggende partij zijn. We leven immers in een kapitalistische samenleving, het woord zegt het al. (meer…)



De vijftien van Franciscus

dinsdag 06 januari 2015 :: 23.54 uur

Kerstmis, de tijd van zoetgevooisde en zalvende woordjes, en Nieuwjaar, de dag waarop de goede voornemens al weer bijna vergeten zijn, liggen weer achter ons. 2015 Ligt voor ons, en ik wens iedereen een fijn, gezond en strijdbaar jaar.
Toch wil ik nog even terug naar de toespraak die de paus ten overstaan van zijn belangrijkste adviseurs, de kardinalen van de curie, aan de vooravond van Kerstmis heeft gehouden.
Ik ben katholiek opgevoed: katholieke (kost)school, jarenlang misdienaar, katholieke hockeyclub. Het heeft niet mogen baten, voor mijn twintigste is het geloof me ontvallen. En toch blijf je ermee verbonden, en daarom volg ik wat er zich binnen het geloof in het algemeen en binnen het katholieke kerk in het bijzonder voltrekt op de voet.
Zo ook de ferme uithaal – in vijftien bijna universeel geldende punten – van de paus richting de curie. In niet mis te verstande bewoordingen haalde hij uit naar zij die lijden aan Spirituele Alzheimer, zij die ooit kozen voor een bestaan in dienst van het geloof en de kerk maar inmiddels zijn vergeten waarom dat ook al weer was. Hij hekelde het geklets en geroddel binnen de curie, de slaafse opstelling jegens meerderen, de slechte samenwerking (de ander is immers je rivaal); en dit alles slechts om het eigen belang te dienen. Ook zij die er altijd sikkeneurig bij lopen, onvriendelijk zijn, of hun ondergeschikten grof en arrogant behandelen, kregen de wind van voren. Exhibitionisme, narcisme, het kwam allemaal langs en er werd korte metten mee gemaakt.
Sommigen leggen zijn moed om dit allemaal rechttoe rechtaan te zeggen uit als het tekenen van zijn doodvonnis, letterlijk dan wel figuurlijk. De Nederlandse bisschoppen zwegen in alle talen. ‘Wie zijn wij om op de woorden van de paus te reageren?’
De kloof tussen moed en lafheid is soms heel groot.



Buitenhof over elite

maandag 15 december 2014 :: 14.58 uur

Afgelopen zondag nam ik in Buitenhof deel aan een gesprek met Jort Kelder over de elite. Het Sociaal en Cultureel Planbureau bracht onlangs een rapport uit over de afstand tussen de elite en het volk in Nederland. Bekijk de uitzending hier .



Carrie: ‘Als je mensen niet als mensen behandelt, gaan ze zich ook niet als mensen gedragen’

woensdag 12 november 2014 :: 17.51 uur

Carrie

Op haar vijftigste besloot ze tot een andere carrière. Niet langer alleen maar meningen geven op radio en tv, maar rechten studeren en advocaat worden. Al meer dan vier jaar zet ze zich nu in voor mensen die haar hulp heel erg goed kunnen gebruiken. Haar meningen zijn nog even kristalhelder en ze is nog steeds niet bang ze uit te spreken. Een boeiend gesprek met een betrokken vrouw.

We hebben afgesproken op haar kantoor aan Halfrond. Rotterdam-Zuid baadt in de herfstzon. De ontvangst is net zo hartelijk en spontaan als alle andere keren dat we elkaar, in de vele jaren dat we elkaar kennen, tegenkomen. Vaak ben ik te gast geweest bij het Radio 2-programma Spijkers met Koppen; Carrie was er altijd. Ze sprak daar een column. Zonder omhaal van woorden en gespeend van dikdoenerij wist ze altijd haar punt te maken. Menig boven-ons-gestelde moest het ontgelden.
Een mooie maar toch eenvoudige ruimte staat tot haar beschikking. Eén wand is helemaal gevuld met dossierkasten. Erboven hangt een schildje met de tekst: ‘Make Cookies, not war!’, een citaat van Cookie Monster.
De ventilator bromt zachtjes, de broodjes staan klaar om verorberd te worden.

(meer…)



Werken is dodelijk

vrijdag 24 oktober 2014 :: 16.32 uur

En weer was het raak, deze keer op de A12. Een wegwerker komt om omdat een vrachtwagenchauffeur door de afzetting rijdt. Een collega wordt zwaargewond afgevoerd. Tientallen wegwerkers zijn de afgelopen jaren op deze wijze uit het leven gerukt, vrouw en kinderen zonder man en vader achterlatend.

Het Nederlands Centrum voor Beroepsziekten/AMC heeft becijferd dat jaarlijks 3.000 mensen overlijden als gevolg van het werken met chemische stoffen en asbest, veel te hoge werkdruk, en ongelukken.

Een belangrijke oorzaak is het gebrek aan regels, controle en handhaving. Het aantal arbeidsinspecteurs is veel te laag, en bij gevolg het aantal onderzoeken ook. Theoretisch lopen bedrijven de kans eens in de dertig jaar bezocht te worden. De uitgedeelde boetes staan in geen verhouding tot de besparing die de baas realiseert door een loopje te nemen met de regels.

In 1950 vielen er onder de weggebruikers jaarlijks ruim 1.000 verkeersdoden. Dat aantal liep daarna snel op naar een maximum van ruim 3.000 doden in 1972. Afgelopen jaar vonden 570 mensen hun einde op de weg. In veertig jaar is er dus een spectaculaire daling gerealiseerd. Deze daling is tot stand gebracht door het verbeteren van de verkeersregels en de infrastructuur, en de weggebruiker te controleren en te beboeten wanneer de regels worden overtreden.

Als ik langs zo’n wegafzetting rijd, vraag ik me vaak af hoe die wegwerkers omgaan met hun angsten. Want angsten moeten er zijn, één verkeerde beweging kan immers al fataal zijn.
De overheid vraagt u, wanneer u pech heeft met uw auto, op hulp te wachten achter de vangrail. Heel verstandig. Maar de wegwerker staat nooit achter de vangrail. Hij doet zijn werk achter een rij pionnetjes, en niet even maar altijd.

Er moet meer aandacht komen voor het leven en welzijn van arbeiders. Te beginnen bij de wegwerker: Wegwerken is weg afsluiten.



Alleen?!

zaterdag 20 september 2014 :: 15.29 uur

Met Prinsjesdag en de Algemene Beschouwingen is het nieuwe politiek jaar begonnen. De partijen hebben hun posities bepaald. VVD en PvdA gaan door met hun afbraakbeleid. Zij krijgen daarbij steun van D66, Christen Unie en SGP (de neppositie), en af en toe ook van GroenLinks. De PVV volhardt in haar op discriminatie gebaseerde standpunten en overschreeuwt zich steeds meer.
De SP maakte bij monde van Emile Roemer duidelijk waar ons uitgangspunt –100% sociaal – concreet toe leidt als het gaat om visie, analyse en standpunten. Mijn conclusie is dat er een groot gat gaapt tussen onze positie en die van vrijwel de hele rest van de Kamer. Is dat erg?
Toen de NAVO na de aanslag van 11 september 2001 besloot Afghanistan te gaan bombarderen, was de SP als enige politieke partij tegen. Hetzelfde bij het besluit politieke steun te verlenen aan de inval in Irak.
We stonden alleen in onze kritiek op de neoliberale analyse en dito aanpak van de rest van de politiek. Daarom waren wij geen voorstander van een terugtredende overheid en meer marktwerking; meer privatiseringen en liberaliseringen; het vergroten van de inkomensverschillen; de afbraak van de sociale zekerheid, het onderwijs en de zorg; de propaganda voor een ieder-voor-zich mentaliteit.
Op belangrijke momenten in de recente politieke geschiedenis heeft onze partij vaak alleen gestaan met haar standpunten, maar – dat moet ook gezegd – wel vaak (achteraf) gelijk gekregen. Kijk je alleen oppervlakkig naar zaken, of ben je bereid de ingewikkeldheid van sommige onderwerpen te erkennen; beschouw je alleen het nu, of bestudeer je ook het verleden; kijk je alleen naar de korte termijn, of heb je ook oog voor de lange termijn? Dit is het verschil tussen opportunistische politiek en serieuze politiek die recht doet aan je idealen én rekening houdt met de werkelijkheid.
Soms, vaak, is het nodig de moed te hebben alleen te staan.



Sexy

dinsdag 15 juli 2014 :: 10.57 uur

De baas van ondernemend Nederland, Bernard Wientjes, neemt afscheid van VNO­-NCW. Daarom ging de Volkskrant bij hem langs. Het werd een ontluiste­rend gesprek.

Je zou verwachten dat de werkgevers­voorzitter bij deze gelegenheid zou reflecteren op de crisis die ons al vanaf 2008 in haar greep houdt. Je zou ver­wachten dat hij de manco’s van het systeem zou benoemen. Op z’n minst zou hij kunnen komen met suggesties om het graaien aan de top te beteugelen, een van de oorzaken van de crisis. Niets van dit alles. Wel doet hij de volgende vaststel­ling: ‘Solidariteit is niet meer sexy.’ Welja, moet je horen wie het zegt. Als Wientjes de afgelopen jaren één ding met alle mogelijke vastberadenheid heeft gedaan is het de solidariteit afbreken. Hij heeft er mede voor gezorgd dat de inkomens­ en vermogensverschillen in ons land fors zijn toegenomen. Hij heeft eraan bijgedragen dat alle sociale wetten zijn verslechterd, dat de sociale werkvoor­ziening wordt afgebroken, dat de ontslag­bescherming is geminimaliseerd en de
WW is bekort.

Het was ook deze Wientjes die het Nederlandse volk meende ernstig te moeten waarschuwen voor het gevaar dat ons land bedreigt: de SP. Het was aan de vooravond van de Tweede Kamerverkie­zingen in 2012 dat hij hel en verdoemenis voor onze economie voorspelde wanneer het programma van de SP zou worden doorgevoerd. Gezien de grote sympathie die de SP ondervindt, was dat namelijk helemaal niet ondenkbeeldig. Wientjes luidde de noodklok.

VNO-­NCW blijkt steeds meer de beschermheer van de zelfverrijkende CEO’s, en steeds minder de belangen­behartiger van de échte ondernemers, de mensen die werkzaam zijn in het mid­den-­ en kleinbedrijf.

Op een bijeenkomst november vorig jaar zei de voorzitter van MKB ­Nederland, Michaël van Straalen: ‘De SP is de enige partij die écht mkb-­minded is.’ Wientjes is niet sexy. Goed dat hij weg is.



Flexibel, -er, -st

vrijdag 30 mei 2014 :: 13.35 uur

‘Ik was veertien en zo klein dat ik de portier aan de andere kant van de balie niet kon zien’, aldus mijn oude overbuurman. Hij vroeg om werk bij Zwanenberg. Het was nog de tijd van de dagloners, en van het stukloon. Veel strijd is er sindsdien geleverd om arbeiders fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden te geven, bijvoorbeeld een vast dienstverband na een proeftijd van twee weken.
Het was oud-minister van Sociale Zaken Melkert (PvdA) die in de jaren negentig van de vorige eeuw – de paarse periode – de wet ‘Flexibiliteit en zekerheid’ door de Kamer loodste. De wet verschafte weinig tot geen zekerheid; het ging er vooral om zogenaamde ‘flexibiliteit’ van werknemers te eisen.
Flexibiliteit. Wie wil er nou niet flexibel zijn? Het tegenovergestelde is immers star en stram. Daarom is die term zo geraffineerd gekozen. Alleen nog contracten voor bepaalde tijd; oproepkrachten; min-max contracten; nul-uren contracten; payrollcontracten; werken als uitzendkracht, gedetacheerde of zzp’er. Dat is wat onder ‘flexibiliteit’ op de arbeidsmarkt wordt verstaan. Vooral van jonge mensen wordt verwacht dat ze dit soort werk accepteren, werk zonder enige zekerheid. Eigenlijk is ‘flexibel’ werken: klaar staan als je baas dat wil.
(meer…)



In memoriam: Nelson Mandela

zondag 08 december 2013 :: 23.43 uur

Nelson Mandela is donderdagavond op 95-jarige leeftijd overleden.

Nelson Mandela
Nelson Mandela in ons land snel na zijn vrijlating

Op 11 februari 1990 zaten miljoenen mensen wereldwijd vastgekluisterd aan de televisie toen de beroemdste gevangene van de wereld zijn cel verliet en onze huiskamers binnen kwam. Zijn vrijlating betekende het begin van de bevrijding van Zuid-Afrika van het ondraaglijke juk van de Apartheid, een Nederlands woord voor een schandelijk stelsel van genadeloze onderdrukking op basis van huidskleur.

Die dag mochten we voor het eerst het geheim gehouden gezicht zien van Nelson Mandela, toen 72 jaar oud, na 27 jaar gezichtsloos opgesloten te zijn geweest door het barbaarse Zuid-Afrikaanse apartheidsregime. Bijna drie decennia leven in een cel van twee bij twee meter laat zijn sporen na. Mandela’s lijf was stram, zijn haren grijs. Maar zijn gezicht betoverde. Vriendelijk lachend liet Nelson Mandela de wereld zien dat het goede het slechte overwonnen had. Deze man was zo lang gevangen geweest maar nooit gebroken. Hij had zijn onderdrukkers onderuit gehaald.

(meer…)